> Alain Cavalier

Il y a trois vies de cinéaste dans le parcours d’Alain Cavalier. D’abord, celle qui suit la sortie de l’IDHEC (l’actuelle FEMIS), une vie faite de stars (Delon, Trintignant, Deneuve...), de plateaux encombrants et encombrés, d’équipes de tournage nombreuses et bruissantes, de producteurs, techniciens et tout le tintouin… Les deux premiers films, "Le Combat dans l’île" et "L’Insoumis", qui tournent autour de la guerre d’Algérie, étaient déjà sobres, épurés, étonnants. Mais le succès n’est pas tout à fait au rendez-vous. Quand il pointe son nez (après un polar et une adaptation plutôt ratée de "La Chamade"), c’est Cavalier qui disparaît. Quelques années. Fin de la première partie. En 1976, il a soif de naturel, veut fuir cette lourdeur. Avec Patrick Bouchitey, Etienne Chicot, Bernard Crombrey et Xavier Saint-Macary, ils co-écrivent "Le Plein de super", un road-movie à la fois frais et grincheux, tendre et loufoque. Seconde période d’un cinéma qui s’éloigne toujours plus des effets de mise en scène, s’allège des contraintes financières et techniques pour chercher le naturel, l’épure, les moments de vérité... Le plateau se vide avec "Thérèse". Les acteurs se taisent dans "Libera me"... Jusqu’à "La Rencontre" en 1996, premier film tourné en vidéo qui ouvre l’ère des journaux filmés, réalisé seul, caméra au poing, sans artifice, sans médiation, dans l’intimité d’une relation. La troisième période est commencée.
Grâce à la vidéo puis au numérique, avec des caméras de plus en plus légères, Cavalier a transformé sa pratique du cinéma en un artisanat, une écriture, un mode de vie où vivre et filmer sont un seul et même acte.
Mais le tout premier "journal intime" date de 1979 qui préfigure son cinéma à venir. Plongé dans la dépression et le deuil, Cavalier réalise "Ce Répondeur ne prend pas de messages", un film tourné-monté en 7 jours, radical comme un geste urgent et brûlant. Si ce premier autoportrait masqué était une œuvre sombre, les portraits suivants seront lumineux, légers, habités de cette grâce qui fait son cinéma. Cette manière d’aller caresser du regard le monde pour consigner la beauté des choses et des êtres, pour prendre avec délicatesse la mesure du temps qui passe, pour garder la trace des éclats éphémères.

En collaboration avec BOZAR et le Ciné Club de l’INSAS
"La Rencontre" est projeté le vendredi 31 mai à BOZAR en présence d’Alain Cavalier
Rencontre avec Alain Cavalier et Emmanuel Manzano le samedi 1er juin à 14h à l’INSAS


Alain Cavalier leidde drie verschillende...

Alain Cavalier leidde drie verschillende levens als cineast. Na zijn afstuderen aan het IDHEC (nu Femis) omringde hij zich met sterren (Delon, Trintignant, Deneuve...), overdadige filmsets, enorme en luidruchtige draaiploegen, producers, technici, kortom de hele reutemeteut...
“Le combat dans l’île” en “L’insoumis”, zijn eerste twee films, gaan over de oorlog in Algerije. Ze maakten een sobere, uitgepuurde en overtuigende indruk, maar het succes bleef uit. Na een thriller en een eerder mislukte bewerking van “La Chamade” kent hij geleidelijk toch succes, maar dan verdwijnt hij. Het doek valt over het eerste deel. Hij voelt nood aan meer naturel, en wil af van de overdaad. Het is 1976. Samen met met Patrick Bouchitey, Etienne Chicot, Bernard Crombrey en Xavier Saint-Macary schrijft hij “Le plein de super”, een roadmovie die zowel fris als korzelig is, teder en gestoord. Zijn tweede periode breekt aan met films die uitgebreide mise-en-scène en de grote middelen inruilen voor een frissere en authentieke stijl. Kale enscenering in “Thérèse”. Stomme acteurs in “Libera me”. Dat gaat zo door tot “La rencontre” in 1996, de eerste film die hij op video draaide. Daarmee luidt hij het era van het filmdagboek in : zelf gefilmd, camera in de hand, zonder trucs, zonder voorbereiding, met als enige vertrekpunt een relatie. Zijn derde periode is aangebroken.
Video- en digitale camera’s worden steeds kleiner en lichter. Ze stellen Cavalier in staat zijn filmpraktijk in een persoonlijk ambacht om te vormen. Zijn leven als auteur valt van dan af aan volledig samen met zijn films.
Zijn eerste “dagboek” dateert uit 1979, en is een voorafspiegeling van latere keuzes. “Ce répondeur ne prend pas de messages” is gemaakt op zeven dagen tijdens een depressieve periode van rouw. Dit acuut radicale maar verhulde zelfportret is nog een noodkreet. Zijn volgende werken zijn licht en luchtig, met zijn karakteristieke elegantie : hij neemt de maat van de wereld om de schoonheid van de dingen en de levende wezens vast te leggen, om het voorbijgaan van de tijd te overdenken, om kortstondige schoonheid vast te leggen.

