Sara Jane Moore is zowel het hoofdpersonage als de vertelster van deze merkwaardige film, waarin ze het levensechte verhaal vertelt van haar ongelooflijke leven als dubbelagente in dienst van de FBI... en van haar moordpoging op president Gerald Ford in 1975. Ze stemde ermee in om aan de film mee te werken op voorwaarde dat enkel haar standpunt aan bod komt. Zo ontstaat er een speelse en gespannen relatie tussen haar en de regisseur in de strijd om de controle over het verhaal. In de jaren 1970, als witte alleenstaande moeder in een buitenwijk, infiltreerde ze in de Black Panthers en radicaal-linkse groeperingen, te beginnen met het bespioneren van Popeye Jackson en het Symbionese Liberation Army, na de ontvoering van Patty Hearst, de dochter van een beroemde persmagnaat. Ze beweert voor de FBI te werken onder leiding van de mysterieuze Bertram Worthington. In een nieuwe samenwerking met cameraman Sean Kirby en schrijver Charles Mudede, aan de hand van archiefbeelden van uitzonderlijke kwaliteit en een schat aan ingenieuze regie-elementen, levert Robinson Devor een documentaire-thriller af met een ontzaglijke kracht en ambiguïteit. Een meesterlijke, (...)

An.Ash Smolar interesseert zich voor de grote afwezigen in de architectuurgeschiedenis. Aan de hand van archiefmateriaal, getuigenissen en animatie volgt de film het parcours van vrouwelijke architecten wier werk onzichtbaar is gemaakt, en soms zelfs toegekend is aan anderen. Een van de rode draden is het verhaal van Denise Scott Brown: in 1991 werd de Pritzker Prize toegekend aan enkel en alleen Robert Venturi, hoewel hun projecten steeds door hen beiden werden uitgevoerd - een emblematisch voorbeeld van de uitwissing van vrouwen in het vakgebied. De titel verwijst naar een veelzeggende scène: tijdens een lezing vraagt een fotograaf aan Scott Brown of ze even uit beeld wil stappen voor de foto, zonder te beseffen dat ze architect is. De film gaat ook in op de villa E-1027 van Eileen Gray, waarvan de muren zonder haar toestemming door Le Corbusier met fresco’s werden bedekt. Ze herinnert eraan hoezeer vrouwen onze steden, gebouwen en manieren van wonen hebben gevormd, en nodigt uit om de geschiedenis van de architectuur te herschrijven, ditmaal met iedereen in beeld.

Sara Jane Moore is zowel het hoofdpersonage als de vertelster van deze merkwaardige film, waarin ze het levensechte verhaal vertelt van haar ongelooflijke leven als dubbelagente in dienst van de FBI... en van haar moordpoging op president Gerald Ford in 1975. Ze stemde ermee in om aan de film mee te werken op voorwaarde dat enkel haar standpunt aan bod komt. Zo ontstaat er een speelse en gespannen relatie tussen haar en de regisseur in de strijd om de controle over het verhaal. In de jaren 1970, als witte alleenstaande moeder in een buitenwijk, infiltreerde ze in de Black Panthers en radicaal-linkse groeperingen, te beginnen met het bespioneren van Popeye Jackson en het Symbionese Liberation Army, na de ontvoering van Patty Hearst, de dochter van een beroemde persmagnaat. Ze beweert voor de FBI te werken onder leiding van de mysterieuze Bertram Worthington. In een nieuwe samenwerking met cameraman Sean Kirby en schrijver Charles Mudede, aan de hand van archiefbeelden van uitzonderlijke kwaliteit en een schat aan ingenieuze regie-elementen, levert Robinson Devor een documentaire-thriller af met een ontzaglijke kracht en ambiguïteit. Een meesterlijke, (...)

Migiwa en Keisuke vormen een koppel dat hun brood verdient als oesterduikers. Ze wonen in een landelijke haven die drastisch gaat veranderen, want binnenkort wordt er een attractiepark gebouwd. Op een nacht is Keisuke, de echtgenoot, getuige van een moord op zee. Wanneer hij enkele dagen later zelf sterft is het aan Migiwa om recht te doen gelden, en de woede van een maatschappij te belichamen die verpletterd wordt door minachting, beton en kernenergie. Twee jaar na het Offscreen-programma rond het productiehuis Director’s Company en regisseur Hasegawa Kazuhiko kunnen we eindelijk de eerste langspeler van de Director’s Company tonen, die destijds geblokkeerd zat wegens rechtenproblemen. In "Mermaid Legend" verweeft regisseur Ikeda Toshiaru een intiem sociaal drama met genre-elementen waaronder bloederige scènes, verontrustende erotiek en een verbluffend slot. Hij benadrukt zo de angst en de woede wanneer tradities aangevallen worden door brutale industriële projecten, of het nu een pretpark betreft of, waarschijnlijker nog, een kerncentrale.

