Neem een blanco vel papier en trek duizenden zwarte lijnen in inkt. Geometrische structuren komen te voorschijn. Wit & zwart, goed & kwaad, leven & dood, inspiratie & expiratie: binaire power! Zijn we in leven of gewoon levendige materie door een chemisch proces? In het werk van Guillaume VanVyve lijkt alles standaard, gezond en wel op gebied van esthetiek, maar alles blijkt ijdele hoop wanneer kubussen op uniforme kerkers lijken. De enige overweging is een sprakeloze illusie, een soort standaardaxioma dat vorm aanneemt en krult rond een rigoureuze, strikte en steriele rekenkundige vergelijking. HARDCORE NEVER DIES! Vijf weken in de foyer van Nova. Vernissage: 15.09 > 19:00 Expo: 15.09 > 23.10

Met een totale speelduur van 14 uur is deze film een assemblage van meer dan 10 jaar aan opnames die punkpionier Wilhelm Hein draaide en vergaarde. De titel is gedeeltelijk afkomstig van de tekst van een performance van Jack Smith tijdens de Cologne Art Fair in 1974. Het is een visuele reis door de underground cinema die functioneert als een burleske revue van esthetische strategieën en mogelijkheden. Provocerend, didactisch en polemisch, deze mix tussen document en performance is een welgemikte schop tegen al wat conventioneel is. Wilhelm Hein brengt de eerste bobijn mee met o.a. unieke opnames van Nick Zedd. Ontmoeting en debat met Wilhelm Hein en Nick Zedd na de film.

De eerste van de twee programma’s over de No Wave beweging die van 1976 tot 1982 New York onveilig maakte, toen een heel uiteenlopende groep van radicale filmmakers de camera ter hand nam in een soort van doe-het-zelf ethiek geleend van punk. De compilatie bestaat uit de film L.E.S., dat de Lower East Side presenteert als een post-apocalyptisch landschap, naast een reeks portretten van heroïneslachtoffers en een zeldzame documentaire over de legendarische CBGB punkclub, met vroege optredens en interviews met The Ramones, The Dead Boys en Richard Hell & The Voidoids. Vervolledigen de selectie: de anti-musicvideo die Ivan Lerner voor Teenage Jezus & the Jerks inblikte en Vivienne Dicks’ punk psychodrama, waarin Lydia Lunch wordt opgehitst tegen Pat Place, met als hoogtepunt een ultieme confrontatie op een Coney Island achtbaan.

“Trival films are real psychodramas where primitive, mostly suppressed desires and imaginations are expressed”. Met een titel die verwijst naar de moeder godin uit de Hindoe mythologie (die baart maar tezelfdertijd doodt en castreert) onderzoekt deze assemblage van found footage uit zogenaamde "triviale" filmgenres de seksuele en gewelddadige fantasieën die taboe zijn in de officiële cultuur maar aan de oppervlakte komen in goedkope exploitation films, in het bijzonder horror en woman-in-prison films.

Wilhelm Hein brengt een uniek programma mee met films van de Vienna Actionists, een verzamelnaam voor een aantal individuele kunstenaars, waaronder Otto Mühl, Günter Brus en Hermann Nitsch, die tussen 1960 en 1971 de goegemeente shockeerden met hun extreme "actie kunst": live-happenings waarbij naakte protagonisten zich en publique aan extravagante daden van seksueel geweld en allerlei lichaamssappen overleveren. Deze voorloper van performance & body art stelt de moedwillige trangressie van het naakte lichaam, het doorbreken van taboes en buitensporig geweld centraal in een compromisloze kritiek op de aan de moderne consumptiemaatschappij verbonden excessen. Als dusdanig kunnen ze tot een belangrijke inspiratiebron van de Cinema of Transgression worden gerekend. Experimentele filmmakers, zoals de Oostenrijkse avant-garde cineast Kurt Kren, legden de performances van het Weens Actionisme op pellicule vast. Twee programma’s dompelen u onder in hun extreme wereldbenadering die, dient het gezegd, absoluut niet voor gevoelige zieltjes is. Het eerste programma bestaat uit "Sodoma", een 70 minuten durende compilatiefilm op 16mm van het werk van (...)

Het tweede programma focust op de performance gerichte films die de reputatie van de beweging vestigden. No Wave films, hoewel onderling radicaal verschillend, worden verbonden door hun gezamenlijke verwerping van traditie en gebruik van een cast uit de underground muziekscène. Ze zijn de historische voorlopers van de Cinema of Transgression. De films uit deze selectie variëren van James Nare’s junkie portret over Tessa Hughes Freeland’s exploratie van Go-Go dancers en Beth. B & Scott. B’s agressieve directe boodschap naar het publiek. "11 thru 12" is een onbeschaamde performance voor camera, terwijl Bette Gordon’s veelgeprezen "Empty Suitcases" vervreemding en terrorisme onderzoekt in het New York van de jaren ’80.

