> Only the Sky is the Limit

Edito

Le 22 septembre 1998, lors d’une sixième tentative d’expulsion, Semira Adamu est étouffée à l’aide de "la technique du coussin" par des gendarmes qui agissent conformément aux techniques d’expulsion définies par l’Etat belge. Demandeuse d’asile déboutée, Semira avait 20 ans et venait du Nigeria. Détenue au centre fermé 127bis, elle y jouait le rôle de lanceuse d’alertes pour le Collectif contre les expulsions, témoignait du fonctionnement de ces prisons pour étranger.e.s, informait des dates d’expulsions de ses codétenu.e.s. Semira incarnait, à sa manière, la lutte des femmes pour leur dignité et la résistance aux politiques d’asile et de migration inhumaines.
Sa mort avait provoqué une indignation générale. "Plus jamais ça !" Promesse non tenue. Vingt ans plus tard, une balle tirée par des policiers sur les ordres des autorités, tue Mawda Shawri, fillette turco-irakienne âgée de 2 ans. L’Union européenne érige ses murs toujours plus haut, arme ses frontières, pervertit l’hospitalité en hostilité. Les mots "camps", "centres fermés", "chasse à l’homme", "rafles", "enfermement de familles" refont surface, à moins qu’ils n’aient jamais eu l’occasion de tout à fait disparaître ?
Trente-quatre mille trois cent soixante et une morts "comptabilisés" dans la forteresse Europe. Au-delà de l’abstraction des grands nombres (incomplets par ailleurs), au-delà des victimes médiatisées, il y a toutes celles que nous sommes incapables de nommer, de la mer, du désert, de la montagne, des expulsions, des coups, des humiliations, des "balles perdues". Et pour celles et ceux qui réussissent la traversée, il reste l’absence de protection humanitaire, sociale, médicale, politique qui tue, blesse, humilie, réduit en charpie. A l’avant-garde de cette évolution sinistre, la Belgique remet en cause les régles du droit d’asile, sépare les familles, nie la situation spécifique des femmes, ne respecte pas les droits des enfants, collabore avec des états dictatoriaux...
Pour ceux qui cherchent asile ici ou ailleurs, "Only the sky is the limit !". Entre sourire et détresse, cette phrase est un adage affirmé par ces jeunes exilé.es mu.e.s par le besoin d’aboutir là où on leur refuse vainement, systématiquement, le passage, un acte de résilience et d’espoir, une invocation. Au cœur de leurs quêtes et de leurs parcours de vie souvent terrifiants, subsistent les pulsions de vie, les éclats de rage, de courage, de solidarité. Pour à la fois prendre à revers les politiques migratoires européennes, donner visage, corps, subjectivité aux premier.e.s concerné.e.s et questionner notre regard sur "l’exilé.e" et sur notre "hospitalité", cette programmation veut rendre compte de cette vie brûlante et vaillante. De la solidarité joyeuse lorsqu’une bande d’amis monte un stratagème épique pour traverser les frontières. De la camaraderie dans les camps du désert du Néguev, aux abords des ports de Calais ou de Melilla, jusqu’au centre de Bruxelles... De l’espoir de pouvoir vivre ensemble ici dans des villages vidés par l’exode rural. Des rencontres musicales, cinématographiques ou tout simplement, amicales.
Pierres angulaires de ce programme, "L’Héroïque lande" de Nicolas Klotz et Elisabeth Perceval et "Between Fences" d’Avi Mograbi, des cinéastes tenaces, témoins et résistants. Qui croisent, avec "Hamlet in Palestine" et "Arna’s Children", la question palestinienne autour du destin tragique de Juliano Mer-Khamis (comédien, metteur en scène et réalisateur israélien) où se dévoile, violemment, l’enjeu du territoire. Celui qu’on occupe, qu’on interdit, qu’on doit traverser, rejoindre, habiter, tenir en soi.

Cette programmation, rélisée en collaboration avec Le P’tit Ciné et la Coordination Semira Adamu 2018, s’inscrit dans le mois d’actions (débats, rassemblements, théâtre, lectures, concerts...) organisé par des collectifs, associations et militant.e.s.
Plus d’infos : www.semiraadamu2018.be


Edito

Op 22 september 1998 sterft Semira Adamu tijdens een zesde poging tot uitwijzing. Ze werd verstikt met een kussen door enkele rijkswachters die volgens het boekje handelden. Semira was een asielzoekster uit Nigeria die een negatief antwoord had gekregen. Ze was 20 jaar oud. Ze werd in het gesloten centrum 127bis geplaatst, waar ze al snel de rol opnam van klokkenluider voor het Collectief tegen de uitwijzingen. Ze getuigde van de werking van deze gevangenissen voor vreemdelingen, en informeerde over de uitwijzingsdata van haar medegedetineerden. Semira belichaamde, op haar manier, de strijd van vrouwen voor hun waardigheid en de weerstand tegen het onmenselijke asiel- en migratiebeleid.
Haar dood bracht een algemene verontwaardiging teweeg. "Dat nooit meer !" Een belofte die niet gehouden werd. Twintig jaar sterft Mawda Shawdi, een Turks-Iraaks meisje van 2 jaar, gedood door een kogel van politieagenten op bevel van de autoriteiten. De Europese Unie trekt haar muren steeds hoger op, bewapent haar grenzen, verandert gastvrijheid in vijandigheid. De begrippen "kampen", "gesloten centra", "jacht op migranten", "razzia’s", "opsluiting van gezinnen" komen weer boven water drijven - als ze ooit al verdwenen waren ?
Vierendertigduizend driehonderdéénenzestig doden waar "akte" van is genomen in Fort Europa. Als we even verder gaan dan de abstractie van hoge cijfers (die onvolledig zijn trouwens), verder dan de gemediatiseerde slachtoffers, zijn er tal van mensen die we niet bij naam kunnen noemen, die stierven op zee, in de woestijn, de bergen, door uitwijzingen, slagen en verwondingen, vernederingen, door "verloren kogels". En voor zij die de oversteek wel halen wacht de volledige afwezigheid van menselijke, sociale, medische en politieke bescherming. Een afwezigheid en onverschilligheid die doodt, verwondt, vernedert, verpulvert. België zit in de voorhoede van deze sinistere evolutie. Ons land zet de regels van het asielrecht op de helling, rukt gezinnen uit elkaar, ontkent de specifieke situatie van vrouwen, respecteert de kinderrechten niet, werkt samen met dictatoriale staten...