In samenwerking met BOZAR en de Ciné Club van INSAS.
“La Rencontre” wordt vertoond op vrijdag 31 mei in BOZAR in aanwezigheid van Alain Cavalier.
Ontmoeting met Alain Cavalier en Emmanuel Manzano zaterdag 1 juni op 14u in INSAS


Le plein de super

À bord d’une bagnole qu’il faut descendre dans le Sud de la France, quatre types se retrouvent coincés ensemble. Tandis que les deux premiers sont propres sur eux et voudraient bien « y » arriver, les deux autres sont légèrement relous, un peu largués, sacrément gouailleurs. Dans l’après-68, ils sont tous maladroits et fragiles derrière leurs mensonges et leurs arrogances, et ne savent pas vraiment s’y prendre avec les femmes, les emmerdements, la révolution... Une bande de types banals en quête d’autonomie, d’amour, de liberté qu’une amitié va peu à peu sceller et secourir au fil d’aventures parfois légères, parfois inattendues. Cocasse et drôle, parfois un peu guindé ou cabotin, "Le Plein de super" est une œuvre de transition d’une grande fraîcheur, coécrite avec les quatre comédiens, portée par la vérité des situations et au plus près des corps, des bosses et des blagues... Un film vivifiant.

01.06 > 17:00
Le plein de super

Vier mannen zitten op elkaar gepakt in een auto op weg naar het zuiden van Frankrijk. Twee ervan zijn fidele kerels en willen ’het’ graag halen, maar de twee anderen zijn licht irritant, behoorlijk los van de wereld en zeer grofgebekt. ’68 is al lang voorbij : ze zijn het slachtoffer van hun eigen leugens en arrogantie, waar ze geen raad mee weten. Ze kunnen niet overweg met vrouwen, de problemen onderweg, de revolutie... Ze vormen een platvloers kwartet op zoek naar autonomie, liefde en vrijheid. Hun vriendschap zal daar langzaam maar zeker een vruchtbare basis voor vormen, aan de hand van hun lichtvoetige en onverwachte peripetieën. “Le plein de super” is soms hilarisch potsierlijk, dan weer ingehouden en aanstellerig. Het is een frisse coming-of-age, met de vier hoofdacteurs als coauteurs. De situaties zijn waarachtig en zitten de acteurs dicht op de huid, met alle ruwheden en grappen van dien... Een verfrissende film.

01.06 > 17:00
Ce répondeur ne prend pas de messages

Au sein de la filmographie de Cavalier, "Ce Répondeur..." est un film charnière. Non seulement entre ses films plus commerciaux et ses films plus légers, mais aussi entre l’extérieur et l’intérieur, le collectif et l’intime. Seul dans un appartement, Alain Cavalier découvre de nouvelles possibilités au cinéma, avec la même magie que celle des frères Lumière explorant avec ivresse les richesses de leur invention. Il met feu à une boîte d’allumettes, désosse une chaise et, ce faisant, déconstruit le cinéma qu’il pratiquait jusqu’ici. Petit à petit se dessine, ou plutôt se peint, une nouvelle chambre noire, un nouvel espace de cinéma : celui de l’intérieur, du chez-soi, de l’intime. Ce film en évoque d’autres : "La Chambre" de Chantal Akerman ou "Choses qui me rattachent aux êtres" de Boris Lehman. Non pas simplement car il partage avec eux une certaine radicalité formelle, mais aussi parce que, comme eux, il prône un nouveau rapport entre un cinéaste et son film, plus proche de celui qui peut exister entre un peintre et sa toile.

02.06 > 17:00
Ce répondeur ne prend pas de message

Deze film vormt een sleutelmoment in de filmografie van Cavalier. Niet enkel tussen zijn commerciële en zijn lichtere werk, maar ook tussen buiten en binnen, collectief en intiem. Zoals de gebroeders Lumière vol verbazing de magie van hun ontdekking onderzochten, leerde ook Cavalier andere mogelijkheden van cinema kennen, alleen opgesloten in zijn appartement. Hij steekt een luciferdoosje in brand, slaat een stoel in stukken en ontleedt tegelijkertijd de cinema die hij tot dan toe maakte. Geleidelijk ontstaat, of liever ontrolt, er een nieuwe donkere kamer, een nieuwe ruimte voor cinema : inwendig, thuis, intiem. Daarin lijkt deze film op andere werken : “La Chambre” van Chantal Akerman of “Choses qui me rattachent aux autres” van Boris Lehman. Niet alleen door een gelijkaardige radicale formaliteit, maar ook omdat hij een andere relatie tussen de cineast en zijn film naar voren schuift, meer zoals de connectie tussen een schilder en zijn doek.