Dat de officiële versie van wat er gebeurde op 11 september 2001 al snel in twijfel getrokken werd, is niet zo verwonderlijk. 10 jaar na data zijn er heel wat verontrustende elementen aan het licht gekomen die tot op de dag van vandaag nog steeds onbeantwoord blijven. Heel wat mensen en organisaties wereldwijd eisen de opening van een onpartijdig diepte-onderzoek. Ondanks de omvang van deze beweging, de relevantie van de vragen die ze stelt en de legitimiteit van diegenen die vragen stellen (inclusief de families van de slachtoffers, brandweerlieden, architecten, ingenieurs, piloten...), steken de mainstream-media liever de kop in het zand, en weigeren ze om deze belangrijke gebeurtenis, die een nieuw politiek tijdperk en enkele oorlogen inluidde, in vraag te stellen. Met haast irrationele ijver en passie verkiezen ze de officiële versie te herhalen. Op enkele uitzonderingen na, diskwalificeren ze de vragenstellers als doorgedraaide idioten die verzot zijn op complottheorieën. Zo ook in de Franstalige pers waar geen tegenstrijdige mening over dit onderwerp ter sprake kan komen zonder dat meteen het spook van primair anti-Amerikanisme of (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

"Gelukkig is er Silvio" ... Toen regisseur Erik Gandini voor het eerst deze slogan van de laatste verkiezingscampagne van Silvio Berlusconi hoorde, dacht hij dat het een parodie was. Welnee, integendeel. Zo werd dit zinnetje het motto van zijn documentaire “Videocracy", over de geschiedenis van de Italiaanse commerciële televisie en de impact ervan op de kijkers en de samenleving. Met "Videocracy" levert Gandini een slimme en heldere bewerking van archiefbeelden en exclusieve interviews. Ze zijn er allemaal: Berlusconi, Briatore, Corona, Mora, Ventura... Allemaal namen die gedurende maanden het nieuws in Italië beheersten. Parallel volgen we ook een ietwat naïeve jonge man die vastbesloten is om op televisie te komen met zijn spieren en zijn mooie smoel. De kijker blijft sprakeloos achter: is wat je ziet echt waar? Is het fictie of documentaire? Gepresenteerd op het festival van Venetië, lokte de film heel wat beroering uit in Italië. De trailer werd op alle televisiekanalen van het schiereiland gecensureerd. Nochtans vertelt deze documentaire niets wat de Italianen nog niet wisten. Deze productie van Zentropa, het productiebedrijf van Lars Von (...)

Chiara Malta, een jonge Italiaanse die tien jaar eerder naar Frankrijk emigreerde, ontdekt dat haar vader Armando zich enkele jaren geleden tot het centrum-rechts van Berlusconi bekeerde. Voor Chiara is deze ontdekking een schok, want ze heeft haar vader altijd gekend als een zelfverzekerde vakbondsman en een felle verdediger van de Italiaanse Socialistische Partij. Armando lijkt alles te ontkennen en ontwijkt de vragen van zijn dochter. Chiara start daarop een heus onderzoek om de redenen van de ideologische verschuiving van haar vader te begrijpen. Met behulp van alle denkbare opnametechnieken (soundtracks, antwoordapparaten, super8, 16mm en video) wordt iedereen door de molen gehaald: de familie, dierbaren, vrienden van de vader en de leden van de partij. Ondanks de ernst van het onderwerp is het een verrassend ludieke film (met zelfs enkele animatie-sequenties), relatief ongebruikelijk voor Italiaanse documentaires. Naast een persoonlijke zoektocht toont de film hoe moeilijk het is om de motivatie voor een politieke koerswijziging te begrijpen. Het geval van Armando is verre van een alleenstaand geval in Italië.

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Augusto Tretti is een cineast met een vervloekte carrière: hij regisseerde slechts vier films op dertig jaar tijd. Zijn werk is moeilijk te pakken te krijgen, er bestaan geen dvd’s van. Toch kennen doorwinterde cinefielen hem een cultstatus toe. «Il Potere», dat in 1972 op het filmfestival van Venetië werd voorgesteld, wordt beschouwd als zijn meesterwerk. In vijf episodes toont Tretti hoe de macht sinds de steentijd tot de moderne tijden, via de Klassieke Oudheid, de Far West en de periode waarin het fascisme welig tierde, in de handen bleef van mensen die er geen bezwaar tegen hadden geweld en oppressie te gebruiken om die macht te behouden. De toon van de film is burlesk, excentriek en oneerbiedig. Sommige scenes roepen herinneringen op aan het theater van het absurde. De ontluisterende vertelling kon niet op goedkeuring rekenen van toenmalige invloedrijke politici. Ze maakten de distributie van de film moeilijk; zelfs steun van de intelligentsia en cineasten kon niet verhinderen dat de film werd gecensureerd. Fellini deed een oproep: «Ik raad al mijn bevriende producenten aan Tretti op te zoeken, hem een contract te laten ondertekenen en hem de (...)