Voor zij die hier of elders asiel zoeken : "Only the sky is the limit !". Deze zinsnede, tussen glimlach en traan, is de leuze van jonge bannelingen. Gedreven door de noodzaak om voet aan wal te krijgen, daar waar men hen tevergeefs en systematisch de doorgang ontzegt, is het een akte van veerkracht en hoop, een appèl. In het hart van hun vaak verschrikkelijke omzwervingen kloppen levenslust, woede-uitbarstingen, wilskracht en solidariteit. Ons programma neemt die levenskracht als uitgangspunt. Hiermee ondergraven we de Europese migratiepolitiek, en geven we gezicht, lichaam en persoonlijkheid aan de rechtstreeks betrokkenen en aan onze blik op deze "bannelingen" en onze "gastvrijheid". Extatische solidariteit wanneer een groep vrienden epische strategieën uitdoktert om de grenzen over te steken. Vriendschap in de kampen in de woestijn van Neguev, aan de rand van de havens van Calais of van Melilla, tot in het centrum van Brussel... Hoop om hier samen te kunnen leven in de door de plattelandsvlucht leeggelopen dorpen. Ontmoetingen op allerlei vlakken : muzikaal, cinematografisch of gewoonweg vriendschappelijk.

Hoekstenen van deze programmatie zijn "L’Héroïque Lande" van Nicolas Klotz en Élisabeth Perceval, en "Between the Fences" van Avi Mograbi. Het zijn hardnekkige cineasten, directe getuigen en verzetsstrijders. Dat geldt ook voor Juliano Mer-Khamis, Israëlisch acteur en regisseur, met wie we met "Arna’s Children" gewelddadige territoriale kwesties blootleggen. Grondgebied dat men bezet, verbiedt, oversteekt, bereikt, bewoont, in zich draagt.

Dit programmatie kwam tot stand met Le P’tit Ciné en de Coördinatie Semira Adamu 2018. Het maakt deel uit van een actiemaand met debatten, bijeenkomsten, theater, lezingen, concerten… georganiseerd door collectieven, verenigingen en militanten. Meer info : www.semiraadamu2018.be


L’Héroïque Lande

Nous les avions invités pour fêter les dix ans du Nova, alors qu’ils venaient de terminer "La Blessure". Nos vingt ans ont passés et les voilà poursuivant toujours leur chemin de cinéastes témoins et résistants, enflammés d’une colère tenace et délicate. Un chemin pavé de rigueur, de moral et d’éthique qui les conduit, presque naturellement, à Calais, pendant l’hiver 2016, avant que l’État français n’organise la déconstruction de la Jungle. Dans le calme de gestes longuement filmés, un thé qu’on prépare, un feu qu’on attise, la caméra immobile partage un peu de chaleur et se mêle silencieusement aux groupes. Les longues séquences se déploient, le temps est celui de la rencontre, avant que ne se livrent arrachés à la nuit de l’oubli et de la mort, des fragments de récits. Tous ensemble, ils composent peu-à-peu le portrait d’un Enfer que Dante avait bien pressenti sur Terre, et dont ces hommes et ces femmes reviennent, parfois habités par le Diable, parfois assoiffés de vie comme Almaz, la belle Érythréenne au rire un peu fêlé. Alors les chemins boueux, les baraques en tôles et les petites boutiques de la Jungle semble un Purgatoire dangereux mais réconfortant, avec ses joies brèves et ses amitiés chaleureuses. Et c’est ici que se devine au loin derrière les flics et les grillages, le Paradis tant désiré, l’autre côté de la mer. Telle une fresque épique, "L’Héroïque lande" est un récit aux mille voix d’un voyage entre la vie et la mort, la geste des héros d’aujourd’hui. Sauf que malgré ses malheurs, Dante était conduit au Paradis par Béatrice. De ce paradis tant désiré et enfin rejoint, au téléphone, Zeid dira, "Fuck England, Baba. I miss the jungle".

En partenariat avec BOZAR et le Cinéclub de l’INSAS

07.10 > 18:00 : Rencontre avec Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval .
06.10 > 16:00 : Masterclass avec Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval à BOZAR, coorganisée avec le Cinéclub de l’INSAS

07.10 > 18:00 + 14.10 > 19:00 + 21.10 > 19:00
L’Héroïque Lande

Nicolas Klotz en Elisabeth Perceval hebben we vroeger al eens uitgenodigd, bij de tiende verjaardag van Nova. Toen waren ze net klaar met de film "La Blessure". We zijn nu tien jaar verder en we volgen nog steeds het pad van deze filmmakers. Ze ontrafelen morele en ethische kwesties wat hen in de winter van 2016 bijna vanzelfsprekend naar Calais leidde. Het is de periode waarin de Franse overheid er de ‘Jungle’ vernield. De camera volgt in alle rust de dagelijkse handelingen van de bewoners, het zetten van een kopje thee, het vuur oprakelen,… Een statische camera mengt zich in stilte tussen de verschillende groepen bewoners. De lange sequenties brengen langzaam fragmenten van verhalen naar boven. Allemaal samen vormen ze beetje bij beetje een portret van de Hel op aarde zoals Dante die had beschreven. Deze mannen en vrouwen komen terug, soms bezeten door de duivel, soms uiterst levenslustig zoals Almaz, de Eritrese vrouw met een ietwat gebroken lach. Door de modderige wegen, de krakkemikkige barakken en de kleine winkeltjes lijkt de Jungle een gevaarlijk oord, maar de plek biedt ook geborgenheid, met korte momenten van vreugde en warme vriendschappen. Van hieruit ontwaar je het paradijs, aan de overkant van de zee, ver achter de politiekordons en de hekkens. "L’Héroïque lande" is een episch fresco, een verhaal van duizend stemmen over een reis tussen leven en dood, ondernomen door de helden van vandaag. Ondanks de tegenslagen werd Dante uiteindelijk naar de hemel geleid door Beatrice. Vanuit Engeland, het paradijs waar zo lang naar werd verlangd en dat eindelijk ook werd bereikt, belt Zeid : “Fuck England, Baba. I miss the Jungle."

07.10 > 18:00 : Ontmoeting met Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval.
06.10 > 14:00 (Bozar) : Masterclass met Nicolas Klotz & Elisabeth Perceval (in co-organisatie met de filmclub van INSAS)

07.10 > 18:00 + 14.10 > 19:00 + 21.10 > 19:00
Brûle la mer

Dans l’élan de la révolution tunisienne, après la chute de Ben Ali, 25.000 jeunes tunisiens ont pris la mer vers l’Europe, via Lampedusa. Maki Berchache est l’un d’eux. À partir de son his- toire, de fragments d’images, de récits, avec ses amis de voyage ou rencontrés à Paris, "Brûle la mer" revient sur cette tentative de liberté et la violence d’une hospitalité refusée. Brûler la mer, c’est brûler les frontières, les lois, les papiers empêchant de décider par soi-même de sa terre d’accueil. "Brûle la mer" c’est égale- ment brûler la vie passée, quitter son pays, sa famille. C’est aussi produire l’énergie nécessaire à la création de nouvelles fraternités, dans un endroit que l’on fait peu à peu sien. Nathalie Nambot et Maki Berchache se sont attachés avec leur film à mettre en image l’intelligence de la lutte collective et la force vive qui se dégage de leur proposition qui nous enjoint à rejoindre ce combat.

