> Édouard Luntz – intro

Edito

"Les Cœurs verts" Acte II. Au détour d’une conversation dans le couloir du Nova, un spectateur nous souffle une évidence : c’est le moment de projeter "Les Cœurs verts" ! Ce film invisible, forcément, il ne l’a pas vu et rêve de le découvrir chez nous. Jeans et blousons noirs, les jeunes adultes filmés par Édouard Luntz y baladent leurs solitudes et leurs désirs grégaires au pied de vertigineux habitats verticaux. Nous sommes en 1965 et voici le premier film réalisé dans la banlieue parisienne. Très bien, mais, "Édouard qui ?" demanderez-vous...
Vainqueur en 1966 du prix de la critique de la Berlinale avec "Les Cœurs verts", deux autres de ses fictions auront les honneurs d’une sélection officielle à Cannes et à Venise. Édouard Luntz a côtoyé les sommets dès les premiers temps de sa carrière avec des films aux airs de néo-réalisme italien et de nouvelle vague française, pleinement ancrés dans le destin des invisibles. Jeunes hommes appelés qui questionnent la pertinence du service militaire, portrait des bidonvilles parisiens habités par les immigrés, jeunes adultes des cités HLM, idylle entre un jeune homme noir issu des favelas et une jeune aristocrate brésilienne blanche, provincial en quête de contacts à Paris ou portrait d’une région méconnue, c’est la richesse de la marge qui aimante Luntz et qu’il chérit.
L’éclatement des droits et des copies associés à des intervenants (distributeurs entre autres) de mauvaise volonté ont fini par rendre cette filmographie invisible. Il y a plus de dix ans, notre première envie de programmation se heurta à un mur. Impossible de trouver quoi que ce soit. Grâce au travail de Julien Frey et de Nadar, aux informations de Thomas Luntz, fils d’Édouard, et aux énergies et envies vivifiantes d’anciens collaborateurs du cinéaste, Gérard Zimmermann et Monique Prim, nous sommes très heureux de vous proposer une rétrospective aussi complète que possible de l’œuvre d’Édouard Luntz. Une épopée humaine incroyable pour un pan d’histoire du cinéma à nouveau visible ! Pendant trois semaines du moins… Qu’on se le dise !


Edito

“Les Coeurs verts”, tweede akte. We staan te keuvelen in de gang van Nova, en een toeschouwer fluistert ons in dat het moment is aangebroken om “Les Coeurs Verts” te vertonen. Onze toeschouwer heeft deze verdoken film nooit gezien, maar kijkt er halsreikend naar uit om hem bij ons te ontdekken. In jeans en zwarte jekker gehuld hangen de jonge nozems van Édouard Luntz eenzaam rond en zoeken elkaar op tussen de onmetelijke loodrechte gevels van hun woonwijk. Het is 1965 en dit is de eerste film ooit die opgenomen is in de Parijse banlieues. Allemaal goed en wel, maar “Édouard Wie ?” horen we je vragen...
In 1966 won hij de Zilveren Beer – de prijs van de Kritiek op de Berlinale – met “Les Coeurs Verts”, en zijn twee volgende speelfilms werden in de officiële selectie van Cannes en Venetië opgenomen. Vanaf het begin scheerde Luntz hoge toppen met films die de brug maakten tussen het Italiaanse neorealisme en de Franse nouvelle vague met een onzichtbare generatie in de hoofdrol. Of hij nu jongeren volgt die het nut van de legerdienst in vraag stellen, een portret maakt van de Parijse sloppenwijken, werkt met jongeren uit sociale woonwijken, een romance in beeld brengt tussen een arme zwarte jongen en een blanke Braziliaanse aristocrate, een man volgt die op zoek is naar sociaal contact of een portret schetst van een onbekende streek, het is de marge en de rijkdom ervan waartoe Luntz wordt aangetrokken en die hij koestert.
De enorme versplintering van rechten en kopieën her en der over allerlei tussenpersonen (onder andere distributeurs) die niet bepaald welwillend zijn, zorgden ervoor dat deze filmografie nagenoeg ongezien gebleven is. De eerste keer dat we deze films wilden programmeren, tien jaar geleden, botsten we nog op een muur, ondanks ons enthousiasme. We konden helemaal niks vinden. Maar dankzij het zoekwerk van Julien Frey en Nadar, de tips van Thomas Luntz (zoon van), en de inspanningen en het aanstekelijke enthousiasme van zijn vroegere medewerkers Gérard Zimmermann en Monique Prim, kunnen we je met veel plezier het meest compleet mogelijke retrospectief van het werk van Édouard Luntz voorstellen. Een ongelooflijk karwei om weer een deel filmgeschiedenis bloot te leggen. Tenminste gedurende drie weken... Men zegge het voort !


Avec Édouard Luntz Le cinéaste des âmes inquiètes

Cette rétrospective n’aurait pu voir le jour sans l’enquête de Julien Frey, mise en image par le dessinateur barcelonais Nadar. Ce témoignage crucial, démarre par la rencontre d’un Julien Frey, étudiant en cinéma, avec un producteur qui prétend que Daryl Zanuck, le fondateur de la 20th Century Fox, a ruiné sa carrière. Conflit cognitif : comment cet inconnu aurait-il pu flirter avec le gratin de Hollywood ? Dubitatif, Julien se détourne de cette rencontre jusqu’au jour où il découvre le vinyle de la bande originale des "Cœurs verts" dans une brocante. La musique est écrite par Serge Gainsbourg pour un film d’Édouard Luntz, l’homme rencontré quelques années auparavant. Ainsi démarre le périple d’une enquête passionnante, entrecoupée de flash-backs clés sur la vie du cinéaste, sous forme d’une BD vivante qui deviendra pour le Nova, un document de travail précieux à l’origine de toutes ces rencontres et ce focus inespéré.


Met Edouard Luntz De cineast van de onrustige zielen

Dit retrospectief zou nooit het daglicht gezien hebben zonder het opzoekingswerk van Julien Frey, dat door de Barcelonese tekenaar Nadar in beeld omgezet is. Dit cruciale verslag in stripform vangt aan met de ontmoeting van filmstudent Julien Frey met een producent die beweert dat Darryl F. Zanuck, de oprichter van 20th Century Fox, zijn carrière heeft kapotgemaakt. Het is een raadsel : hoe is deze nobele onbekende zo dicht bij de beau monde van Hollywood kunnen komen ? Julien breekt er zich niet te lang het hoofd over, tot hij op een rommelmarkt op de originele soundtrack van “Les Coeurs Verts” stoot. De muziek is geschreven door Serge Gainsbourg en de film is van Édouard Luntz – de man die hij enkele jaren eerder had ontmoet. Zo gaat de bal aan het rollen, wat uitmondt in een verslag dat voor Nova een onmisbaar document is geworden.


https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2328&lang=fr