02.06 > 17:00
Six portraits XL

Dans la lignée des "24 portraits" réalisés entre 1987 et 1991, de "René" ou "Vies", ces six derniers "portraits XL" suivent des amis plus ou moins proches dans leurs territoires, là où ils s’ancrent, lieux de vie, maisons de l’enfance, appartements ou espaces de travail. Et ils s’égrènent sous forme de prénom. La caméra filme les gestes qui s’achoppent au fil des années ou de quelques heures, elle documente un quotidien, capte les confidences et les regards. Qu’il réponde à une adresse ou chuchote en commentant ce qu’il filme, qu’il se montre filmant ou disparaisse derrière son sujet, Cavalier ne cherche jamais l’invisibilité mais mêle sa présence à l’instant que sa caméra engendre. Charnellement impliquée dans le réel qu’elle filme, frottant son corps à cet autre qui se livre, aux objets et aux gestes qui le façonnent, elle nous fait glisser dans l’intimité du face-à-face entre filmeur et filmé. Alors, peu à peu, avec délicatesse, s’ouvre au spectateur le champ de l’autre. Mais un portrait est toujours plus que son sujet, portrait surtout d’un lien et en filigranes, autoportrait. Et le puzzle des six portraits reflète les éclats désordonnés du filmeur : archiviste, portraitiste, artisan, artiste, chimiste... Cinéaste, un peu tout cela à la fois…


Six portraits XL

In de lijn van zijn “24 portraits” die gemaakt werden tussen 1987 en 1991, van “René” en “Vies”, volgen deze laatste zes “Portraits XL” goede vrienden en kennissen in hun vertrouwde omgeving : waar ze thuis zijn, in hun leven, het huis van hun kinderjaren, hun appartement of werkplek. De films dragen de voornaam van de geportretteerde. De camera registreert hun wedervaren over enkele jaren of uren, in het dagelijkse, met ontboezemingen en blikken. Cavalier probeert zich nooit aan zijn film te onttrekken, integendeel, bij hem zijn aanwezigheid en camera versmolten met elkaar, of hij nu op iets antwoordt of fluisterend commentaar geeft op wat er gebeurt, of hij zichzelf filmt of verdwijnt achter zijn onderwerp. Hij is lijfelijk aanwezig in wat hij filmt, zijn lichaam botst met het andere lichaam dat zich overlevert. We belanden middenin de directe intimiteit die ontstaat tussen filmer en gefilmde. Heel delicaat ontplooit de ander zich. Maar een portret is altijd meer dan zijn onderwerp : het behelst een relatie en is an sich een zelfportret. De zes portretten geven een overzicht van de versplintering van de filmmaker : archivaris, portrettist, vakman, artiest, chemicus... De cineast is van alles een beetje.


Jacquotte

Jacquotte retourne chaque année dans la maison de son enfance. Cavalier la suit à chacun de ces rendez-vous intimes et émouvants avec elle-même. Là, dans le territoire de son enfance, chaque objet, chaque arbre, chaque mur a son histoire. Le pèlerinage de Jacquotte vient lui insuffler un peu de vie par la grâce du souvenir. Le rituel est toujours le même : elle ouvre portes et fenêtres, s’assure que rien ne s’abîme, que le passé tient le coup dans le présent. Et c’est le temps de son enfance qu’elle part arpenter... Son mari l’attend sur le canapé, il lit le journal. Elle erre de pièce en pièce, ouvre les tiroirs, se souvient, caresse les objets. Et puis elle repart, referme les fenêtres, s’en va. Le temps passe, ils vieillissent. Et bientôt, il faut faire des travaux, louer la maison. L’enfance va disparaître ; l’arrachement est proche. La douleur, on le sent, sera terrible. Mais Jacquotte va s’en tirer un peu grâce à une pirouette bouleversante et créer son "petit musée intime suspendu dans le temps" où le passé ne sera jamais tout à fait passé.


Jacquotte

Jacquotte keert elk jaar terug naar het huis van haar kindertijd. Cavalier volgt haar op elk van haar intieme ontmoetingen met haarzelf. Elk ding, elke boom, elke muur heeft een verhaal, daar op het terrein van haar kindertijd. De plaats wordt leven ingeblazen door de herinneringen die Jacquottes bedevaart met zich mee brengt. Het ritueel volgt een vast stramien : ze opent deuren en ramen, en controleert of er niks beschadigd is, zodat het verleden ongenaakbaar kan doorleven in het heden. Daarna duikt ze in haar kindertijd... Haar man wacht op de bank, hij leest de krant. Zij dwaalt doorheen de kamers, opent schuiven, haalt herinneringen op, streelt de dingen. Dan vertrekt ze weer, sluit de ramen, gaat terug. De tijd verstrijkt, ze worden ouder. Maar binnenkort moeten er werken verricht worden, om het huis te verhuren. Haar kindertijd zal verdwijnen, wordt haar ontrukt. De pijn zal verschrikkelijk zijn, dat weten we. Jacquotte slaat er zich op aangrijpende wijze doorheen. Ze richt haar eigen intieme museumpje in dat verstild in de tijd hangt, waarin het verleden nooit helemaal verleden zal zijn.


Six Portraits XL 1 & 2

+ Jacquotte

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 49'

Jacquotte retourne chaque année dans la maison de son enfance. Cavalier la suit à chacun de ces rendez-vous intimes et émouvants avec elle-même. Là, dans le territoire de son enfance, chaque objet, chaque arbre, chaque mur a son histoire. Le pèlerinage de Jacquotte vient lui insuffler un peu de vie par la grâce du souvenir. Le rituel est toujours le même : elle ouvre portes et fenêtres, s’assure que rien ne s’abîme, que le passé tient le coup dans le présent. Et c’est le temps de son enfance qu’elle part arpenter... Son mari l’attend sur le canapé, il lit le journal. Elle erre de pièce en pièce, ouvre les tiroirs, se souvient, caresse les objets. Et puis elle repart, referme les fenêtres, s’en va. Le temps passe, ils vieillissent. Et bientôt, il faut faire des travaux, louer la maison. L’enfance va disparaître ; l’arrachement est proche. La douleur, on le sent, sera terrible. Mais Jacquotte va s’en tirer un peu grâce à une pirouette bouleversante et créer son "petit musée intime suspendu dans le temps" où le passé ne sera jamais tout à fait passé.