+ A l’usage des vivants / Semira Adamu

Pauline Fonsny, 2018, BE, vo fr & ang st fr, 25'

Première projection (d’une version de travail) de ce film où, vingt ans après l’assassinat de Semira Adamu, dans un cri de guerre conjugué au féminin, deux femmes racontent… À travers leurs récits, elles mettent en lumière la réalité des centres fermés, des conditions de détention, de la souffrance des détenus, des exactions des gardiens et des gendarmes.

+ Rencontre et palabre avec le Choeur Ali Arraass

Ali Aarrass, citoyen belgo-marocain, soupçonné de terro- risme, a été arrêté en Espagne en 2008. Jugé et ayant bénéficié d’un non-lieu, il est ensuite illégalement extradé vers le Maroc. Il y est emprisonné depuis 2010 à la suite d’aveux obtenus sous la torture. Soudé autour de Farida Aarrass, la sœur d’Ali, un chœur de femmes, militantes, comédiennes, chanteuses pro- fessionnelles et amatrices, s’est rassemblé depuis deux ans afin de porter à la scène son récit. La forme longue du Choeur d’Ali Aarrass sera présentée au Théâtre National en avril 2019. Le Choeur vous ouvre ses coulisses afin de partager quelques chants de son répertoire et donner des nouvelles d’Ali Aarrass.

En présence des réalisatrices Pauline Fonsny et Nathalie Nambot.

23.09 > 20:00
Brûle la mer

In de nasleep van de Tunesische revolutie, na de val van Ben Ali, trokken 25.000 jonge Tunesiërs via Lampedusa naar Europa. Maki Berchache is een van hen. Op basis van zijn relaas, met beeldfragmenten, verhalen, vrienden met wie hij reisde of in Parijs ontmoette, komt “Brûle la mer” terug op deze poging tot vrijheid en het geweld van een geweigerde gastvrijheid. “Brûle la mer” is het verbranden van grenzen, wetten en papieren die verhinderen om voor zichzelf te beslissen waar je heengaat. De zee verbranden is ook je vorige leven verbranden, je land en familie verlaten. Het is ook de energie produceren die nodig is voor het creëren van nieuwe broederschappen, op een plek die je je langzaam eigen maakt. Met hun film wilden Nathalie Nambot en Maki Berchache de intelligentie van de collectieve strijd in beeld brengen. De levenskracht die uit hun werk naar voren komt, zet ons aan om de handschoen op te nemen.

+ A l’usage des vivants / Semira Adamu

Pauline Fonsny, 2018, BE, vo fr & ang st fr, 25'

Eerste vertoning van een werkversie van deze film waarin twintig jaar na de moord op Semira Adamu, twee vrouwen vertellen... Met hun oorlogskreet brengen ze de realiteit van de gesloten centra, van de opsluiting, het lijden van gedetineerden, het misbruik van bewakers en gendarmes.

+ Ali Aarrass Koor

Ali Aarrass, een Belgisch-Marokkaanse burger, werd gearresteerd op verdenking van terrorisme en in 2008 in Spanje gearresteerd. Nadat hij buiten vervolging werd gesteld, werd hij illegaal uitgeleverd aan Marokko, waar hij nooit heeft gewoond. Hij zit sinds 2010 gevangen na bekentenissen onder foltering. Rond Farida Aarrass, de zus van Ali, ontstond een koor van vrouwen, activisten, actrices, beroeps- en amateurzangeressen, die het verhaal van Ali Aarrass op scene brengen. De lange versie van het Ali Aarrass Koor zal in april 2019 in het Théâtre National worden voorgesteld. Ter gelegenheid van de herdenking van Semira Adamu opent het koor de coulissen om enkele liederen uit haar repertoire te delen en nieuws over Ali Aarrass te brengen .

In aanwezigheid van de regisseuses Pauline Fonsny en Nathalie Nambot.

23.09 > 20:00
Rencontre et palabre avec le Choeur Ali Arraass

Ali Aarrass, citoyen belgo-marocain, soupçonné de terro- risme, a été arrêté en Espagne en 2008. Jugé et ayant bénéficié d’un non-lieu, il est ensuite illégalement extradé vers le Maroc. Il y est emprisonné depuis 2010 à la suite d’aveux obtenus sous la torture. Soudé autour de Farida Aarrass, la sœur d’Ali, un chœur de femmes, militantes, comédiennes, chanteuses pro- fessionnelles et amatrices, s’est rassemblé depuis deux ans afin de porter à la scène son récit. La forme longue du Choeur d’Ali Aarrass sera présentée au Théâtre National en avril 2019. Le Choeur vous ouvre ses coulisses afin de partager quelques chants de son répertoire et donner des nouvelles d’Ali Aarrass.


Ali Aarrass Koor

Ali Aarrass, een Belgisch-Marokkaanse burger, werd gearresteerd op verdenking van terrorisme en in 2008 in Spanje gearresteerd. Nadat hij buiten vervolging werd gesteld, werd hij illegaal uitgeleverd aan Marokko, waar hij nooit heeft gewoond. Hij zit sinds 2010 gevangen na bekentenissen onder foltering. Rond Farida Aarrass, de zus van Ali, ontstond een koor van vrouwen, activisten, actrices, beroeps- en amateurzangeressen, die het verhaal van Ali Aarrass op scene brengen. De lange versie van het Ali Aarrass Koor zal in april 2019 in het Théâtre National worden voorgesteld. Ter gelegenheid van de herdenking van Semira Adamu opent het koor de coulissen om enkele liederen uit haar repertoire te delen en nieuws over Ali Aarrass te brengen .


Between Fences

Israël, petit pays de 8 millions d’habitants, compte 50.000 demandeurs d’asile africains qui ont commencé à affluer dans la seconde moitié des années 2000. Face à cette vague migratoire venant du Soudan, ravagé par la guerre du Darfour, et d’Érythrée, en proie à un régime dictatorial, le gouvernement israélien n’a fait aucun effort pour accueillir ces exilés de manière décente. L’État cherche au contraire à "éliminer le problème" de façon inhumaine, refusant d’octroyer aux demandeurs d’asile non juifs le statut que la Convention de 1951 relative aux réfugiés devrait pourtant leur offrir. Le camp de réfugiés de Holot, une prison qui ne dit pas son nom située en plein désert du Néguev, est la concrétisation physique de cette politique. C’est là qu’Avi Mograbi et le metteur en scène Chen Alon partent à la rencontre de demandeurs d’asile et questionnent avec eux le statut de réfugié en Israël. Quel est l’élément déclencheur qui pousse un jour ces hommes et ces femmes à abandonner tout ce qu’ils possèdent et tous leurs proches pour plonger vers l’inconnu ? Pourquoi Israël, terre des réfugiés, refuse de considérer le sort de ces exilés que la guerre, la pauvreté et les persécutions ont jetés sur les routes ? Les Israéliens qui travaillent avec les réfugiés sont-ils capables de se mettre à leur place ? Leur inconscient collectif peut-il être réveillé ? Grâce aux techniques du "Théâtre de l’Opprimé", le réalisateur et le metteur en scène font en sorte que les exilés s’emparent peu à peu du film et en fassent le leur.