De Open Screen van het nieuwe seizoen is meteen het uitgelezen moment om jullie variaties te vertonen op de edele kunst van de meteo die erin slaagt om de zomer op een kille natte herfst te laten lijken. Alle andere films zijn ook welkom als ze maar niet langer dan 15 minuten duren, en dat in eender welk formaat. We raden je aan om ze minimum een week op voorhand op te sturen, en zelfs twee zodat we ze op tijd kunnen aankondigen op onze website. → Nova (Open Screen), 14 rue d’Arenbergstraat, 1000 Bruxxel

In december nog geprogrammeerd in het thema Radio Activities, nu vertonen we deze documentaire over het unicum Radio Città Futura opnieuw. Het verhaal van deze in 1976 in Rome opgerichte onafhankelijke radiozender is sterk verbonden met Renzo Rossellini, de zoon van filmmaker Roberto Rossellini. Het was een periode waarin politiek activisme alomtegenwoordig was. De radio stond dicht bij de filosofie van Avanguardia Operaia. Ze stelden: ’’De radio is haast een mirakel waardoor mensen van verschillende afkomst maar met duidelijke ideeën omtrent het staatsverzet en de oppositie van de Rode Brigade, elkaar gevonden hebben”. De radiozender, die veel vrouwen in haar midden had, is helaas vooral bekend gebleven door een aanval van een neofascistisch commando, uitgevoerd tijdens een feministische Radio Donna-uitzending. Dertig jaar later herenigt documenatairemaakster Donata Gallo de activisten van toen in een unieke film waarvoor ze vreemd materiaal uit de archieven opdelfde.

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

"Republicca nostra" werd gedraaid tussen maart en december 1994, een zeer cruciale periode in de hedendaagse Italiaanse geschiedenis. Het was de tijd van de operatie Mani Pulite (schone handen), die de afpersingen en de corruptie van het Italiaanse partijlandschap en de financiële wereld blootlegde. De film volgt enerzijds twee magistraten van de Mani Pulite-pool, Piercamillo Davigo en Antonio Di Pietro, en anderzijds de verkiezingskandidaten Gianni Pilo (indertijd de rechterhand van Berlusconi) en Alvaro Superchi (ex-communist en werknemer bij Alfa Romeo). Er wordt getoond hoe Berlusconi, als gevolg van het verdwijnen van de christen-democratie en de socialistische partij, er in een tijdspanne van slechts drie maanden in slaagt om de Forza Italia-partij uit de grond te stampen en de verkiezingen te winnen. Enkele maanden later neemt hij ontslag. "Republica Nostra" weet op een zeer duidelijke en scherpzinnige manier de verschillende componenten van het Italiaanse politieke leven te vatten en geeft stof tot nadenken over de relatie politiek-gerecht-media. Hoeft het gezegd dat deze documentaire, die werd geproduceerd door een Frans productiehuis, de (...)

Ook Cineketje heeft een oogje laten vallen op Italiaanse cinema: een reeks korte animatiefilms met een vleugje muziek én humor. We starten met het meesterwerkje “Il Flauto Magico” van Giulio Giannini en Emanuele Luzzati uit de jaren zeventig op de gelijknamige en overbekende opera-area “De Toverfluit” van Mozart. Op het programma staat ook een filmpje van jong, nieuw talent: “Arithmetique” door Giovanni Munari en Dalila Rovazzani, twee filmstudenten uit Italië. Zij lieten zich inspireren door het muziekstuk “Het kind en de betoveringen” van Maurice Ravel. Als kers op de taart is er het werk van Bruno Bozzetto met zijn humoristische verhaaltjes geanimeerd met een zeer eigen tekenstijl. Laat je verrassen en oefen alvast je zangstem en lachspieren! Voor kinderen vanaf 5 jaar.

Vergis u niet, in Italië leeft wel degelijk een onafhankelijke cinema die het hoofd biedt aan clichés en banaliteit. Een echte "underground"cinema buiten het gangbare distributiecircuit dat zich, nergens meer dan in Italië, meestal beperkt tot publiekstrekkers. Catherine Libert en Stefano Canapa zijn beginnen zoeken naar de voetsporen van deze "ongeziene" cinema en naar de makers ervan. In het eerste luik van een werk dat zich op langere termijn realiseert, filmen ze de ontmoetingen met de atypische filmcriticus Enrico Ghezzi en met de cineasten Sandri en Beppe Gaudino (van Gaudino hebben wij enkele jaren geleden het bijzonder mooie "Giro di Lune tra terra e mare" vertoond). Alsof het een wandeling onder vrienden is, keuvelen de drie over het begrip "onafhankelijkheid" in de cinema. Gedraaid in grofkorrelig zwart-wit is "Les champs brûlants" ook een bijwijlen zeer poëtische wandeltocht door een Rome waarin de tijd verstilt lijkt. De tocht eindigt in Pozzuoli vlakbij Napels waar zich de “Campi Flegrei” uitstrekken... ook wel de "brandende velden" genoemd omwille van de nabijgelegen vulkaan.