+ Daniel

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 52'

Par provocation, Alain Cavalier arrive souvent à l’improviste chez Daniel. Pendant 10 ans, il a monté les nombreux étages qui mènent jusqu’à son petit appartement, pour le filmer dans son train-train habituel. Un quotidien cadencé de rituels obsessionnels que Daniel partage avec humour et poésie. Avant de sortir acheter des jeux à gratter au café du coin, dans l’espérance de devenir millionnaire, Daniel examine son trois pièces des dizaines de fois pour vérifier robinets et cabinets. Il répète les mêmes phrases pour contrôler ses angoisses "la fenêtre est fermée oui, oui, la fenêtre est fermée, oui, oui, oui..." Ces paroles résonnent comme les refrains des chansons qui l’accompagnent depuis toujours. Les paroles mélancoliques de Berthe Sylva que Daniel nous récite devant la caméra d’un Cavalier émerveillé. Daniel est acteur mais il a aussi été cinéaste. Pourquoi a-t-il cessé de filmer ? Un mystère pour Alain Cavalier, mais Daniel esquive le sujet pour nous parler de ses jeux et de son cœur d’artichaut. Tendrement, Alain Cavalier le filme dans ce ronron rythmé de tocs.

En présence d’Alain Cavalier et d’Emmanuel Manzano, monteur des Portraits XL

01.06 > 19:00
Six Portraits XL 1 & 2

+ Jacquotte

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 49'

Jacquotte keert elk jaar terug naar het huis van haar kindertijd. Cavalier volgt haar op elk van haar intieme ontmoetingen met haarzelf. Elk ding, elke boom, elke muur heeft een verhaal, daar op het terrein van haar kindertijd. De plaats wordt leven ingeblazen door de herinneringen die Jacquottes bedevaart met zich mee brengt. Het ritueel volgt een vast stramien : ze opent deuren en ramen, en controleert of er niks beschadigd is, zodat het verleden ongenaakbaar kan doorleven in het heden. Daarna duikt ze in haar kindertijd... Haar man wacht op de bank, hij leest de krant. Zij dwaalt doorheen de kamers, opent schuiven, haalt herinneringen op, streelt de dingen. Dan vertrekt ze weer, sluit de ramen, gaat terug. De tijd verstrijkt, ze worden ouder. Maar binnenkort moeten er werken verricht worden, om het huis te verhuren. Haar kindertijd zal verdwijnen, wordt haar ontrukt. De pijn zal verschrikkelijk zijn, dat weten we. Jacquotte slaat er zich op aangrijpende wijze doorheen. Ze richt haar eigen intieme museumpje in dat verstild in de tijd hangt, waarin het verleden nooit helemaal verleden zal zijn.

+ Daniel

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 52'

Alain Cavalier beklimt al tien jaar de vele verdiepingen tot aan het kleine appartement van Daniel. Hij duikt vaak onverwacht op, om reactie uit te lokken. Hij filmt de dagelijkse sleur : obsessieve rituelen die Daniel poëtisch en met humor deelt. Alvorens hij kraslootjes kan gaan kopen op de hoek van de straat, in de hoop miljonair te worden, doorloopt Daniel zijn driekamerappartement talloze keren om kranen en kasten te controleren. Hij herhaalt zinnen als mantra’s om zijn angsten te onderdrukken : “het raam is dicht ja ja het raam is dicht ja ja ja...” Ze klinken als de refreinen van liedjes die hem altijd zijn bijgebleven. Hij reciteert de melancholische teksten van Berthe Sylva voor de camera van een verrukte Cavalier. Daniel is acteur, maar was ook cineast. Waarom is hij gestopt met filmen ? Het is een mysterie voor Cavalier, maar Daniel ontwijkt de kwestie door ons te vertellen over zijn spelletjes en zijn zwak voor de liefde. Op het ritme van zijn maniërisme schetst Alain Cavalier een teder portret.

In aanwezigheid van Alain Cavalier en Emmanuel Manzano, monteur van Portraits XL

In aanwezigheid van de regisseur en van Emmanuel Manzano, vaste monteur van Alain Cavalier

01.06 > 19:00
Daniel

Par provocation, Alain Cavalier arrive souvent à l’improviste chez Daniel. Pendant 10 ans, il a monté les nombreux étages qui mènent jusqu’à son petit appartement, pour le filmer dans son train-train habituel. Un quotidien cadencé de rituels obsessionnels que Daniel partage avec humour et poésie. Avant de sortir acheter des jeux à gratter au café du coin, dans l’espérance de devenir millionnaire, Daniel examine son trois pièces des dizaines de fois pour vérifier robinets et cabinets. Il répète les mêmes phrases pour contrôler ses angoisses "la fenêtre est fermée oui, oui, la fenêtre est fermée, oui, oui, oui..." Ces paroles résonnent comme les refrains des chansons qui l’accompagnent depuis toujours. Les paroles mélancoliques de Berthe Sylva que Daniel nous récite devant la caméra d’un Cavalier émerveillé. Daniel est acteur mais il a aussi été cinéaste. Pourquoi a-t-il cessé de filmer ? Un mystère pour Alain Cavalier, mais Daniel esquive le sujet pour nous parler de ses jeux et de son cœur d’artichaut. Tendrement, Alain Cavalier le filme dans ce ronron rythmé de tocs.