28.09 > 20:00 + 06.10 > 22:00
Between Fences

Israël, een klein land van 8 miljoen inwoners, telt 50.000 Afrikaanse asielzoekers die begonnen toe te stromen in de tweede helft van de jaren 2000. Geconfronteerd met deze migratiegolf uit Sudan, uit het door oorlog verscheurde Darfur, en Eritrea, ten prooi aan een dictatoriaal regime, doet de Israëlische regering geen enkele moeite om deze ballingen op een fatsoenlijke manier op te vangen. In plaats daarvan wil de overheid "het probleem elimineren" op onmenselijke wijze, door aan niet-Joodse asielzoekers het vluchtelingenstatuut niet toe te kennen, waar ze volgens de Conventie van 1951 wel recht op hebben. Het Holot-vluchtelingenkamp, ​​eigenlijk een gevangenis, ligt in de Negevwoestijn, en is de fysieke incarnatie van dit beleid. Hier gaan Avi Mograbi en theaterregisseur Chen Alon asielzoekers ontmoeten. Samen met hen bevragen ze het vluchtelingenstatuut in Israël. Wat is de trigger die deze mannen en vrouwen op een dag aanzet om alles in de steek te laten om het onbekende in te duiken ? Waarom weigert Israël, nochtans het land van bannelingen, het lot van mensen op de vlucht voor oorlog, armoede en vervolging te erkennen ? Zijn Israëli’s die met vluchtelingen werken in staat om zich in hun schoenen te plaatsen ? Kan hun collectieve onderbewustzijn ontwaken ? Dankzij de techniek van "Theater van de onderdrukten" zorgen de regisseurs ervoor dat de vluchtelingen er geleidelijk hun eigen film van maken.

28.09 > 20:00 + 06.10 > 22:00
Hamlet in Palestine

À l’occasion d’un voyage en Palestine autour de son travail sur la pièce de Shakespeare, le metteur en scène allemand Thomas Ostermeier part sur les traces de son ami Juliano Mer-Khamis assassiné en pleine rue en 2011. De questions en silence, de rencontres en rendez-vous, son chemin l’amène au camp de Jénine, dans une prison palestinienne, à Tel-Aviv pour essayer de comprendre qui aurait pu vouloir tuer Mer-Khamis, militant, activiste, fondateur du Freedom Theater à Jénine, comédien passé chez Gitaï, metteur en scène charismatique. Plus il avance dans son enquête, plus les pistes se démultiplient, se perdent, se brouillent... Et le film le suit, erre dans son sillage, tisse sa quête à celle d’Hamlet qui se débat, à l’œuvre de Mer-Khamis, aux images de son film, "Arna’s Children". Peu à peu, dans ce labyrinthe d’images rythmées à coup de guitare électrique, dans ses tranches d’histoires individuelles et collectives, ses allers et retours entre hier et aujourd’hui, se déploie comme une ballade médiévale, une chanson de geste, l’histoire d’un homme, de ses frères et de ses batailles. Et ce qui nourrit cette quête, anime sans cesse le film, lie Klotz à Ostermeier, Ostermeier à Mer-Kamis, Mer-Kamis à ses anciens camarades devenus soldats, c’est l’amitié. Et ses vertus que chantaient les troubadours d’autrefois, l’honneur, le courage, la loyauté.

En présence de Nicolas Klotz et Elisabeth Perceval le 6 octobre

06.10 > 19:00 + 14.10 > 17:00 + 21.10 > 17:00
Hamlet in Palestine

Ter gelegenheid van een reis in Palestina rond zijn werk over Shakespeare, gaat de Duitse regisseur Thomas Ostermeier op zoek naar sporen van zijn vriend Juliano Mer-Khamis die in 2011 op straat werd vermoord. Vragen, stiltes en ontmoetingen leidden zijn pad naar een kamp in Jenin, naar een Palestijnse gevangenis, naar Tel Aviv, om proberen te begrijpen wie Mer-Khamis wilde vermoorden, militant, activist, stichter van Freedom Theater in Jenin, acteur in de films van Gitaï, charismatisch theaterregisseur. Hoe verder zijn onderzoek vordert, hoe meer pistes open liggen, verdwijnen, vervagen... En de film volgt, dwaalt, weeft zijn zoektocht aan die van Hamlet, het werk van Mer-Khamis, de beelden van zijn film "Arna’s Children". Beetje bij beetje ontvouwt zich in dit labyrint van beelden bruusk onderbroken door elektrische gitaar, in de loopgraven van individuele en collectieve verhalen, in zijn heen- en weergaan tussen gisteren en vandaag, een middeleeuwse epische ballade : het verhaal van een man, zijn broers en zijn veldslagen. En wat deze zoektocht en film onophoudelijk voortstuwt, wat Klotz aan Ostermeier bindt, Ostermeier aan Mer-Kamis, Mer-Kamis aan zijn vroegere kameraden die nu soldaten zijn, is vriendschap. En de deugden die de troubadours van vroeger bezongen : eer, moed, loyaliteit.

In aanwezigheid van Nicolas Klotz en Elisabeth Perceval op 6 oktober

06.10 > 19:00 + 14.10 > 17:00 + 21.10 > 17:00
Arna’s Children

Youssef a commis un attentat-suicide en 2001. Ashraf a été abattu par l’armée israélienne en 2002. Alla commandait un groupe de combattants résistants jusqu’à sa mort, en 2003. Enfants, ils étaient les acteurs prometteurs de la troupe théâtrale que Juliano Mer Khamis, le réalisateur, avait fondée dans les années 1980 dans le camp de réfugiés de Jénine, avec sa mère Arna, issue d’une famille sioniste mais mariée à un Arabe israélien qui dirigea le Parti communiste. À l’époque, Juliano Mer Khamis avait filmé les répétitions et les représentations. Il est retourné à Jénine en 2002, pour voir ce qu’étaient devenus les enfants qu’il y avait connus et essayer de comprendre leurs choix et leurs itinéraires. Le résultat est un portrait de groupe effrayant, un film d’une grande humanité et pourtant sans concession sur une génération perdue de Palestiniens, condamnée par l’occupation israélienne. Ce film donnera naissance, quelques années plus tard, au Freedom Theater fondé à Jénine par Juliano Mer Khamis pour poursuivre l’œuvre de sa mère, jusqu’à son propre assassinat en 2011.