We zijn bijzonder blij dat we Kaye Mortley mogen verwelkomen, om samen met haar vijftig jaar radio, geluid en luisteren te verkennen. Kaye werd in 1943 in Australië geboren, werkte voor de BBC en voor France Culture en verzamelde tijdens haar carrière een hele hoop prijzen (Italia, Europa, Futura, Scam…). Ze stelde speciaal voor deze avond een reeks fragmenten samen uit haar werk van de jaren ’70 tot nu, waarvan sommige nooit eerder uitgezonden werden. Ze zal haar parcours, de evolutie van radio en haar relatie tot geluid bespreken, en uitleggen waarom ze niet graag vragen stelt aan haar hoofdpersonen. In Mortley’s radiodocumentaires wordt geluid op poëtische en unieke wijze benaderd. "Mijn uitzendingen analyseren niets. Ze zijn geen verslag van een situatie of een gebeurtenis. En ze vertellen zelden wat je een ‘verhaal’ zou noemen... Wat ze wel doen, is datgene proberen zeggen dat enkel door geluid kan uitgedrukt worden. Mijn documentaires bieden ‘een werkelijkheid’ die bestaat uit geluiden: geluiden die verplaatst, verschoven, verstoord of vervormd zijn, maar nooit getransformeerd."

René Vautier en Boris Lehman maakten gebruik van de Bolex, ook al was dat niet de enige camera die op hun pad kwam tijdens hun filmcarrière. Dit is een mooie gelegenheid om in België zelden vertoond werk te zien van Vautier, die erg toegewijd was aan de antikolonialistische strijd, en vroeg werk van Boris Lehman, voordat hij ‘Boris Lehman’ werd.

Sedert het prille begin van Cinema Nova kan je met je eigen films op ons scherm terecht. Of het nu gaat om de vrucht van je eerste probeersels of van je jarenlange ervaring, alles vertonen we, zolang het niet langer duurt dan 15 minuten. In al de tijd werden voor een talrijk publiek de meest gevarieerde films gratis en voor niets vertoond. Dus waag je kans en stuur ons minstens een week op voorhand je film met een technische fiche. – > openscreen@nova-cinema.org

De Microboutiek is een verdeelpunt voor boeken, CD’s, fanzines, DVD’s, K7’en en andere micro-uitgaven. Ze houdt zich schuil in de kelder van Nova en vertoont zich op bijzondere gelegenheden waar je al dat moois kan ontdekken en meteen ook je eigen werken kan droppen want de Microboutiek wordt aangevuld door haar eigen publiek

Dit is Devors eerste uitstapje naar het docu-fictiegenre, waarin hij zich als geen ander thuis voelt. We volgen een politieagent van Senegalese afkomst die net in Seattle is aangekomen en daar op de fiets patrouilleert. In voice-over in het Wolof beschrijft hij wat hij meemaakt en voelt, en neemt hij ons mee op zijn patrouilles en omzwervingen. De narratieve dissonantie, waarin begrippen als vertrouwdheid, vreemdheid en erbij horen of juist niet samengaan, wordt op meeslepende wijze overgebracht dankzij de prachtige beelden van Sean Kirby, een subtiele enscenering van een Americana zoals die door een buitenstaander wordt beleefd. De gebeurtenissen die hij tegenkomt, zijn ontleend aan authentieke interventies van de politie van Seattle en perfect geïntegreerd in het verhaal, dat briljant is geschreven door Robinson Devor en de Zimbabwaanse schrijver Charles Tonderai Mudede.

Sara Jane Moore is zowel het hoofdpersonage als de vertelster van deze merkwaardige film, waarin ze het levensechte verhaal vertelt van haar ongelooflijke leven als dubbelagente in dienst van de FBI... en van haar moordpoging op president Gerald Ford in 1975. Ze stemde ermee in om aan de film mee te werken op voorwaarde dat enkel haar standpunt aan bod komt. Zo ontstaat er een speelse en gespannen relatie tussen haar en de regisseur in de strijd om de controle over het verhaal. In de jaren 1970, als witte alleenstaande moeder in een buitenwijk, infiltreerde ze in de Black Panthers en radicaal-linkse groeperingen, te beginnen met het bespioneren van Popeye Jackson en het Symbionese Liberation Army, na de ontvoering van Patty Hearst, de dochter van een beroemde persmagnaat. Ze beweert voor de FBI te werken onder leiding van de mysterieuze Bertram Worthington. In een nieuwe samenwerking met cameraman Sean Kirby en schrijver Charles Mudede, aan de hand van archiefbeelden van uitzonderlijke kwaliteit en een schat aan ingenieuze regie-elementen, levert Robinson Devor een documentaire-thriller af met een ontzaglijke kracht en ambiguïteit. Een meesterlijke, (...)

