> Autour des cadavres

Quelques influences d’H&B…

La carte blanche que nous a proposé le Nova permet de mettre en lumière quelques influences cinématographiques qui ont alimenté la conception de "Laissez bronzer les cadavres"…

"Venus in Furs" est un des plus beaux films pop de l’espagnol Jesus Franco ! Au-delà des effets visuels psychédéliques, il a créé une superbe vengeresse iconique en manteau de fourrure. Cette imagerie pop issue du cinéma méditerranéen nous a permis d’enrichir certains costumes et certaines séquences sensuelles de "Laissez bronzer les cadavres"

"Faccia a faccia" : La musique du générique du début de "Laissez bronzer les cadavres" est tirée de ce western all’italiana. Il s’agit d’un des morceaux les plus originaux qu’Ennio Morricone ait composé pour ses légendaires BO de westerns italiens. Moins graphique que les films de Leone, "Faccia a faccia" est passionnant pour son histoire et sa déconstruction typiquement latine du mythe de l’Ouest américain !

"Bullet Ballet" est un film qu’on a découvert au Nova… qui est la salle parfaite pour "vivre" les films du japonais Shinya Tsukamoto ("Tetsuo"). C’est un bombardement physique en terme de montage et de son ! Cette approche "punk" nous a beaucoup influencé, de même que la fascination fétichiste des armes à feu qui rappelle l’univers de Manchette. Une expérience unique !

"Seul contre tous" est un autre film "punk" découvert au Nova... et qui nous a fait nous rencontrer ! Il nous a donné l’énergie de nous lancer dans la réalisation de courts métrages faits sans argent. C’est un film autoproduit, où le format scope combiné au 16mm a eu un énorme impact sur notre travail de cadre.

Hélène Cattet & Bruno Forzani (H&B)


Enkele invloeden van H&B...

Nova heeft ons carte blanche gegeven om enkele van de cinematografische invloeden die ons geïnspireerd hebben om "Laissez bronzer les cadavres" te maken in het zonnetje te zetten.

"Venus in Furs" is een van de mooiste popfilms van de Spanjaard Jesus Franco ! Behalve een hoop psychedelische visuele effecten creëerde hij ook een superbe iconische wraakgodin in een bontjas. Deze popbeeldentaal uit de Mediterraanse cinema heeft ons geïnspireerd voor het ontwerp van een aantal kledingstukken en enkele sensuele scenes in "Laissez bronzer les cadavres".

"Faccia a faccia" : De muziek bij de openingsgeneriek in "Laissez bronzer les cadavres" komt recht uit deze western all’italiana. Het is een van de origineelste nummers die Ennio Morricone ooit componeerde voor zijn legendarische soundtracks voor Italiaanse western. "Faccia a faccia" mag dan minder grafisch zijn dan Leone, de film brengt een boeiend verhaal en een typische Latijnse deconstructie van de Amerikaanse mythe van het Wilde Westen.

"Bullet Ballet" is een film die we ontdekt hebben in Nova… waar je dé perfecte zaal vindt om de films van de Japanner Shinya Tsukamoto ("Tetsuo") te "beleven", die fysieke bombardementen van montage en geluid zijn ! Zijn punk-aanpak heeft een grote invloed op ons gehad, net als zijn fetisjistische fascinatie voor vuurwapens die de wereld van Manchette oproept. Een volstrekt unieke ervaring.

"Seul contre tous", nog zo’n punkfilm die we in Nova leerden kennen... en daardoor ook elkaar ! Deze film heeft ons gestimuleerd om kortfilms te beginnen maken toen we geen geld hadden. Het is een zelfgefinancierde film, die het cinemascopeformaat combineert met 16mm, wat een enorme impact op onze beeldtaal gehad heeft.

Hélène Cattet & Bruno Forzani


Gants de cuir, vinyle et cran d’arrêt…

Pendant toute cette programmation, le foyer du Nova se mue en une véritable scène tout droit sortie des films d’Hélène Cattet et Bruno Forzani. Les superbes robes d’"Amer" ou le fameux rasoir, les poignards de "L’étrange couleur des larmes de ton corps", peigne rouge, masques, balles et autre crâne de mort venus de "Laissez bronzer les cadavres", baigneront dans une atmosphère sulfureuse scénographiée par leur chef décoratrice, Alina Santos. Tremblez, ou frissonnez, vous allez évoluer dans ces traces de désirs et de dangers !

