-
don 11.09.2025
-
Microboutiek
De Microboutiek is een verdeelpunt voor boeken, CD’s, fanzines, DVD’s, K7’en en andere micro-uitgaven. Ze houdt zich schuil in de kelder van Nova en vertoont zich op bijzondere gelegenheden waar je al dat moois kan ontdekken en meteen ook je eigen werken kan droppen want de Microboutiek wordt aangevuld door haar eigen publiek. - Hervé André
-
Expo
Voor Hervé André is schilderkunst eerder een middel dan een kunstvorm op zich. Net als tekst of tekeningen, die hij dagelijks maakt in notitieboekjes tijdens solowandelingen of autoritten, waarin hij stemmingen, situaties, vormen of materialen verzamelt. Ook animatie, die hij minutieus ontwikkelt met eenvoudige middelen in zijn atelier in een volkswijk van Marseille, behoort tot zijn expressiemiddelen. En dan is er nog muziek — een hybride vorm van folk — die hij vaker in intieme optredens brengt dan op grote podia. Voor zijn bezoek aan Brussel brengt Hervé André een hele reeks creaties mee, gemaakt met deze verschillende materialen. Daarmee stelt hij een tentoonstelling samen met een breed palet aan stijlen: poëtisch of bijtend, in zwart-wit of in verzadigde kleuren, maar altijd in relatie tot de films die op ons scherm te zien zullen zijn. Hij brengt ook zijn muziekinstrumenten mee, die hij waarschijnlijk zal gebruiken tijdens de vernissage en de finissage. Zoals hij zelf zegt in zijn film Survi: “Er zijn geen premières, enkel mondiale dernières.” Expo van 11.09 tot 16.10 Vernissage: 11.09 → 19:00 Finissage: 16.10 → 19:00 -
Real papier peint en andere probeersels
De films van Hervé André zijn te fluïde, te vrij en te veranderlijk om hun plaats te vinden in consumptieruimtes of strak omlijnde contexten. Het is dan ook zeldzaam om deze mengsels van gekneed en gemodelleerd materiaal in een bioscoopzaal te zien. Ze delen een bijzonder gevoel voor licht, compositie, ritme en montage. Als verlengstuk van de vernissage van de expo Dernières mondiales, mag je deze projectie van 11 filmische experimenten niet missen — elk met een duur van enkele seconden tot meerdere minuten: Sois Venu, Scène de Sexe, Simple, Real papier peint jusqu’à clous, Là, c’est Ortaire, TOXXL, Yohane, Pendant ce temps, hymer, Esclave maître, Cinekit (ongeveer 40 minuten in totaal). En om alle deeltjes samen te brengen, improviseert Hervé André live muziek bij travellingshots van zijn tekeningen op groot formaat. Voor nieuwsgierige en open geesten: dit is speciaal voor jullie! → Vertoning in aanwezigheid van Hervé André -
vri 12.09.2025
-
L’Ancre
Ailyn, Bruno, Guillaume en Florence hebben allen waanzin ervaren. Ze vertellen over hun reis, hun psychose, hoe ze overlopen als mens, en hun tegenreactie. In de stilte van haar werkkamer luistert een vrouw naar hun verhalen, gearchiveerd op cassette. Wat roepen deze verhalen over kortsluiting op en waar kunnen ze toe leiden? Plotsklaps worden de antracietkleurige, ijskoude wateren van de Noordpool opengespleten door de kiel van een spookachtig zeilschip: beukende golven, ijsblokken, grillige kliffen, besneeuwde koepels, adembenemende maanlandschappen gekristalliseerd door de kou. Er is geen twijfel mogelijk, L’Ancre neemt ons mee naar het hart van het andere. Een zintuiglijke reis, waarbij de elementen van de aarde - water, ijs, rots - samenwerken om ons te vertellen over een “buitengewone” toestand die geen persoonlijke zaak is, zoals de anarchistische psychiater Francesco de Tosquelles het uitdrukte. Jen Debauche heeft zeven jaar onderzoek gevoerd naar de motieven achter waanzin en heeft een ontroerende, tedere en poëtische film gemaakt over het statuut van een toestand die zowel pathologisch als bevrijdend is. De beelden die ze maakte met haar (...) -
Dead Lover
Een grafdelfster met een weerzinwekkende lijfgeur vindt eindelijk de liefde bij een dichter die de begrafenis van zijn overleden zus bijwoont. Maar hun idylle is van korte duur: haar minnaar verzuipt in zee, en slechts één enkele vinger wordt opgevist. Gelukkig beschikt onze grafdelfster over de nodige alchemistische gaven om hem terug tot leven te wekken... "Dead Lover" is een subversieve herinterpretatie van de mythe van Frankenstein die uitblinkt door zijn ingenieuze regie en royale dosissen campy en groteske humor. Een onafhankelijke film met een beperkt budget, opgenomen in 16mm in een studio met spaarzame decors, geschreven en gespeeld als een gotische klucht. De 17 rollen, met uitzondering van die van de grafdelfster die door de regisseuse zelf wordt gespeeld, worden vertolkt door drie jonge acteurs, een man en twee vrouwen, meestal ergens op het genderfluïde spectrum. De compositie van de shots en de rudimentaire special effects doen denken aan het tijdperk der stille films, waarin theatrale kunstgrepen de norm waren, aangevuld met een meticuleus kleurgebruik en een bevreemdende soundtrack. Een experimentele aanpak die doet denken aan de (...) -
zat 13.09.2025
-
Dead Lover
Een grafdelfster met een weerzinwekkende lijfgeur vindt eindelijk de liefde bij een dichter die de begrafenis van zijn overleden zus bijwoont. Maar hun idylle is van korte duur: haar minnaar verzuipt in zee, en slechts één enkele vinger wordt opgevist. Gelukkig beschikt onze grafdelfster over de nodige alchemistische gaven om hem terug tot leven te wekken... "Dead Lover" is een subversieve herinterpretatie van de mythe van Frankenstein die uitblinkt door zijn ingenieuze regie en royale dosissen campy en groteske humor. Een onafhankelijke film met een beperkt budget, opgenomen in 16mm in een studio met spaarzame decors, geschreven en gespeeld als een gotische klucht. De 17 rollen, met uitzondering van die van de grafdelfster die door de regisseuse zelf wordt gespeeld, worden vertolkt door drie jonge acteurs, een man en twee vrouwen, meestal ergens op het genderfluïde spectrum. De compositie van de shots en de rudimentaire special effects doen denken aan het tijdperk der stille films, waarin theatrale kunstgrepen de norm waren, aangevuld met een meticuleus kleurgebruik en een bevreemdende soundtrack. Een experimentele aanpak die doet denken aan de (...) -
