Een jaarlijkse jachtpartij tussen drie mannen wordt bemoeilijkt wanneer één van hen zijn maîtresse meeneemt en het meisje, een seksbom van formaat, het hoofd op hol brengt van één van de andere leden van het gezelschap. Tegen alle verwachtingen in, kan ze na een dramatische episode niet rekenen op de steun van haar geliefde, maar zweren de mannen tegen haar samen en maken ze haar het doelwit van hun jacht. Maar het slachtoffer toont zich een stuk weerbaarder dan gedacht en laat zich niet zomaar klein krijgen. “Revenge” een hommage noemen aan de notoire rape-and-revenge thrillers uit het verleden (“I Spit On Your Grave”) is één manier om het werk van regisseuse Coralie Forgeat te benaderen, maar daarmee is niet alles gezegd. Los van haar revisionistische insteek, focust ze zich vooral op het indrukwekkende doorzettingsvermogen van haar heldin, die net zoals een personage uit een film van Nicolas Winding Refn koelbloedig blijft gaan voor wat ze wil – overleven. De imposante en desolate woestijnsetting (prachtig in beeld gebracht door cinematograaf Robrecht Heyvaert), tesamen met de vastberadenheid van de karakters, maken van het geheel een bijna spirituele queeste naar vergelding.

Een jaarlijkse jachtpartij tussen drie mannen wordt bemoeilijkt wanneer één van hen zijn maîtresse meeneemt en het meisje, een seksbom van formaat, het hoofd op hol brengt van één van de andere leden van het gezelschap. Tegen alle verwachtingen in, kan ze na een dramatische episode niet rekenen op de steun van haar geliefde, maar zweren de mannen tegen haar samen en maken ze haar het doelwit van hun jacht. Maar het slachtoffer toont zich een stuk weerbaarder dan gedacht en laat zich niet zomaar klein krijgen. “Revenge” een hommage noemen aan de notoire rape-and-revenge thrillers uit het verleden (“I Spit On Your Grave”) is één manier om het werk van regisseuse Coralie Forgeat te benaderen, maar daarmee is niet alles gezegd. Los van haar revisionistische insteek, focust ze zich vooral op het indrukwekkende doorzettingsvermogen van haar heldin, die net zoals een personage uit een film van Nicolas Winding Refn koelbloedig blijft gaan voor wat ze wil – overleven. De imposante en desolate woestijnsetting (prachtig in beeld gebracht door cinematograaf Robrecht Heyvaert), tesamen met de vastberadenheid van de karakters, maken van het geheel een bijna spirituele queeste naar vergelding.

Los Angeles in de nabije toekomst: een aardbeving verwoest de stad, inclusief de lokale kerncentrale. Of was het een chemische fabriek? Een etterende herpes verovert de lichamen. Harige golems zitten ineengezakt voor de televisie. Een geek in een korte short en met een boekentas gaat op zoek naar de uitgang van de anus. George Clinton speelt een voodoo chirurg. En een opblaasbare pop is de receptioniste. Dit alles komt samen in deze onwaarschijnlijke visuele extase vol chromakey, weerzinwekkende makeup en dolle copro filie. Voor zijn eerste cinematogra fische probeersel schotelt electro-rapper Flying Lotus ons verontrustende horror(s) voor. Hij recycleert gedeeltelijk een Takashi Miike-achtige energie en importeert dit naar eigen zeggen in de Afro-American exploitation film. Is "Kuso" eigenlijk wel een film? Dit is niet zeker. Maar een onvergetelijke visuele ervaring is het zeker. Instant cult.

Een van de vermaardste poliziottesci van Castellari, al wordt hij zelden openbaar vertoond, en nog minder op pellicule. De film is geïnspireerd op "Bullitt", wat de Franse titel "Un témoin à abattre" verklaart, en op "The French Connection" waar de Engelstalige titel "The Marseille Connection" de mosterd haalde. De mise en scene is nerveuzer dan die van Peter Yates, maar Fernando Rey blijft dezelfde als in de film van Friedkin. Franco Nero vertolkt een verbeten politieagent die Fernando Rey tracht te ontmaskeren, die zijn gangsterpraktijken verhult door zich voor te doen als vreedzame tuinier. Wanneer zijn dochter wordt vermoord schakelt Nero enkele versnellingen hoger. Het geweld en de typische Castellari-stijl maakten van de film een voltreffer die de politziottesco internationaal op de kaart zette als blauwdruk voor achtervolgingen, familiewaarden en reactionaire flikken met het hart op de juiste plaats. Officiële debuut op het grote scherm voor Massimo Vanni!

Hoe geef je een nieuwe draai aan de spoken film? In "A Ghost Story" stelt David Lowery ons een terugkeer naar de basis voor: een wit laken met daarin twee gaten. Het personage van Casey Affleck sterft tijdens een auto-ongeval. Met wit linnen over zijn hoofd herrijst hij in het mortuarium. Hij is vrij om te gaan waar hij wil, maar stervelingen de stuipen op het lijf jagen interesseert hem niet. Hij verlangt enkel terug te keren naar zijn vroegere woning om er bij zijn geliefde (Rooney Mara) te zijn. Zij kan hem echter niet zien, waardoor hij voortdurend geconfronteerd wordt met zijn onmacht ten opzichte van haar verdriet. Wanneer de vrouw er na verloop van tijd in slaagt om haar leven op een andere plaats te hervatten, blijft het spook in huis achter en ziet er tientallen andere levens de revue passeren. "A Ghost Story" is een delicate meditatie over rouw en tijd. De low-budget regie doet denken aan het oeuvre van Terrence Malick en werd bekroond op de festivals Fantasia, Sitges en Deauville.