En présence d’Alain Cavalier et d’Emmanuel Manzano, monteur des Portraits XL


Daniel

Alain Cavalier beklimt al tien jaar de vele verdiepingen tot aan het kleine appartement van Daniel. Hij duikt vaak onverwacht op, om reactie uit te lokken. Hij filmt de dagelijkse sleur : obsessieve rituelen die Daniel poëtisch en met humor deelt. Alvorens hij kraslootjes kan gaan kopen op de hoek van de straat, in de hoop miljonair te worden, doorloopt Daniel zijn driekamerappartement talloze keren om kranen en kasten te controleren. Hij herhaalt zinnen als mantra’s om zijn angsten te onderdrukken : “het raam is dicht ja ja het raam is dicht ja ja ja...” Ze klinken als de refreinen van liedjes die hem altijd zijn bijgebleven. Hij reciteert de melancholische teksten van Berthe Sylva voor de camera van een verrukte Cavalier. Daniel is acteur, maar was ook cineast. Waarom is hij gestopt met filmen ? Het is een mysterie voor Cavalier, maar Daniel ontwijkt de kwestie door ons te vertellen over zijn spelletjes en zijn zwak voor de liefde. Op het ritme van zijn maniërisme schetst Alain Cavalier een teder portret.

In aanwezigheid van Alain Cavalier en Emmanuel Manzano, monteur van Portraits XL


Guillaume

Guillaume Delcourt, chef boulanger, décide de quitter sa boutique parisienne pour ouvrir une nouvelle boulangerie-pâtisserie à Rueil-Malmaison, dans les Hauts-de-Seine. Cet événement passionne Alain Cavalier, une forte complicité s’établit en dépit de la différence d’âge entre les deux hommes. On suit les différents préparatifs, de l’aube à la nuit, qui jalonnent désormais la vie de Guillaume jusqu’au grand jour, celui de l’ouverture. Ce qui semble intéresser le cinéaste, c’est l’énergie débordante que Guillaume déploie pour porter son projet jusqu’au bout, son incessant talent de bâtisseur et d’alchimiste, qu’il s’attelle aux pâtisseries ou qu’il construise son espace et rêve son avenir. Petit à petit, les choses se mettent en place, de nouvelles habitudes se créent, et une nouvelle vie peut commencer. Grâce à son regard qu’il dit "en constante alerte cinématographique", Cavalier nous plonge dans le quotidien plein de beauté d’une famille, qui traverse un épisode unique et précieux de son histoire.


Guillaume

Bakker Guillaume Delcourt beslist om zijn Parijse winkel te sluiten en een nieuwe bakkerij-patisserie te openen in Rueil-Malmaison, in het departement Hauts-de-Seine. Die beslissing fascineert Alain Cavalier. Ondanks het leeftijdsverschil ontstaat een hechte band tussen beide mannen. We volgen de verschillende voorbereidingen die van dan af aan het leven van Guillaume bepalen, van ’s ochtends tot ’s avonds, tot de grote dag van de opening. Het is de overmaat aan energie van Guillaume om zijn project tot een goed einde te brengen die de cineast lijkt aan te trekken : zijn eindeloze talent als bouwer, als alchemist, of hij zich nu over zijn gebakjes buigt of de nieuwe ruimte van zijn dromen inricht. Geleidelijk aan valt alles op zijn plaats, groeien er nieuwe gewoontes, en kan er een nieuw leven van start gaan. Dankzij zijn blik die “te allen tijde op de cinematografische uitkijk staat” dompelt Cavalier ons onder in de schoonheid van de familiale alledaagsheid die unieke en kostbare momenten doormaakt.


Philippe

"Philippe", c’est Labro. Le journaliste, l’écrivain, l’homme des médias. Cavalier dresse ici le portrait d’un portraitiste. Labro dont la silhouette évoque celle du réalisateur, est filmé alors qu’il prépare son émission de télévision où il s’entretient longuement avec une série de personnalités que l’actualité lui amène sur le plateau. Les méthodes des deux hommes sont diamétralement opposées : "Philippe" travaille ses questions et ses fiches, dirige son équipe d’une main de maître paternaliste, et répète ses interviews dont on ne verra que quelques éclats, qui font la saveur de ce portrait. Quand des bouts de plâtre tombent, lorsque les murs se lézardent… Quelques coups de téléphone viennent parler de fragilités cachées. L’une des vedettes reçues les émeut. Une autre les empêche, à trop jouer son rôle, et "Philippe" est enfin déconcerté… Quand Cavalier retourne filmer Labro quelques années plus tard, ils ont vieillis. La maîtrise s’effiloche, reste la nostalgie des premières œuvres, la tentative de continuer à faire comme avant, des photos sur les murs. Et les livres...