The Twentieth Century
Toronto, 1899. Aangespoord door zijn dominante moeder droomt de jonge Mackenzie King ervan om eerste minister te worden. Maar een pijnlijke nederlaag en een teleurstellende liefde doen hem in twijfel en eenzaamheid vervallen. Vrij geïnspireerd op de memoires van de echte W. L. Mackenzie King, is “The Twentieth Century” een hilarische herinterpretatie van de geschiedenis van Canada, waar een gouverneur-generaal, een pastiche van Big Brother, regeert volgens de wetten van Bedrog en Woede, waartegen een mystiek Quebec zich verzet. Gefilmd in 16 mm in expressionistische decors die rechtstreeks uit een toverlantaarn lijken te komen, volgen absurde scènes elkaar op waarin fetisjisme en travestie de norm lijken te zijn en machismo in het belachelijke wordt getrokken. Camp-satire die de macht hekelt, zonder de personages die verstrikt zijn geraakt in een tragikomische fantasmagorie te ontmenselijken. -
zon 14.09.2025
- Olivier Meys
-
Les gens de la terre
Geconfronteerd met grondstofwinning en hebzuchtige multinationals organiseert het Mapuche-volk zich. Ze nemen het woord en zetten zich schrap tegen de toe-eigening van hun voorouderlijk land. Geen basic ecologisch manifest, maar een manier van leven op het land in een eeuwenoude, respectvolle en diepgewortelde relatie. De Mapuche herinneren ons eraan dat de verdediging van grondgebied niet alleen een strijd om land is, maar ook een verzet tegen alle vormen van kolonisatie – zowel in het verleden als in het heden – die inheemse volkeren blijven beroven van hun territorium, hun cultuur en hun autonomie. Hun waardige verzet inspireert en voedt de intersectionele strijd van vandaag. Een prikkel om een andere wereld in te beelden, waarin sociale rechtvaardigheid, verleden en ecologie wereldwijd met elkaar verweven zijn. -
Les fleurs amères
Lina ziet zich gedwongen haar man en zoon achter te laten om haar geluk te beproeven in Parijs, in de hoop geld naar hen te kunnen sturen om hun plannen in China te financieren. Maar zoals veel vrouwelijke immigranten stuit ze al snel op een veel hardere realiteit dan ze had verwacht. Ze wordt uitgebuit als kinderoppas voordat ze streekgenote ontmoet, een jonge vrouw die haar helpt zich staande te houden terwijl haar toewijding aan haar gezin op de proef wordt gesteld. Olivier Meys levert een aangrijpend verslag van de donkere kant van vrouwelijke immigratie uit Dongbei, een regio in het zuidoosten van China. De film speelt zich af tussen deze regio, die in verval is geraakt sinds het einde van de industrialisatie in de jaren 1990, en het 13e arrondissement van Parijs, waar een grote Aziatische diaspora woont. Als Lina erin slaagt een evenwicht te vinden in deze stedelijke hel, komt dat niet in de laatste plaats dankzij een intense en pakkende solidariteit, geweven uit pijn en liefde. -
don 18.09.2025
-
Ex-Utero
Sinds de stemmen van mensen die slachtoffer zijn van verloskundig en gynaecologisch geweld luider klinken (of sinds er eindelijk naar geluisterd wordt) staat het onderwerp in de aandacht. Een dikke muur van stilte werd doorbroken, steen voor steen opgebouwd door eeuwenlange patriarchale dominantie. Via intieme en historische verhalen reist Ex-Utero door drie tijdperken en drie locaties: de middeleeuwen in België, de 18e eeuw in Alabama (VS), en de 20e eeuw in Auschwitz, Polen. Door gebruik te maken van tekeningen, gravures, schilderijen en foto’s uit elk tijdperk, bevraagt de film ook tien eeuwen van beeldvorming. Lili Forestier belicht de hardnekkigheid van een geneeskunde gevormd door mannelijke dominantie, die zich de reproductieve lichamen toe-eigent. Ze geeft een stem aan zij die tot zwijgen werden gebracht. Door getuigenissen en onderzoek te combineren, stelt de film institutioneel en gendergerelateerd geweld aan de kaak dat nog steeds aanwezig is in de gynaecologische zorg. Een feministische blik die het recht op een respectvolle geneeskunde voor lichaam en ervaring opnieuw bevestigt. → De vertoning wordt gevolgd door een gesprek met de (...) -
vri 19.09.2025
-
Maman déchire
Er zitten tien jaar tussen "Pauline s’arrache", de eerste film van Émilie Brisavoine, en haar nieuwste intieme odyssee. Deze keer filmt ze niet haar halfzus, maar haar eigen moeder. Haar moeder, Meaud, had een moeilijke jeugd, was een punkmoeder, feministe en is een fantastische grootmoeder. Voor haar dochter blijft ze een mysterie, evengoed fascinerend als kwellend. De camera speelt in de film een therapeutische rol. Émilie probeert een dialoog aan te gaan met haar moeder om de wonden van haar kindertijd te begrijpen en de cyclus van het familiaal leed te doorbreken. De film krijgt zijn volle dimensie door verder te gaan dan de introspectie van de regisseur en ons mee te nemen in het labyrint van de psyche. Het is een reis door een gedachtestroom, met een overdadige mix van instinctief geschoten frontale beelden, familiearchieven, avatars, doe-het-zelf special effects, bezoek aan therapeuten en zelfs tutorials op het internet. De montage moet een titanenwerk zijn geweest, maar Karen Benainous heeft dit op briljante wijze uitgevoerd. Afwisselend delicaat, serieus en grappig, maar altijd betekenisvol en zonder pathos, kan "Maman déchire" worden (...) -
Careful
In een dorpje hoog in de Alpen wonen de inwoners van Tolzbad. Waarom zijn ze zo voorzichtig dat ze hun ramen dichttimmeren? Waarom wachten ze zo gespannen op de trek van de wilde ganzen? Terwijl de angst voor lawines iedereen doet verstommen, kampen twee broers en tevens butlers in de leer, gefrustreerd door de mores van hun puriteinse school, met een oedipuscomplex... In zijn derde film, een melodrama doordrenkt van ironische waanzin, knutselde Guy Maddin op geniale wijze met pellicule en gebruikte hij voor het eerst op fascinerende wijze kleur, naar het voorbeeld van de vroege stille films, toen elk fotogram met sjablonen werd ingekleurd. Dit contrasteert prachtig met de dromerige, schizofrene en incestueuze sfeer van deze film waar tijd een andere dimensie krijgt en waar de krakende soundtrack van oude filmrollen het verhaal stut. -