30.09 > 22:00 + 12.10 > 20:00
Arna’s Children

Yussef pleegt een zelfmoordaanslag in 2001. Ashraf werd gedood door het Israëlische leger in 2002. Alla had het bevel over een groep verzetsstrijders tot aan zijn dood in 2003. Als kinderen waren ze veelbelovende acteurs van het theatergezelschap dat regisseur Juliano Mer-Khamis had opgericht in de jaren 1980 in het Jeninvluchtelingenkamp met zijn moeder Arna, afkomstig uit een zionistische familie, maar getrouwd met een Israëlische Arabier die de Communistische partij leidde. In die tijd filmde Juliano Mer Khamis repetities en opvoeringen. In 2002 keerde hij terug naar Jenin om te zien wat er was geworden van de kinderen die hij toen had gekend. Hij wilde hun keuzes en levenswandel proberen te begrijpen. Het resultaat is een angstaanjagend groepsportret, een film die getuigt van een grote menselijkheid en tegelijk compromisloos verhaalt over een verloren generatie Palestijnen, veroordeeld door de Israëlische bezetting. Deze film leidt enkele jaren later tot de oprichting van het Freedom Theater in Jenin door Juliano Mer-Khamis. Zo zette hij het werk van zijn moeder verder, tot aan zijn eigen tragische dood in 2011.

30.09 > 22:00 + 12.10 > 20:00
Les sauteurs

Au Maroc, le Mont Gourougou surplombe l’enclave espagnole de Melilla. Sur cette montagne aride, traversée d’ânes et de chiens errants, se calfeutre une communauté d’hommes venus de plusieurs pays africains, en quête de ce petit bout de territoire où il faut aller poser les pieds pour commencer à vivre. C’est à l’un d’entre eux que Moritz Siebert et Estephan Wagner ont confié leur caméra. Abou Bakar Sidibé a fait tout ce chemin pour venir attendre là les nuits de brouillards propices au passage, il risque sa vie quand ils se lancent tous ensemble sur les hautes clôtures pour qu’elles s’effondrent sous leurs poids et qu’ils puissent passer, il invente avec ses camarades d’infortune et de rêves un quotidien tissé d’attentes et de peurs, de deuils et d’espoirs, de rapines et de matchs de foot. Et si les réalisateurs sont là, au montage, à travailler une forme mêlant les images menaçantes des caméras de surveillance au quotidien tantôt paisible tantôt tremblant de cette communauté, on ne les verra pas à l’écran. Abou, filmeur et filmé, met seul en partage sa vie et ses liens pour raconter le courage de ces hommes – et construire, dans le même geste, au bout de la caméra, leur dignité.

22.09 > 20:00 + 29.09 > 22:00
Les sauteurs

De Gourougouberg kijkt uit over de Spaanse enclave Melilla in Marokko. Op deze dorre berg, biotoop van ezels en zwerfhonden, houdt een gemeenschap van mensen uit verschillende Afrikaanse landen zich schuil. Ze zijn op zoek naar dat stukje land waar men heen moet gaan om verder te leven. Aan één van hen vertrouwden Moritz Siebert en Estephan Wagner hun camera toe. Abu Bakar Sidibé is helemaal hierheen gekomen om te wachten op nevelige nachten die geschikt zijn om over te steken. Hij riskeert zijn leven wanneer hij zich met vele anderen op de hoge hekken werpt om ze onder hun gewicht te laten bezwijken. Met zijn toevallige kameraden droomt hij dagelijks een leven van verwachtingen en angsten, rouw en hoop, plunderingen en voetbalwedstrijden. En hoewel de filmmakers er zijn voor de montage waarin ze dreigende beelden van bewakingscamera’s vermengen met beelden die nu eens vredig dan weer bevend zijn, zien we hen niet in beeld. Abou, filmer en gefilmd, deelt zijn leven om te vertellen over de moed van deze mensen, en om aan het andere einde van de camera hun waardigheid op te bouwen.

22.09 > 20:00 + 29.09 > 22:00
Un paese di Calabria

Ce documentaire dit le possible et le réel de l’hospitalité, de manière institutionnelle grâce à une volonté première d’un village - déserté par ses jeunes générations - de lutter contre la mafia calabraise, de reprendre possession de sa voix. Un maire un jour, suite à l’arrivée d’un bateau de "nouveaux migrants", ramène 10 kurdes à la maison. L’impact individuel devient force collective. Ce film montre que rien n’est gagné, que tout est rude, que les causes des migrations sont souvent les mêmes, de l’Antiquité jusqu’aujourd’hui. Enchaînement de poses, de plans longs, de paysages, de tableaux et de récits de toutes sortes, ce film composite alterne les voix des nouveaux habitants, des "anciens", de celles et ceux qui passent, qui restent, qui sont parti.e.s, qui reviendront, qui ne reviendront jamais. Riace, ce village en bord d’horizons, est devenu Ithaque, lieu d’arrivée ou de départ. Territoire d’accueil cependant, ce documentaire est un vrai bout d’espoir qui devrait s’injecter en intraveineuse.

22.09 > 22:00 + 30.09 > 20:00
Un paese di Calabria

Deze documentaire toont de concretisering van het begrip “gastvrijheid”. Wat begon als een individuele daad leidde naar een institutionele werking. Het oorspronkelijke doel van een dorp, verlaten door de jongere generaties, om te vechten tegen de Calabrische maffia, stelde hen in staat om hun stem opnieuw te laten weerklinken. Een burgemeester haalt op een dag, na de aankomst van een boot met "nieuwe migranten", 10 Koerden in het huis. De individuele impact wordt collectieve kracht. Deze film laat zien dat niets verworven is, dat de oorzaken van migratie van de oudheid tot vandaag vaak dezelfde zijn. In een opeenvolging van lange opnamen, landschappen, beelden en verhalen van allerlei aard, wisselt deze meervoudige film stemmen van nieuwe bewoners af met die van de "oude", van wie passeert, blijft, weggaat, van wie terugkomt en nooit zal terugkomen. Riace, dit dorp aan de rand van horizonten, werd Ithaca, een plaats van aankomst en vertrek. Deze documentaire biedt een stevige sprankel echte hoop.