Roberto Nanni is één van die filmmakers die nog hardnekkig geloven dat cinema op een absoluut vrije wijze kan worden beoefend. Hij heeft zijn wortels in de iconoclastische punk-scene van het Bologne van de jaren ’70. In dat opzicht is het logisch dat Nanni toenadering zoekt tot de Britse indie-scène en beïnvloed wordt door de Amerikaanse underground film (Stan Brackhage, Jonas Mekas, Kenneth Anger...). Zijn passie voor film is ook nauw verbonden met muziek. Zijn films, opgenomen in 8mm, Super8, 16mm, video en meer recent op digitaal formaat, zijn een zoektocht naar een synthese tussen beeld en geluid. Sommigen linken zijn films met de laatste periode van Derek Jarman. Nanni heeft trouwens ook een film met hem gemaakt. Beschouwd in Italië als één van de meest experimentele filmers van zijn generatie, toont Roberto Nanni zich vastberaden om zijn vrijheid te bewaren, iets wat velen beschouwen als niets minder een daad van verzet... Nanni zelf zal deze voorstelling bijwonen, net zoals Steven Brown van de groep Tuxedomoon met wie hij al lang samenwerkt. Voor volgend jaar plannen ze om samen op te treden.

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

"In de beweging van de dingen, zoals de wolken die komen en gaan in de lucht, zijn er voor zij die ze kunnen begrijpen, tekens van een verborgen wereld." Met deze woorden introduceert Olivier Dekegel het verhaal van zijn reiservaring naar de Gnawa van Marokko. Het werd een zintuiglijke ervaring. Super8 camera en microfoon in de hand, volgt hij zijn vrienden, leden van de broederschap, beurtelings “heilige bedelaars” in de straat, meesters van de rituelen bij religieuze feesten en bijeenkomsten van de Moussem, priesters, muzikale gidsen bij de trancedansen, zieners en bezetenen. De film biedt een duik in de wereld van de Gnawa en stelt ons in staat te proeven van hun mysterieuze occulte wereld dankzij de ritmische montage van beelden en geluiden die vrij en geïnspireerd is. Samen met de filmmaker observeren we, geleid door de krachten van de natuur. Een fraaie documentaire tussen experiment en antropologie die gevoelig is voor mystieke ervaringen en hun mogelijke visuele representaties.

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

"Republicca nostra" werd gedraaid tussen maart en december 1994, een zeer cruciale periode in de hedendaagse Italiaanse geschiedenis. Het was de tijd van de operatie Mani Pulite (schone handen), die de afpersingen en de corruptie van het Italiaanse partijlandschap en de financiële wereld blootlegde. De film volgt enerzijds twee magistraten van de Mani Pulite-pool, Piercamillo Davigo en Antonio Di Pietro, en anderzijds de verkiezingskandidaten Gianni Pilo (indertijd de rechterhand van Berlusconi) en Alvaro Superchi (ex-communist en werknemer bij Alfa Romeo). Er wordt getoond hoe Berlusconi, als gevolg van het verdwijnen van de christen-democratie en de socialistische partij, er in een tijdspanne van slechts drie maanden in slaagt om de Forza Italia-partij uit de grond te stampen en de verkiezingen te winnen. Enkele maanden later neemt hij ontslag. "Republica Nostra" weet op een zeer duidelijke en scherpzinnige manier de verschillende componenten van het Italiaanse politieke leven te vatten en geeft stof tot nadenken over de relatie politiek-gerecht-media. Hoeft het gezegd dat deze documentaire, die werd geproduceerd door een Frans productiehuis, de (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

"Gelukkig is er Silvio" ... Toen regisseur Erik Gandini voor het eerst deze slogan van de laatste verkiezingscampagne van Silvio Berlusconi hoorde, dacht hij dat het een parodie was. Welnee, integendeel. Zo werd dit zinnetje het motto van zijn documentaire “Videocracy", over de geschiedenis van de Italiaanse commerciële televisie en de impact ervan op de kijkers en de samenleving. Met "Videocracy" levert Gandini een slimme en heldere bewerking van archiefbeelden en exclusieve interviews. Ze zijn er allemaal: Berlusconi, Briatore, Corona, Mora, Ventura... Allemaal namen die gedurende maanden het nieuws in Italië beheersten. Parallel volgen we ook een ietwat naïeve jonge man die vastbesloten is om op televisie te komen met zijn spieren en zijn mooie smoel. De kijker blijft sprakeloos achter: is wat je ziet echt waar? Is het fictie of documentaire? Gepresenteerd op het festival van Venetië, lokte de film heel wat beroering uit in Italië. De trailer werd op alle televisiekanalen van het schiereiland gecensureerd. Nochtans vertelt deze documentaire niets wat de Italianen nog niet wisten. Deze productie van Zentropa, het productiebedrijf van Lars Von (...)

