> Édouard Luntz – films

Les Cœurs verts

Extérieur nuit. Tour de logements. Un jazz syncopé accompagne les apparitions successives de jeunes gens face caméra. Générique. Zim (Gérard Zimmermann), livré à la police par des habitants pour siphonnage d’essence, se retrouve incarcéré. Le jour de sa libération, il rencontre Jean-Pierre (Érick Penet), son cadet, sortant de la même geôle parisienne. Les deux jeunes sympathisent, d’autant que Jean-Pierre est un nouveau membre de la bande de potes à Nanterre. De retour dans le marasme de leur banlieue, Zim décide de trouver un travail et tente de convaincre Jean-Pierre de l’accompagner… sans succès. Loin des films des acteurs en vogue d’une Nouvelle Vague qui s’embourgeoise, "Les Cœurs verts" est la première fiction centrée sur la jeunesse des cités HLM, jouée par une véritable bande de blousons noirs, ces "mauvais garçons" issus du prolétariat, qui défraient alors la chronique. À la fois naturaliste et poétique, la caméra libre de Luntz est empathique mais aussi sans concession. Car bien que conscient du conflit de génération d’une société qui ne laisse aucune place à ces jeunes désœuvrés en mal de liberté, Luntz n’hésite pas à montrer les sentiments immatures propres à l’adolescence révoltée, aussi durs soient-ils, comme dans cette scène centrale où l’on frôle le viol collectif au nom d’une fraternité de clan. Les filles, plus lucides, ont au moins pour elles le sens de la répartie, comme la jeune victime… Premier long métrage qui force le respect, matrice des films réalisés 30 ans plus tard sur le désarrois des banlieues françaises dans la foulée de "La Haine" qui s’en inspire directement, "Les Cœurs verts" sera la tête d’affiche de notre rétrospective sur Édouard Luntz, en 35mm pour 6 séances gratuites ! (sous-titres anglais confirmés !).

En présence les 29.11 et 2.12 de Gérard Zimmermann, Monique Prim, Thomas Luntz, Julien Frey et Nadar.

La projection du 14.12 sera suivie d’une fête animée par DJ Cœurvert.

29.11 > 21:00 + 02.12 > 21:00 + 08.12 > 19:00 + 09.12 > 17:00 + 14.12 > 22:00 + 16.12 > 21:00
Les cœurs verts

Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes.
Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen....
Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang.

(Engelse ondertiteling zijn bevestigd ! ).

Op 29.11 en 2.12 in aanwezigheid van Gérard Zimmermann, Monique Prim, Thomas Luntz, Julien Frey en Nadar.

Na de vertoning van 14.12, party met DJ Coeurvert

29.11 > 21:00 + 02.12 > 21:00 + 08.12 > 19:00 + 09.12 > 17:00 + 14.12 > 22:00 + 16.12 > 21:00
Les Cœurs verts Naked Harts

English subtitles are confirmed !

29.11 > 21:00 + 02.12 > 21:00 + 08.12 > 19:00 + 09.12 > 17:00 + 14.12 > 22:00 + 16.12 > 21:00
Le dernier saut

À la veille de quitter l’armée, le parachutiste sergent-chef Garal découvre l’infidélité de son épouse indochinoise, et la tue sans laisser de trace. De retour dans la vie civile, avec pour seule compagnie un petit singe, il noue une étrange amitié avec le commissaire Jauran, en charge de l’enquête, convaincu que le meurtrier est l’amant de la jeune femme. Un jeu ambigu ainsi qu’une sincère sympathie s’installent entre les deux hommes. Solitaires rejetés par la société, ils se comprennent jusqu’à partager le même goût pour une énigmatique métisse gardienne de bêtes sauvages. De l’aveu d’Édouard Luntz, cette intrigue en forme de duel psychique lui sert à régler ses comptes avec deux archétypes qu’il déteste dans la vie réelle : le flic et le para. Le résultat est étonnant, chaque scène amenant sa part de mystère, comme si le film se jouait autant de ses personnages, qu’entre eux. Les acteurs principaux y sont fort subtils, "Le dernier saut" ayant marqué pour longtemps la carrière de Michel Bouquet en inspecteur esseulé. Un film oublié, pourtant, comme tant d’autres. Au Nova et en format original s’il-vous-plaît !