En présence d’Emmanuel Manzano, monteur des Portraits XL


Philippe

Philippe, dat is Labro. Journalist, schrijver, mediaman. Cavalier schetst het portret van een portrettist. Labro, wiens verschijning lijkt op die van de regisseur, wordt gefilmd terwijl hij zijn televisie-uitzending voorbereidt of lange gesprekken voert met personen die naargelang de actualiteit bij hem terechtkomen. De methodes van beide mannen staan lijnrecht tegenover elkaar : Philippe werkt zijn vragen en methode uit, bestuurt zijn ploeg met patriarchale hand, en van zijn minutieus voorbereide interviews worden er slechts een paar fragmenten gebruikt om het portret een bepaalde kleur mee te geven. Maar dan beginnen er brokjes plaaster van het plafond te vallen en komen er scheuren in de muren... Een telefoongesprek onthult verborgen kwetsbaarheden, een van zijn gasten weet hen te ontroeren, een andere draait net andersom uit omdat hij zijn rol te goed speelt, en Philippe raakt er zelf te veel in betrokken. Wanneer Cavalier enkele jaren later Labro opnieuw komt volgen, zijn ze beiden duidelijk verouderd. De zelfbeheersing is afgebrokkeld en er blijft vooral de nostalgie naar hun werk uit de beginjaren, pogingen om werk te maken zoals toen, foto’s aan de muur, en boeken...


Six Portraits XL 3 & 4

+ Guillaume

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 52'

Guillaume Delcourt, chef boulanger, décide de quitter sa boutique parisienne pour ouvrir une nouvelle boulangerie-pâtisserie à Rueil-Malmaison, dans les Hauts-de-Seine. Cet événement passionne Alain Cavalier, une forte complicité s’établit en dépit de la différence d’âge entre les deux hommes. On suit les différents préparatifs, de l’aube à la nuit, qui jalonnent désormais la vie de Guillaume jusqu’au grand jour, celui de l’ouverture. Ce qui semble intéresser le cinéaste, c’est l’énergie débordante que Guillaume déploie pour porter son projet jusqu’au bout, son incessant talent de bâtisseur et d’alchimiste, qu’il s’attelle aux pâtisseries ou qu’il construise son espace et rêve son avenir. Petit à petit, les choses se mettent en place, de nouvelles habitudes se créent, et une nouvelle vie peut commencer. Grâce à son regard qu’il dit "en constante alerte cinématographique", Cavalier nous plonge dans le quotidien plein de beauté d’une famille, qui traverse un épisode unique et précieux de son histoire.

+ Philippe

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 50'

"Philippe", c’est Labro. Le journaliste, l’écrivain, l’homme des médias. Cavalier dresse ici le portrait d’un portraitiste. Labro dont la silhouette évoque celle du réalisateur, est filmé alors qu’il prépare son émission de télévision où il s’entretient longuement avec une série de personnalités que l’actualité lui amène sur le plateau. Les méthodes des deux hommes sont diamétralement opposées : "Philippe" travaille ses questions et ses fiches, dirige son équipe d’une main de maître paternaliste, et répète ses interviews dont on ne verra que quelques éclats, qui font la saveur de ce portrait. Quand des bouts de plâtre tombent, lorsque les murs se lézardent… Quelques coups de téléphone viennent parler de fragilités cachées. L’une des vedettes reçues les émeut. Une autre les empêche, à trop jouer son rôle, et "Philippe" est enfin déconcerté… Quand Cavalier retourne filmer Labro quelques années plus tard, ils ont vieillis. La maîtrise s’effiloche, reste la nostalgie des premières œuvres, la tentative de continuer à faire comme avant, des photos sur les murs. Et les livres...

En présence d’Emmanuel Manzano, monteur des Portraits XL

02.06 > 19:00
Six Portraits XL 3 & 4

+ Guillaume

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 52'

Bakker Guillaume Delcourt beslist om zijn Parijse winkel te sluiten en een nieuwe bakkerij-patisserie te openen in Rueil-Malmaison, in het departement Hauts-de-Seine. Die beslissing fascineert Alain Cavalier. Ondanks het leeftijdsverschil ontstaat een hechte band tussen beide mannen. We volgen de verschillende voorbereidingen die van dan af aan het leven van Guillaume bepalen, van ’s ochtends tot ’s avonds, tot de grote dag van de opening. Het is de overmaat aan energie van Guillaume om zijn project tot een goed einde te brengen die de cineast lijkt aan te trekken : zijn eindeloze talent als bouwer, als alchemist, of hij zich nu over zijn gebakjes buigt of de nieuwe ruimte van zijn dromen inricht. Geleidelijk aan valt alles op zijn plaats, groeien er nieuwe gewoontes, en kan er een nieuw leven van start gaan. Dankzij zijn blik die “te allen tijde op de cinematografische uitkijk staat” dompelt Cavalier ons onder in de schoonheid van de familiale alledaagsheid die unieke en kostbare momenten doormaakt.