Franco Nero neemt deze film helemaal op zich, voor de verandering uiterst reactionair, typisch voor politiefilms uit de jaren 70 en 80. Hij kwam uit in hetzelfde jaar als "Death Wish" met Charles Bronson, en drie jaar na "Straw Dogs". Een vredelievende burger raakt betrokken bij een hold-up, wordt gegijzeld wanneer de schurken op de vlucht slaan en wordt gemolesteerd achtergelaten. Hij is getraumatiseerd en woedend op de politie voor hun makke optreden. Tegen de raad van zijn vriendin (Barbara Bach!) om het daarbij te laten in, gaat hij zelf op onderzoek uit. Even onervaren als onhandig krijgt hij al gauw het deksel op de neus... De kille afstandelijkheid – misschien zelfs ’realistisch’ – van de benadering is vernieuwend, maar staat een ongebruikelijke mise-en-scène niet in de weg, zoals de klassieke showdown tussen een Ford Mustang en Franco Nero te voet, of een finale shootout om duimen en vingers bij af te likken. Massimo Vanni deed ook nog eens mee, onder andere.

Hoe meer de grenzen opgezocht worden bij imitaties, des te gemakkelijker wordt het om zijn boekje te buiten te gaan. "The Last Shark" is een schaamteloze kopie van "Jaws" I en II, en werd verboden voor plagiaat in de Verenigde Staten. Pech voor het Amerikaanse publiek, dat daarmee dit onthutsend speelse spektakel moest missen. De personages zijn een identieke kopie van Spielbergs klassieker, van de bezopen zeebonk tot de malafide politieagent (gespeeld door Joshua Sinclair in goede doen). En wat te zeggen van het beeld waar een jongeman in flou artistique een serenade brengt aan een meisje op het strand, waarna de camera uitzoomt langs een gat in een barbecue en langs de knisperende worstjes met een kraanshot het hele strand in beeld brengt vol jongelingen die zich van geen kwaad bewust zijn? Of een traveling op hetzelfde strand, langs een vintage ijsjesbar om te eindigen op een menselijke Jukebox met een baard...? Massimi Vanni duikt ook op, natuurlijk, onder het pseudoniem Max Vanders. Dat en meer is enkel voorbehouden aan wie die de openingsscène weet te overleven: een virtuoze windsurfdemonstratie in eighties-style. Om je dood te lachen.

In een heidens dorp in Estland waar weerwolven, de pest en geesten rondzwerven, is het grootste probleem van de dorpelingen hoe ze de koude, donkere winter moeten overleven. En daarvoor is niets taboe. Mensen stelen van elkaar, van hun Duitse kasteelheren en, als ze de kans ertoe krijgen, zelf van geesten of de duivel. Om hen hierbij te helpen beroepen de dorpelingen zich op Kratts, mysterieuze wezens gemaakt van hout en metaal, die tot alles bereid zijn voor hun meesters. Te midden van deze chaos wordt een jong boerenmeisje hopeloos verliefd op een dorpsjongen. “November”, gebaseerd op de Estse bestseller “Rehepapp” van Andrus Kivirähk, dompelt ons onder in een bevreemdende magisch-realistische sfeer zoals enkel Oost-Europese films dat kunnen. Gefilmd in een prachtig zwart/wit en zich inspirerend op zowel Estse folklore als Europese christelijke mythologie levert regisseur Rainer Sarnet ons een film die tegelijkertijd poëtisch, beangstigend en grappig is. Estlands inzending voor de Oscars.

Keoma (Franco Nero), een indiaan van geboorte, keert na de burgeroorlog terug naar het dorp waar hij als adoptiekind opgroeide. Hij treft het verwoest door de pest aan, en onder het juk van een militie huursoldaten van een rijke grondbezitter die de drie zonen van zijn adoptievader heeft gerekruteerd. Zij dragen hem een kwaad hart toe. Als zwanenzang van de duistere spaghettiwestern doet "Keoma" (in het Engels "Django rides again") nu en dan denken aan de film van Corbucci. Hoewel hij ook begint met irritante muziek, komt de film gaandeweg goed tot zijn recht met zijn ludieke seventies-effecten: slowmotion, drieste zooms, schoudercamera, typische belichting en geluid... Castellari vermaakt zich met gimmicks, zoals het schietkraam met de verloren vader, of het bekende “the price of four bullets” met vier vingers in de rand van het scherm. Naast de halfnaakte maar hoogst behaarde vertolking van Nero, zijn er ook de immer volmaakte Woody Strode ("Once upon a time in the West") en William Berger ("Faccia a faccia"). Joshua Sinclair schreef mee aan de dialogen en neemt een van de boosaardige zonen voor zijn rekening. En Massimo Vanni? Die duikt geregeld ergens in een hoekje op.