30.11 > 22:00 + 08.12 > 21:00 + 16.12 > 17:00
Le dernier saut

Aan de vooravond van zijn ontslag uit het leger ontdekt parachutist sergeant-chef Garal het overspel van zijn vrouw en hij doodt haar zonder enig spoor achter te laten. Hij neemt zijn burgerleven weer op met als enige compagnon een klein aapje. Hij raakt op een vreemde manier bevriend met commissaris Jauran, die het moordonderzoek leidt en overtuigd is van de schuld van de minnaar van de jonge vrouw. Garal en Jauran vatten een wederzijdse sympathie op, maar spelen ook een ambigu spel met elkaar. Ze zijn beide sociale outcasts, maar lijken zo goed op elkaar dat ze dezelfde voorkeur delen voor een mysterieuze verzorgster van wilde dieren.
Met deze intrige en het psychologische duel dat beide mannen aangaan zou Luntz zijn gram hebben willen halen op twee archetypes uit het echte leven die hij niet kon uitstaan : de flik en de para. Het resultaat is verrassend. Elke scène diept het mysterie verder uit, alsof de film evenveel de gek houdt met de personages, als zij met elkaar. De hoofdacteurs spelen uiterst subtiel en Michel Bouquet hing zelfs lange tijd vast aan zijn rol als solitaire inspecteur. Inmiddels is dit een vergeten film, maar zoals zovele andere kan je hem in Nova op origineel formaat aanschouwen. Alstublieft !

30.11 > 22:00 + 08.12 > 21:00 + 16.12 > 17:00
L’humeur vagabonde

Benoit Laborie s’en va à Paris. Il rêve de réussite et d’aventures, ce que sa vie provinciale ne peut fournir. Poulet et pot de fleurs en main, il transporte sa fraîche silhouette en quête d’amis lointains, renseignés sur une liste de courses. La brume et le labyrinthe parisiens s’épaississent à mesure que les contacts s’évanouissent et que se multiplient les personnages aux visages identiques. Michel Bouquet en touriste, Michel Bouquet en croque-mort, en réceptionniste ou sous une grille d’égout. Michel Bouquet partout et les plaisirs du contact humain nulle part. C’est plus de vingt personnages que l’acteur incarne pour insuffler une aura mystérieuse supplémentaire à cette déambulation dans un Paris évanescent.
Après l’adolescence des banlieues, Édouard Luntz scrute l’aube d’un âge adulte égaré entre le confort ronronnant d’une campagne figée et le miroir aux alouettes d’un tissu urbain peuplé de clones solitaires. Toujours proche des oubliés de la ville, la dernière fiction d’Édouard Luntz tamise la lumière des lampadaires pour y diffuser une poésie mélancolique.

01.12 > 21:00 + 07.12 > 22:00 + 16.12 > 19:00
L’humeur vagabonde

Benoit Laborie vertrekt naar Parijs met dromen over succes en avontuur, iets wat zijn provinciale leventje niet kan bieden. Kip en pot bloemen in de hand gaat hij eerst op zoek naar verre vrienden, neergekrabbeld op een boodschappenlijstje. De mist en het Parijse doolhof dikken aan naarmate het lijstje contacten uitdunt en de personages met identieke gezichten zich vermenigvuldigen. Michel Bouquet als toerist, Michel Bouquet als begrafenisondernemer, als receptionist of vanonder een rioolrooster. Michel Bouquet overal en het plezier van menselijk contact nergens. Meer dan twintig personages vertolkt de acteur om het mysterieuze aura waarin deze dwaaltocht in dit ongrijpbare Parijs baadt kracht bij te zetten.
Na de jongvolwassenen in de buitenwijken interesseert Édouard Luntz zich voor een nieuwe levensfase : dat van een volwassenheid tussen ronkend comfort op een in de tijd vastgevroren platteland en de valse illusies van een stedelijk weefsel dat bestaat uit eenzame klonen. De laatste fictiefilm van Édouard Luntz, altijd aan de kant van de vergeten zielen van de stad, filtert het licht van de straatlantaarns tot melancholische poëzie.

