> Hashtag Fake

Les films de cette soirée fonctionnent en partie sur la surprise, ou tout du moins, sur l’incertitude. Pour ceux qui voudraient jouer le jeu, contentez-vous de cette information : il est question de malaise contemporain, dépression et surconsommation, traité avec humour et de façon étonnante. Pour ceux qui n’ont pas peur de se divulgacher : tous les films détournent des vidéos trouvées en ligne pour écrire une fiction. Guillaume Lillo nous fait l’amitié de venir présenter ses trois courts-métrages, tous fondés sur ce même principe, où la voix-off crée des personnages plus ou moins perdus et marginaux. Pour terminer la soirée, "Fraud" nous emmène aux Etats-Unis où une famille endettée décide d’arnaquer l’assurance.

Guillaume Lillo sera parmi nous pour présenter ses films et en discuter avec le public.


De films in het programma van vanavond zijn deels gebaseerd op verrassing, of in ieder geval op onzekerheid. Voor wie het spel wil spelen, volstaat deze informatie : het gaat over hedendaagse malaise, depressie en overconsumptie, met humor en op een verrassende manier behandeld. Voor wie niet bang is zichzelf bloot te geven : alle films maken gebruik van online gevonden video’s om fictie te schrijven. Guillaume Lillo is zo vriendelijk om zijn drie korte films te komen voorstellen, allemaal gebaseerd op hetzelfde principe, waarbij de voice-over min of meer verloren en marginale personages creëert. Om de avond af te sluiten neemt "Fraud" ons mee naar de Verenigde Staten waar een familie met schulden besluit de verzekeringsmaatschappij op te lichten.
Als Dragonfly Eyes wordt toegevoegd : Om deze verdraaide online ficties te vervolledigen, vertonen we drie weken voor en een week na het verbazingwekkende "Dragonfly Eyes", waarin Xu Bing een verhaal over liefde en fascinatie fabriceert met beelden van bewakingscamera’s.

Guillaume Lillo is aanwezig om zijn films te tonen en om de vragen van het publiek te beantwoorden.


Perchés

Les héros de "Perchés" et de "Rémy" se ressemblent. Dans "Perchés", un homme raconte sa vie aux conducteurs qui le prennent en stop : une dépression l’a mené dans un centre médico-psychologique où il a rencontré d’autres gens perchés. Le film voyage, au sens propre, entre une passion pour les voitures et les oiseaux, comme autant de symboles d’un rapport au monde particulier. Dans "Rémy", le héros s’isole volontairement dans la maison secondaire de ses parents. Lui aussi aspire au calme, parmi les bêtes, mais la dureté du monde, sous forme de dettes, le rattrape. Les deux héros ont l’air de filmer leur quotidien étrange avec humour et captent la bizarrerie de la société qui les a mis dans ce drôle d’état. Mais le générique de fin révèle le piège (attention spoiler) : les images ne sont pas celles de Rémy ni de l’autostoppeur, mais un ensemble de plans trouvées sur Internet. Le syndrome qui hante les personnages est bien plutôt celui du monde que celui d’un jeune homme aisé un peu perdu. Si la détresse qui traverse les films de Lillo peut paraître un peu cliché, c’est justement parce qu’elle est constituée d’une imagerie globale : ses films montrent avant tout l’image que la société donne d’elle-même et, du coup, a d’elle-même, avec d’un côté les photos des magazines et, de l’autre, les kilomètres de route pluvieuse.

+ Rémy

Guillaume Lillo, 2018, FR, DCP, fr st ang, 30'

18.06 > 20:00
Floating

De helden van "Perchés" en "Rémy" zijn vergelijkbaar. In "Perchés" vertelt een lifter zijn levensverhaal aan de chauffeurs die hem oppikken : een depressie bracht hem naar een medisch-psychologisch centrum waar hij andere gekke mensen ontmoette. De film laveert, letterlijk, tussen een passie voor auto’s en vogels, als symbolen van een bepaalde verhouding tot de wereld. In "Rémy" zondert de held zich vrijwillig af in het buitenverblijf van zijn ouders. Ook hij verlangt naar rust en vrede tussen de dieren, maar de hardheid van de wereld, in de vorm van schulden, haalt hem in. De twee helden lijken hun vreemde dagelijkse leven met humor te filmen en de eigenaardigheid vast te leggen van de maatschappij die hen in deze vreemde toestand heeft gebracht. Maar de aftiteling onthult de valstrik (spoiler alert) : de beelden zijn niet die van Remy of de lifter, maar een reeks foto’s gevonden op het internet. Het syndroom dat de personages achtervolgt is eerder dat van de wereld dan dat van een ietwat verdwaalde jongeman. Als het leed dat door Lillo’s films loopt een beetje cliché lijkt, dan is dat juist omdat het bestaat uit een globale beeldtaal : zijn films tonen vooral het beeld dat de maatschappij van zichzelf geeft en daardoor aan zichzelf, met aan de ene kant de foto’s in de tijdschriften en aan de andere kant de kilometerslange natte wegen.