22.09 > 22:00 + 30.09 > 20:00
Io Sto con la Sposa On the Bride’s Side

Un journaliste italien et un poète palestinien décident d’aider un groupe de réfugié-e-s syrien-ne-s à gagner la Suède avec, en guise de laissez-passer, une robe blanche de mariée… Parce qu’enfin, quel policier aurait l’esprit assez tordu pour aller se figurer que le cortège nuptial n’est qu’une couverture imaginée par les cinéastes pour traverser l’Europe en déjouant les contrôles ? Produit par crowdfunding, "Io Sto Con La Sposa" s’avère le parfait exemple du documentaire où la caméra s’impose comme actrice à part entière d’une belle histoire en train de s’écrire. Une ode au culot, à la solidarité et à la désobéissance citoyenne et aussi, accessoirement, un film pour sortir de la figure repoussoir du passeur, un peu trop systématiquement dépeint en trafiquant d’êtres humains sans foi ni loi. Un joli pied de nez aux gardiens de la forteresse, qui aurait pu envoyer tout droit ses auteurs en prison, et les conduira plutôt à la Mostra de Venise…

23.09 > 18:00 + 29.09 > 20:00 + 04.10 > 22:00
Io Sto con la Sposa

Een Italiaanse journalist en een Palestijnse dichter besluiten om een ​​groep Syrische vluchtelingen te helpen naar Zweden te gaan met een witte bruidsjurk als laissez-passer... Welke politieagent is zo dwaas om in zijn hoofd te halen dat een bruiloftsstoet enkel een dekmantel is, bedacht door filmmakers om Europa rond te trekken door controles te omzeilen ? Dankzij crowdfounding werd "Io Sto Con La Sposa" het voorbeeld bij uitstek van een documentaire waarin de camera een volwaardig personage vertolkt in een prachtig verhaal dat stukje bij beetje geschreven wordt. Een ode aan de durf, solidariteit en burgerlijke ongehoorzaamheid. En bijkomend stelt de film het negatieve beeld bij van de smokkelaar, die al te vaak voorgesteld wordt als een gewetenloze mensenhandelaar. En tot slot is het een lange neus naar de bewakers van Fort Europa, die de auteurs van de film recht naar de gevangenis hadden kunnen sturen in plaats van naar het filmfestival van Venetië.

23.09 > 18:00 + 29.09 > 20:00 + 04.10 > 22:00
Terres de confusion

Paola Stévenne a pris part au Collectif contre les Expulsions dans les années 90. Elle se souvient de ce 26 septembre 1998, quand 5000 personnes se sont retrouvées à la Cathédrale Saints-Michel-et-Gudule pour un hommage citoyen en réaction à la mort de Semira Adamu. Mais quelques semaines plus tard, les médias sont déjà passés à autre chose. La cinéaste, elle, ne veut pas oublier. "Je souhaitais raconter une histoire belge, l’histoire de Schengen. Schengen a refait un mur de 10 mètres de haut à Ceuta, sur la frontière entre l’Espagne et le Maroc. Je souhaitais traverser la zone Schengen en partant du Sud et en allant de plus en plus au Nord. J’avais envie de voir ce qui changeait. En quatre mois et demi, je suis passée de Ceuta, à Madrid, de Marseille, en Andalousie, de Paris, à Bruxelles, de Berlin, aux frontières de la Pologne. J’ai cherché ce que signifie "être étranger" en Europe aujourd’hui. J’ai écouté les histoires, les souvenirs, les espoirs, les peurs et les plans des "étrangers".

+ Chants d’elles

Aline Moens & Fatima Abgar, 2007, BE, video, vo fr , 10'

Chacune transmet un chant dans sa langue, partage ses mots, sons et sens, laisse venir les images. Chemin de montagne et de soleil, elle sort de chez elle de sa solitude de migrante, et rentre chez elle, dans son intimité culturelle. "Chants d’elles", un champ d’ailes qui la rappelle à elle.

Suivi d’une discussion avec Paola Stévenne.

04.10 > 20:00
Terres de confusion

Paola Stévenne maakte deel uit van het Collectief tegen de Uitwijzingen in de jaren 90. Ze herinnert zich 26 september 1998, toen 5000 mensen zich bevonden in de Sint-Michiel en Sint-Goedelekathedraal voor een eerbetoon van burgers als reactie op de dood van Semira Adamu. Maar enkele weken later zijn de media de zaak alweer vergeten. De filmmaakster echter wil niet vergeten. "Ik wilde een Belgisch verhaal vertellen, het verhaal van Schengen. Schengen bouwde een 10 meter hoge muur in de enclave Ceuta, op de grens tussen Spanje en Marokko. Ik wilde de Schengen-zone oversteken vanuit het zuiden en verder noordwaarts trekken. Ik wilde zien wat er aan het veranderen was. In vier en een halve maand ging ik van Ceuta, Madrid, Marseille, Andalusië, Parijs, Brussel, Berlijn, naar de grenzen van Polen. Ik heb gezocht naar wat "een buitenlander zijn" betekent in Europa vandaag. Ik heb geluisterd naar verhalen, herinneringen, hoop, angsten en de plannen van "vreemden".

+ Chants d’elles

Aline Moens & Fatima Abgar, 2007, BE, video, vo fr , 10'

Elkeen geeft liederen door in haar taal, deelt woorden, klanken en betekenis, laat beelden komen. In de bergen en onder de zon, laat ze haar huis en haar eenzaamheid als migrante achter zich, en keert ze terug naar huis, in haar culturele intimiteit. Liederen krijgen vleugels die haar aan thuis doen denken.

In aanwezigheid van de regisseuse.

04.10 > 20:00
Sténopés/sons sur la ville

Avec des demandeurs d’asile au Centre Fritz Toussaint et des volontaires en année citoyenne de Solidarcité, l’Atelier Graphoui et Article 27 ont réalisé un projet de création sonore et visuelle pour partager les points de vue sur la ville, celle où l’on est, celle d’où l’on vient. À l’image d’une ville, laboratoire voué à la rencontre, à l’expérimentation, le sténopé est utilisé ici comme outil à capturer des sensations en image, réinventer nos décors, un zoom pour peindre nos paysages sonores, regard sur un quotidien, un centre, une place, un quartier.

Vernissage : 23.09 > 19:00

23.09 > 19:00
Stenopés/Klanken over de stad

Met asielzoekers uit het Fritz Toussaintcentrum en vrijwilligers hebben het Atelier Graphoui en Artikel 27 een visueel en sonoor creatieproject gemaakt over de stad, de plek waar men is, waar men vandaan komt. Net zoals de stad een laboratorium is voor ontmoeting en experiment, wordt de stenopé (of gaatjescamera) hier gebruikt als model om gevoelens op beeld vast te leggen, om onze decors te heruitvinden, met een zoom om onze klanklandschappen te schilderen, met een blik op een dagelijks bestaan, een centrum, een plein, een wijk.

23.09 > 19:00
Tables d’hôtes

La Coordination Semira Adamu et la Coordination des Sans-Papiers de Belgique (réseau autonome des collectifs sans papiers en lutte actuellement - http://sans-papiers.be) se sont accordées pour co-organiser des activités. En plus des débats, du théâtre et des concerts, les collectifs de Sans Papiers proposent des tables d’hôtes, dans leurs occupations toute l’année et dans des lieux socio-culturels. Afghanistan, Afrique de l’Ouest, Amérique Latine, Nigeria seront quelques unes des saveurs de cet indispensable ailleurs.