01.12 > 21:00 + 07.12 > 22:00 + 16.12 > 19:00
Bon pour le service

Prélude aux "Cœurs verts", "Bon pour le service" explore le désarroi de jeunes appelés pour le service militaire. La France vit les dernières heures de la guerre d’Algérie ; eux, celles de leur adolescence, et ils doutent. Ces âmes mises à nu doutent de la pertinence du port d’armes dans l’épanouissement personnel, ils doutent du rêve de la vie de bureau et en retour, le Ministère de l’information doute de la pertinence de montrer ce film au public. Film poil à gratter de la bonne conscience national-productiviste, "Bon pour le service" fut longtemps censuré. Il marque les premiers pas du réalisateur dans son exploration de la fin de l’adolescence, notamment par la rencontre de deux jeunes tout juste sortis de prison, qu’on retrouve dans "Les Cœurs verts".


Bon pour le service

“Bon pour le service”, een proloog op “Les coeurs verts”, gaat in op de ontreddering van de jongeren die werden opgeroepen voor hun legerdienst. Terwijl Frankrijk zijn laatste uren beleeft van de oorlog in Algerije, beleven zij die van hun jeugd... en ze twijfelen. Ze twijfelen aan het belang van het wapens dragen voor hun persoonlijke ontplooiing, ze twijfelen aan de droom van een leven in een kantoor, en op zijn beurt twijfelt het Ministerie van informatie aan het belang van het tonen van deze film aan het publiek. Deze film, een doorn in het oog van het nationaal-productivistische Goede Geweten, werd lange tijd gecensureerd. Hij toont de eerste stappen van de jonge regisseur in zijn verkenning van het einde van de jeugdjaren en de jongvolwassenheid, verpersoonlijkt door de ontmoeting tussen twee jongeren die net uit de gevangenis komen en die we terugvinden in “Les Coeurs Verts”.


La fête à Loulou

Édouard Luntz filme avec pudeur et complicité la sortie de prison de Loulou, le seul de la bande des jeunes banlieusards du film "Les Cœurs verts", qui "tomba" deux ans plus tard pour braquage à main armé. Loulou, devenu adulte, goûte aux premiers instants de liberté et visite ses anciens compagnons qui ont tous trouvé leur place dans la société, sauf lui. Suite aux balbutiements des premiers échanges vis-à-vis d’un passé proche mais révolu, l’accueil chaleureux de ses amis fini par libérer la parole de Loulou qui raconte sa vie en détention, l’impossibilité de se réinsérer, et la violence des institutions. Bernard, Monique et Zim veulent l’aider à s’en sortir, et pourquoi pas, comme eux, en travaillant pour le cinéma ! Loulou se transforme au fil des jours, retrouve son cuir, son jeans et son assurance, ressemblant cette fois au personnage texan de "Macadam Comboy" sorti quelques années plus tôt au cinéma, alors que Loulou comptait déjà "une pige" d’emprisonnement… Ce sera le dernier film d’Édouard Luntz, un documentaire réalisé au départ pour la télévision, présenté ici en version longue pour le cinéma, qui termine avec tendresse et amertume une œuvre singulière et engagée, mais que la société bien pensante a vite oubliée.

En présence le 2.12 de Gérard Zimmermann et Monique Prim.