Tussen 2016 en 2026 serveerden nasty chefs Ethan Folk en Ty Wardwell hun New Queer Cuisinie aan het publiek doorheen de hele wereld: een vast menu van negen pornografische gangen dat is begonnen in Seattle met ‘Breakfast in Bed’ en is afgerond in Berlijn met ‘The Cannoli Brothers’. Tijdens deze tournee langs de ‘negen maaltijden van de dag’ gaan gruwelijke en wonderbaarlijke sensaties hand in hand, terwijl we de enorme mogelijkheden ontdekken van het lichaam als een kookgerei vol liefde. De maaltijden, stuk voor stuk korte films, worden geserveerd als een compleet menu, inclusief ‘Mes Chéris’ en de nieuwe ‘Breakfast in Bed: Uncut Director’s Cut: A Walk to Remember’. Kom met een gezonde eetlust!

Aan alle goede dingen komt een einde. Na een weekend vol non-stop seks en uitwisseling van lichaamsvochten op de dansvloer sluit het Brussels Porn Film Festival af in schoonheid. Mis de meest verwachte money shot van het seizoen niet: de slotavond! Neem deel aan de uitreiking van de jury- en publieksprijzen en ontdek de bekroonde kortfilms van onze jury, bestaande uit Yann Gonzalez, Mariska en Ophélie Joh. En om al watertandend van goesting te eindigen, kom nog een laatste keer proosten op het volgende jaar!

Een communiefeest in een vrolijke familie eindigt in een drama wanneer Jean-Claude op de terugweg de controle van zijn voertuig verliest. Zo komt op 18 juni 1987 de vader van de toen pas drie jaar oude Jean om het leven. Er ontstaat een grote leegte in plaats van een vaderfiguur, totdat Jean 35 jaar later familiefilms ontdekt. Met prachtige monoprints die de filmmaker voor onze ogen maakt, en die tot leven komen om de sfeer van vroeger te herscheppen, combineert hij Super 8-archiefbeelden en vertelt hij het verhaal van deze afwezige vader die door de film weer tot leven komt. Jean Forest laat ons zien dat het mogelijk is om de door een ongeluk verbroken banden te herstellen en een relatie met een overledene te herstellen. De film ontving de prijs voor beste korte documentaire op het René du cinéma 2026.

In 1952 reist Anita Conti zes maanden lang mee met een trawler die de Noord-Atlantische Oceaan afschuimt, op zoek naar kabeljauw. Ze deelt het slopende dagelijkse leven van de zeelieden tijdens hun lange reis. Gewapend met een foto-apparaat en een camera legt ze het werk, de vermoeidheid en de solidariteit aan boord vast. Als eerste vrouwelijke Franse oceanografe verzamelt ze notities en beelden in een exclusief mannelijke omgeving. Haar verslag toont een wereld waarin de lichamen van mannen zwaar op de proef worden gesteld. Voor Conti is oceanografie een ‘totale’ discipline: om de zee te begrijpen moet je ook het verhaal vertellen van de mensen die ervan leven. Louise Hémon maakte eerder al een theaterstuk over vrouwelijke oceanografen. Met deze gevoelige film geeft ze Anita Conti de kans om vanop afstand haar eigen beelden te bekijken.

Migiwa en Keisuke vormen een koppel dat hun brood verdient als oesterduikers. Ze wonen in een landelijke haven die drastisch gaat veranderen, want binnenkort wordt er een attractiepark gebouwd. Op een nacht is Keisuke, de echtgenoot, getuige van een moord op zee. Wanneer hij enkele dagen later zelf sterft is het aan Migiwa om recht te doen gelden, en de woede van een maatschappij te belichamen die verpletterd wordt door minachting, beton en kernenergie. Twee jaar na het Offscreen-programma rond het productiehuis Director’s Company en regisseur Hasegawa Kazuhiko kunnen we eindelijk de eerste langspeler van de Director’s Company tonen, die destijds geblokkeerd zat wegens rechtenproblemen. In "Mermaid Legend" verweeft regisseur Ikeda Toshiaru een intiem sociaal drama met genre-elementen waaronder bloederige scènes, verontrustende erotiek en een verbluffend slot. Hij benadrukt zo de angst en de woede wanneer tradities aangevallen worden door brutale industriële projecten, of het nu een pretpark betreft of, waarschijnlijker nog, een kerncentrale.