Du 10.01 au 25.02
Vernissage : 10.01 > 19:00

10.01 > 19:00
Leren handschoenen, vinylplaten en veiligheidspallen…

Voor de duur van deze programmatie wordt de foyer van Nova aangekleed als een scene die recht uit een film van Hélène Cattet en Bruno Forzani komt. De prachtige gewaden uit "Amer", het beruchte scheermesje, de dolken uit "L’étrange couleur des larmes de ton corps", een rode kam, maskers, kogels en schedels allerhande uit "Laissez bronzer les cadavres", creëren samen een westernsfeertje dat in scene gezet wordt door Alina Santos, verantwoordelijk voor de sets in de films van H&B. Een sfeertje van zwoel verlangen en opwindend gevaar heerst deze maand ontegenzeglijk in Nova !

10.01 > 19:00
Venus in Furs

Inspiré très très librement du roman de Sacher-Masoch, "Paroximus" ou "Black Angel", selon ses nombreux titres, est l’une des œuvres les plus abouties de Jess Franco. Imprégné de musique, ce conte érotique et ésotérique plonge dans la passion de Franco pour la musique à travers l’histoire d’un musicien de jazz qui découvre le corps d’une jeune fille morte sur la plage où il veut abandonner sa trompette. Le voilà obsédé par cette sublime créature sortie du néant. Jusqu’à ce que surgisse une femme qui lui ressemble comme deux gouttes d’eau. Entre souvenirs, hallucinations, quête amoureuse, Franco signe encore une fois un conte où l’amour et la mort vont de pair, aux frontières du rêve et du cauchemar, où la sexualité est destructrice et où les forces occultes agissent dans l’ombre. Et tandis que l’imagerie seventies sublime l’écran, que les lassos déchirent les chaires et que les couteaux les menacent, les âmes, elles, souffrent les tourments de la passion jusqu’à la folie.

11.01 > 22:00 + 27.01 > 19:00
Venus in Furs

Zéér vrij gebaseerd op de roman van Sacher-Masoch wordt “Paroximus” of “Black Angel” (naargelang, de film heeft heel wat verschillende titels) beschouwd als één van de meest volmaakte films van Jess Franco. Deze erotische en esoterische film belichaamt als geen ander in Franco’s oeuvre zijn passie voor muziek : doordrongen van muziek volgen we het verhaal van een jazzmuzikant die het dode lichaam van een jonge vrouw ontdekt op het strand waar hij zijn trompet wou achterlaten. Even snel raakt hij geobsedeerd door deze sublieme verschijning die uit het niets opdook. Tot hij een vrouw ontmoet die als twee druppels water op het aangespoelde meisje lijkt. Herinneringen, hallucinaties, hunkering naar liefde weeft Franco nog maar eens samen tot een verhaal waar liefde en dood hand in hand gaan, voorbij de grenzen van droom en nachtmerrie waar seksualiteit destructief is en waar occulte krachten aan het werk zijn in de schaduw. En terwijl de seventies beeldenstroom over het scherm glijdt, terwijl lasso’s het vlees geselen en messen immer dreigen, ondergaan de zielen de kwellingen der passie tot in de waanzin.

11.01 > 22:00 + 27.01 > 19:00
Faccia a faccia Le dernier face-à-face

Sollima est l’autre grand Sergio du western italien, et "Faccia a Faccia" ("Le dernier face à face") est son chef-d’œuvre qui raconte la fin d’un monde. Brett Fletcher, professeur d’histoire (Gian Maria Volonte, dans son dernier western) part vers l’Ouest pour améliorer sa santé très faible, mais tombe vite aux mains de Soloman Bennett (Tomas Milian), bandit sans vergogne, chef de la Horde Sauvage désormais démantelée qu’il rêve de remettre sur pied. Fletcher vit très mal les scènes de violence qui se déroulent sous ses yeux, lui, le défenseur de la civilisation moderne et pacifique. Mais fasciné, il n’arrive pas à quitter Bennett. Commence alors entre les deux hommes une relation tendue emprunte d’admiration et de rivalité. Jusqu’au basculement inattendu qui fera du bandit le véritable "dernier mohican" d’un Ouest désormais pourri. Un scénario rigoureux, des acteurs formidables et une mise en scène époustouflante font de "Faccia a Faccia" un film magnifique.