De titel helpt al om het onderscheid te maken met andere films. Laten we het houden op een hilarische rip-off van "The Warriors", "Mad Max", en "Escape from New York". Het is een postapocalyptische klassieker (te herkennen aan de verplichte aanwezigheid van Fred Williamson en George Eastman) waarin Castellari zich vermaakt met het verzorgen van het campy uitzicht en de stijl. Dit is een van de eerste van dergelijke films waarin we kennis maken met de gangs van hellegat Bronx en Manhattan met zijn bruggen op de achtergrond, op het ritme van een slagwerker van toen met een supercoole montage. Joshua Sainclair, Massimo Vanni en Angelo Ragusa spelen met brio de figuranten van dienst rond een doeltreffend komische Mark Gregory. Een debuutrol is weggelegd voor Stephanie Geronami Goodwin die de regisseur bijstaat in het komende "Keoma Rises" (2018). Een zoveelste variatie op het individu, de groep, de maatschappij.... die zeer ontspannen oogt en het publiek voldoende beroert om er een vervolg aan te breien, te zien in de selectie in Cinematek.

In 1858 trekt gerespecteerd Frans advocaat Antoine de Tounens de jungle van Patagonië in om er zijn eigen Mapuche staat op te richten en er koning van te worden. Terugblikkend op deze vergeten episode van de Chileense geschiedenis levert Niles Atallah ons een dromerig filmisch avontuur met fantastische accenten dat op verassende wijze het geheugen verkent. Zelfs al zijn de feiten van dit verhaal authentiek, de details ervan blijven vaag en onsamenhangend. De tegenstrijdigheden in zowel de verschillende versies op een bepaalde gebeurtenis als het moeilijk te achterhalen karakter van de Franse advocaat verhinderen een historische waarheid te achterhalen. Het is juist die schemerzone tussen feit en fictie die Atallah, van wie we u in 2010 het met zijn kompanen Cristóbal León en Joaquín Cociña gedraaide “Lucía, Luis y el Lobo” presenteerden, inspireert. Zijn film is niet alleen echt historisch onderzoekswerk, maar biedt ons tevens een unieke en radicale esthetische ervaring.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: "Ganja and Hess" is een vergeten en miskend meesterwerk! Toen regisseur Bill Gunn in 1973 de opdracht kreeg een film te maken die even succesvol zou zijn dan ‘Blackula’ leverde hij met deze experimenteel gefilmde, psychedelische horrorallegorie over de botsing tussen christendom en Afrikaanse religies, liefde en seks, niet meteen wat de producenten in gedachten hadden. Ook al viel de film in de prijzen op het film festival van Cannes, hij zou in de jaren nadien enkel in een kortere en gehermonteerde versie te zien zijn. Pas decennia later, na Gunn’s dood, werd de film door het MoMa weer tot z’n volle glorie gerestaureerd. Dr. Hess (Duane Jones uit “Night of the Living Dead”, hier met baard), een vermaard antropoloog van Afro-Amerikaanse komaf, reist af naar het moederland om zijn onderzoek af te ronden naar de Myrthia, een verdwenen Afrikaans volk dat bekend stond om zijn bloedrituelen. Aan zijn zijde bevindt zich de psychisch labiele assistent George, die de professor aanvalt met een Myrthiaanse ceremoniële dolk, met bizarre gevolgen.

Martin is een ongewone jongeman. Gehuld in het zwart springt hij uit de schaduw om zijn slachtoffers te ontdoen van het bloed waarmee hij zich voedt. Een vampier? Dat is niet zeker, ondanks de fantasieën van de religieuzen en de oude generatie die eind jaren zeventig (zei het verdeeld) nog steeds geloofden in demonen en bezetenheid. Met "Season of the Witch" moderniseerde George A. Romero, de specialist van horror films met een sociaal-metaforisch kantje, de mythe van de heks in het licht van het post-psychedelisme. Met "Martin" keert hij terug naar de klassieke archetypes en dus meer bepaald naar de mythe van de vampier en refereert hierbij naar de seriemoordenaars die op dat moment overal in de Verenigde Staten floreerden (de arrestatie van "son of Sam" speelde zich rond deze periode af). Romero ruilt de 19de eeuwse gotiek echter in voor een hedendaagse, kille en cynische benadering. Let ook op de cameo van de vorig jaar overleden Romero als een weinig sceptische priester die "The Exorcist" citeert.

Op 5 oktober 2017 overleed onze Offscreen collega Wim Castermans op 44 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersentumor die pas 5 maanden ervoor was ontdekt. Zijn dood was een enorme shok voor zijn partner Vanessa, voor zijn vrienden, en ook voor vzw Marcel en het Offscreen Film Festival. Sinds 2010 werkte Wim als vrijwilliger voor het festival en vanaf 2014 ook telkens drie maanden per jaar voltijds. Op korte tijd ontbolsterde hij van een wat schuchtere filmfanaat naar een volleerd organisator en programmator die in Offscreen de ideale uitlaatklep vond voor zijn ongebreidelde filmpassie en kennis. Als stille kracht en virtuoos artiest van het geschreven woord, heeft Wim het festival door zijn professionalisme, tomeloze inzet en talent voor netwerking stukken beter gemaakt. Op de één of andere manier raakte hij de mensen met wie hij voor het festival in contact kwam: oprecht bescheiden met een monkellach en pretoogjes, gedrenkt in een milde ironie en zelfspot, ontwapenend en genereus. De 10de editie van het festival was zijn allerlaatste, en wat doe je als iemand onmisbaar er niet meer is? Wij hebben ons dan maar vol overgave op de 11de editie (...)