02.12 > 19:00 + 07.12 > 20:00 + 15.12 > 21:00
La fête à Loulou

Édouard Luntz schetst met terughoudendheid en sympathie het portret van Loulou, net uit de gevangenis. Hij was de enige van de groep jongeren uit de buitenwijken van “Les Coeurs verts” die twee jaar later opgepakt werd voor gewapende overval. Loulou, nu volwassen, proeft van zijn eerste momenten van vrijheid en bezoekt zijn oude vrienden die elk hun plaats in de samenleving hebben gevonden, behalve hij. Na de eerste aarzelende gesprekken over een recent maar afgesloten verleden, maakt de warme ontvangst van zijn vrienden toch de tongen los. Loulou vertelt over zijn leven in gevangenschap, de onmogelijkheid om zich opnieuw te integreren, en het institutioneel geweld. Bernard, Monique en Zim willen hem terug op de been helpen, en waarom niet door net als hen in de filmwereld te werken ! Geleidelijk aan verandert Loulou, trekt hij z’n leren jasje aan, zijn jeans en zijn zelfzekerheid. Hij lijkt zelfs op het Texaanse personage uit “Midnight Cowboy”, een film die enkele jaren voordien uitkwam, toen hij al een tijdje in de bak zat… De laatste speelfilm van Édouard Luntz was een televisiedocumentaire (hier vertoond in zijn filmversie) die een teder en bitter punt zette achter zijn carrière. Hij liet een bijzonder en gedreven oeuvre na, dat echter al snel vergeten werd door de goegemeente.

Op 2.12 in aanwezigheid van Gérard Zimmermann en Monique Prim.

02.12 > 19:00 + 07.12 > 20:00 + 15.12 > 21:00
…Enfants des courants d’air

À deux gares du centre-ville, derrière les usines, les tôles et les planches s’entassent. D’en haut, de côté et de l’intérieur, le réalisateur nous plonge dans un portrait fidèle de bidonvilles parisiens de la fin des années 50. Cœur du film, les jeux d’enfants s’épanouissent dans les terrains vagues rebondis propices aux glissades, aux cachettes et autres pneus bondissants. Impossible de passer à côté, "…Enfants des courants d’air" est d’une proximité confondante avec "Le chantier des gosses" de Jean Harlez. Plus court et parisien, mais un témoignage tout aussi touchant de l’enfance d’une époque révolue où, déjà, résonne le sifflet de la solitude des grandes villes.


…Enfants des courants d’air

Niet ver van het centrum, achter de fabrieken, liggen platen en planken opgestapeld. Van bovenaf, van opzij, van binnenuit dompelt de regisseur ons in een waarheidsgetrouw portret van de Parijse bidonvilles van eind jaren ‘50. Centraal in de film staan de kinderen die spelen op de hobbelige terreinen, zeer geschikt voor glijpartijen, verstoppertje en stuiterende autobanden. Met deze film denken we onvermijdelijk terug aan “Le chantier des gosses” van Jean Harlez, een Brusselse neo-realistische film die we enkele jaren geleden uitbrachten. Ook al gaat het hier om een kortfilm die zich in Parijs afspeelt, "…Enfants des courants d’air" is eveneens een treffende getuigenis van de kindertijd in een voorbije tijd waarin reeds de echo’s van de eenzaamheid van de grootstad weerklinken.


Volcans endormis

Crevasses larges et profondes ; brume épaisse noyant des arbres foudroyés. Serions-nous sur la lune ? Ou, soyons sérieux, en Chine ? Mais alors, d’où viennent ces volcans endormis ?
Ce qui démarre comme une commande touristique, propre mais banale, bascule vers un catalogue des étrangetés répertoriées dans les villes aquatiques d’Auvergne. Des lieux où les massés côtoient de très près les aiguiseurs de couteaux au coin de la rue de la Confiance. Un film facétieux qui remplit son cahier des charges touristique.


Volcans endormis

Brede en diepe kloven, zware mist rond neergebliksemde bomen. Zijn we op de maan ? Of in China ? Maar waar zijn die slapende vulkanen ? Wat begint als een nette maar banale toeristische rondleiding slaat om naar een catalogus van eigenaardigheden in de watersteden van Auvergne. Een film met vele facetten en met toeristische allures.


A Caccia

Nous sommes en Corse, pays insulaire à la nature aride où les habitants vivent dans des villages bâtis sur des pentes escarpées, pour qui la chasse au sanglier sauvage est une libération. Édouard Luntz suit le rituel de la battue du sanglier du maquis Corse, une chasse en groupe qui se termine le soir venu autour de chants traditionnels. Un film devenu document précieux sur une pratique presque séculaire, toujours vivante, vecteur de cohésion sociale.