Het dorpje Sint-Anna, in het zuiden van Calabrië, telt 500 bewoners. Tot enkele jaren geleden was het dorp letterlijk van de rest van de wereld afgesneden. Vandaag is één van de grootste asielcentra van Europa er gehuisvest. Het aantal immigranten is er veel groter dan het aantal autochtonen. In de straten van het dorp stijgen de spanningen merkbaar. «Niguri» (de titel betekent ’’negers’’ in het Calabrische dialect) ontleedt met veel finesse het onbehagen dat in het dorp leeft, en de onmogelijkheid tot communicatie die tussen de asielaanvragers en de bewoners bestaat. De film doet vragen rijzen omtrent de absurditeit van een dergelijke geforceerde melting-pot. Langs de ene kant krijgen de immigranten het woord: zij wachten en hun aanwezigheid in het dorp sleept alsmaar aan. Aan de andere kant staan de inwoners van Sint-Anna die de door hun dorp dolende mannen en vrouwen zonder papieren niet meer kunnen aanzien. Zij wachten eveneens, maar dan op het moment dat de situatie verandert. Calabrië, waaruit ironisch genoeg ooit zelf veel mensen emigreerden, is één van de armste regio’s van Italië. Het gebied weet niet hoe het met zijn nieuw toebedeelde rol (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Chiara Malta, een jonge Italiaanse die tien jaar eerder naar Frankrijk emigreerde, ontdekt dat haar vader Armando zich enkele jaren geleden tot het centrum-rechts van Berlusconi bekeerde. Voor Chiara is deze ontdekking een schok, want ze heeft haar vader altijd gekend als een zelfverzekerde vakbondsman en een felle verdediger van de Italiaanse Socialistische Partij. Armando lijkt alles te ontkennen en ontwijkt de vragen van zijn dochter. Chiara start daarop een heus onderzoek om de redenen van de ideologische verschuiving van haar vader te begrijpen. Met behulp van alle denkbare opnametechnieken (soundtracks, antwoordapparaten, super8, 16mm en video) wordt iedereen door de molen gehaald: de familie, dierbaren, vrienden van de vader en de leden van de partij. Ondanks de ernst van het onderwerp is het een verrassend ludieke film (met zelfs enkele animatie-sequenties), relatief ongebruikelijk voor Italiaanse documentaires. Naast een persoonlijke zoektocht toont de film hoe moeilijk het is om de motivatie voor een politieke koerswijziging te begrijpen. Het geval van Armando is verre van een alleenstaand geval in Italië.

Ears Open organiseert af en toe collectieve luistersessies in het schemerdonker waarbij de luisteraar ondergedompeld wordt in de realiteit, de verbeelding, het poëtische, het politieke... Een oproep aan alle auteurs van geluidscreaties: stuur je CD/CDR/K7 of MD met opnames in. Deze oproep is zowel gericht aan individuen als aan vrije radio’s die uitzendingen met geluidscreaties hebben. De opnames mogen maximaal 10 minuten duren en moeten minstens één week voor de “geluidsvertoning” bij ons toekomen. Vergeet niet je contact te vermelden! → Nova (Ears Open), 14 rue d’Arenbergstraat, 1000 Bruxxel

Augusto Tretti is een cineast met een vervloekte carrière: hij regisseerde slechts vier films op dertig jaar tijd. Zijn werk is moeilijk te pakken te krijgen, er bestaan geen dvd’s van. Toch kennen doorwinterde cinefielen hem een cultstatus toe. «Il Potere», dat in 1972 op het filmfestival van Venetië werd voorgesteld, wordt beschouwd als zijn meesterwerk. In vijf episodes toont Tretti hoe de macht sinds de steentijd tot de moderne tijden, via de Klassieke Oudheid, de Far West en de periode waarin het fascisme welig tierde, in de handen bleef van mensen die er geen bezwaar tegen hadden geweld en oppressie te gebruiken om die macht te behouden. De toon van de film is burlesk, excentriek en oneerbiedig. Sommige scenes roepen herinneringen op aan het theater van het absurde. De ontluisterende vertelling kon niet op goedkeuring rekenen van toenmalige invloedrijke politici. Ze maakten de distributie van de film moeilijk; zelfs steun van de intelligentsia en cineasten kon niet verhinderen dat de film werd gecensureerd. Fellini deed een oproep: «Ik raad al mijn bevriende producenten aan Tretti op te zoeken, hem een contract te laten ondertekenen en hem de (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Het dorpje Sint-Anna, in het zuiden van Calabrië, telt 500 bewoners. Tot enkele jaren geleden was het dorp letterlijk van de rest van de wereld afgesneden. Vandaag is één van de grootste asielcentra van Europa er gehuisvest. Het aantal immigranten is er veel groter dan het aantal autochtonen. In de straten van het dorp stijgen de spanningen merkbaar. «Niguri» (de titel betekent ’’negers’’ in het Calabrische dialect) ontleedt met veel finesse het onbehagen dat in het dorp leeft, en de onmogelijkheid tot communicatie die tussen de asielaanvragers en de bewoners bestaat. De film doet vragen rijzen omtrent de absurditeit van een dergelijke geforceerde melting-pot. Langs de ene kant krijgen de immigranten het woord: zij wachten en hun aanwezigheid in het dorp sleept alsmaar aan. Aan de andere kant staan de inwoners van Sint-Anna die de door hun dorp dolende mannen en vrouwen zonder papieren niet meer kunnen aanzien. Zij wachten eveneens, maar dan op het moment dat de situatie verandert. Calabrië, waaruit ironisch genoeg ooit zelf veel mensen emigreerden, is één van de armste regio’s van Italië. Het gebied weet niet hoe het met zijn nieuw toebedeelde rol (...)