+ Rémy

Guillaume Lillo, 2018, FR, DCP, fr st ang, 30'

18.06 > 20:00
Pôle Nord

Guillaume Lillo vient présenter son premier film, d’ordinaire invisible. Ce court-métrage, réalisé durant ses études, est le laboratoire de la forme qu’il a ensuite développé dans ses deux autres œuvres, présentées plus tôt dans la soirée. Dans Pôle Nord, un garçon raconte sa famille, avec un frère parti en Syrie et une sœur partie sur L’île des quatre vérités, une émission de télé-réalité. Il regarde les images qui hantent les classes populaires françaises, des publicités de voiture aux VHS de l’enfance.

+ Fraud

Dean Fleischer-Camp, 2016, US, DCP, ang 55'

Avec "Fraud", Dean Fleischer-Camp documente la vie d’une famille américaine qui aime à consommer, au point de s’être un peu trop endettée. Pour se sortir de la spirale des crédits, le couple décide d’arnaquer leur assurance : ils mettent le feu à leur maison. L’argent touché va permettre de partir en road-trip, d’offrir à nouveau des cadeaux aux enfants et des nuits dans de beaux hôtels. Mais la loi leur court après et ce voyage un peu fou ressemble de plus en plus à un aller simple. Sauf que… et, ceux qui lisent cette page depuis le début sont habitués, spoiler alert… tout est faux, et la Fraud est autant celle à l’assurance que celle du récit.
Les images que nous voyons viennent de la chaîne YouTube d’une famille qui, si elle aime dépenser son argent, n’a jamais commis le moindre crime. Alimentée constamment par la passion du père pour filmer sa famille, la chaîne n’avait même pas pour but d’être vue : elle était plus une façon de sauvegarder les images, et personne n’avait vraiment conscience de son caractère public. En découvrant par hasard cette chaîne très intime et extrêmement fournie en vidéos, Dean Fleischer-Camp décide d’en faire un film de fiction où le récit imaginaire sert de révélateur à une surconsommation déjà présente dans les images, et qui marque en général les États-Unis. La famille a découvert le film : étonnée que quelqu’un leur accorde autant d’intérêt, elle a rigolé du portrait qui était fait d’elle. Et elle a passé sa chaîne en privé.

18.06 > 22:00
Pôle Nord

Guillaume Lillo komt zijn eerste film voorstellen, die meestal niet te zien is. Deze korte film, gemaakt tijdens zijn studie, is het laboratorium voor de vorm die hij later ontwikkelde in zijn twee andere werken, eerder op de avond gepresenteerd. In Pôle Nord vertelt een jongen het verhaal van zijn familie, met een broer die naar Syrië is vertrokken en een zus naar een eiland van een reality tv-show. Hij kijkt naar de beelden die de Franse arbeidersklasse achtervolgen, van autoreclames tot VHS-cassetten uit zijn kindertijd.

+ Fraud

Dean Fleischer-Camp, 2016, US, DCP, ang 55'

In "Fraud" documenteert Dean Fleischer-Camp het leven van een Amerikaanse familie die graag consumeert, tot op het punt dat ze een beetje te veel schulden heeft. Om uit de kredietcrisis te komen, besluit het echtpaar hun verzekeringsmaatschappij op te lichten : ze steken hun huis in brand. Met het geld dat zij krijgen, kunnen zij op reis gaan, cadeautjes voor hun kinderen kopen en in mooie hotels overnachten. Maar de wet zit achter hen aan en deze gekke trip lijkt meer en meer op een enkeltje. Behalve... spoiler alert... het is allemaal nep, en Fraud betreft zowel de verzekeringen als het verhaal.
De beelden die we te zien krijgen, komen van het YouTube-kanaal van een familie die weliswaar graag haar geld uitgeeft, maar nog nooit een misdrijf heeft gepleegd. Het kanaal, dat voortdurend werd gevoed door de passie van een vader die zijn gezin filmt, was niet eens bedoeld om gezien te worden : het was meer een manier om de beelden op te slaan, en niemand was zich echt bewust van het openbare karakter ervan. Toen Dean Fleischer-Camp op dit zeer intieme en goedgevulde kanaal stuitte, besloot hij er een fictieve film over te maken, waarin het denkbeeldige verhaal dient als een openbaring van een overconsumptie die reeds in de beelden aanwezig is, en die over het algemeen de Verenigde Staten kenmerkt. De familie ontdekte de film : ze waren verbaasd dat iemand zo’n belangstelling voor hen had, en vonden het portret dat van hen werd gemaakt grappig. En ze maakten hun kanaal privé.

18.06 > 22:00
https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2581&lang=fr