12.01 > 22:00 + 11.02 > 17:00
Faccia a faccia

Sollima, of die andere grote Sergio van de Italiaanse western, tekent met “Faccio a Faccio” (“Face to Face”) zijn meesterwerk over het einde van een wereld. Brett Fletcher, professor geschiedenis (Gian Maria Volonte in z’n laatste western) trekt naar het Westen om zijn erg zwakke gezondheid te verbeteren, maar valt al snel ten prooi aan Soloman Bennett (Tomas Milian), bandiet zonder scrupules noch mededogen en chef van de ‘Wilde Horde’ die werd opgedoekt maar die hij opnieuw op de been hoopt te brengen. Fletcher ziet de gewelddadige scènes met lede ogen aan, hij die zichzelf als verdediger van de moderne, vreedzame maatschappij beschouwt. En toch : het lukt hem niet te scheiden van Bennett, waarvoor zijn fascinatie al maar groeit. Zo ontstaat tussen de twee tegenpolen een gespannen relatie in een mix van bewondering en rivaliteit. Tot een plotse wending opduikt waarbij de bandiet zich ontpopt als heuse "laatste der Mohikanen" van een ondertussen diep verrot Westen. Een strak scenario, geweldige acteurs en een mise-en-scène die je bij de keel grijpt maken “Faccia a Faccia” tot het pareltje dat het is.

12.01 > 22:00 + 11.02 > 17:00
Bullet Ballet バレット・バレエ

Dans un Japon urbain, suintant l’ennui métallique et l’indifférence glauque, "Bullet Ballet" est une danse macabre, audacieuse et intensément libre, une balade sauvage en noir et blanc, tantôt expressionniste, tantôt aussi indistincte qu’un long tunnel sans fin. La caméra fonce, à l’épaule, dans la violence de la rue et des gangs. Ultra-découpé, le montage se permet tous les uppercuts. Goda est sidéré par le suicide de sa fiancée dès les premières images. Il bascule. Il tente de rattraper une jeune fille qui joue avec le feu, ou plus exactement avec le métro. Elle est l’appât qui le fait tomber dans une bande qui le tabasse pour le plaisir. Le désir de vengeance le remplit. Mais même dans l’effroi, la haine, les règlements de comptes sauvages, les liens se tissent, qu’on le veuille ou non, car les âmes frémissent. C’est cette rage qui l’agite, ce montage libéré de la logique narrative et cette énergie du désespoir qui fait vibrer ce film mémorable de Shinya Tsukamoto jusqu’au lyrisme.

13.01 > 19:00 + 02.02 > 22:00
Bullet Ballet

In een verstedelijkt Japan dat metalen verveling en mistroostige onverschilligheid uitstraalt, is "Bullet Ballet" een dodendans, gedurfd en van een intense vrijheid, een woeste verkenning in zwart-wit, nu eens expressionistisch, dan weer vaag als een tunnel zonder einde. De camera stort zich op het straatgeweld van de bendes. Met zijn voortrazende decoupage deelt deze film de ene uppercut na de andere uit. Goda is ontsteld over de zelfmoord van zijn verloofde. Hij wankelt. In zijn val tracht hij een meisje te grijpen dat met vuur speelt, of beter gezegd met de metro. Zij is het lokaas dat hem doet belanden in de klauwen van een bende die hem verrot slaat voor de lol. Maar ook al is hij vervuld van wraakgevoelens, ondanks de walging, de haat, de redeloze afrekeningen, ontstaan er willens nillens banden... De woede die hem drijft, die tomeloze energie van de wanhoop, de montage die zich volkomen heeft losgemaakt van de narratieve logica, maken deze vibrerende en bezielde film onvergetelijk en onvergelijkbaar.