In “Mr. Vampire” maken we kennis met de jiangshi, de Chinese ‘huppelende’ vampier. Idee hier is dat door rigor mortis de ledematen van de teruggekeerden zo stijf zijn dat ze zich enkel nog met kleine sprongetjes kunnen voortbewegen, hun armen wijd voor hen uitgestrekt houdend. Ook origineel: deze Qi –of levensessentie- zuigers kunnen gecontroleerd worden door magisch perkament met Taoïstische bezweringen op hun voorhoofd te plakken en als je je adem inhoudt wordt je voor hen onzichtbaar. Ook hebben ze niets tegen knoflook, plakkerige rijst daarentegen... “Mr. Vampire” was een zodanig groot succes bij zijn release in Hongkong dat hij meteen tot een franchise leidde, waarvan regisseur Ricky Lau zelf vier vervolgen zou regisseren tussen 1986 en 1992. De film is een knotsgekke horror kungfu komedie die traditionele Chinese folklore mengt met slapstick en een waar festijn van griezelige spoken, vechtende monniken, magische wapens en vliegende hoofden!

Een jaar na het success van “The Strange Vice of Mrs. Wardh” roept Sergio Martino zijn oude cast van Edwige Fenech, George Hilton en Ivan Rassimov opnieuw bij elkaar voor een thriller die zich afspeelt in Londen. Edwige Fenech speelt nu in de rol van Jane, een vrouw die haar ongeboren kind verloor tijdens een auto-ongeluk. Ten gevolge van dit trauma heeft Jane terugkerende nachtmerries waarin ze zich een traumatische ervaring uit het verleden herinnert. In de hoop deze nare dromen van zich af te kunnen zetten, roept ze de hulp in van een psychiater, maar ze wordt op een zijspoor gezet door een buurvrouw die er andere ideeën op nahoudt en haar meeneemt naar een zwarte mis. Intussen blijft een vreemde belager haar achtervolgen… Voor deze beklijvende, psychedelische giallo haalde Sergio Martino alles uit de kast om ons mee te laten voelen met de angsten van het hoofdpersonage: bizarre lenzen die het beeld vertekenen, flashy kleuren waar je ze niet verwacht, grimmige sekteleden,... Ook de hypnotiserende soundtrack met oosterse invloeden van Bruno Nicolai is de moeite waard. Een niet te missen immersieve headtrip!

S. Craig Zahler ("Bone Tomawhawk") behandelt zijn genres met respect, humor en extreem geweld, hierbij gebruik makend van een uiterst persoonlijk tempo en gevoel voor stijl. In "Brawl in Cell Block 99" maken we kennis met een opvliegende Vince Vaughn, een Amerikaan die ondanks zijn huwelijk met Jennifer Carpenter op het slechte pad is beland en zijn geld verdient met rommelige drugshandel. Het eerste deel van het verhaal neemt zijn tijd voor het uitwerken van dit personage – een soort 80s Bruce Willis in het kwadraat die zich uitdrukt via sarcastische one-liners. Maar de eigenlijke biotoop van deze film is de gevangenis. De ene is realistisch en is de werkplaats van gevangenisbewaker Mustafa Shakir (de briljante Big Mike uit "The Deuce"); de andere is eenabsolute fantasie waar Don Johnson zich in zijn element voelt. De kers op de taart is een onberispelijke Udo Kier. P.S. Zahlers volgende film, "Dragged Across Concrete", is momenteel in postproductie en mag Mel Gibson bij de cast rekenen.

Het regisseursduo Justin Benson en Aaron Moorhead, enkele jaren geleden verantwoordelijk voor de opgemerkte monsterfilm “Spring”, nemen zelf de hoofdrollen voor hun rekening in dit verhaal van twee broers die terugkeren naar de sekte waar ze opgroeiden en jaren geleden uit ontsnapten. Aanvankelijk worden ze warm en vergevensgezind ontvangen door de overblijvende sekteleden wiens levensstijl hen abnormaal jong schijnt te houden, maar al snel merkt de oudste broer dat er iets niet pluis is. Mogelijk zijn er bovennatuurlijke krachten aan het werk. Met deze ambitieuze derde film bevestigen Justin Benson en Aaron Moorhead hun reputatie als vindingrijke onafhankelijke Amerikaanse regisseurs die het maximum uit een microbudget weten te halen. De film loopt over van originaliteit en is een complex, heerlijk Lovecraftiaans mysterie dat maar geleidelijk aan zijn geheimen prijsgeeft. Unheimliche sci-fi en een soort mumblecore versie van een aflevering van “The Twilight Zone”.

Een proto-slasher waarin haast alle mannen onfatsoenlijke gluiperds zijn en vrouwen de seksuele valuta om hun lusten te bevredigen. Minder ‘psychedelisch’ dan de andere Martino’s op het programma maar desondanks kundig in beeld gebracht als uiterst spannend moordmysterie op een universiteitscampus. De vrouwelijke cast bestaat uit mooie schepsels zoals Tina Aumont en Suzy Kendall en ook Luc Merenda is van de partij. De gebeurtenissen ontwikkelen zich eerst in de omgeving van de universiteit maar verplaatsen zich daarna naar een klein dorpje en een enkele, afgelegen villa waarin de slachtoffers één voor één worden omgebracht door een gehandschoende engerd met een bivakmuts. De gezellige, zomerse sfeer van de film staat enigszins in contrast met de verontrustende hoeveelheid seksistische opmerkingen die de meisjes onophoudelijk te verduren krijgen en een voorbode zijn van de dodelijke agressie waarmee ze later in contact zullen komen. “Torso” heeft ook een vroege verschijning van het fenomeen van de ‘final girl’ dat je gegarandeerd tot aan het eind op het puntje van je stoel zal houden.