zat 20.09.2025
-
Dead Lover
Een grafdelfster met een weerzinwekkende lijfgeur vindt eindelijk de liefde bij een dichter die de begrafenis van zijn overleden zus bijwoont. Maar hun idylle is van korte duur: haar minnaar verzuipt in zee, en slechts één enkele vinger wordt opgevist. Gelukkig beschikt onze grafdelfster over de nodige alchemistische gaven om hem terug tot leven te wekken... "Dead Lover" is een subversieve herinterpretatie van de mythe van Frankenstein die uitblinkt door zijn ingenieuze regie en royale dosissen campy en groteske humor. Een onafhankelijke film met een beperkt budget, opgenomen in 16mm in een studio met spaarzame decors, geschreven en gespeeld als een gotische klucht. De 17 rollen, met uitzondering van die van de grafdelfster die door de regisseuse zelf wordt gespeeld, worden vertolkt door drie jonge acteurs, een man en twee vrouwen, meestal ergens op het genderfluïde spectrum. De compositie van de shots en de rudimentaire special effects doen denken aan het tijdperk der stille films, waarin theatrale kunstgrepen de norm waren, aangevuld met een meticuleus kleurgebruik en een bevreemdende soundtrack. Een experimentele aanpak die doet denken aan de (...) -
Howie Reeve & Zach Ruegg
Recht uit Glasgow - een stad die bol staat van muziek - is Howie Reeve (wat een naam!) een figuur die je op de meest onverwachte plekken kunt tegenkomen. Meestal is hij op tournee, via verrassende circuits en paden die alleen hij kent, van Spanje tot Japan. Zijn stem en zijn spel op de akoestische bas versmelten tijdens zijn unieke optredens, waarmee hij onder andere The Ex, Zea, PPL, Richard Youngs en vele andere reisgenoten wist te bekoren. Howie is een vaste waarde in kleine zalen wereldwijd, en eindelijk is hij in onze eigenste zaal beland! We maken van zijn uitzonderlijke passage gebruik om ook Zach Ruegg uit te nodigen, eveneens bassist en zanger. Hij woont al enkele jaren in Brussel en treedt tegenwoordig op met de elegante Brusselse gitarist Arto Van Roey. Afkomstig uit Zwitserland, beweegt hij zich ergens tussen Les Rita Mitsouko en Caetano Veloso. Hij zingt en componeert in het Frans, tenzij hij Ramuz citeert. We kijken reikhalzend uit naar de ontmoeting tussen deze twee muzikale werelden. -
zon 21.09.2025
-
L’Ancre
Ailyn, Bruno, Guillaume en Florence hebben allen waanzin ervaren. Ze vertellen over hun reis, hun psychose, hoe ze overlopen als mens, en hun tegenreactie. In de stilte van haar werkkamer luistert een vrouw naar hun verhalen, gearchiveerd op cassette. Wat roepen deze verhalen over kortsluiting op en waar kunnen ze toe leiden? Plotsklaps worden de antracietkleurige, ijskoude wateren van de Noordpool opengespleten door de kiel van een spookachtig zeilschip: beukende golven, ijsblokken, grillige kliffen, besneeuwde koepels, adembenemende maanlandschappen gekristalliseerd door de kou. Er is geen twijfel mogelijk, L’Ancre neemt ons mee naar het hart van het andere. Een zintuiglijke reis, waarbij de elementen van de aarde - water, ijs, rots - samenwerken om ons te vertellen over een “buitengewone” toestand die geen persoonlijke zaak is, zoals de anarchistische psychiater Francesco de Tosquelles het uitdrukte. Jen Debauche heeft zeven jaar onderzoek gevoerd naar de motieven achter waanzin en heeft een ontroerende, tedere en poëtische film gemaakt over het statuut van een toestand die zowel pathologisch als bevrijdend is. De beelden die ze maakte met haar (...) -
L’Oeil du Cyclope
"L’Oeil du cyclope" opent zich als een wonde tussen de kosmische nacht en het oneindig kleine. Licht, het beeld van het ontwaken van het menselijk bewustzijn. Het bewustzijn van zowel de toeschouwer als de eenzame hoofdpersoon. Licht als de primitieve en werkzame kracht van de film. "L’Oeil du cyclope" met zijn beheersing van de radicale grondbeginselen van het filmmaken, roept de cinema van het schaduwtheater en de toverlantaarn op, doorspekt met mise en abîmes van de primitieve kenmerken van cinema: licht, afwikkelen, mechanische en circulaire beweging. De film volgt een enkel personage door bossen, bergen, grotten en woestijnen. Het zou, zo je wilt, een universeel menselijk archetype kunnen voorstellen, en zijn wandeling, het ontvouwen van een bestaan. Elke klim, duik en ondergrondse passage krijgt een symbolisch aura. Een aura dat wordt versterkt door de koude maar intieme aard van het cinematografische beeld, dat ons eraan herinnert dat ons leven slechts een vonk in de nacht is. -
don 25.09.2025
-
Tant que le coeur tient
Marie-Thérèse is een levenslustige en ondeugende vrouw van in de tachtig. Ze leeft zelfstandig tot ze na een beroerte en het verlies van haar enige dochter gedwongen wordt haar huis te verlaten en te verhuizen naar een woonzorgcentrum. Op dat keerpunt in haar leven begint Sonia Ringot haar te filmen. Gedurende bijna tien jaar dompelt de regisseur zich onder in het dagelijkse leven van Marie-Thérèse en volgt haar in haar poging zich aan te passen aan deze nieuwe leefomgeving. Ondanks haar inspanningen voelt Marie-Thérèse zich eenzaam en verlaten. Ze heeft moeite met haar fysieke achteruitgang, wordt soms als een kind behandeld, en moet zich omringen met een gemeenschap van zorgverleners in witte jassen en bedlegerige bewoners. Een plek buiten de stad, buiten het leven, buiten de maatschappij. Sonia Ringoot brengt een belangrijk, gevoelig en noodzakelijk portret, niet zonder humor. → Vertoning gevolgd door een ontmoeting met Sonia Ringoot. https://www.tantquelecoeurtient.com/+ Madame Denise -
vri 26.09.2025
-
Hervorming werkloosheid: een achteruitgang van onze rechten zonder precedent!