13.01 > 19:00 + 02.02 > 22:00
Seul contre tous

Dans son moyen métrage "Carne", Gaspar Noé suivait un boucher se retrouvant sans un rond et en prison pour avoir tué un homme qu’il soupçonnait d’avoir violé sa fille. Dans "Seul contre tous", son premier long métrage, le boucher en question est sorti de prison, s’accoquine avec une patronne de café, erre dans Lille plein de rage et de haine contre tout et tous, se tire à Paris, erre à nouveau jusqu’à ce que... Faux suspense, on s’en contrebalance. Le boucher est un bloc que toute la rage du monde fait frémir, toujours sur le point d’exploser de toutes manières. Devenu culte, "Seul contre tous" est tenu de bout en bout par son parti pris radical qui lui confère toute sa force et sa droiture. Construit sur un long monologue intérieur, logorrhée paranoïaque et amère, cet espèce de pamphlet célinien dégueule la haine des petits gens accablés de misère, d’ennui et de honte, tête haute même si basse, arme au poing (serré) même si couteau sous la gorge.

04.02 > 19:00 + 10.02 > 19:00
Seul contre tous

In zijn middellange film "Carne" volgde Gaspar Noé een slager die vastzit omdat hij een man heeft gedood die hij verdacht van de verkrachting van zijn dochter. In zijn eerste langspeelfilm uit 1998, "Seul contre tous", is de slager in kwestie vrijgelaten, papt hij aan met een cafébazin, dwaalt hij vervuld van woede en haat tegen alles en iedereen rond in Rijsel, trekt hij naar Parijs, dwaalt opnieuw rond totdat... Toch niet. We zijn op het verkeerde been gezet en de situatie keert opnieuw. De slager is een kruitvat dat op punt van ontploffen staat, die zijn energie haalt uit pure onbestemde razernij. "Seul contre tous" is een cultfilm geworden en houdt van begin tot einde stand dankzij de radicale keuze die hem zijn kracht en integriteit verleent. Opgebouwd op een lange monoloog, een ononderbroken paranoïde en bittere woordenbrij, doet deze film denken aan een pamflet à la Celine die de haat van de verworpenen van deze wereld uitbraakt, gebukt als ze gaan onder de tegenslagen en ellende, de verveling en schaamte, het hoofd hoog ondanks de vernedering, wapen in de aanslag ondanks het mes op de keel.

04.02 > 19:00 + 10.02 > 19:00
Sun tanning party

La passion du cinéma de l’étrange, Gilles Vranckx ne l’excerce pas qu’en tant que membre de l’équipe du festival Offscreen et graphiste des affiches des films d’Hélène Cattet & Bruno Forzani : il aime aussi être derrière les platines, à sélectionner des musiques issues de films de genre ou qui résonnent avec cet univers. À ses côtés ce soir : Mathilde Fernandez, musicienne chanteuse niçoise vivant à Bruxelles où elle évolue à sa manière, celle du D.I.Y, dans le milieu des arts visuels et des arts vivants, qui nous fera le délice d’un set inspiré par les films d’H&B.


Sun tanning party

De passie voor films met een hoek af beoefent Gilles Vranckx niet enkel als lid van de ploeg van Offscreen en als ontwerper van de posters voor films van Hélène Cattet & Bruno Forzani : hij houdt er ook van om achter te draaitafels te staan, muziekjes te selecteren uit genrefilms of die dit universum weerspiegelen. In zijn gezelschap bevindt zich Mathilde Fernandez, zangeres-muzikante afkomstig uit Nice maar met woonst te Brussel, waar ze zich begeeft in het wereld van de D.I.Y, visuele kunst en performance. Zij vergast ons op een set die geïnspireerd is op de films van H&B.


Guess What ?