Sergio Martino’s “After the Fall of New York” is voor de post-apocalyptische genrefilm wat “Starcrash” van Luigi Cozzi voor “Star Wars” was: een sympathiek samenraapsel van de troeven van een filmische voorganger die geld had opgebracht en nu als voorbeeld diende voor de kopieerwoede van de Italianen. In “2019” vinden we zowel elementen uit “Mad Max” en “Escape from New York”. De befaamde accessoires van Snake Plissken (een bandana en een ooglapje) werden hier wel over twee personages verdeeld. In een bouwvallig en extreem gevaarlijk Manhattan moet Parsifal de enige nog vruchtbare vrouw op aarde zien terug te vinden. Met de binnenstad in handen van de meedogenloze Euraks, is dat een hachelijke onderneming. “2019: After the Fall of New York” heeft een ruim aanbod aan twijfelachtige schatten: motorfietsen, auto’s, testosteron, goedkope synthesizermuziek, verouderde special effects, opzichtige decors, buitenopnames op locaties die niet eens in de buurt van de Big Apple liggen, carnavaleske kostuums, karikaturale personages, en, misschien nog het verdienstelijkst, een stel enthousiaste acteurs die de stoet gaande houden (George Eastman als ‘Big Ape’). (...)

Op zaterdag 17 maart organiseren we voor het eerst een Micro Cinema Beurs. De vrijwilligers van Nova en de ploeg van Offscreen halen hun tweedehands filmattributen (dvd’s, affiches, boeken, gadgets, etc) van zolder en verkopen deze tegen zachte prijsjes. Van 13u tot 19u30 in de Nova Bar.

In de jaren ’60 en ’70 toonde de Italiaanse filmindustrie talrijke overeenkomsten met de exploitation film. Zolang je een film met een andere kon vergelijken, deed het verhaal er niet toe. Zo was Italië het land van “Zombi 2” maar niet van “Zombi 1” en van “The Last Shark” in plaats van “Jaws”. Die perceptie van de Italiaanse genrecinema als imitatief is blijven plakken; velen zagen er niets anders in dan goedkope rip-offs. Vele van deze films worden intussen echter als cult bestempeld, geliefd voor hun overdaad en absurditeit, maar ook voor hun verrassende schoonheid en inventiviteit. Het was een productieve periode waarin Italië meer dan 250 films per jaar maakte. Dr. Russ Hunter (“Italian Horror Cinema”) geeft een overzicht van de Italiaanse genrefilm terwijl Alexia Kannas (“Deep Red”) de belangrijkste functies van de giallo bespreekt. Vervolgens exploreert Dr. Jamie Sexton (“Cult Cinema”) de bijdrage die de iconische componisten Ennio Morricone en Bruno Nicolai leverden aan de Italiaanse cinema en praat Dr. Louis Bayman (“Italian Popular Cinema”) over de poliziotteschi. Dit alles wordt gevolgd door een ronde tafel over Italiaanse genrefilms (...)

Omgeven door het oerwoud en de oceaan ziet het hotel eruit als een toeristisch walhalla met de allures van een koloniaal paleis. Het onthaal is er warm en gecontroleerd, het eten ideaal (het soort dat je terugvindt in alle resorts) en de activiteiten spannend (het zingen van volksliederen, aerobics voor groot en klein). En dan komt Mike aan. Deze statige man die zich tussen twee leeftijden bevindt, markeert onmiddellijk zijn territorium dankzij zijn magnetische aanwezigheid. Vreedzaam wandelt hij doorheen het vakantieverblijf. Hij ontmoet een pratende inktvis met wie hij ideeën uitwisselt over het leven en de dood en peuzelt alles op wat het buffet hem te bieden heeft. Of verorbert hij eigenlijk het heelal? De Canadees-Cubaanse coproductie "All You Can Eat Buddha" is een van de meest verrassende films uit de selectie. Achter de beeldenstormende reïncarnatie van een bloemenhemd-dragende Buddha verbergt zich een beheerste en bittere film die het gemeenschappelijk verlangen om het hoofd te ledigen linkt aan de catastrofale hunkering naar existentiële leegte.

Eén blik op deze film is even goed als tijdreizen naar het corrupte Milaan van de jaren ’70. Gelukkig vertoeven we in het gezelschap van Luc Merenda die hier de rol van de Italiaanse “Dirty Harry” voor zijn rekening neemt. In “Milano trema” is hij een flik die er niet voor terugschrikt om het even vuil te spelen als de boeven die zijn overste vermoordden. Hij wil zich wreken en gaat undercover als pooier om zo het schorriemorrie van binnenuit te liquideren. Als deze film anno 1973 al schokkend moet hebben geleken, is hij dat naar hedendaagse maatstaven niet minder. Dat hebben we deels te danken aan het charisma en de bikkelharde attitude van Luc Merenda op zijn niet te stuiten éénmansmissie, maar ook aan de directoriale know-how van Martino die de actiescènes inblikte. De openingsscène waarin twee smoezelige gevangenen uit een treinstel ontsnappen door zich met een kogelregen een weg naar hun kortstondige vrijheid te schieten, is er sowieso al één om niet meer te vergeten.

