Met zijn camera dwalend door de straten van de Marollen realiseerde Jean Harlez zijn droom. Hij maakte cinema door zich in het straatleven onder te dompelen, en toonde zo het leven in een arme wijk. Het verhaal schetst het verzet van een groep kinderen tegen de mannen die hun braakliggend speelterrein willen volbouwen met woningen. "Zowel in het bestoken met stenen als in het opeisen van hun speelterrein belichamen ze reeds de strijd die zich 15 jaar later zou ontrollen tegen de uitbreiding van het Justitiepaleis”. Toch is dit niet het meest typerende van de film: "De invloed van het Italiaanse neorealisme is treffend, door de realiteit weer te geven in quasi documentaire stijl, en door zo weinig mogelijk in scène te zetten. Zonder iets te verbloemen dus. De acteurs zijn de buurtbewoners zelf, die Harlez alle eer aandoet door hen te filmen in hun dagelijks leven. Er zijn geen decors... Er is de straat, haar klinkers en voetpaden, de straatlopers, buurtwinkeltjes en cafés. Maar bovenal is er de wederzijdse sympathie tussen de cineast, de kwajongens en hun ouders. Dit geeft de film een naturelle stijl die de film tot de ideale teletijdmachine maakt. (...)

In het Rome ten tijde van de opkomende industrialisatie, zijn toegankelijke behuizing en openbare voorzieningen ver zoek. Hele huizenblokken worden brutaal neergepoot op braakliggend terrein. In dit naoorlogse decor filmt Vittorio De Sica zijn tragikomedie. Door de wooncrisis trekken de pasgetrouwde Luisa en Natale noodgedwongen in bij de familie van de jongeman. Op een dag besluiten ze deze hoogst onaangename situatie van overbevolking te ontvluchten, en staan ze op straat. Natale is een metser met gouden vingers, en Luisa overtuigt hem hun lot in handen te nemen : ze omzeilen de wet door in één nacht clandestien hun eigen onderkomen te bouwen dat de overheid niet kan vernielen... op voorwaarde dat het volledig gebouwd is voor zonsopgang, dak incluis. Geschreven door zijn vriend Cesare Zavattini, werd "Il Tetto" de laatste neorealistische film van Vittorio De Sica, de regisseur van "De fietsendief". Het werd een eerbetoon aan het neorealisme, deze Italiaanse beweging die lange tijd wereldwijd vele regisseurs heeft beïnvloed met haar sociale thema’s en bescheiden productiemiddelen.

"Zwarte Piet (sic) dat is Léon. Ongelukkige jeugd, stopte op z’n veertiende met school, daarna de straat, twaalf stielen en dertien ongelukken. De smaak van vrijheid kreeg hij te pakken tijdens enkele jaren gevangenis. Sinterklaas, da’s Louis, de benjamin van een goot gezin, school tot z’n dertiende, daarna lid van de nozems". Leon en Louis maken deel uit van de “Club de Jeunesse”, een levendig jeugdhuis waar alle jongeren welkom zijn. Zoals elk jaar in december nodigt de club Sinterklaas uit. Een magisch moment voor de brave kinderen en een angstig voor de stoute. De twee kameraden belichamen plichtbewust hun rol. Een tocht door de straten, in de huizen en de cafés van de wijk die hen onderdompelt in hun eigen kindertijd, soms in de marge van het rechte pad. De beelden van Manu Bonmariage (gedraaid voor een televisiereeks die ook “La bataille des Marolles” realiseerde) weerspiegelen een Brusselse jeugd, een kindertijd in de grootstad, een bende vrienden die elkaar terugvindt in een jeugdhuis anders dan de andere. Een kroniek over de schakels van de menselijke ketting die tot op de dag van vandaag de straten van de wijk verbindt. – Gevolg door een (...)

Beeld je een appartementsblok in, luister naar de echo tussen de tralies, voel de wind op het dak van de torens. Hoed je voor hoogtevrees, houd je adem in, geef je niet over aan dronkenschap. En wees vooral goed voorbereid op allerlei beproevingen. De jonge werkloze leraar Yun-ju, die zich voornamelijk bekommert om de voortgang van zijn carrière, krijgt het danig op de zenuwen van de blaffende honden (die nooit bijten). Wanneer hij besluit om de aanstichtende hond op te sluiten in de kelder, opent zich een vreemde wereld. Intussen verspreidt Hyeon-nam, de bediende van de syndicus, het opsporingsbericht over de verdwaalde hond. Deze bitterzoete komedie en scherpe sociale satire is bevolkt door sympathiek ogende marginale personages. Het is de eerste langspeelfilm van de Koreaan Bong Joon-Ho die verbaast omdat hij zo grensoverschrijdend is. Ondanks het soms onhandige verhaal is deze film een waardige voorloper van zijn toekomstige successen als “The Host” of recent nog “Snow Piercer”. Een onderschatte filmparel, heerlijk subversief, en het best te genieten in een gelijkaardig decor ! (met de hulp van de Koreaanse Cultureel Centrum)