Prix conscient et libre - sous reversés à la Coordination des sans-papiers de Belgique.

23.09 > 19:00 + 27.09 > 19:30 + 13.10 > 20:00
Gastentafel

De coördinatie Semira Adamu en de Coördinatie van mensen zonder papieren (onafhankelijk netwerk van militante collectieven van mensen zonder papieren - http://sans-papiers.be) organiseren samen enkele activiteiten. Naast de debatten, het theater en de concerten, bieden de collectieven van mensen zonder papieren gastentafels aan, het hele jaar door in de panden die ze bezetten en op sociaal-culturele plekken. Afghanistan, West-Afrika, Latijns-Amerika, Nigeria zijn enkele van de smaken uit dat onmisbare elders.

Vrije en bewuste bijdrage – de opbrengst gaat naar de Coördinatie van mensen zonder papieren

23.09 > 19:00 + 27.09 > 19:30 + 13.10 > 20:00
S-lames de fond

Poéte.sse.s, musicien.ne.s, slameur.se.s des luttes, en voix et en gorges et en poings autour et pour des voix oubliées, invisibilisées. Avec sûrement Antoine Boute, Maïa Chauvier, Dante, Caroline Deyber, Célestin de Meeus, Léïla Duquaine, Akram Hamo, Said Codm Elouizi,Elisabeth Severino Fernandes, Vincent Granger, Aliette Griz, Saïdou Ly, Law Tiste, Maky, Els Moors, MEDEX - Musée éphémère de l’exil, Tom Nisse,Serge Noël, Alice Perret, Milady Renoir, Joëlle Sambi Nzeba, Jérémie Tholomé, Laurence Vielle, et d’autres ami.e.s...

Clôture en chœur slamé.

Repas végétarien à prix conscient préparé par un collectif de Sans Papiers.

Entrée : prix conscient et libre - sous reversés à la Coordination des sans-papiers de Belgique.

27.09 > 20:00
S-lames de fond

"Weigering te zijn. Te volgen.
Asiel van niet-mensen :
Ik weiger daar te leven
Met de regerende wolven
Straten - schreeuwen : weigering.
Wat betreft de haaien van de vlaktes -
Neen ! - Glijden : ik weiger -
Langs de geketende ruggen.
Verstopte oren,
En mijn ogen zijn verward.
Aan jouw dwaze wereld
zeg ik enkel : weigering."

Fragment uit een gedicht van Marina Tsvetaeva

Dichters, muzikanten, strijders-slammers, met stemmen en vuisten, rondom en voor vergeten en onzichtbare stemmen : Met vast en zeker : Antoine Boute, Maïa Chauvier, Dante, Caroline Deyber, Célestin de Meeus, Léïla Duquaine, Akram Hamo, Said Codm Elouizi, Elisabeth Severino Fernandes, Vincent Granger, Aliette Griz, Saïdou Ly, Law Tiste, Maky, Els Moors, MEDEX - Musée éphémère de l’exil, Tom Nisse, Serge Noël, Alice Perret, Milady Renoir, Joëlle Sambi Nzeba, Jérémie Tholomé, Laurence Vielle, en andere vriend’inn’en...

Met een slamkoor als afsluiter.

Vegetarische maaltijd aan bewuste prijs door een collectief van mensen zonder papieren.

Inkom : Vrij en bewuste bijdrage – de opbrengst gaat naar de Coördinatie van mensen zonder papieren.

27.09 > 20:00
District 9

Nouveau bidonville de Johanesbourg, le District 9 est un camp de réfugiés hébergeant des extraterrestres contraints de rester sous le ciel sud-africain suite à un soucis technique. Avec le temps, le camp moisi et, à l’intégration de ces nouveaux habitants, l’administration privilégie l’expulsion dans un camp tout neuf au milieu de nulle part et surtout, loin du bon peuple. Un déménagement effectué par tous les moyens disponibles quitte à utiliser des méthodes "fermes mais humaines" telles l’expropriation ou la mise hors d’état de nuire des récalcitrants… Conçu comme un documentaire d’investigation, "District 9" est probablement l’un des films les plus acides et percutants que la culture pop nous ai servi ces dernières années au sujet du traitement des réfugiés. Qu’ils soient Afghans, Nigérians ou extraterrestres, c’est tout le mépris et la haine de l’autre infusée par le traitement de l’information et les injonctions politico-policières que ce film extrapolent. Reste le traitement génial du personnage principal, une raclure imbue de lâcheté et de racisme que le réalisateur rend savoureux à haïr, sans oublier des effets spéciaux conçus avec une maîtrise hors du commun et vous obtiendrez l’un des films de genre majeurs des années 2000.

28.09 > 22:00
District 9

District 9 is een nieuwe sloppenwijk in Johannesburg, een vluchtelingenkamp waar buitenaardse wezens verblijven die gedwongen zijn om onder de Zuid-Afrikaanse hemel te verblijven na een technisch probleem. Na verloop van tijd kiest de regering voor de uitzetting naar een gloednieuw kamp in een of ander godvergeten gat en vooral uit de buurt van “de mensen”. Een verhuizing die gebeurt op alle mogelijke wijzen en vooral met "strenge maar humane" middelen zoals onteigening en uitschakeling van onwilligen.
Opgezet als een onderzoeksdocumentaire is "District 9" waarschijnlijk een van de meest bittere en schokkende films over de behandeling van vluchtelingen die de popcultuur de afgelopen jaren heeft voortgebracht. Of ze Afghaan, Nigeriaan of alien zijn, de minachting en haat voor wat anders is worden op kookpunt gebracht door de media en politiek-politie gestook. Rest nog het hoofdpersonage waarvan de regisseur er een duivels plezier in schept om hem extra-hatelijk te maken, doortrokken als hij is van lafheid en racisme. Voeg daar de heerlijke speciale effecten aan toe, en je krijgt een van de beste genrefilms van de jaren 2000.

28.09 > 22:00
Radio Syria

"Radio Syria" est une création radiophonique découpée en deux épisodes conçue par des réfugiés syriens et coordonnée par l’atelier Graphoui. Cette fascinante réalisation collective révèle un kaléidoscope de souvenirs et d’expériences vécues depuis les premiers moments de la fuite jusqu’à l’arrivée à Bruxelles en passant, entre autres, par les cases prisons et postes frontières. L’utilisation intelligente du médium radiophonique permet la recréation d’environnements sonores suggérant avec force et subtilité les angoisses et parcours de chacun de ces migrants. Les témoignages conçus dans le calme et un brin de recul permettent de rendre palpable la singularité de ces parcours de vie sans verser dans le sensationnalisme. L’écoute se fera en présence de certains cré-acteurs de "Radio Syria".