Robinson Devor neemt ons met "Pow Wow" mee naar de woestijnvallei van Coachella in Californië. De camera van Sean Kirby laat ons afwisselend doorleefde gezichten zien en ongerepte landschappen of landschappen die door generaties pioniers zijn getekend. We ontdekken er een hele wereld van overheersing, van verborgen of openlijke verhalen, die te midden van een schandalig irrigatiesysteem het proces van uitbuiting van het land en zijn bevolking schetsen. Een directe, subtiele en elegante weergave, die de tijd neemt om het verhaal goed te doseren, tot aan de huiveringwekkende slotscènes toe, en ons op indringende wijze een duidelijk geval van culturele en territoriale toe-eigening voorhoudt.

René Vautier en Boris Lehman maakten gebruik van de Bolex, ook al was dat niet de enige camera die op hun pad kwam tijdens hun filmcarrière. Dit is een mooie gelegenheid om in België zelden vertoond werk te zien van Vautier, die erg toegewijd was aan de antikolonialistische strijd, en vroeg werk van Boris Lehman, voordat hij ‘Boris Lehman’ werd.

Hoe kunnen we het verhaal vertellen vanuit de opbouw van een gemeenschappelijk geheugen? Wat kan er werkelijk gemeenschappelijk aan zijn als het voortkomt uit een oorspronkelijke asymmetrie: de kolonisatie? Hoe kunnen we ons baseren op het gebouw en wat het herbergt (het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika en zijn vaste, geklasseerde en onverplaatsbare stukken, en andere mobiele, verplaatsbare stukken die moeten worden gearchiveerd)? Hoe kunnen we dit alles ordenen om een versie van het verhaal te vertellen die een gemeenschappelijk verhaal vormt? En vooral: is dat wel nodig? Door groepen bezoekers van het AfricaMuseum in Tervuren te volgen, probeert Sanaz Azari deze vragen te beantwoorden. Met momenten van observatie en introspectie tijdens haar bezoeken aan het museum verzamelt ze dialogen tussen wat was en hoe dat werd verteld, en wat is en hoe ik/wij (wie?) dat vandaag de dag vertellen. Gefluisterde stemmen buiten beeld geven ritme aan deze bezoeken, als echo’s van wat weerklinkt, van wat we vroeger hoorden en van wat we vandaag horen, als gefluister uit het collectieve onderbewuste van deze bladzijde uit de Belgische geschiedenis.

In december 1919 werden 249 anarcho-syndicalisten met geweld uit de Verenigde Staten gezet. Wie geloofde in "een sociaal model gebouwd op het principe: aan ieder naar behoefte, van ieder naar vermogen" scheepte in op het schip Buford voor een chaotische overtocht, onder precaire en onhygiënische omstandigheden. Onder hen Emma Goldman en Alexander Berkman — boegbeelden van de communistisch-anarchistische beweging — die deze reis vastleggen. Enkele jaren later wilde de ironie van het lot dat hetzelfde passagiersschip als decor diende voor Buster Keatons film The Navigator. Met een subtiele montage in split screen dompelt Noah Teichner ons onder in een dag-tot-dag avontuur, van Ellis Island tot aan de poorten van Rusland. De beelden van Buster Keaton vervlechten zich met de politieke verhalen van de Amerikaanse anarchisten en geven die een historische dimensie, die ze actualiseert tot een fascinerend cinematografisch palimpsest. Vertoond in 35 mm, of kortweg een unieke belevenis.

De recente bioscooprelease van “L’Enfant bélier” heeft het debat op gang gebracht over de zaak van Mawda Shawri, een tweejarig meisje dat in 2018 door een Belgische politieagent werd neergeschoten tijdens een grenscontrole. Terwijl in de fictiefilm delen van dit drama herschreven worden, hebben wij ervoor gekozen om er met een documentaire op terug te komen. In “Hold on to Her” filmt Robin Vanbesien een collectieve hoorzitting in Brussel, waar meer dan 40 mensen, met of zonder papieren, de officiële documenten, de mediaverslagen en het bewijsmateriaal voorlezen en becommentariëren. Hiermee willen ze verder kijken dan de officiële versies, en vraagtekens plaatsen bij de straffeloosheid en de ontmenselijking die inherent zijn aan het migratiebeleid. De film verweeft getuigenissen, beschouwingen en contemplatieve beelden van alledaagse plekken zoals de snelweg waar Mawda stierf, en creëert zo een gevoelig en politiek filmisch essay. Een kijk op burgerlijke solidariteit tegenover staatsgeweld. Een gezamenlijke ruimte van herinnering, rouw en verzet.