De vreemdste contributie die we dit jaar van Martino in Nova te zien krijgen, is een roerbak van genres die hij construeerde op basis van de giallo, de poliziottesco en de typisch Italiaanse komedie. Met de regels van de giallo in het achterhoofd, opent “The Suspicious Death of a Minor” met een goed georchestreerde achtervolgingsscène op een openluchtfeest. Een jonge prostituee wordt er op de hielen gezeten door een moordenaar. Eén van de figuren op de achtergrond blijkt een flik in burger die er ongewone methodes op nahoudt. Claudio Cassinelli speelt de bewuste flik die het scherm inpakt met zijn kolderieke vorm van physical comedy en toeren uithaalt die zowel lachwekkend als intrigerend zijn. Ondanks zijn farcicale elementen neemt “The Suspicious Death of a Minor” de tijd om zijn personages uit te diepen en met elkaar in verband te brengen, op een manier die je niet snel in soortgelijke films (zoals “Milano trema”) terugziet.

Een afgelegen bergstreek in 15de eeuws Oostenrijk. In verschillende hoofdstukken en seizoenen volgen we het levensverhaal van Albrun. Nadat haar van hekserij beschuldigde moeder sterft, blijft Albrun verweesd achter. Decennia later leeft ze als paria in een kleine schuur aan de rand van het bos, gepest en verstoten door haar dorpsgenoten. Getraumatiseerd en eenzaam hoort ze in het diepst van de nacht de stem van haar moeder die haar roept. Wanneer Albrun moeder wordt van een vaderloos kind dreigt de geschiedenis zich te herhalen. “Hagazussa – A Heathen’s Curse” is sfeervolle folk-horror die op geslaagde wijze een continu gevoel van angst combineert met een hypnotiserende gotische visuele stijl. Met zijn opmerkelijk debuut zorgt regisseur Lukas Feigelfeld, die de film als zijn afstudeerproject draaide, voor een beklemmende kijkervaring die naar de abstracte en lyrische benadering van Tarkovski refereert. Een afdaling in de donkerste periode van een tijdperk dat de moderne mens al lang vergeten is.

Een oude antiquair ontdekt in de sokkel van een oud standbeeld dat een aartsengel afbeeld een mechanische spin. Het vreemde voorwerp, de Cronos, werd in 1535 gebouwd door een alchemist en zou het eeuwige leven verschaffen aan diegene die het in z’n bezit heeft. Al snel is de antiquair in de ban van de sinistere en verslavende kracht van het voorwerp, terwijl een oude miljardair en zijn handlanger (vaste del Toro medewerker Ron Perlman, hier heerlijk gestoord) hem op het spoor komen. De 28-jarige Guillermo del Toro (het Oscar genomineerde “The Shape of Water”) brak meteen internationaal door met dit langspeelfilm debuut dat al alle elementen bevat die zijn later werk zouden typeren. De film is een donker, visueel somptueus en beklemmend modern sprookje, en biedt bovendien een zeer originele variatie op de mythe van de vampier, die hier zijn oorsprong vindt in de alchemie.

Kathleen, studente filosofie in New York, wordt op een nacht het slachtoffer van een vreemde aanval. Een elegante jongedame pakt haar beet, trekt haar een donkere steeg in en bijt in haar nek. De dagen daarna merkt Kathleen dat ze een virus heeft opgelopen dat niet alleen haar lichaam, maar ook haar geest aantast. Ze moet vechten om een nieuwe, onbekende bloedzucht te bedwingen. Uiteindelijk geeft ze toe aan haar behoefte en zwerft de straten van New York door, op zoek naar slachtoffers. In "Vampyr" zijn roman uit 1921 koppelde auteur Hanns Heinz Ewers reeds vampirisme aan cynisme en onmenselijkheid, deze versie van Abel Ferrara is daar een perfecte update van. Gedraaid in twintig dagen te New York, reeds het decor van eerdere films zoals "MS.45", "The King of New York” of “Bad Lieutenant”, bevat de film alle ingrediënten van de cultregisseur: geweld, religieuze iconografieën en een fascinatie voor beschadigde en zelfdestructieve personages.

Issei Sagawa werd in 1981 in Parijs gearresteerd voor de moord op een studente die hij gedeeltelijk opat. Na een verblijf van twee jaar in een Franse kliniek mocht hij terug naar Japan. Daar schreef hij een boek over zijn daad, tekende er een manga over en trad op in kookprogramma’s en pornofilms. De filmende antropologen Véréna Paravel en Lucien Castaing-Taylor (het immersieve “Leviathan”) schetsen een confronterend en verontrustend portret van Sagawa die nu, na een beroerte gedeeltelijk verlamd, samenleeft met zijn broer. Die laatste houdt er zo zijn eigen extreme seksuele behoeften op na. In extreme close-ups – tot in de poriën – wordt de hechte band tussen beiden broers in beeld gebracht en trachten de makers de beweegredenen achter Sagawa’s kannibalisme te begrijpen. Het contrast tussen zijn gruwelijke daden en de hulpeloze staat waarin hij nu verkeert is groot. En wat te denken van de voorliefde voor knuffelbeesten die de broers koesteren? Een beklemmende film die niet voor iedereen even draaglijk zal zijn.