L’écoute se fera en présence de certains cré-acteurs de "Radio Syria".

11.10 > 20:00 + 11.10 > 22:00
Radio Syria

"Radio Syria" is een radio-creatie in twee afleveringen van Syrische vluchtelingen en een productie van het Atelier Graphoui. Deze fascinerende collectieve realisatie onthult een caleidoscoop van herinneringen en ervaringen die werden beleefd vanaf de eerste vluchtmomenten tot de aankomst in Brussel, via onder andere gevangenissen en grenscontroles. Met het intelligente gebruik van het radiomedium kan een klanklandschap krachtig en subtiel de angsten en trajecten van elk van deze migranten oproepen. De getuigenissen in de kalmte en met een beetje afstand, maken het mogelijk om de bijzonderheden van deze levenslopen voelbaar te maken zonder in sensatiezucht te vervallen.
De luistersessie vindt plaats in aanwezigheid van enkele radiomakers van "Radio Syrië".

De luistersessie vindt plaats in aanwezigheid van enkele radiomakers van "Radio Syrië".

11.10 > 20:00 + 11.10 > 22:00
Et la suite ? Assemblons-nous !

Le Nova accueille la soirée de clôture du programme lancé par la Coordination Semira Adamu 2018, association éphémère réunissant une centaine d’associations, de collectifs et d’individus. Le 13 octobre se veut aussi une soirée d’ouverture par la tenue d’une assemblée pour réfléchir ensemble à des pistes, qui depuis le terrain d’actions de chacun, ouvrent et revendiquent : la régularisation de toutes les personnes sans-papiers en attendant d’une effective liberté de circulation dans l’égalité de droits pour toutes et tous - l’arrêt des expulsions et suppression des centres fermés, la condamnation des violences systématiques racistes, patriarcales, policières et d’État. Cette assemblée se construira à partir des idées récoltées en amont et durant les événements et actions de septembre et octobre 2018. N’hésitez pas à venir avec vos idées et vos envies. Et pour se filer la niaque, restez pour le concert de Kel Assouf + Boum (et venez danser).

13.10 > 18:00
Wordt vervolgd

Nova organiseert het slotevenement van het programma dat werd gelanceerd door de Coördinatie Semira Adamu 2018, een tijdelijke vereniging van meer dan honderd verenigingen, collectieven en individuen. De 13e oktober is in zekere zin ook een openingsavond met een bijeenkomst om samen na te denken over mogelijke pistes vanuit ieders actieterrein om de regularisatie van alle mensen zonder papieren te eisen, in afwachting van een echt vrij verkeer van personen en gelijke rechten voor iedereen - stopzetting van uitwijzingen en afschaffen van de gesloten centra, systematische veroordeling van racistisch, patriarchaal, politie en staatsgeweld. Deze bijeenkomst wordt opgebouwd op basis van de ideeën die vooraf en tijdens de acties van september en oktober 2018 zijn verzameld. Aarzel niet om met jouw steentje bij te dragen. En om de vechtlust aan te wakkeren zijn er een concert van Kel Assouf en de uiterst dansbare grooves van Rokia !

13.10 > 18:00
Kel Assouf

En 2006, Anana Harouna fonde à Bruxelles le groupe Kel Assouf qui signifie à la fois “la nostalgie" et "fils de l’éternité" en langue tamasheq. Au gré de ses formules successives le projet explore des univers sonores contrastés, partant d’un univers proche de celui de Tinariwen vers un son de plus en plus rock. Deux albums chez Igloo Records témoignent de cette évolution. Les phrases courtes d’Anana Harouna, posées sur les gammes et les rythmes issus de la musique traditionnelle keltamasheq, ont la concision des haïku japonais. Elles évoquent la vie dans son désert et appellent à la paix dans le monde. La vie entre Bruxelles et Agadez devient pour lui une source d’inspiration importante. Avec un power trio minimaliste, entouré de Sofyann Ben Youssef à l’orgue et au Moog SUB 37, et d’Olivier Penu à la batterie, la révolte face aux injustices d’Anana Harouna ressort de façon explicite par la voix hurlante de sa guitare. Les rythmes de transe africains joués par des musiciens de rock nous transportent sur un dance-floor quelque part entre Londres et Niamey – une machine à groove puissante !

Photo : Maël G. Lagadec

13.10 > 22:00
Kel Assouf

In 2006 richt Anana Harouna in Brussel de groep Kel Assouf op wat zoveel betekent als "nostalgie" en "zoon van de eeuwigheid" in de Tamashek-taal. De groep evolueert van een universum dat dicht aanleunt bij dat van Tinariwen om meer en meer rock te worden. Twee albums bij Igloo Records weerspiegelen deze evolutie. De korte zinnen van Anana Harouna op muziek geïnspireerd op de traditionele keltamasheq hebben de beknoptheid van de Japanse haiku. Zij roepen het leven in de woestijn op en pleiten voor vrede in de wereld. Leven tussen Brussel en Agadez wordt voor hem een ​​belangrijke bron van inspiratie. Een minimalistisch powertrio, met Sofyann Ben Youssef op orgel en Moog SUB 37 en Olivier Penu op drums naast de gitaar van Anana Harouna, brengt het verzet tegen onrecht uitdrukkelijk op de voorgrond. Afrikaanse tranceritmes gespeeld door rockmuzikanten voeren ons naar een dansvloer ergens tussen Londen en Niamey.

Foto : Maël G. Lagadec

13.10 > 22:00
A l’usage des vivants / Semira Adamu

Première projection (d’une version de travail) de ce film où, vingt ans après l’assassinat de Semira Adamu, dans un cri de guerre conjugué au féminin, deux femmes racontent… À travers leurs récits, elles mettent en lumière la réalité des centres fermés, des conditions de détention, de la souffrance des détenus, des exactions des gardiens et des gendarmes.


Chants d’elles

Chacune transmet un chant dans sa langue, partage ses mots, sons et sens, laisse venir les images. Chemin de montagne et de soleil, elle sort de chez elle de sa solitude de migrante, et rentre chez elle, dans son intimité culturelle. "Chants d’elles", un champ d’ailes qui la rappelle à elle.


Chants d’elles

Elkeen geeft liederen door in haar taal, deelt woorden, klanken en betekenis, laat beelden komen. In de bergen en onder de zon, laat ze haar huis en haar eenzaamheid als migrante achter zich, en keert ze terug naar huis, in haar culturele intimiteit. Liederen krijgen vleugels die haar aan thuis doen denken.


A l’usage des vivants / Semira Adamu

Eerste vertoning van een werkversie van deze film waarin twintig jaar na de moord op Semira Adamu, twee vrouwen vertellen... Met hun oorlogskreet brengen ze de realiteit van de gesloten centra, van de opsluiting, het lijden van gedetineerden, het misbruik van bewakers en gendarmes.


http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2309