De federale Arizona-regering is van plan om de regels van de werkloosheidsverzekering radicaal te hervormen vanaf januari 2026. En niets lijkt haar tegen te houden als het gaat om het terugdraaien van onze fundamentele rechten. Geconfronteerd met deze ongekende achteruitgang rijzen er twee vragen... Beseffen we echt wat er gebeurt? Denken we dat we veilig zijn zolang we een baan hebben? De rechten van werklozen aanvallen betekent ook de arbeidsomstandigheden van alle werknemers ondermijnen. Vergis je niet, deze hervorming gaat ons allemaal aan, met of zonder job! Tegen deze achtergrond nemen we met de leden van de vereniging Dockers de tijd om de regeringsmaatregelen te begrijpen, om van gedachten te wisselen en vooral om de strijd niet op te geven. Onze toekomst staat vandaag op het spel. -
Dead Lover
Een grafdelfster met een weerzinwekkende lijfgeur vindt eindelijk de liefde bij een dichter die de begrafenis van zijn overleden zus bijwoont. Maar hun idylle is van korte duur: haar minnaar verzuipt in zee, en slechts één enkele vinger wordt opgevist. Gelukkig beschikt onze grafdelfster over de nodige alchemistische gaven om hem terug tot leven te wekken... "Dead Lover" is een subversieve herinterpretatie van de mythe van Frankenstein die uitblinkt door zijn ingenieuze regie en royale dosissen campy en groteske humor. Een onafhankelijke film met een beperkt budget, opgenomen in 16mm in een studio met spaarzame decors, geschreven en gespeeld als een gotische klucht. De 17 rollen, met uitzondering van die van de grafdelfster die door de regisseuse zelf wordt gespeeld, worden vertolkt door drie jonge acteurs, een man en twee vrouwen, meestal ergens op het genderfluïde spectrum. De compositie van de shots en de rudimentaire special effects doen denken aan het tijdperk der stille films, waarin theatrale kunstgrepen de norm waren, aangevuld met een meticuleus kleurgebruik en een bevreemdende soundtrack. Een experimentele aanpak die doet denken aan de (...) -
zat 27.09.2025
-
Maman déchire
Er zitten tien jaar tussen "Pauline s’arrache", de eerste film van Émilie Brisavoine, en haar nieuwste intieme odyssee. Deze keer filmt ze niet haar halfzus, maar haar eigen moeder. Haar moeder, Meaud, had een moeilijke jeugd, was een punkmoeder, feministe en is een fantastische grootmoeder. Voor haar dochter blijft ze een mysterie, evengoed fascinerend als kwellend. De camera speelt in de film een therapeutische rol. Émilie probeert een dialoog aan te gaan met haar moeder om de wonden van haar kindertijd te begrijpen en de cyclus van het familiaal leed te doorbreken. De film krijgt zijn volle dimensie door verder te gaan dan de introspectie van de regisseur en ons mee te nemen in het labyrint van de psyche. Het is een reis door een gedachtestroom, met een overdadige mix van instinctief geschoten frontale beelden, familiearchieven, avatars, doe-het-zelf special effects, bezoek aan therapeuten en zelfs tutorials op het internet. De montage moet een titanenwerk zijn geweest, maar Karen Benainous heeft dit op briljante wijze uitgevoerd. Afwisselend delicaat, serieus en grappig, maar altijd betekenisvol en zonder pathos, kan "Maman déchire" worden (...) -
L’Ancre
Ailyn, Bruno, Guillaume en Florence hebben allen waanzin ervaren. Ze vertellen over hun reis, hun psychose, hoe ze overlopen als mens, en hun tegenreactie. In de stilte van haar werkkamer luistert een vrouw naar hun verhalen, gearchiveerd op cassette. Wat roepen deze verhalen over kortsluiting op en waar kunnen ze toe leiden? Plotsklaps worden de antracietkleurige, ijskoude wateren van de Noordpool opengespleten door de kiel van een spookachtig zeilschip: beukende golven, ijsblokken, grillige kliffen, besneeuwde koepels, adembenemende maanlandschappen gekristalliseerd door de kou. Er is geen twijfel mogelijk, L’Ancre neemt ons mee naar het hart van het andere. Een zintuiglijke reis, waarbij de elementen van de aarde - water, ijs, rots - samenwerken om ons te vertellen over een “buitengewone” toestand die geen persoonlijke zaak is, zoals de anarchistische psychiater Francesco de Tosquelles het uitdrukte. Jen Debauche heeft zeven jaar onderzoek gevoerd naar de motieven achter waanzin en heeft een ontroerende, tedere en poëtische film gemaakt over het statuut van een toestand die zowel pathologisch als bevrijdend is. De beelden die ze maakte met haar (...) -
zon 28.09.2025
- Jean-Marie Buchet [ Combi 10€/6€]
-
Téléphone
Op aanraden van Bernadette belt Jacqueline Gustave. Hij moet tussenbeide komen bij Jérôme, met wie ze niet meer wil praten. Gustave weigert haar echter te helpen zonder te zeggen waarom. Daarop belt ze Denise. Zij kent de reden, maar wil ze ook niet vertellen. Wel biedt Denise aan om Jacqueline te helpen... “Téléphone” is een uiterst sobere film, een reeks telefoongesprekken tussen de hoofdpersonages waarbij je nooit de persoon aan de andere kant van de lijn hoort. Het is aan de kijker om je hun dialoog in te beelden, aan de hand van stukjes informatie, onomatopeeën of andere tussenwerpsels, die ondanks de ernst van de discussie soms best komisch aandoen. Je begrijpt het al: de nieuwe langspeelfilm van Jean-Marie Buchet diept opnieuw de absurditeit van de (niet-)communicatie tussen mensen uit. Hij doet er met veel plezier een schepje bovenop door een loopje te nemen met de vertelkunst, zelfs al jaagt hij daarmee een deel van het publiek tegen zich in het harnas. Een situationistische ervaring die je best niet al te letterlijk neemt! → In aanwezigheid van Jean-Marie Buchet en de hele filmploeg. -
Mireille dans la vie des autres
Vier vrienden, twee meisjes en twee jongens, elk nog half in de puberteit. Hun dromen en onuitgesproken liefdes moeten eraan geloven wanneer Mireille, de meest begeerde van de vier, een boekhouder ontmoet op het kantoor waar ze als typiste werkt. Een huwelijk dient zich aan maar Mireille begint te twijfelen, en belichaamt zo de angst van haar vrienden voor het voorgekauwde leven dat hen te wachten staat. “Mireille dans la vie des autres”, onlangs gerestaureerd door Cinematek, gaat verder in de minimalistische, schijnbaar serieuze stijl die Buchet in 1974 inzette voor zijn eerste speelfilm “La Fugue de Suzanne” (die we vertoonden in 2001). Deze prent is ambitieuzer – er was productiesteun, een producent en een omvangrijke filmploeg – maar het verhaal blijft uitgepuurd, “waar niets gebeurt, maar toch iets gebeurt”. Net als de dialogen, die tot in het absurde sober zijn, maar op ondeugende, lucide en zelfs poëtische wijze de ontreddering vatten. Een ontreddering van een generatie over het conventionele leven dat ze tijdens haar jeugd afwees, maar waaraan ze toch niet kan ontsnappen. → In aanwezigheid van Jean-Marie Buchet. -