François-Xavier Drouet ("L’Initiation", "La Chasse au Snark"...) verkent een weinig bekende periode van de politieke en religieuze geschiedenis van Latijns-Amerika. Vanaf de jaren 1960, tegenover de militaire dictaturen en de diepgewortelde ongelijkheden eigen aan kolonisering schaarden duizenden christenen - paters, religieuzen en militanten - zich achter de boeren en arbeiders. Geïnspireerd door de bevrijdingstheologie zagen zij in de evangelische boodschap een oproep tot maatschappelijke verandering en de strijd voor sociale rechtvaardigheid. Door middel van archieven, getuigenissen en persoonlijke verhalen blikt de film terug op deze strijd, van Salvador tot Brazilië, van Nicaragua tot Mexico, zonder het Vaticaan te vergeten, dat zich tegen deze beweging kantte. Zo belicht de film de ontmoeting tussen geloof en revolutie en laat hij zien hoe sommige gelovigen het door het evangelie beloofde Rijk van God hier op aarde tot stand wilden brengen.

Sara Jane Moore is zowel het hoofdpersonage als de vertelster van deze merkwaardige film, waarin ze het levensechte verhaal vertelt van haar ongelooflijke leven als dubbelagente in dienst van de FBI... en van haar moordpoging op president Gerald Ford in 1975. Ze stemde ermee in om aan de film mee te werken op voorwaarde dat enkel haar standpunt aan bod komt. Zo ontstaat er een speelse en gespannen relatie tussen haar en de regisseur in de strijd om de controle over het verhaal. In de jaren 1970, als witte alleenstaande moeder in een buitenwijk, infiltreerde ze in de Black Panthers en radicaal-linkse groeperingen, te beginnen met het bespioneren van Popeye Jackson en het Symbionese Liberation Army, na de ontvoering van Patty Hearst, de dochter van een beroemde persmagnaat. Ze beweert voor de FBI te werken onder leiding van de mysterieuze Bertram Worthington. In een nieuwe samenwerking met cameraman Sean Kirby en schrijver Charles Mudede, aan de hand van archiefbeelden van uitzonderlijke kwaliteit en een schat aan ingenieuze regie-elementen, levert Robinson Devor een documentaire-thriller af met een ontzaglijke kracht en ambiguïteit. Een meesterlijke, (...)

Migiwa en Keisuke vormen een koppel dat hun brood verdient als oesterduikers. Ze wonen in een landelijke haven die drastisch gaat veranderen, want binnenkort wordt er een attractiepark gebouwd. Op een nacht is Keisuke, de echtgenoot, getuige van een moord op zee. Wanneer hij enkele dagen later zelf sterft is het aan Migiwa om recht te doen gelden, en de woede van een maatschappij te belichamen die verpletterd wordt door minachting, beton en kernenergie. Twee jaar na het Offscreen-programma rond het productiehuis Director’s Company en regisseur Hasegawa Kazuhiko kunnen we eindelijk de eerste langspeler van de Director’s Company tonen, die destijds geblokkeerd zat wegens rechtenproblemen. In "Mermaid Legend" verweeft regisseur Ikeda Toshiaru een intiem sociaal drama met genre-elementen waaronder bloederige scènes, verontrustende erotiek en een verbluffend slot. Hij benadrukt zo de angst en de woede wanneer tradities aangevallen worden door brutale industriële projecten, of het nu een pretpark betreft of, waarschijnlijker nog, een kerncentrale.

In 1952 reist Anita Conti zes maanden lang mee met een trawler die de Noord-Atlantische Oceaan afschuimt, op zoek naar kabeljauw. Ze deelt het slopende dagelijkse leven van de zeelieden tijdens hun lange reis. Gewapend met een foto-apparaat en een camera legt ze het werk, de vermoeidheid en de solidariteit aan boord vast. Als eerste vrouwelijke Franse oceanografe verzamelt ze notities en beelden in een exclusief mannelijke omgeving. Haar verslag toont een wereld waarin de lichamen van mannen zwaar op de proef worden gesteld. Voor Conti is oceanografie een ‘totale’ discipline: om de zee te begrijpen moet je ook het verhaal vertellen van de mensen die ervan leven. Louise Hémon maakte eerder al een theaterstuk over vrouwelijke oceanografen. Met deze gevoelige film geeft ze Anita Conti de kans om vanop afstand haar eigen beelden te bekijken.