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

Duizelingwekkende decolletés, gigantische borstimplantaten, "stoten" op metershoge hakken die zich laten filmen onder veel te korte rokjes, onderdrukte en vernederde vrouwen, uitdrukkingsloze gezichten, verlamd door een overdosis chirurgie... Op basis van fragmenten, geplukt van de Italiaanse televisie, hekelt “Il corpo delle donne” hoe vrouwen worden getoond op het kleine scherm van de Italiaanse huishoudens: vulgair, smakeloos en vernederend. Vrouwen die denken, volwassen zijn, oud of gewoon "echt" worden geweerd. Toen de drie auteurs met deze film begonnen hadden ze niet het minste idee welke impact deze zou hebben. Eerst gratis uitgezonden op het web, dan op festivals en in kleine zalen in heel Italië, werd hij gezien door meer dan 3 miljoen toeschouwers! Als voorprogramma tonen we de korte film "La vie en rose" van de vereniging "Donne pensanti" over het gebruik van het vrouwelijk lichaam in reclame. De vertoning wordt gevolgd door een discussie over de film, gepresenteerd door Valerie Brixhe, kunsthistorica gespecialiseerd in de deconstructie van afbeeldingen uit de collectieve verbeelding. www.ilcorpodelledonne.net www.donnepensanti.net

Putty Hill. In deze voorstad ten noordoosten van Baltimore (Maryland), voornamelijk bevolkt door gezinnen uit de arbeidersklasse, gaat het leven zijn gangetje, tussen de harde werkelijkheid en een onzekere toekomst, ver weg van de American Dream... Baltimore, vooral bekend door de films van John Waters en de uitstekende tv-serie "The Wire", heeft geleden onder de economische en industriële achteruitgang die begon in de jaren 1970. Op dat moment transformeerde de drugshandel en het daarbij behorende geweld enkele wijken in een waar niemandsland. Vandaag de dag is Baltimore de stad met het hoogste percentage heroïneverslavingen in de Verenigde Staten. Hoewel "Putty Hill" niet specifiek ingaat op drugsproblemen, richt de film zich op de effecten ervan: een tiener overlijdt aan een overdosis. Zijn dood legt de intieme relaties bloot tussen de familie en vrienden. Zelfs al zijn gevoelens moeilijk uit te drukken, zelfs al blijven de wonden ongeheeld, toch zal deze kleine wereld op de ene of andere manier troost vinden bij elkaar... Tot hier het vertelkader van deze vaak geïmproviseerde film die nooit helemaal fictief is en nooit helemaal documentaire. (...)

De regisseur verliest de weg in Engeland en komt onverwacht terecht in een nieuwe stad waarvan hij het bestaan niet eens vermoedde. Milton Keynes beantwoordt totaal niet aan zijn oriëntatiegevoel en maakt dat hij begint te twijfelen aan zijn kennis van deze wereld. Op zoek naar een onbestaand stadscentrum, ontmoet hij een bierdrinker, een gezin dat een modelwoning bezoekt, een jonge autofreak, een wijkmanager, een verantwoordelijke voor winkelwagentjes, en enkele officiële vertegenwoordigers… Al deze inwoners lijken deze ’stad van de 21ste eeuw’ eerder te ondergaan als slachtoffer. Dit lijkt eveneens te gelden voor de man die deze stad uitdacht, de befaamde architect Derek Walker. Hij concretiseerde deze utopie in de jaren ’60 op basis van de theorieën van Melwyn Webber. Deze stedenbouwkundige ging ervan uit dat de moderne mens geen nood meer heeft aan lokale verankering. Wat hem vooral van belang leek was om snelle toegangen te voorzien naar alle locaties van de stad door middel van efficiënte netwerken (wegen, wandelpaden, …). Milton Keynes is de enige stad in de wereld die gebouwd is volgens deze ideeën van Webber. De personen die de regisseur (...)