don 02.10.2025
-
Open Screen
Sedert het prille begin van Cinema Nova kan je met je eigen films op ons scherm terecht. Of het nu gaat om de vrucht van je eerste probeersels of van je jarenlange ervaring, alles vertonen we, zolang het niet langer duurt dan 15 minu- ten. Deze gratis toegankelijke formule bestaat al 28 jaar en in al de tijd werden voor een talrijk publiek de meest gevarieerde films vertoond. Dus waag je kans en stuur ons een week op voorhand je film met een technische fiche. -
vri 03.10.2025
-
Dead Lover
Een grafdelfster met een weerzinwekkende lijfgeur vindt eindelijk de liefde bij een dichter die de begrafenis van zijn overleden zus bijwoont. Maar hun idylle is van korte duur: haar minnaar verzuipt in zee, en slechts één enkele vinger wordt opgevist. Gelukkig beschikt onze grafdelfster over de nodige alchemistische gaven om hem terug tot leven te wekken... "Dead Lover" is een subversieve herinterpretatie van de mythe van Frankenstein die uitblinkt door zijn ingenieuze regie en royale dosissen campy en groteske humor. Een onafhankelijke film met een beperkt budget, opgenomen in 16mm in een studio met spaarzame decors, geschreven en gespeeld als een gotische klucht. De 17 rollen, met uitzondering van die van de grafdelfster die door de regisseuse zelf wordt gespeeld, worden vertolkt door drie jonge acteurs, een man en twee vrouwen, meestal ergens op het genderfluïde spectrum. De compositie van de shots en de rudimentaire special effects doen denken aan het tijdperk der stille films, waarin theatrale kunstgrepen de norm waren, aangevuld met een meticuleus kleurgebruik en een bevreemdende soundtrack. Een experimentele aanpak die doet denken aan de (...) -
Maman déchire
Er zitten tien jaar tussen "Pauline s’arrache", de eerste film van Émilie Brisavoine, en haar nieuwste intieme odyssee. Deze keer filmt ze niet haar halfzus, maar haar eigen moeder. Haar moeder, Meaud, had een moeilijke jeugd, was een punkmoeder, feministe en is een fantastische grootmoeder. Voor haar dochter blijft ze een mysterie, evengoed fascinerend als kwellend. De camera speelt in de film een therapeutische rol. Émilie probeert een dialoog aan te gaan met haar moeder om de wonden van haar kindertijd te begrijpen en de cyclus van het familiaal leed te doorbreken. De film krijgt zijn volle dimensie door verder te gaan dan de introspectie van de regisseur en ons mee te nemen in het labyrint van de psyche. Het is een reis door een gedachtestroom, met een overdadige mix van instinctief geschoten frontale beelden, familiearchieven, avatars, doe-het-zelf special effects, bezoek aan therapeuten en zelfs tutorials op het internet. De montage moet een titanenwerk zijn geweest, maar Karen Benainous heeft dit op briljante wijze uitgevoerd. Afwisselend delicaat, serieus en grappig, maar altijd betekenisvol en zonder pathos, kan "Maman déchire" worden (...) -
zat 04.10.2025
-
À Gaza
Mahmoud, een jonge chirurg, getuigt live over de verwoesting van het ziekenhuis in Khan Younés waar hij als spoedarts werkt. Hij filmt er de chaos tijdens de evacuatie. Motaz doorkruist het verwoeste Gaza, camera in de hand, om zijn taak als journalist te vervullen. Hij draagt een marineblauw kogelvrij vest waar in het wit “press” op geschreven staat, maar hem niet beschermt tegen de schoten van sluipschutters. Door deze twee personages 90 minuten lang te volgen, toont “À Gaza” ons de oorlog van binnenuit, op het moment zelf, enkele weken na 7 oktober tot april 2024. De film kaart het gevoel van machteloosheid aan, bij het zien van al die korte video’s op sociale media. En stelt het gebruik van die video’s in vraag. Oorlog is immers nooit mooi om te zien of om te tonen, maar de kracht van de verontwaardiging dwingt ons om het onder ogen te zien. In “À Gaza” zien we de menselijkheid van een volk dat weerstand biedt en veerkracht toont, en dat ons, ondanks de wraakroepende situatie waarin het zich bevindt, hoop geeft. De Belgische cineaste en activiste Catherine Libert voert hier een strijd voor de vrede: “Gaza is niet alleen Gaza, het is de (...) -
zon 05.10.2025
-
L’Ancre
Ailyn, Bruno, Guillaume en Florence hebben allen waanzin ervaren. Ze vertellen over hun reis, hun psychose, hoe ze overlopen als mens, en hun tegenreactie. In de stilte van haar werkkamer luistert een vrouw naar hun verhalen, gearchiveerd op cassette. Wat roepen deze verhalen over kortsluiting op en waar kunnen ze toe leiden? Plotsklaps worden de antracietkleurige, ijskoude wateren van de Noordpool opengespleten door de kiel van een spookachtig zeilschip: beukende golven, ijsblokken, grillige kliffen, besneeuwde koepels, adembenemende maanlandschappen gekristalliseerd door de kou. Er is geen twijfel mogelijk, L’Ancre neemt ons mee naar het hart van het andere. Een zintuiglijke reis, waarbij de elementen van de aarde - water, ijs, rots - samenwerken om ons te vertellen over een “buitengewone” toestand die geen persoonlijke zaak is, zoals de anarchistische psychiater Francesco de Tosquelles het uitdrukte. Jen Debauche heeft zeven jaar onderzoek gevoerd naar de motieven achter waanzin en heeft een ontroerende, tedere en poëtische film gemaakt over het statuut van een toestand die zowel pathologisch als bevrijdend is. De beelden die ze maakte met haar (...) -
Voyage à Gaza
Het is niet helemaal duidelijk wat Piero Usberti in Gaza gaat doen. En al snel snap je dat het ook niet echt uitmaakt. Eén ding weten we wel: dat hij er is om, tijdens de grote terugkeermars van 2018, jongeren te ontmoeten die op hem lijken. Hij ontmoet er een jonge vrouw met een prachtige glimlach, die hem introduceert in haar vriendenkring en haar dagelijkse leven in de Gazastrook. Usberti dwaalt rond en neemt de geluiden en de sfeer van de stad in zich op. Hij filmt de cafés, de straten, de zee. Hij luistert naar de regen, de nacht, de oproep tot het gebed. Dat alles met veel aandacht en tact, op gepaste afstand, zonder opdringerig of voyeuristisch te worden. Hij registreert wat hem wordt aangeboden: dromen en ambities, angsten en obstakels, wat verboden is en de dorst naar vrijheid. De jongeren nemen hem in vertrouwen, terwijl ze opgesloten zitten in Gaza, tussen zee en Israël ingeklemd, en verstikt worden door de wetten van Hamas en de geldende tradities. In de band tussen Usberti en de mensen die hij filmt, voelen we de warmte van de vriendschap en de schroom van de onoverbrugbare afstand, die duidelijk maakt hoe radicaal verschillend de (...) -
don 09.10.2025
-
Nous ne sommes pas seul.e.s au monde