Robinson Devor neemt ons met "Pow Wow" mee naar de woestijnvallei van Coachella in Californië. De camera van Sean Kirby laat ons afwisselend doorleefde gezichten zien en ongerepte landschappen of landschappen die door generaties pioniers zijn getekend. We ontdekken er een hele wereld van overheersing, van verborgen of openlijke verhalen, die te midden van een schandalig irrigatiesysteem het proces van uitbuiting van het land en zijn bevolking schetsen. Een directe, subtiele en elegante weergave, die de tijd neemt om het verhaal goed te doseren, tot aan de huiveringwekkende slotscènes toe, en ons op indringende wijze een duidelijk geval van culturele en territoriale toe-eigening voorhoudt.

Samson is een walvisje dat binnen zijn groep leert zich in de oceaan te redden. Samen met Sally, een andere walvis van zijn leeftijd, begint hij in de uitgestrekte oceaan de smaak van de vrijheid te ontdekken. Er schuilen gevaren in de diepte, maar wanneer hij naar de oppervlakte moet om adem te halen, is de dreiging het grootst: er loeren monsters van staal. Samson droomt ervan de oude Moby Dick te vinden, die legendarische witte walvis die hen, naar men zegt, zou kunnen redden. Uiteindelijk trekt hij op avontuur om antwoorden te vinden. Waarom is Moby Dick zo lang onzichtbaar gebleven? En waarom laat hij zo lang op zich wachten om hen te redden? Deze vrije bewerking van de mythe was de eerste speelfilm van de Deense filmmaker Jannik Hastrup, die eerder naam maakte met talrijke korte animatiefilms, waaronder het prachtige “Benny’s Bathtub”, waarmee hij al de verbeelding van de onderwaterwereld verkende.

In “Vive la Baleine” van Mario Ruspoli en Chris Marker wordt ons verteld dat er vaak over walvissen wordt gesproken, terwijl het in de meeste gevallen van de jacht of in verhalen eerder gaat om vinvissen en potvissen die massaal worden gejaagd in IJsland, Noorwegen of Japan. Hetzelfde geldt voor de beroemde roman van Herman Melville, Moby Dick, waarvan de gelijknamige held in werkelijkheid een potvis is. De auteur had twee jaar nodig om dit verhaal te schrijven, geïnspireerd door een nieuwsbericht uit 1820. Na negentien harpoenen zou een enorme albino-potvis het verlies van dertig mannen, vijf walvisboten en veertien sloepen hebben veroorzaakt. In 1956 begon John Huston aan de verfilming van dit meesterwerk uit de Amerikaanse literatuur. Hiervoor riep hij de hulp in van Gregory Peck in de rol van kapitein Ahab en Richard Basehart in die van de jonge zeeman Ishmael. Met maquettes en inventieve speciale effecten slaagde Huston erin om een eeuwenoude vismethode in beeld te brengen, maar ook alle kwelling die voortkwam uit de wraakzucht jegens dit mythische dier.

Dit is Devors eerste uitstapje naar het docu-fictiegenre, waarin hij zich als geen ander thuis voelt. We volgen een politieagent van Senegalese afkomst die net in Seattle is aangekomen en daar op de fiets patrouilleert. In voice-over in het Wolof beschrijft hij wat hij meemaakt en voelt, en neemt hij ons mee op zijn patrouilles en omzwervingen. De narratieve dissonantie, waarin begrippen als vertrouwdheid, vreemdheid en erbij horen of juist niet samengaan, wordt op meeslepende wijze overgebracht dankzij de prachtige beelden van Sean Kirby, een subtiele enscenering van een Americana zoals die door een buitenstaander wordt beleefd. De gebeurtenissen die hij tegenkomt, zijn ontleend aan authentieke interventies van de politie van Seattle en perfect geïntegreerd in het verhaal, dat briljant is geschreven door Robinson Devor en de Zimbabwaanse schrijver Charles Tonderai Mudede.

Aan de hand van zeldzaam audiovisueel archiefmateriaal brengt Benoît Perraud de traditionele boerenwereld uit Poitou-Charentes en de Vendée weer tot leven. Het resultaat is een gevoelig en politiek portret dat de seizoenen, rituelen en dagelijkse bezigheden terug oproept waarrond het plattelandsleven tot in de jaren 60 van de twintigste eeuw was georganiseerd. Deze prachtige beelden, in zwart-wit of in kleur, kristalhelder of verkleurd, amateuristisch of professioneel, tonen ouderwetse taferelen die vertrouwd aanvoelen, maar tegelijkertijd laten voelen hoe ver we ervan verwijderd zijn. “Souvent l’hiver se mutine” is ook een muzikale film, waarin een selectie van liedjes uit de periode 1946-1991 het ritme bepaalt en de levenskracht benadrukt die onvermoeibaar uit al deze beelden spreekt.