Ce duo masqué, formé de Luke Warmcop (batterie, percussions) et Graham Mushnik (claviers), évolue depuis dix ans quelque part entre la France et l’Angleterre, entre les temps mystiques de l’Antiquité, les fascinants rythmes de l’Orient, l’astronomie (avec un intérêt tout particulier pour le mathématicien et astronome arabe Al-Khawarizmi), la conquête spatiale… et les B-movies des années 60-70. Sur disque, ses samples et ses grooves dansants servent à composer tantôt la B.O. d’une série B de science-fiction ("Danger Island", 2006), tantôt un hommage à Yuri Gagarin ("12 Modern Odes to History’s Greatest Spaceman", 2009), ou encore la B.O. de quatre films “giallo” italiens imaginaires ("Mondo Giallo", 2012). C’est avec un plaisir tout particulier qu’ils viennent au Nova pour mélanger leur univers musical avec celui de "Laissez bronzer les cadavres" !

+ Sun tanning party

La passion du cinéma de l’étrange, Gilles Vranckx ne l’excerce pas qu’en tant que membre de l’équipe du festival Offscreen et graphiste des affiches des films d’Hélène Cattet & Bruno Forzani : il aime aussi être derrière les platines, à sélectionner des musiques issues de films de genre ou qui résonnent avec cet univers. À ses côtés ce soir : Mathilde Fernandez, musicienne chanteuse niçoise vivant à Bruxelles où elle évolue à sa manière, celle du D.I.Y, dans le milieu des arts visuels et des arts vivants, qui nous fera le délice d’un set inspiré par les films d’H&B.

www.catapulterecords.com/guesswhat
http://www.catapulterecords.com/guesswhat

09.02 > 22:00
Guess What ?

Het gemaskerde duo Luke Warmcop (drums, percussie) en Graham Mushnik (toetsen) is al een jaar of tien actief in Frankrijk en Groot-Brittannië, en bevindt zich daarbij ergens tussen mystieke oudheid, Oriëntaalse ritmes, astronomie (met gefascineerde focus op de Arabische wiskundige en astronoom Al-Khawarizmi), ruimtereizen en B-films uit de jaren 1960-1970. Met hun combinatie van samples en grooves componeerden ze al een soundtrack voor een low budget SF-film ("Danger Island", 2006), een hommage aan Yuri Gagarin ("12 Modern Odes to History’s Greatest Spaceman", 2009) en soundtracks voor vier imaginaire Italiaanse horror thrillers ("Mondo Giallo", 2012). Het duo is dan ook al even enthousiast als wij om hun muzikale universum in Nova te komen confronteren met "Laissez bronzer les cadavres".

+ Sun tanning party

De passie voor films met een hoek af beoefent Gilles Vranckx niet enkel als lid van de ploeg van Offscreen en als ontwerper van de posters voor films van Hélène Cattet & Bruno Forzani : hij houdt er ook van om achter te draaitafels te staan, muziekjes te selecteren uit genrefilms of die dit universum weerspiegelen. In zijn gezelschap bevindt zich Mathilde Fernandez, zangeres-muzikante afkomstig uit Nice maar met woonst te Brussel, waar ze zich begeeft in het wereld van de D.I.Y, visuele kunst en performance. Zij vergast ons op een set die geïnspireerd is op de films van H&B.

09.02 > 22:00
Santos Palace

Café Santos Palace, Bruxelles, au petit matin. La serveuse sert son premier café... Un film avec des duels (de regards), des cuirs qui crissent et du désir qui s’en mêle dans une temporalité élastique comme les western italiens.


Santos Palace

Café Santos Palace, Brussel, in de vroege ochtend. De serveuse zet haar eerste koffie... Een film met een (visueel) duel, met leder dat kraakt, en begeerte die de kop opsteekt in een elastische temporaliteit zoals in een Italiaanse western.


Amer

Premier long métrage du duo bruxellois H&B, "Amer" fut tourné selon les préceptes de Dario Argento pour son premier film, avec une équipe qui elle-même découvrait tout, et avec un budget presque aussi minimaliste que les dialogues du film. Le récit progresse par ellipses, les images déploient leur force évocatrice et les gros plans caressent les peaux. Usant de la grammaire du cinéma gothique italien mais aussi du pinku-eiga ("cinéma rose" japonais) et du giallo, "Amer" est une expérience sensorielle à part entière, riche d’un univers sonore très raffiné et d’une inventivité visuelle époustouflante autour de trois moments dans la vie d’une femme. D’abord l’enfance qui imprime les terreurs et les premières fascinations. Puis l’adolescence quand se découvrent et s’éveillent les désirs. L’âge adulte, enfin, avec ses puissances et ses fragilités. Entre désirs, réalité, fantasmes, la fascination est au bout des yeux.