A Caccia

We zijn op Corsica, een eiland met een dorre natuur waar de inwoners wonen in dorpjes gebouwd op steile hellingen, en voor wie de everzwijnenjacht een feest is. Edouard Luntz volgt het ritueel van de drijfjacht op everzwijnen, een jacht in groep die ’s avonds eindigt met traditionele gezangen. Een film die een kostbaar document geworden is van een bijna eeuwenoud, maar nog steeds levende praktijk, die garant staat voor sociale cohesie.


Édouard Luntz : préludes

Assistant entre autres de Jean Grémillon ou de Nicholas Ray, Édouard Luntz apprend le cinéma sur le tas. Il réalisera deux courts métrages avant de remporter le prix Jean Vigo avec "…Enfants des courants d’air ", la même année qu’ "À bout de souffle" de Godard. D’une facture comparable aux meilleurs films de la "rive gauche" de la Nouvelle Vague, près de la moitié de la dizaine de courts métrages de Luntz restent introuvables ou détenus par des ayants-droits peu conciliants. Qu’à cela ne tienne, les films présentés ici suffisent à prouver le talent d’un jeune réalisateur ancré dans son époque.

+ …Enfants des courants d’air

Édouard Luntz, 1959, 35mm, , 26'

À deux gares du centre-ville, derrière les usines, les tôles et les planches s’entassent. D’en haut, de côté et de l’intérieur, le réalisateur nous plonge dans un portrait fidèle de bidonvilles parisiens de la fin des années 50. Cœur du film, les jeux d’enfants s’épanouissent dans les terrains vagues rebondis propices aux glissades, aux cachettes et autres pneus bondissants. Impossible de passer à côté, "…Enfants des courants d’air" est d’une proximité confondante avec "Le chantier des gosses" de Jean Harlez. Plus court et parisien, mais un témoignage tout aussi touchant de l’enfance d’une époque révolue où, déjà, résonne le sifflet de la solitude des grandes villes.

+ Volcans endormis

Édouard Luntz, 1962, 35mm, , 19'

Crevasses larges et profondes ; brume épaisse noyant des arbres foudroyés. Serions-nous sur la lune ? Ou, soyons sérieux, en Chine ? Mais alors, d’où viennent ces volcans endormis ?
Ce qui démarre comme une commande touristique, propre mais banale, bascule vers un catalogue des étrangetés répertoriées dans les villes aquatiques d’Auvergne. Des lieux où les massés côtoient de très près les aiguiseurs de couteaux au coin de la rue de la Confiance. Un film facétieux qui remplit son cahier des charges touristique.

+ A Caccia

Édouard Luntz, 1962, 35mm, , 17'

Nous sommes en Corse, pays insulaire à la nature aride où les habitants vivent dans des villages bâtis sur des pentes escarpées, pour qui la chasse au sanglier sauvage est une libération. Édouard Luntz suit le rituel de la battue du sanglier du maquis Corse, une chasse en groupe qui se termine le soir venu autour de chants traditionnels. Un film devenu document précieux sur une pratique presque séculaire, toujours vivante, vecteur de cohésion sociale.

+ Bon pour le service

Edouard Luntz, 1962, 35mm > video, , 15'

Prélude aux "Cœurs verts", "Bon pour le service" explore le désarroi de jeunes appelés pour le service militaire. La France vit les dernières heures de la guerre d’Algérie ; eux, celles de leur adolescence, et ils doutent. Ces âmes mises à nu doutent de la pertinence du port d’armes dans l’épanouissement personnel, ils doutent du rêve de la vie de bureau et en retour, le Ministère de l’information doute de la pertinence de montrer ce film au public. Film poil à gratter de la bonne conscience national-productiviste, "Bon pour le service" fut longtemps censuré. Il marque les premiers pas du réalisateur dans son exploration de la fin de l’adolescence, notamment par la rencontre de deux jeunes tout juste sortis de prison, qu’on retrouve dans "Les Cœurs verts".