"Wedstrijden zijn voor paarden, niet voor kunstenaars" (Béla Bartók). Samen spelen of net op zoek gaan naar een tegenstem, improviseren, schema’s volgen, je losmaken van de tonaliteit, een climax opbouwen, modaal spelen, in groep improviseren, een partituur interpreteren, elk om de beurt soleren, componeren, wel of juist niet naar elkaar luisteren, akoestisch spelen… Mogelijkheden in overvloed voor muzikanten vandaag! Vanavond geen eindeloze lezing, maar een muzikaal live-experiment, in confrontatie met de uitzending op groot scherm in Cinema Nova van een wereldberoemd evenement georganiseerd door een Belgisch muziekinstituut. Binnen deze sterk gecodeerde context nodigt saxofonist Thomas Olbrechts de muzikanten van zijn trio Dry Speed: Joachim Devillé en Dirk Wauters uit om samen met twee andere muzikanten uit de Brusselse improviatiecène: Nicola Lancerotti en Filippo Gillono de confrontatie aan te gaan: uiteenlopende invalshoeken worden onderling uitgespeeld, zonder angst om te falen of te verdwalen, om onverwacht op ongekende muzikale wegen te belanden.

In “Vive la Baleine” van Mario Ruspoli en Chris Marker wordt ons verteld dat er vaak over walvissen wordt gesproken, terwijl het in de meeste gevallen van de jacht of in verhalen eerder gaat om vinvissen en potvissen die massaal worden gejaagd in IJsland, Noorwegen of Japan. Hetzelfde geldt voor de beroemde roman van Herman Melville, Moby Dick, waarvan de gelijknamige held in werkelijkheid een potvis is. De auteur had twee jaar nodig om dit verhaal te schrijven, geïnspireerd door een nieuwsbericht uit 1820. Na negentien harpoenen zou een enorme albino-potvis het verlies van dertig mannen, vijf walvisboten en veertien sloepen hebben veroorzaakt. In 1956 begon John Huston aan de verfilming van dit meesterwerk uit de Amerikaanse literatuur. Hiervoor riep hij de hulp in van Gregory Peck in de rol van kapitein Ahab en Richard Basehart in die van de jonge zeeman Ishmael. Met maquettes en inventieve speciale effecten slaagde Huston erin om een eeuwenoude vismethode in beeld te brengen, maar ook alle kwelling die voortkwam uit de wraakzucht jegens dit mythische dier.

In onze laatste luistersessie voor de zomer schotelen we je tweemaal fictie voor. Het ene werk is van Belgische makelij en is Nederlands gesproken, het andere is Duits. Allebei worden ze ondertiteld in het Frans.

Sedert het prille begin van Cinema Nova kan je met je eigen films op ons scherm terecht. Of het nu gaat om de vrucht van je eerste probeersels of van je jarenlange ervaring, alles vertonen we, zolang het niet langer duurt dan 15 minuten. In al de tijd werden voor een talrijk publiek de meest gevarieerde films gratis en voor niets vertoond. Dus waag je kans en stuur ons minstens een week op voorhand je film met een technische fiche. – > openscreen@nova-cinema.org

Wat een ontmoeting, die tussen Marie Losier en Felix Kubin! Hun gedeelde scheppingsvreugde — gul experiment en speelsheid, de ene in muziek, de andere in beeld — versmelt vloeiend en organisch tot een dans met een aanstekelijke energie. Zoals altijd maakt Marie Losier een persoonlijk portret van de verschillende facetten van de artiest. We zien Felix in residentie, aan het werk, thuis, op het podium en uiteraard ook als gretige deelnemer aan ensceneringen die zijn universum verlengen. Je verlaat de film met het gevoel een intiem moment met hem te hebben gedeeld — in al zijn pertinente lichtheid — en tegelijk meer te weten te zijn gekomen over zijn parcours en werkwijze, zonder dat de magie verdwijnt. Een echte tuin vol schoonheid!