+ Santos Palace

Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2006, 35mm, , 15'

Café Santos Palace, Bruxelles, au petit matin. La serveuse sert son premier café... Un film avec des duels (de regards), des cuirs qui crissent et du désir qui s’en mêle dans une temporalité élastique comme les western italiens.

20.01 > 19:00
Amer

De eerste langspeelfilm van ons Brussels duo H&B werd gedraaid volgens de voorschriften van Dario Argento’s eerste film, met een ploeg die zelf alles nog moest ontdekken, en met een budget dat al even spaarzaam was als de dialogen in de film. Het verhaal ontwikkelt zich in ellipsen, de beelden zijn van een suggestieve kracht en de close-ups zijn een oog- en huidstrelend ! Door het zich toe-eigenen van de codes van de Italiaanse gotische cinema maar ook die van pinku-eiga (Japanse “pink cinema”) en giallo (Italiaanse genrefilms), is "Amer" een zeer aparte zintuiglijke ervaring geworden, met een zeer geraffineerde klankachtergrond en een verbluffende visuele vindingrijkheid. Het verhaal draait rond drie sleutelmomenten in het leven van een vrouw. In de kindertijd ontwaken de eerste angsten en fascinaties. De pubertijd betekent het ontdekken van begeerte. Eens volwassen bevechten duistere demonen en weerloze breekbaarheid elkaar. Tussen begeerte, realiteit en droombeelden, is deze film is een fascinerend visueel festijn voor fijnproevers.

+ Santos Palace

Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2006, 35mm, , 15'

Café Santos Palace, Brussel, in de vroege ochtend. De serveuse zet haar eerste koffie... Een film met een (visueel) duel, met leder dat kraakt, en begeerte die de kop opsteekt in een elastische temporaliteit zoals in een Italiaanse western.

20.01 > 19:00
O is for Orgasm

Fragment de "The ABC of Death", composé donc de 26 (très) courts métrages comme les lettres de l’alphabet, voici "la petite mort" sur le mode de l’hallucination psychédélique... Cris, cuirs et coups (de feux) sont au rendez-vous.


O is for Orgasm

Fragment uit "The ABC of Death", samengesteld uit 26 (zeer) korte films zoals de letters van het alfabet. Dit is de O voor "la petite mort" op psychedelische hallucinerende wijze. Kreten, leder en (geweer)schoten staan op het menu.


L’étrange couleur des larmes de ton corps

Sorte de délire lynchéen matiné du plus pur baroque d’Argento (ou l’inverse), "L’étrange couleur des larmes de ton corps", second long métrage du duo Cattet & Forzani, met au centre de son récit un personnage masculin, juste après l’héroïne d’"Amer", leur premier film. Alors qu’il rentre chez lui de voyage, Dan ne trouve plus de trace de sa femme. Pourtant, la porte était fermée de l’intérieur… Tourné dans l’hôtel Cambierlani, chef-d’oeuvre de l’architecture Art Nouveau, "L’étrange couleur…" convoque les figures du dédoublement pour élaborer un voyage cinématographique aussi labyrinthique que la psyché humaine - et aussi hypnotique que ses obsessions. Pur bijou visuel, le film se construit sur la figure de la boucle, les répétitions et les gros plans dans un kaléidoscope vertigineux et sur une bande sonore délirante signée par quelques grands noms du cinéma italien (Morricone, Nicolai, De Vangelis). Plus qu’un hommage aux gialli, une réinvention époustouflante du genre.

+ O is for Orgasm

Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2012, DCP, sans dial, , 4'

Fragment de "The ABC of Death", composé donc de 26 (très) courts métrages comme les lettres de l’alphabet, voici "la petite mort" sur le mode de l’hallucination psychédélique... Cris, cuirs et coups (de feux) sont au rendez-vous.