Italië is in de greep van een epidemie, maar dit vormt geen belet voor het jaarlijkse rendez-vous van een kliek politiekers, hoge bazen, industriëlen en bankiers in hotel "Zafer". Afgesneden van de wereld komen ze er elk jaar spirituele oefeningen doen om hun zonden weg te wassen. Deze keer zal hun samenkomst een ongewoon karakter krijgen omdat er ook beslist moet worden over de vernieuwing van de "Partij". Machtsspelletjes krijgen algauw de bovenhand op goede voornemens en christelijke moraal. Ook de spirituele oefeningen worden snel vergeten wanneer enkele mysterieuze moorden het valselijk milde klimaat van deze bijeenkomst komen verstoren. Los geïnspireerd op de gelijknamige roman van Leonardo Sciascia - die overigens meeschreef aan het scenario - is deze absoluut buitengewone film een donkere en geschifte parodie op de corruptie en het cynisme die in de Italiaanse politiek overheersen. De film werd gedraaid in de "loden jaren" en viseerde de Christelijke Democratie die sinds de Tweede Wereldoorlog het politieke landschap domineerde. Wegens té beschamend voor de politieke klasse werd de film uit circulatie gehaald en het negatief werd - naar (...)

Augusto Tretti is een cineast met een vervloekte carrière: hij regisseerde slechts vier films op dertig jaar tijd. Zijn werk is moeilijk te pakken te krijgen, er bestaan geen dvd’s van. Toch kennen doorwinterde cinefielen hem een cultstatus toe. «Il Potere», dat in 1972 op het filmfestival van Venetië werd voorgesteld, wordt beschouwd als zijn meesterwerk. In vijf episodes toont Tretti hoe de macht sinds de steentijd tot de moderne tijden, via de Klassieke Oudheid, de Far West en de periode waarin het fascisme welig tierde, in de handen bleef van mensen die er geen bezwaar tegen hadden geweld en oppressie te gebruiken om die macht te behouden. De toon van de film is burlesk, excentriek en oneerbiedig. Sommige scenes roepen herinneringen op aan het theater van het absurde. De ontluisterende vertelling kon niet op goedkeuring rekenen van toenmalige invloedrijke politici. Ze maakten de distributie van de film moeilijk; zelfs steun van de intelligentsia en cineasten kon niet verhinderen dat de film werd gecensureerd. Fellini deed een oproep: «Ik raad al mijn bevriende producenten aan Tretti op te zoeken, hem een contract te laten ondertekenen en hem de (...)

"Gelukkig is er Silvio" ... Toen regisseur Erik Gandini voor het eerst deze slogan van de laatste verkiezingscampagne van Silvio Berlusconi hoorde, dacht hij dat het een parodie was. Welnee, integendeel. Zo werd dit zinnetje het motto van zijn documentaire “Videocracy", over de geschiedenis van de Italiaanse commerciële televisie en de impact ervan op de kijkers en de samenleving. Met "Videocracy" levert Gandini een slimme en heldere bewerking van archiefbeelden en exclusieve interviews. Ze zijn er allemaal: Berlusconi, Briatore, Corona, Mora, Ventura... Allemaal namen die gedurende maanden het nieuws in Italië beheersten. Parallel volgen we ook een ietwat naïeve jonge man die vastbesloten is om op televisie te komen met zijn spieren en zijn mooie smoel. De kijker blijft sprakeloos achter: is wat je ziet echt waar? Is het fictie of documentaire? Gepresenteerd op het festival van Venetië, lokte de film heel wat beroering uit in Italië. De trailer werd op alle televisiekanalen van het schiereiland gecensureerd. Nochtans vertelt deze documentaire niets wat de Italianen nog niet wisten. Deze productie van Zentropa, het productiebedrijf van Lars Von (...)

In de jaren 80 werd het Toscaanse dorp Mercatale ook wel "Klein Rusland" genoemd omdat het gros van de inwoners er lid was van de Italiaanse Communistische Partij (PCI). Toenmalig RTBF-journalist Hugues LePaige begint in 1982 aan een documentaire die uiteindelijk 22 jaar in beslag zal nemen. Aan het tempo van één opname om de twee à drie jaar volgt hij het parcours van de vier militante communisten Carlo, Claudio, Vincenzo en Fabiana. Hun persoonlijk verhaal vormt een belangrijke getuigenis van de geschiedenis van de Italiaanse linkerzijde en van de politieke context in het algemeen. Passeren de revue: de dood van communistenleider Enrico Berlinguer (1984), de val van de Berlijnse muur (1989), de ontbinding van de PCI en vervolgens de transformatie tot PDS (1991), de overwinning van Silvio Berlusconi in 1994 gevolgd door die van Romano Prodi in 1996, en tot slot de recentste overwinning van Berlusconi in 2001. Zoals de titel suggereert stelt "Il fare politica" het politiek engagement in vraag. "Blijf niet staan kijken. Participeer! Wees protagonist van de geschiedenis en van de aan de gang zijnde veranderingen!" getuigen de vier hoofdrolspelers van dit filmdocument treffend.