+ Bonus …

30.11 > 20:00 + 09.12 > 19:00 + 15.12 > 19:00
Edouard Luntz : preludes

Als assistent van onder andere Jean Grémillon en Nicholas Ray, leerde Édouard Luntz het filmvak al doende. Hij maakte twee kortfilms (waarvan één helemaal verdween, zelfs de titel) alvorens de Jean Vigo-prijs in de wacht te slepen met “Enfants des courants d’air”, in hetzelfde jaar als “À bout de souffle” van Godard. Van een meesterschap vergelijkbaar met de beste films van de “rive gauche” van de Nouvelle Vague, is bijna de helft van het tiental kortfilms van Luntz onvindbaar of in handen van weinig welwillende rechthebbenden. Het maakt niet uit, de films die we presenteren volstaan om het talent van de jonge met zijn tijd vervlochten regisseur te belichten.

+ …Enfants des courants d’air

Édouard Luntz, 1959, 35mm, , 26'

Niet ver van het centrum, achter de fabrieken, liggen platen en planken opgestapeld. Van bovenaf, van opzij, van binnenuit dompelt de regisseur ons in een waarheidsgetrouw portret van de Parijse bidonvilles van eind jaren ‘50. Centraal in de film staan de kinderen die spelen op de hobbelige terreinen, zeer geschikt voor glijpartijen, verstoppertje en stuiterende autobanden. Met deze film denken we onvermijdelijk terug aan “Le chantier des gosses” van Jean Harlez, een Brusselse neo-realistische film die we enkele jaren geleden uitbrachten. Ook al gaat het hier om een kortfilm die zich in Parijs afspeelt, "…Enfants des courants d’air" is eveneens een treffende getuigenis van de kindertijd in een voorbije tijd waarin reeds de echo’s van de eenzaamheid van de grootstad weerklinken.

+ Volcans endormis

Édouard Luntz, 1962, 35mm, , 19'

Brede en diepe kloven, zware mist rond neergebliksemde bomen. Zijn we op de maan ? Of in China ? Maar waar zijn die slapende vulkanen ? Wat begint als een nette maar banale toeristische rondleiding slaat om naar een catalogus van eigenaardigheden in de watersteden van Auvergne. Een film met vele facetten en met toeristische allures.

+ A Caccia

Édouard Luntz, 1962, 35mm, , 17'

We zijn op Corsica, een eiland met een dorre natuur waar de inwoners wonen in dorpjes gebouwd op steile hellingen, en voor wie de everzwijnenjacht een feest is. Edouard Luntz volgt het ritueel van de drijfjacht op everzwijnen, een jacht in groep die ’s avonds eindigt met traditionele gezangen. Een film die een kostbaar document geworden is van een bijna eeuwenoud, maar nog steeds levende praktijk, die garant staat voor sociale cohesie.

+ Bon pour le service

Edouard Luntz, 1962, 35mm > video, , 15'

“Bon pour le service”, een proloog op “Les coeurs verts”, gaat in op de ontreddering van de jongeren die werden opgeroepen voor hun legerdienst. Terwijl Frankrijk zijn laatste uren beleeft van de oorlog in Algerije, beleven zij die van hun jeugd... en ze twijfelen. Ze twijfelen aan het belang van het wapens dragen voor hun persoonlijke ontplooiing, ze twijfelen aan de droom van een leven in een kantoor, en op zijn beurt twijfelt het Ministerie van informatie aan het belang van het tonen van deze film aan het publiek. Deze film, een doorn in het oog van het nationaal-productivistische Goede Geweten, werd lange tijd gecensureerd. Hij toont de eerste stappen van de jonge regisseur in zijn verkenning van het einde van de jeugdjaren en de jongvolwassenheid, verpersoonlijkt door de ontmoeting tussen twee jongeren die net uit de gevangenis komen en die we terugvinden in “Les Coeurs Verts”.

+ Bonus

30.11 > 20:00 + 09.12 > 19:00 + 15.12 > 19:00
http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2329&lang=fr