26.01 > 20:00
L’étrange couleur des larmes de ton corps

Een soort van Lynchiaans delirium doorspekt met barokker dan barok Argento Dario, maar het kan ook omgekeerd zijn natuurlijk. "L’étrange couleur des larmes de ton corps" is de tweede langspeelfilm van Cattet & Forzani, waarin na de vrouwelijke protagoniste in hun eerste film "Amer", nu een man centraal staat. Wanneer hij terugkomt van een reis, vindt Dan geen spoor meer van zijn vrouw. Nochtans was de deur binnen op slot gedaan... Gedraaid in het hotel Ciamberlani, een art nouveau meesterwerk van architect Paul Hankar in Elsene, doet "L’étrange couleur…" een beroep op gedissocieerde beelden om een cinematografische verkenning uit te werken die even labyrintisch is als de menselijke psyche – en even hypnotisch als de obsessies die de psyche in staat is te produceren. Een visueel juweeltje dat is opgebouwd als een cirkel, met herhalingen en close-ups in een duizelingwekkende caleidoscoop en met een waanzinnige soundtrack die meer is enkel grote namen van de Italiaanse cinema (Morricone, Nicolai, De Vangelis). Een onovertroffen heruitvinding van het giallo-genre dat het begrip hommage ruim overtreft.

+ O is for Orgasm

Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2012, DCP, sans dial, , 4'

Fragment uit "The ABC of Death", samengesteld uit 26 (zeer) korte films zoals de letters van het alfabet. Dit is de O voor "la petite mort" op psychedelische hallucinerende wijze. Kreten, leder en (geweer)schoten staan op het menu.

26.01 > 20:00
Nada

Quatrième roman de Manchette, le plus ouvertement politique, "Nada" raconte l’enlèvement de l’ambassadeur des États-Unis par un groupe anarchiste. Manchette se positionne sur ces années rouges, en vitriolant aussi bien le pouvoir en place que la lutte armée dans laquelle il voit "un naufrage dans le spectacle" et "une véritable catastrophe pour le mouvement révolutionnaire". Seule adaptation de Manchette où il signe aussi le scénario, "Nada" est réalisé par Claude Chabrol, qui semble lui s’intéresser à la grande comédie politique se jouant en coulisses (petites bassesses, grandes ambitions, mollesse générale, trahisons de tous ordres et rivalités mesquines), dont il dresse un portrait grotesque et glaçant.


Nada

Vierde roman van Manchette, met een duidelijke politieke dimensie. "Nada" verhaalt de ontvoering van de ambassadeur van de Verenigde Staten door een groep anarchisten. Manchette stelt zich op één lijn met de rode jaren, en smijt met vitriool naar zowel de machthebbers als naar de gewapende strijd die hij ziet als "een mislukking in het schouwspel" en een "ware ramp voor de revolutionaire beweging". Dit is de enige film waar hij zelf instaat voor het scenario. Regisseur Claude Chabrol interesseert zich op zijn beurt voor de grote komedie die zich in de coulissen afspeelt (slagen onder de gordel, grote ambities, gebrek aan wilskracht, verraad en rivaliteit) waarvan hij een grotesk en ijzingwekkend portret borstelt.


Doug Headline : série noire et cinéma

Tristan Jean Manchette a 9 ans lorsqu’il assiste au tournage de "Nada", adapté du roman de son père Jean-Patrick Manchette (1942-1995) par Claude Chabrol. Très vite, il suit les traces de ce père cinéphile, passionné par les westerns et les films noirs, proche de l’Internationale situationniste, romancier ("Laissez bronzer les cadavres", co-écrit en 1971 avec Jean-Pierre Bastid, est sa première Série Noire), critique littéraire et de cinéma, traducteur, scénariste et dialoguiste de films…