In Italië heerst een compleet nieuwe situatie die abnormaal is voor een democratie. Het is het enige Westerse land waar de eerste minister buitensporig veel controle heeft over de media. Via de holding Mediaset is Silvio Berlusconi eigenaar van de drie grootste Italiaanse privé-televisiezenders, van radiozenders, kranten en tijdschriften. Indirect heeft hij belangrijke invloed op de drie publieke televisiezenders en daarnaast bezit hij bedrijven voor productie en distributie van films, bioscopen, videotheken, ... Tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen leed Berlusconi echter een sterke nederlaag. Internet en sociale netwerksites hebben het voor de civiele samenleving mogelijk gemaakt het recht van spreken opnieuw af te dwingen en te mobiliseren. Het rondetafelgesprek zal ingaan op de rol van de nieuwe media ten aanzien van de alomtegenwoordige Berlusconi. (Gesprek in het Frans en het Italiaans.) Moderator: – Giuseppe Santoliquido: Giuseppe Santoliquido is politicoloog. Als specialist in Italiaanse politiek werkt hij regelmatig voor La Libre Belgique en La Revue Nouvelle. Zijn artikels worden regelmatig hernomen door andere tijdschriften (...)

In december nog geprogrammeerd in het thema Radio Activities, nu vertonen we deze documentaire over het unicum Radio Città Futura opnieuw. Het verhaal van deze in 1976 in Rome opgerichte onafhankelijke radiozender is sterk verbonden met Renzo Rossellini, de zoon van filmmaker Roberto Rossellini. Het was een periode waarin politiek activisme alomtegenwoordig was. De radio stond dicht bij de filosofie van Avanguardia Operaia. Ze stelden: ’’De radio is haast een mirakel waardoor mensen van verschillende afkomst maar met duidelijke ideeën omtrent het staatsverzet en de oppositie van de Rode Brigade, elkaar gevonden hebben”. De radiozender, die veel vrouwen in haar midden had, is helaas vooral bekend gebleven door een aanval van een neofascistisch commando, uitgevoerd tijdens een feministische Radio Donna-uitzending. Dertig jaar later herenigt documenatairemaakster Donata Gallo de activisten van toen in een unieke film waarvoor ze vreemd materiaal uit de archieven opdelfde.

De politieke cinema is al lang een traditie in Italië, maar de afgelopen jaren dook een geëngageerde cinema op met een heel nieuw elan en veel energie. De films klagen vaak de progressieve afbouw van de staat aan, het slecht functioneren en de perverse mechanismen. Ze worden meestal met weinig of geen overheidssubsidies gedraaid, soms met steun uit het buitenland. In Italië zelf is de overheidssteun voor films erg schaars en de beperkte regionale subsidies kunnen een heus gestructureerd subsidiebeleid niet vervangen. Door het gebrek aan adequate distributienetwerken zijn de meeste van deze films niet in het buitenland te zien en zelfs vaak ook in niet Italië. Het is het gevolg van een soort economische censuur. Het laatste rondetafelgesprek is gewijd aan films die ernstig of speels, de conventionele wijsheden en onverschilligheid verstoren. (Gesprek in het Frans en het Italiaans.) Moderator: Dan Cukier, ex-voorzitter van de filmcommissie van de Franse Gemeenschap. Deelnemers: – Renzo Rossellini: regisseur, producer (Fellini, Scola, Moretti, Cavani, Monicelli, om er maar enkele te noemen) en distributeur. Zoon van Roberto Rossellini; in de (...)

Italië is in de greep van een epidemie, maar dit vormt geen belet voor het jaarlijkse rendez-vous van een kliek politiekers, hoge bazen, industriëlen en bankiers in hotel "Zafer". Afgesneden van de wereld komen ze er elk jaar spirituele oefeningen doen om hun zonden weg te wassen. Deze keer zal hun samenkomst een ongewoon karakter krijgen omdat er ook beslist moet worden over de vernieuwing van de "Partij". Machtsspelletjes krijgen algauw de bovenhand op goede voornemens en christelijke moraal. Ook de spirituele oefeningen worden snel vergeten wanneer enkele mysterieuze moorden het valselijk milde klimaat van deze bijeenkomst komen verstoren. Los geïnspireerd op de gelijknamige roman van Leonardo Sciascia - die overigens meeschreef aan het scenario - is deze absoluut buitengewone film een donkere en geschifte parodie op de corruptie en het cynisme die in de Italiaanse politiek overheersen. De film werd gedraaid in de "loden jaren" en viseerde de Christelijke Democratie die sinds de Tweede Wereldoorlog het politieke landschap domineerde. Wegens té beschamend voor de politieke klasse werd de film uit circulatie gehaald en het negatief werd - naar (...)