Vorig jaar schotelden we jullie de gekke, Finse moordpartij van "Samouraï Rauni" voor. Dit jaar keren we terug naar het binnenland van Finland in het gezelschap van een andere moordenaar: Veijo, een man die op de zwarte markt dieren laat inslapen. Omdat hij minder duur is dan de dierenklinieken heeft hij hiervan zijn job kunnen maken. Hij verlost de dieren uit hun lijden, maar niet zonder de baasjes eerst op hun zwakheden te wijzen of door ze aan hetzelfde denigrerende gedrag te onderwerpen waarmee ze hun huisdieren hebben behandeld. Op een dag krijgt Veijo het niet over zijn hart een hond te doden en adopteert het dier zonder medeweten van zijn baasje - een beslissing die hem duur zal komen te staan. "Euthanizer" werd gemaakt in de stijl van een grungy jaren zeventig B-film en is een sociale satire met respect voor dieren, het leven op het platteland en de dood.

Keiharde afdaling in de hel van één van Thailands meest beruchte gevangenissen (waar de film ook echt werd opgenomen): Klong Prem Prison. Gebaseerd op de gelijknamige memoires en bestseller van Billy Moore, die als jonge drugsverslaafde bokser tussen de muren van de gevangenis niet alleen moest vechten voor zijn leven maar het ook moest opnemen tegen zijn innerlijke demonen. Regisseur Jean-Stéphane Sauvaire (“Johnny Mad Dog”) zit zijn hoofdpersonage (de indrukwekkende jonge Britse acteur Joe Cole) dicht op de huid en toont op comprisloze wijze hoe deze aan zijn menselijkheid probeert vast te houden in een omgeving waar je best alle gevoelens laat varen indien je wilt overleven. Luidruchtig en meedogenloos raast de film over je heen. De golven van ultragewelddadige beelden die constant op je inbeuken zorgen voor een fysieke ervaring. Een film waar u een paar blauwe plekken aan zal overhouden!

Een Duitse zwerver gaat op zoek naar werk op het veld en komt terecht in een vreemde gemeenschap in Luxemburg. Noch afgewezen noch aanvaard wordt dit zwijgzame personage geconfronteerd met de harde morele wetten van het dorp, het vreemde karakter van zijn minnares, zijn eigen verleden dat hij tracht te ontvluchten en te verbergen en de duistere geheimen van de hem omringende gemeenschap. Een van deze geheimen betreft de verdwijning van een man die zijn huis achterliet en die vreemde verhoudingen met de lokale vrouwen zou hebben gehad. Gutland", een Belgische coproductie en de eerste langspeel film van Govinda van Maele, duikt met een mengeling van realisme en duistere fantastiek in een doolhof van sociale angsten en symbolisch geweld, van erotische fantasieën en dodelijke mysteries. Een deskundige productie die met intelligentie onze streken filmt en er de spanning en het mysterie van een hedendaagse thriller aan toevoegt.

Een module ‘Vampires Suck!’ zou niet volledig kunnen zijn zonder een film van onze goede vriend Jess Franco. De keuze die we uit zijn oeuvre hadden is dan ook enorm rijk. Toch leek deze “La Comtesse aux seins nus” ons vanzelfsprekend. Het is niet alleen de eerste hoofdrol voor Franco’s muse, Lina Romay, die hem vergezelde toen hij bij ons te gast was in 2010. De film draagt ook een stuk geschiedenis van Cinema Nova in zich mee omdat een groot geschilderd bord, dat een scène uit de film herneemt, al jaren aan de ingang van ons balkon hangt. Romay vertolkt een bi-seksuele, sadistische vampier-gravin die haar slachtoffers via hun geslachtsorganen uitzuigt! (Vampires suck, dus) Gedrenkt in een hypnagogische sfeer, is deze Belgische coproductie één van Franco’s meest transgressieve films. Uitgebracht onder een verbijsterende hoeveelheid titels en versies, waaronder “Erotikill”, “Jacula”, “Les Avaleuses” of “Sicarius - The Midnight Party”, vertonen wij hier de erotische en ongeknipte Franstalige versie!

Hoewel het Offscreen-festival zich richt op volwassenen en beslist KNT is, wijden we ook een voorstelling aan kinderen. Kwestie van onze toekomstige cinefielen smaak bij te brengen! Deze kortfilms voor kinderen hebben een gemeenschappelijk thema: anders zijn. Hoe vind je je plaats in deze wereld als je het gevoel hebt er niet bij te horen? Hoe kan je meningsverschillen overbruggen? De vertederende en grappige verhalen van allerlei personages zoals een schoolmeisje, een muis, een vierkant of een cupcake bieden hier een antwoord op en zetten aan tot nadenken en napraten.

Kiya is een roekeloze jonge vrouw die door de straten van de stad slentert om willekeurige vreemden lastig te vallen en hun reacties met haar digitale camera te filmen. Ze is op zoek naar een vorm van ‘echt’ menselijk contact in een digitaal tijdperk waar ze zich niet op haar plaats voelt. Na het uploaden van een video op haar videokanaal waarin ze een supermarkt berooft, krijgt Kiya er een heleboel volgers bij. Als reactie op de brutale provocaties van één van hen besluit Kiya een zielige hoteleigenaar (Larry Fessenden, tevens regisseur van “Habit”, tijdens Offscreen te zien in CINEMATEK) te kidnappen en te martelen. “Like Me”, een hallucinatoire, in neonkleuren gedrenkte koortsdroom, is het langspeeldebuut van regisseur Robert Mockler die hier een uiterst gestileerd visitekaartje afgeeft. Tegenover Fessenden, als de jonge Kiya, ontdekken we een indrukwekkende Addison Timlin.