Mara keert terug naar het afgelegen huis van haar broer Sam, die een jaar eerder samen met zijn dochter omkwam door een aangestoken brand. In haar onnoemelijk verdriet heeft Mara een waanzinnig wraakplan bedacht: zelf de dader vermoorden op deze sinistere verjaardag, een vroegere maat van Sam die aan justitie is ontsnapt. Maar tijdens de nacht zetten een reeks mysterieuze en angstaanjagende fenomenen haar plannen op hun kop... Deze film, een mix van thriller, droom en poëzie, die met weinig middelen maar met veel vrijheid werd gemaakt, ontstond uit de behoefte om de betekenis van creatie te herontdekken, na jaren van projecten ontwikkelen die vaak werden afgewezen. Het boek ‘Au bonheur des morts’ van Vinciane Despret was een belangrijke inspiratiebron. Maar het script werd ook gevoed door interviews met een vijftigtal mensen aan wie Selma Alaoui en Bruno Tracq vroegen of ze ooit al eens een spook hadden ontmoet. Tot hun grote verbazing antwoordden zelfs meest rationele mensen... ja. → Vertoning gevolgd door een ontmoeting met Selma Alaoui en Bruno Tracq. -
vri 10.10.2025
-
Microboutiek
De Microboutiek is een verdeelpunt voor boeken, CD’s, fanzines, DVD’s, K7’en en andere micro-uitgaven. Ze houdt zich schuil in de kelder van Nova en vertoont zich op bijzondere gelegenheden waar je al dat moois kan ontdekken en meteen ook je eigen werken kan droppen want de Microboutiek wordt aangevuld door haar eigen publiek. - L’employé du moi
-
Striptekenaars maken film
Korte clips, animatie, reclamefilmpjes en kortfilms… Een filmavond rond het veelzijdige talent van de auteurs van L’employé du moi. My Dad Saw This Movie About Vampires Zad Kokar, 2022-2024, FR, NO DIAL, 3’ All about LVB Max Baitinger, 2014, DE, NO DIAL, 2’ Pirate bay (Cheveu) Pierre Ferrero, 2015, FR, NO DIAL, 4’ ÄLGEN Erik Svetoft, 2019, NO DIAL, 8’ Popogaria Mortis Ghost, 2024, BE, NO DIAL, 4’ Open relationship Zad Kokar, 2022, FR, NO DIAL, 4’ Ce qui bouge est vivant Noémie Marsily, 2022, BE, VOFRSTNL, 11’ -
zat 11.10.2025
-
L’Ancre
Ailyn, Bruno, Guillaume en Florence hebben allen waanzin ervaren. Ze vertellen over hun reis, hun psychose, hoe ze overlopen als mens, en hun tegenreactie. In de stilte van haar werkkamer luistert een vrouw naar hun verhalen, gearchiveerd op cassette. Wat roepen deze verhalen over kortsluiting op en waar kunnen ze toe leiden? Plotsklaps worden de antracietkleurige, ijskoude wateren van de Noordpool opengespleten door de kiel van een spookachtig zeilschip: beukende golven, ijsblokken, grillige kliffen, besneeuwde koepels, adembenemende maanlandschappen gekristalliseerd door de kou. Er is geen twijfel mogelijk, L’Ancre neemt ons mee naar het hart van het andere. Een zintuiglijke reis, waarbij de elementen van de aarde - water, ijs, rots - samenwerken om ons te vertellen over een “buitengewone” toestand die geen persoonlijke zaak is, zoals de anarchistische psychiater Francesco de Tosquelles het uitdrukte. Jen Debauche heeft zeven jaar onderzoek gevoerd naar de motieven achter waanzin en heeft een ontroerende, tedere en poëtische film gemaakt over het statuut van een toestand die zowel pathologisch als bevrijdend is. De beelden die ze maakte met haar (...) -
The Twentieth Century
Toronto, 1899. Aangespoord door zijn dominante moeder droomt de jonge Mackenzie King ervan om eerste minister te worden. Maar een pijnlijke nederlaag en een teleurstellende liefde doen hem in twijfel en eenzaamheid vervallen. Vrij geïnspireerd op de memoires van de echte W. L. Mackenzie King, is “The Twentieth Century” een hilarische herinterpretatie van de geschiedenis van Canada, waar een gouverneur-generaal, een pastiche van Big Brother, regeert volgens de wetten van Bedrog en Woede, waartegen een mystiek Quebec zich verzet. Gefilmd in 16 mm in expressionistische decors die rechtstreeks uit een toverlantaarn lijken te komen, volgen absurde scènes elkaar op waarin fetisjisme en travestie de norm lijken te zijn en machismo in het belachelijke wordt getrokken. Camp-satire die de macht hekelt, zonder de personages die verstrikt zijn geraakt in een tragikomische fantasmagorie te ontmenselijken. -
zon 12.10.2025
-
Maman déchire
Er zitten tien jaar tussen "Pauline s’arrache", de eerste film van Émilie Brisavoine, en haar nieuwste intieme odyssee. Deze keer filmt ze niet haar halfzus, maar haar eigen moeder. Haar moeder, Meaud, had een moeilijke jeugd, was een punkmoeder, feministe en is een fantastische grootmoeder. Voor haar dochter blijft ze een mysterie, evengoed fascinerend als kwellend. De camera speelt in de film een therapeutische rol. Émilie probeert een dialoog aan te gaan met haar moeder om de wonden van haar kindertijd te begrijpen en de cyclus van het familiaal leed te doorbreken. De film krijgt zijn volle dimensie door verder te gaan dan de introspectie van de regisseur en ons mee te nemen in het labyrint van de psyche. Het is een reis door een gedachtestroom, met een overdadige mix van instinctief geschoten frontale beelden, familiearchieven, avatars, doe-het-zelf special effects, bezoek aan therapeuten en zelfs tutorials op het internet. De montage moet een titanenwerk zijn geweest, maar Karen Benainous heeft dit op briljante wijze uitgevoerd. Afwisselend delicaat, serieus en grappig, maar altijd betekenisvol en zonder pathos, kan "Maman déchire" worden (...) -
Careful
In een dorpje hoog in de Alpen wonen de inwoners van Tolzbad. Waarom zijn ze zo voorzichtig dat ze hun ramen dichttimmeren? Waarom wachten ze zo gespannen op de trek van de wilde ganzen? Terwijl de angst voor lawines iedereen doet verstommen, kampen twee broers en tevens butlers in de leer, gefrustreerd door de mores van hun puriteinse school, met een oedipuscomplex... In zijn derde film, een melodrama doordrenkt van ironische waanzin, knutselde Guy Maddin op geniale wijze met pellicule en gebruikte hij voor het eerst op fascinerende wijze kleur, naar het voorbeeld van de vroege stille films, toen elk fotogram met sjablonen werd ingekleurd. Dit contrasteert prachtig met de dromerige, schizofrene en incestueuze sfeer van deze film waar tijd een andere dimensie krijgt en waar de krakende soundtrack van oude filmrollen het verhaal stut. -
Dead Lover