+ Philippe

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 50'

Philippe, dat is Labro. Journalist, schrijver, mediaman. Cavalier schetst het portret van een portrettist. Labro, wiens verschijning lijkt op die van de regisseur, wordt gefilmd terwijl hij zijn televisie-uitzending voorbereidt of lange gesprekken voert met personen die naargelang de actualiteit bij hem terechtkomen. De methodes van beide mannen staan lijnrecht tegenover elkaar : Philippe werkt zijn vragen en methode uit, bestuurt zijn ploeg met patriarchale hand, en van zijn minutieus voorbereide interviews worden er slechts een paar fragmenten gebruikt om het portret een bepaalde kleur mee te geven. Maar dan beginnen er brokjes plaaster van het plafond te vallen en komen er scheuren in de muren... Een telefoongesprek onthult verborgen kwetsbaarheden, een van zijn gasten weet hen te ontroeren, een andere draait net andersom uit omdat hij zijn rol te goed speelt, en Philippe raakt er zelf te veel in betrokken. Wanneer Cavalier enkele jaren later Labro opnieuw komt volgen, zijn ze beiden duidelijk verouderd. De zelfbeheersing is afgebrokkeld en er blijft vooral de nostalgie naar hun werk uit de beginjaren, pogingen om werk te maken zoals toen, foto’s aan de muur, en boeken...

In aanwezigheid van Emmanuel Manzano, vaste monteur van Alain Cavalier

02.06 > 19:00
Bernard

Le décor est très simple, une grande planche inclinée vers le public, une chaise en bois et Bernard seul sur scène avec son casque et sa moto-bécane pour uniques accessoires. Pendant 11 ans, Alain le filme juste avant et après sa montée sur scène, captant sa mutation en Victor et ce terrible trac, son meilleur ennemi depuis toujours. Nous ne verrons rien de cette pièce mis à part lorsque Bernard se transforme pour la caméra de Cavalier en ce motard picard qu’il interprète si bien. Acteur dans "Le Plein de super", ils connaissent tous deux très bien cette étrange relation entre le filmeur et le filmé. Pleins de malice et de complicité, ils partagent un humour et une passion pour les histoires. Malgré une période compliquée qui a forcé Bernard et Catherine à hypothéquer leur maison, le dernier spectacle qu’il a écrit est un franc succès. Les théâtres sont de plus en plus grands, de plus en plus pleins. Alain Cavalier le suit dans ce tour de France et reste fidèle au rendez-vous qu’il s’est fixé avec son acteur.


Bernard

Een eenvoudig decor : een plank die schuin afloopt richting publiek, een houten stoel en Bernard alleen op scène met als enige accessoires zijn helm en brommer. Gedurende elf jaar filmt Alain hem net voor en net na hij het podium op gaat. Hij vat zijn metamorfose in Victor en zijn vreselijke plankenkoorts, sinds jaar en dag zijn liefste vijand. We zullen niets opvangen van het stuk zelf, enkel de transformatie in de op zijn lijf geschreven motard uit Picardië voor Cavaliers camera. Ze vatten beiden zeer goed de eigenaardige relatie tussen filmer en gefilmde, aangezien Bernard al acteerde in “Le plein de super”. Ze delen een gevoel voor humor en een passie voor verhalen. Gezworen maten die al eens een stoot durven uitdelen. Ondanks een lastige periode waarin Bernard en Catherine een hypotheek moeten nemen op hun huis, groeit zijn nieuwste stuk uit tot een groot succes. De theaters worden steeds groter, steeds voller. Alain Cavalier volgt hem op zijn tournee door Frankrijk en blijft zijn afspraak met de acteur trouw.


6.Léon

Léon Maghazadjan, cordonnier dans le XVIe arrondissement de Paris, arrive à l’âge fatidique de la retraite et se doit de faire tomber le rideau, définitivement. Alain Cavalier, qui habite non loin de sa boutique, sent arriver le jour qui peinera tout le quartier et décide de filmer le dernier épisode de la longue carrière de Léon. Une petite communauté, composée de fidèles clients et de gens du coin, se forme alors autour de son départ. Muni d’une petite caméra numérique, Alain Cavalier filme tout, commente parfois. Il dresse le portrait d’un homme bienveillant, sensible, dont la fonction dans le quartier aura été bien plus que de réparer des chaussures. La boutique devient alors le théâtre dans lequel se joue la fin de toute une époque. Celle du XXe siècle d’abord (le film a été tourné en 2006), celle de l’artisanat ensuite (et du bon sens qui consistait à donner une deuxième vie à une paire de chaussures, deuxième vie à laquelle notre planète n’aura pas droit), et puis enfin, et surtout, celle des petits commerçants, qui avaient la force d’amener les habitants d’un même quartier à se côtoyer, tout simplement.


6.Léon

Léon Maghazadjan, een schoenmaker uit het XVIe arrondissement, heeft de onvermijdelijke pensioenleeftijd bereikt en ziet zich verplicht om het doek te laten vallen. Alain Cavalier woont niet ver van zijn winkel en voelt een lastige dag naderen voor de hele wijk. Hij besluit de laatste periode uit de lange carrière van Léon te filmen. Bij het afscheid komt een kleine gemeenschap van trouwe klanten en mensen uit de buurt samen. Met een kleine digitale camera filmt Cavalier en geeft soms commentaar. Hij schetst het portret van een hartelijke gevoelige man, wiens functie in de buurt belangrijker was dan louter schoenen herstellen. Zijn winkel vormt zo het toneel waarop zich het einde van een era afspeelt : het einde van de 20ste eeuw (de film werd gedraaid in 2006), bij uitbreiding het einde van het ambacht (en van het gezonde verstand dat schoenen een tweede leven geeft, iets wat onze planeet niet vergund is), en ten slotte, vooral, het einde van de kleine zelfstandigen, als ankerpunt van de buurtbewoners.