Marie Losier benadert het mysterie van The Residents zonder het te willen ontrafelen. Sinds de jaren 1970 treedt dit Amerikaanse collectief gemaskerd op, achter hun beroemde hoofden in de vorm van reusachtige ogen, en cultiveert het anonimiteit, absurde humor en radicale muzikale experimenten. In plaats van een verklarende documentaire componeert de cineaste een vrije zwerftocht doorheen dit unieke universum. Onder begeleiding van Homer Flynn — manager en hoeder van de mythologie van de groep — doorploegt ze archieven, herinneringen, zeldzame beelden en brokstukken van verhalen. Trouw aan haar ambachtelijke, speelse cinema op pellicule, maakt Losier van die zoektocht een film die tegelijk DIY, teder en ondeugend is. "Barking in the Dark" wordt zo minder het definitieve portret van een groep dan een tocht met een undergroundlegende — een feest van het vreemde, van artistieke vrijheid en van het plezier om ongrijpbaar te blijven.

Migiwa en Keisuke vormen een koppel dat hun brood verdient als oesterduikers. Ze wonen in een landelijke haven die drastisch gaat veranderen, want binnenkort wordt er een attractiepark gebouwd. Op een nacht is Keisuke, de echtgenoot, getuige van een moord op zee. Wanneer hij enkele dagen later zelf sterft is het aan Migiwa om recht te doen gelden, en de woede van een maatschappij te belichamen die verpletterd wordt door minachting, beton en kernenergie. Twee jaar na het Offscreen-programma rond het productiehuis Director’s Company en regisseur Hasegawa Kazuhiko kunnen we eindelijk de eerste langspeler van de Director’s Company tonen, die destijds geblokkeerd zat wegens rechtenproblemen. In "Mermaid Legend" verweeft regisseur Ikeda Toshiaru een intiem sociaal drama met genre-elementen waaronder bloederige scènes, verontrustende erotiek en een verbluffend slot. Hij benadrukt zo de angst en de woede wanneer tradities aangevallen worden door brutale industriële projecten, of het nu een pretpark betreft of, waarschijnlijker nog, een kerncentrale.

Tot groot plezier van de nerds van projectie in alle mogelijke vormen stelt Jan Kulka — een kunstenaar uit Praag — de Archeoscope voor: een analoog projectieapparaat dat hij zelf ontwierp en waarmee alle bestaande filmformaten (en meer) kunnen worden geprojecteerd. Dankzij vier afzonderlijke optische systemen maakt de Archeoscope het mogelijk om licht- en waarnemingsfenomenen die cinema vormen te ontleden en beter te bestuderen. Met Kulka beleef je een cinematografische ervaring die de algemeen aanvaarde projectietradities en -technologie op hun kop zetten.

Sara Jane Moore is zowel het hoofdpersonage als de vertelster van deze merkwaardige film, waarin ze het levensechte verhaal vertelt van haar ongelooflijke leven als dubbelagente in dienst van de FBI... en van haar moordpoging op president Gerald Ford in 1975. Ze stemde ermee in om aan de film mee te werken op voorwaarde dat enkel haar standpunt aan bod komt. Zo ontstaat er een speelse en gespannen relatie tussen haar en de regisseur in de strijd om de controle over het verhaal. In de jaren 1970, als witte alleenstaande moeder in een buitenwijk, infiltreerde ze in de Black Panthers en radicaal-linkse groeperingen, te beginnen met het bespioneren van Popeye Jackson en het Symbionese Liberation Army, na de ontvoering van Patty Hearst, de dochter van een beroemde persmagnaat. Ze beweert voor de FBI te werken onder leiding van de mysterieuze Bertram Worthington. In een nieuwe samenwerking met cameraman Sean Kirby en schrijver Charles Mudede, aan de hand van archiefbeelden van uitzonderlijke kwaliteit en een schat aan ingenieuze regie-elementen, levert Robinson Devor een documentaire-thriller af met een ontzaglijke kracht en ambiguïteit. Een meesterlijke, (...)

In 1952 reist Anita Conti zes maanden lang mee met een trawler die de Noord-Atlantische Oceaan afschuimt, op zoek naar kabeljauw. Ze deelt het slopende dagelijkse leven van de zeelieden tijdens hun lange reis. Gewapend met een foto-apparaat en een camera legt ze het werk, de vermoeidheid en de solidariteit aan boord vast. Als eerste vrouwelijke Franse oceanografe verzamelt ze notities en beelden in een exclusief mannelijke omgeving. Haar verslag toont een wereld waarin de lichamen van mannen zwaar op de proef worden gesteld. Voor Conti is oceanografie een ‘totale’ discipline: om de zee te begrijpen moet je ook het verhaal vertellen van de mensen die ervan leven. Louise Hémon maakte eerder al een theaterstuk over vrouwelijke oceanografen. Met deze gevoelige film geeft ze Anita Conti de kans om vanop afstand haar eigen beelden te bekijken.