In 1972 kreeg “Fritz The Cat” als eerste animatiefilm een X-rating van de Amerikaanse filmkeuring, maar bracht desondanks 190 miljoen dollar op. De film volgt de onbeschaamde kat uit de titel terwijl die op zoek gaat naar een snelle wip, aan radicale politiek doet en verzeild raakt in de klauwen van een fascistische motorbende. De X-classificatie droeg bij aan de legende maar verduisterde de ware aard van het beestje. De film is verre van platte porno, maar de door Bakshi beoogde ranzige satire op rassenrelaties, vrije liefde en gelijke kansenpolitiek, een grafsteen voor de jaren ’60, in een jaar dat hoop op een betere wereld allang in een moeras van paranoia, cynisme, geweld en verloedering was verzonken.

Michael Corleone is een aspirant underground cartoonist die in Brooklyn leeft bij zijn Joodse moeder en rokkenjagende Italiaanse vader die ontzet reageert wanneer zijn zoon het aanlegt met een Afro-Amerikaanse serveerster. Bakshi’s autobiografische en blasfemische meesterwerk is een afdaling in een smerig en verloederd New York waar we kennis maken met een reeks ongelikte en excentrieke personages. Travestieten, racisten, junkies, gangsters, hoerenlopers en call-girls: allen passeren ze de revue in deze heerlijk vicieuze ode aan het groezelige grootstadsleven. De ongegeneerde vuilbekkerij van de cartoonfiguren is de historische voorloper van de latere “Beavis And Butthead” en “South Park” ongein.

Geïnspireerd door het succes van “Fritz The Cat”, overtuigde animator Swenson producent Roger Corman ervan om hem het geld te geven om zijn eigen eenpersoons handgetekende vieze beestenanimatiefilm te maken. Het resultaat is een smerig, weird, origineel en grappig jaren zeventig artefact. Hoofdpersonage Willard Isenbaum heeft erotische fantasieën over zijn nieuwe secretaresse maar is te verlegen om zijn verlangens in de praktijk te zetten. Alles verandert wanneer Willard een vuilgebekte eend ontmoet die hem zal initiëren in de wereld van dolle feestjes, verleiding en seks. Met de liedjes en stemmen van Flo & Eddie (bekend van Frank Zappa’s Mothers of Invention backing band) is deze vergeten psychedelische cultklassieker een superieure vorm van geanimeerde toiletgraffiti.

Eén van de meest bizarre jaren 70 sexploitation films, dit is een live action versie van de zogenaamde “Tijuana Bibles”, pornografische underground strips uit de jaren dertig tot vijftig met zeer expliciete en meestal komische verhaaltjes. In een opeenvolging van pornografische vaudeville vignetten spelen de acteurs enkele van de vettigste en meest geschifte comics na, compleet met rubberen stripfiguur maskers, met de hand getekende decors en al. Monden zullen gegarandeerd openvallen bij het zien van deze samengebalde brok surreëel- waanzinnige obsceniteiten. U herkent al dan niet de naakte lijven van o.a. Cyndee Summers, Rick Cassidy en Nina Fause. De rest van de cast en crew verhulde zich in pseudoniemen als Eric Von Letch, Miles Muff, Lance Hardon, Clara Clitt en Boris Kutchacockoff.

De kakkerlak is te laat, de parasiet slaapt en Mevrouw Larve is meer met haar breiwerk begaan dan met de instructies van de regisseur. Het zijn slechts enkele problemen waarmee een amateurgezelschap te maken krijgt bij het op de planken brengen van "Pictures from the Insects’Life", het misantropische stuk van de gebroeders Capec waarin insecten menselijk gedrag zoals egoïsme, gulzigheid en jaloezie uitbeelden. "Insects" markeert niet enkel de sluiting van het festival maar ook het einde van de carrière van een van ’s werelds belangrijkste animatiegrootmeesters: de Tsjechische Jan Svankmajer ("Alice", "Surviving Life", "Faust" en "Sileni"). Naast de adaptatie van het toneelstuk regisseert Svankmajer zijn eigen creatieve procedures, een gebaar dat je kan vergelijken met een goochelaar die zijn geheimen onthult of, om het nederig uit te drukken, een overdracht van kennis. Sinds zijn ontstaan heeft Cinema Nova alle films van Svankmajer uitgebracht. Het is dus een eer om zijn allerlaatste creatie in 35mm aan jullie te kunnen voorstellen.

De kakkerlak is te laat, de parasiet slaapt en Mevrouw Larve is meer met haar breiwerk begaan dan met de instructies van de regisseur. Het zijn slechts enkele problemen waarmee een amateurgezelschap te maken krijgt bij het op de planken brengen van "Pictures from the Insects’Life", het misantropische stuk van de gebroeders Capec waarin insecten menselijk gedrag zoals egoïsme, gulzigheid en jaloezie uitbeelden. "Insects" markeert niet enkel de sluiting van het festival maar ook het einde van de carrière van een van ’s werelds belangrijkste animatiegrootmeesters: de Tsjechische Jan Svankmajer ("Alice", "Surviving Life", "Faust" en "Sileni"). Naast de adaptatie van het toneelstuk regisseert Svankmajer zijn eigen creatieve procedures, een gebaar dat je kan vergelijken met een goochelaar die zijn geheimen onthult of, om het nederig uit te drukken, een overdracht van kennis. Sinds zijn ontstaan heeft Cinema Nova alle films van Svankmajer uitgebracht. Het is dus een eer om zijn allerlaatste creatie in 35mm aan jullie te kunnen voorstellen.