Een grafdelfster met een weerzinwekkende lijfgeur vindt eindelijk de liefde bij een dichter die de begrafenis van zijn overleden zus bijwoont. Maar hun idylle is van korte duur: haar minnaar verzuipt in zee, en slechts één enkele vinger wordt opgevist. Gelukkig beschikt onze grafdelfster over de nodige alchemistische gaven om hem terug tot leven te wekken... "Dead Lover" is een subversieve herinterpretatie van de mythe van Frankenstein die uitblinkt door zijn ingenieuze regie en royale dosissen campy en groteske humor. Een onafhankelijke film met een beperkt budget, opgenomen in 16mm in een studio met spaarzame decors, geschreven en gespeeld als een gotische klucht. De 17 rollen, met uitzondering van die van de grafdelfster die door de regisseuse zelf wordt gespeeld, worden vertolkt door drie jonge acteurs, een man en twee vrouwen, meestal ergens op het genderfluïde spectrum. De compositie van de shots en de rudimentaire special effects doen denken aan het tijdperk der stille films, waarin theatrale kunstgrepen de norm waren, aangevuld met een meticuleus kleurgebruik en een bevreemdende soundtrack. Een experimentele aanpak die doet denken aan de (...) -
don 16.10.2025
- Hervé André
-
Expo
Voor Hervé André is schilderkunst eerder een middel dan een kunstvorm op zich. Net als tekst of tekeningen, die hij dagelijks maakt in notitieboekjes tijdens solowandelingen of autoritten, waarin hij stemmingen, situaties, vormen of materialen verzamelt. Ook animatie, die hij minutieus ontwikkelt met eenvoudige middelen in zijn atelier in een volkswijk van Marseille, behoort tot zijn expressiemiddelen. En dan is er nog muziek — een hybride vorm van folk — die hij vaker in intieme optredens brengt dan op grote podia. Voor zijn bezoek aan Brussel brengt Hervé André een hele reeks creaties mee, gemaakt met deze verschillende materialen. Daarmee stelt hij een tentoonstelling samen met een breed palet aan stijlen: poëtisch of bijtend, in zwart-wit of in verzadigde kleuren, maar altijd in relatie tot de films die op ons scherm te zien zullen zijn. Hij brengt ook zijn muziekinstrumenten mee, die hij waarschijnlijk zal gebruiken tijdens de vernissage en de finissage. Zoals hij zelf zegt in zijn film Survi: “Er zijn geen premières, enkel mondiale dernières.” Expo van 11.09 tot 16.10 Vernissage: 11.09 → 19:00 Finissage: 16.10 → 19:00 -
Survi
Hoe verspreid je je werk als het niet past binnen commerciële of toeristische cultuurplekken? “Het zijn die impasses en paradoxen waaruit vormen ontstaan als uitwegen,” zegt Hervé André. ‘Survi’ is zo’n vorm — en meteen ook zijn langste animatiefilm ooit. “Twintig jaar werk,” zegt hij, terwijl hij toegeeft dat hij zich lange tijd niet bewust was dat hij een film aan het maken was. ‘Survi’ is een alchemie van lijnen, inkt, cadrages en sensaties. Als een roadmovie waarin je kijkt naar banale landschappen - een buitenwijk, een kustlijn - voordat je ontwaakt in de vreemde roes van een droom. ‘Survi’ is een object dat alleen uit zichzelf bestaat. Zonder toegevingen. Een poëtisch werk dat droomt, ironiseert, analyseert en zich verzet tegen de huidige artistieke productie. Een poging om het hoofd te bieden aan een dystopische en consumentgedreven wereld. Een binnenwereld naar buiten gebracht. → Vertoning in aanwezigheid van Hervé André -
vri 17.10.2025
- De Mond / Vanhoof [ 13€/9€]
-
Floris Vanhoof
Floris Vanhoof, de gestoorde professor van het 16mm-formaat, koos niet uit romantiek voor analoge technologieën, maar om ze te verkennen en te verdraaien. Dit duizendkoppig genie uit Antwerpen ontwerpt zijn eigen machines en installaties, en onderzoekt de grens tussen beeld, licht en geluidsgolven. Hier creëren beeld en geluid hun eigen grammatica en weigeren ze vervoegd te worden, maar verkiezen het organische, de stedelijke kakofonie, de mechaniek van oud speelgoed… Op het programma: drie kortfilms gevolgd door zijn nieuwste werk, “The Shannon Limit”, geprojecteerd met meerdere 16mm-projectoren en een live soundtrack van Floris achter zijn modulaire synths. Onze perceptie wordt getest met een lawine van beeld-per-beeld sequenties, met een wetenschappelijk geïnspireerde willekeurige projectiefrequentie, gebaseerd op een theoretische grens van Claude Shannon, wiskundige en feestverstoorder. Beelden en geluiden uit een andere wereld: uit Florisland. https://florisvanhoof.com• Dual Universal• Mirror Egg• A Movie About Candy• ... -
De Mond
Nog twee onruststokers. Het is op het krijgshaftige ritme van de drums dat Arno De Bock en Stein Wybouw elkaar ontmoetten om De Mond te vormen. Beide met hun drumstel, de andere bedient bovendien machines. Hun album Glow, uitgebracht in 2024 op het label Futura Resistancia, echoot klanklandschappen die doen denken aan doom, dub en industrial. Met andere woorden: caleidoscopische loops worden gestapeld op anarchistische geluiden die balanceren boven kolkende drumpartijen. En bam. Soms klinkt het zelfs jazzy. Wie is er beter om deze chaos te belichten dan Floris Vanhoof? Zijn epileptische installaties vormen de brug tussen fotonen en infrabassen. Het trio trad al op in De Koer en de Brasseries A****, maar voor Nova stemmen ze hun magie af op de zaal. Bereid je synapsen voor op overbelasting die je milt doet trillen en je oogleden knipperen. Een live-ervaring om je ogen uit te kijken. → Floris Vanhoof -
zat 18.10.2025
- Yves Boisset [ 12€ / 7€]
-
Un condé
Tijdens het onderzoek naar een drugshandelzaak wordt een politieagent vermoord. Inspecteur Favenin, gespeeld door Michel Bouquet, wil de dood van de man met alle mogelijke middelen wreken. “De politie is een smerig vak, dat je alleen maar smerig kan doen”, beweert hij. Achter dit verhaal van escalerende wraak toont Boisset op krachtige wijze het geweld en de gebreken van een staatssysteem. De toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, Raymond Marcellin, probeerde de film te laten verbieden omdat hij vond dat de politie in een te slecht daglicht werd gesteld. "Un condé", derde film van Boisset (met Michel Constantin en Rufus in mooie bijrollen), is een brute maar subtiele thriller die de basis legt voor een resoluut politieke cinema. -
L’attentat
Yves Boisset heeft de gewoonte om van een nieuwsfeit of een sociale gebeurtenis fictie te maken. “L’Attentat” duikt in de duistere intriges van de Koude Oorlog met de moord op een verbannen politieke tegenstander, geïnspireerd door de zaak Ben Barka. Jean-Louis Trintignant speelt een linkse activist op zoek naar verlossing, een man die wordt opgejaagd nadat hij heeft getuigd over een moord georkestreerd door occulte machten. Samenzwering, iemand? Met ademloze spanning en aangrijpend realisme stelt Boisset de medeplichtigheid tussen regeringen en geheime diensten aan de kaak, waarbij hij spanning en betrokkenheid combineert. De film, met in de hoofdrollen Jean Seberg, Michel Bouquet, Roy Scheider en Gian Maria Volonté als Ben Barka... oeps Sadiel, blijft een mijlpaal in de politieke cinema van de jaren 1970 en weerspiegelt de obsessie van de regisseur met rechtvaardigheid en geopolitieke manipulatie. -
zon 19.10.2025
- Yves Boisset [ 15€ / 10€]
-
R.A.S.