Milton Keynes werd eind jaren zestig ontworpen als een hedendaagse grootschalige modelwijk. In 1977 werd er de eerste en de grootste shoppingmall van Europa gebouwd. Gesitueerd tussen de twee grootste steden van Engeland, bereikte deze boomtown in volle expansie de demografische doelstelling van 250.000 inwoners. Tegen 2030 zouden dat er 400.000 moeten zijn. Dagelijks vestigen er zich nieuwe bewoners, gezinnen die aangetrokken worden door de goede jobvooruitzichten in dit consumptieparadijs. De regisseur komt onverwacht terecht in een stad waarvan hij het bestaan niet eens vermoedde. Milton Keynes beantwoordt totaal niet aan zijn oriëntatievermogen en maakt dat hij begint te twijfelen aan zijn kennis van de wereld... Op zoek naar een onbestaand stadscentrum, ontdekt hij een urbanisme waar alles voorzien is, en loopt hij enkele inwoners tegen het lijf zoals een bierdrinker met overgewicht, een jonge autofreak, een wijkmanager en zelfs een “trolley-olegist”. Met humor trachten zowel bewoners als regisseur aan het strakke keurslijf van de functionele en overbeveiligde utopie te ontsnappen.

In 2003 werd in een buitenwijk van Lyon een stadsvernieuwingsproject aangekondigd. Het betrof een voormalige arbeidersbuurt, een verloederde wijk in de omgeving van een enorme zijdefabriek die al meer dan dertig jaar gesloten is. De buurtbewoners worden uitgenodigd voor een "publieke raadpleging". De aanwezigen op de zitting begrijpen de logica van het project niet. De bouw van een groot winkel- en entertainementcentrum zou jaren blijven aanslepen. Op de zitting worden de vertegenwoordiger van de overheid en de privéondernemer vergezeld van een "specialist" en een "facilitator". Ze proberen de aanwezigen te overtuigen van hun aanpak. Het winkelcentrum heeft intussen de deuren geopend. De filmworkshop "Grand Ensemble" heeft met enkele acteurs en enkele deelnemers aan deze zittingen, een reconstructie gemaakt. Ze tonen hoe bij zo’n publieke raadpleging de logica en de belangen van de machthebbers botsen met de wereld van de bewoners en gebruikers. – Na de voorstelling houden we een discussie over de obstakels die de omwonenden van het Neo-project vandaag moeten overwinnen. Er vonden weliswaar hier en daar info-avonden plaats over het geplande (...)

"Le trou" is een op ware feiten gebaseerd meesterwerk. José Giovanni ontsnapte aan de guillotine dankzij een gratie die zijn straf omzette in een werkstraf. In 1957 publiceerde hij zijn eerste roman die het verhaal vertelt van een ontsnappingspoging die hij met twee medegedetineerden ondernam. Het is het begin van een carrière in de literatuur, en meteen ook in de filmwereld wanneer Jacques Becker hem voorstelt om "Le trou" te bewerken tot een filmscenario. Giovanni doet daarmee niet alleen ervaring op als scenarioschrijver, maar ook als acteur, want hij speelt in de film zijn eigen rol. Aan zijn zijde spelen niet-professionele acteurs waaronder enkele oud-gedetineerden (o.a. Michel Constantin in zijn eerste rol). Hun aanwezigheid versterkt de poëzie, de intensiteit en de authenticiteit van de film. De soundtrack met de doffe geluiden van de gevangenis als partituur, draagt bij aan de fascinatie die nog steeds uitgaat van deze film uit de jaren vijftig. Deze film is meer dan een spannende "ontsnappingsfilm". "Le trou" biedt een buitengewone cinema-ervaring over gevoelens en waarden. Het is een film over solidariteit, verraad en toeval. Zonder twijfel te (her)ontdekken.

De eerste versie uit de jaren ’70 van "Scum" staat geklasseerd als ’documentair drama’ dat voor de Engelse televisie gecreëerd werd. Maar aangezien de ziedende Alan Clarke er, naar de normen van de BBC, een al te duistere, gewelddadige en realistische film van maakte, werd de film 20 jaar lang onberoerd in een kast opgeborgen. Met veel branie kocht Clarke jaren later de rechten terug om een tweede versie voor de filmzalen te draaien. Deze nieuwe versie is nog meer op het scherp van de snede gemaakt. Het werd een blik zonder toegevingen op een Britse instelling voor heropvoeding van jonge delinquenten. De film is nog steeds pijnlijk efficiënt en uiterst hedendaags. Ray Winstone speelt er op pakkende wijze de rol van een jonge crimineel die zich in een systeem bevindt waar er geen plaats is voor opvoeding, psychologische hulp of verbetering. De film toont ons een bloedstollend universum van inwendige woede en onderhuids geweld, waar barbaarsheid opgewekt wordt door permanente vernederingen, zwaar doorwegende machtsverhoudingen en een helse promiscuïteit. Wanneer mensen als beesten behandeld worden, gaan ze zich zo eveneens gedragen.