Six Portraits XL 5 & 6

+ Bernard

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 53'

Le décor est très simple, une grande planche inclinée vers le public, une chaise en bois et Bernard seul sur scène avec son casque et sa moto-bécane pour uniques accessoires. Pendant 11 ans, Alain le filme juste avant et après sa montée sur scène, captant sa mutation en Victor et ce terrible trac, son meilleur ennemi depuis toujours. Nous ne verrons rien de cette pièce mis à part lorsque Bernard se transforme pour la caméra de Cavalier en ce motard picard qu’il interprète si bien. Acteur dans "Le Plein de super", ils connaissent tous deux très bien cette étrange relation entre le filmeur et le filmé. Pleins de malice et de complicité, ils partagent un humour et une passion pour les histoires. Malgré une période compliquée qui a forcé Bernard et Catherine à hypothéquer leur maison, le dernier spectacle qu’il a écrit est un franc succès. Les théâtres sont de plus en plus grands, de plus en plus pleins. Alain Cavalier le suit dans ce tour de France et reste fidèle au rendez-vous qu’il s’est fixé avec son acteur.

+ 6.Léon

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 50'

Léon Maghazadjan, cordonnier dans le XVIe arrondissement de Paris, arrive à l’âge fatidique de la retraite et se doit de faire tomber le rideau, définitivement. Alain Cavalier, qui habite non loin de sa boutique, sent arriver le jour qui peinera tout le quartier et décide de filmer le dernier épisode de la longue carrière de Léon. Une petite communauté, composée de fidèles clients et de gens du coin, se forme alors autour de son départ. Muni d’une petite caméra numérique, Alain Cavalier filme tout, commente parfois. Il dresse le portrait d’un homme bienveillant, sensible, dont la fonction dans le quartier aura été bien plus que de réparer des chaussures. La boutique devient alors le théâtre dans lequel se joue la fin de toute une époque. Celle du XXe siècle d’abord (le film a été tourné en 2006), celle de l’artisanat ensuite (et du bon sens qui consistait à donner une deuxième vie à une paire de chaussures, deuxième vie à laquelle notre planète n’aura pas droit), et puis enfin, et surtout, celle des petits commerçants, qui avaient la force d’amener les habitants d’un même quartier à se côtoyer, tout simplement.

02.06 > 21:00
Six Portraits XL 5 & 6

+ Bernard

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 53'

Een eenvoudig decor : een plank die schuin afloopt richting publiek, een houten stoel en Bernard alleen op scène met als enige accessoires zijn helm en brommer. Gedurende elf jaar filmt Alain hem net voor en net na hij het podium op gaat. Hij vat zijn metamorfose in Victor en zijn vreselijke plankenkoorts, sinds jaar en dag zijn liefste vijand. We zullen niets opvangen van het stuk zelf, enkel de transformatie in de op zijn lijf geschreven motard uit Picardië voor Cavaliers camera. Ze vatten beiden zeer goed de eigenaardige relatie tussen filmer en gefilmde, aangezien Bernard al acteerde in “Le plein de super”. Ze delen een gevoel voor humor en een passie voor verhalen. Gezworen maten die al eens een stoot durven uitdelen. Ondanks een lastige periode waarin Bernard en Catherine een hypotheek moeten nemen op hun huis, groeit zijn nieuwste stuk uit tot een groot succes. De theaters worden steeds groter, steeds voller. Alain Cavalier volgt hem op zijn tournee door Frankrijk en blijft zijn afspraak met de acteur trouw.

+ 6.Léon

Alain Cavalier, 2018, DCP, vo fr , 50'

Léon Maghazadjan, een schoenmaker uit het XVIe arrondissement, heeft de onvermijdelijke pensioenleeftijd bereikt en ziet zich verplicht om het doek te laten vallen. Alain Cavalier woont niet ver van zijn winkel en voelt een lastige dag naderen voor de hele wijk. Hij besluit de laatste periode uit de lange carrière van Léon te filmen. Bij het afscheid komt een kleine gemeenschap van trouwe klanten en mensen uit de buurt samen. Met een kleine digitale camera filmt Cavalier en geeft soms commentaar. Hij schetst het portret van een hartelijke gevoelige man, wiens functie in de buurt belangrijker was dan louter schoenen herstellen. Zijn winkel vormt zo het toneel waarop zich het einde van een era afspeelt : het einde van de 20ste eeuw (de film werd gedraaid in 2006), bij uitbreiding het einde van het ambacht (en van het gezonde verstand dat schoenen een tweede leven geeft, iets wat onze planeet niet vergund is), en ten slotte, vooral, het einde van de kleine zelfstandigen, als ankerpunt van de buurtbewoners.

02.06 > 21:00
https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2379&lang=fr