Yves Boissets cultfilm “R.A.S.” duikt in de absurditeit en het geweld van de Algerijnse oorlog door de ogen van Franse soldaten. De film is gebaseerd op het boek van Roland Perrot (die later de coöperatie Longo Maï oprichtte) en toont de indoctrinatie, angst en ontgoocheling van een opgeofferde jeugd. Boisset hekelt ongegeneerd de hypocrisie van het leger en de gruwel van “operaties om de orde te handhaven”. Hij werd tijdens de oorlog gemobiliseerd en zo slecht behandeld en vernederd door zijn superieuren en medesoldaten dat hij uiteindelijk werd ontslagen nadat hij de griep had opgelopen. Over deze ervaring zegt hij: “Het leger heeft tenminste één verdienste: erin slagen om van een jongen zonder bijzondere overtuigingen in een paar maanden tijd een overtuigde antimilitarist te maken door middel van idiotie en zinloos pesten”. Met een indrukwekkende cast met Jacques Villeret en Jean-François Balmer in hun eerste filmrollen, ontloopt de film heldendom om een man te tonen die verpletterd wordt door de oorlogsmachine, de mensheid verloren in een naamloos conflict. Een krachtige anti-oorlogskreet die het (her)ontdekken waard is. -
Dupont Lajoie
Misschien wel de beroemdste film van Yves Boisset, een van de hardste en gewelddadigste, met een meesterlijke regie, schrijfstijl en acteerprestaties. Vanaf de titel, een verwijzing naar het concept van de gemiddelde Fransman in de jaren 1970, wordt alles met vitriool behandeld, maar met een gerechtigheid die het bloed doet kriebelen. Een Parijse cafébaas brengt elk jaar met zijn vrouw en zoon zijn vakantie door op een camping in Zuid-Frankrijk, waar hij dezelfde vrienden ontmoet. Niet ver daarvandaan biedt een bouwplaats werk en onderdak aan slecht betaalde arbeiders uit de Maghreb. Wanneer er een afschuwelijke misdaad wordt gepleegd, worden deze onschuldige arbeiders al snel uitgekozen door de kamperende heethoofden. Naast Jean Carmet staan enkele acteurs uit de vaste cast van Boisset (Victor Lanoux, Michel Peyrelon), de gezichten van de Franse cinema, terwijl Isabelle Hupert en Jean-Pierre Marielle als Guy Lux-imitator indruk maken. Voor één keer is de flik geen smeerlap (Jean Bouise is een uitstekende commissaris) en de vervreemding komt niet van een autoritaire instelling, maar verplettert alle personages in de film, arme stakkers die gevangen (...) -
Le Juge Fayard dit "le Shériff"
In zijn tiende speelfilm laat Yves Boisset zich opnieuw inspireren door ware gebeurtenissen: de moord op rechter François Renaud (door de pers bijgenaamd “Le Shériff”), die twee jaar eerder plaatsvond in Lyon. De regisseur gebruikte de feiten voor een politiefilm met zijn favoriete onderwerpen: macht, geld, racisme, kolonialisme... Patrick Dewaere belichaamt letterlijk het personage van Jean-Marie Fayard, een jonge onderzoeksrechter met integriteit en passie. Vanuit een schijnbaar banale overvalzaak begint Fayard aan een onderzoek dat steeds moeilijker wordt en hem leidt van moordenaars naar corrupte politieagenten, van projectontwikkelaars naar corrupte politici, via nostalgische aanhangers van Frans Algerije... Toen de film werd uitgebracht, verkreeg de Service d’Action Civique (SAC), de parallelle politiemacht van het Gaullistische regime die werd opgericht tijdens de Algerijnse oorlog, censuur op een paar scènes en werd zijn naam overdekt met een biep. Boisset betrok de SAC in de zaak die rechter Renaud probeerde te ontrafelen. Een aannemelijke theorie, ook al bleef de zaak onopgelost. -
vri 24.10.2025
- Filem'on
-
Maya, donne-moi un titre
Maya en haar vader wonen in verschillende landen. Om het contact met zijn dochter te behouden en haar verhaaltjes te blijven vertellen, vraagt vader elke avond: "Maya, geef me een titel". Die titel gebruikt hij dan voor een tekenfilmpje... met Maya in de hoofdrol. -
Jahia’s Summer
Jahia belandde vanuit Burkina Faso in een asielcentrum in België. Bang voor haar toekomst, raakt ze steeds meer geïsoleerd. Tot ze Mila ontmoet, een Wit-Russisch meisje dat haar meesleurt in haar wereld boordevol energie. Deze zomer zal hun leven voor altijd veranderen! -
Work in progress screening
Filmmakers presenteren hun jeugdfilms, animaties, fictie en documentaires in de (pre)productie fase. Deze sessie staat open voor alle professionals die op de hoogte willen zijn van de allernieuwste Belgische producties! Het publiek van professionals kan vragen stellen, feedback geven en zelfs nieuwe samenwerkingsverbanden smeden! Voorgestelde projecten: "A Lamb’s Stew" van Perrine Gauthier "The Island of the Colorblind" van Sanne de Wilde "Outfoxed!" van Eric Goossens & Anton Roebben "Met de noorderzon" van Sven Spur, Bert Lesaffer & Nelson Polfliet -
Fantastique
De 14-jarige Guinese acrobate Fanta zorgt voor haar moeder en gaat naar school. Maar liefst van al traint ze met de andere acrobaten. Als een van de enige meisjes in de groep, wil ze aan ieders verwachtingen voldoen. Stilaan begint Fanta te twijfelen: wat wil ze nou echt?