À 16 ans, Tristan Jean entre dans la rédaction de Métal Hurlant et adopte le pseudonyme de Doug Headline en hommage à son père (dont les chroniques dans Charlie Mensuel étaient signées Shuto Headline) et à l’acteur Douglas Fairbanks. Il va ensuite être chroniqueur de cinéma et journaliste (Actuel, Libération, Nitro, The Face, Rock & Folk…), auteur de plusieurs livres-jeux (mais aussi d’une monographie sur James Stewart, d’un recueil d’entretiens avec John Cassavetes), co-fondateur et rédacteur en chef de Starfix, éditeur, directeur de collection, scénariste de BD et de cinéma, réalisateur de documentaires et de fictions, maître d’œuvre de la réédition des ouvrages de son père… Plusieurs fois adapté au cinéma ("Folle à tuer" d’Yves Boisset, "Trois hommes à abattre" de Jacques Deray, "Pour la peau d’un flic" d’Alain Delon…), celui-ci fut rarement emballé par le résultat. Son fils est du même avis : jusqu’il y a peu, le seul bon Manchette à l’écran c’était "Nada"… Mais maintenant il y a "Laissez bronzer les cadavres", qui perpétue le style précis et tranchant de l’auteur, entièrement dédié aux comportements de ses protagonistes.

Fin connaisseur de la Série Noire, Doug Headline sera notre invité (aux côtés d’Hélène Cattet & Bruno Forzani) pour parler du périlleux exercice de porter un roman à l’écran, de l’œuvre de son père, ou encore du sous-genre "néo-polar" que celui-ci inaugura,…

+ Nada

Claude Chabrol, 1974, FR, 35mm > video, vo fr , 133'

Quatrième roman de Manchette, le plus ouvertement politique, "Nada" raconte l’enlèvement de l’ambassadeur des États-Unis par un groupe anarchiste. Manchette se positionne sur ces années rouges, en vitriolant aussi bien le pouvoir en place que la lutte armée dans laquelle il voit "un naufrage dans le spectacle" et "une véritable catastrophe pour le mouvement révolutionnaire". Seule adaptation de Manchette où il signe aussi le scénario, "Nada" est réalisé par Claude Chabrol, qui semble lui s’intéresser à la grande comédie politique se jouant en coulisses (petites bassesses, grandes ambitions, mollesse générale, trahisons de tous ordres et rivalités mesquines), dont il dresse un portrait grotesque et glaçant.

17.02 > 19:00
Doug Headline : série noire & cinema

Tristan Jean Manchette is negen jaar wanneer hij meedoet aan de verfilming door Claude Chabrol van "Nada", een roman van zijn vader Jean-Patrick Manchette (1942-1995). Al heel snel treedt de jongen in de voetsporen van zijn cinefiele vader die een passie had voor westerns en films noirs (hard boiled detectiveverhalen op z’n Frans), die affiniteiten had met de beweging van de Internationale Situationisten, maar ook romanschrijver was ("Laissez bronzer les cadavres" uit 1971 dat hij samen schreef met Jean-Pierre Bastid, is zijn eerste Série Noire), literatuur- en filmrecensent, vertaler, filmscenarist en dialoogschrijver.

Op 16 jaar wordt Tristan Jean lid van de redactie van het Franse cultstripblad Metal Hurlant en neemt hij het synoniem Doug Headline aan als eerbetoon aan zijn vader (wiens kronieken in Charlie Mensuel gesigneerd waren met Shuto Headline) en aan de acteur Douglas Fairbanks. Vervolgens wordt hij filmrecensent en journalist (Actuel, Libération, Nitro, The Face, Rock & Folk…), publiceert hij verschillende gameboeken maar ook een monografie over James Stewart en een bundel interviews met John Cassavetes, is hij medestichter en hoofdredacteur van Starfix, uitgever, collectieverantwoordelijke, strip- en filmscenarist, documentaire- en filmmaker, verantwoordelijke voor de heruitgave van de werken van zijn vader...

Verschillende verfilmingen ("Folle à tuer" van Yves Boisset, "Trois hommes à abattre" van Jacques Deray, "Pour la peau d’un flic" van Alain Delon…) stelden Jean-Patrick Manchette al teleur, en zijn zoon was dezelfde mening toegedaan. Tot nu toe was "Nada" de enige goeie Manchette op het scherm. Maar nu is er "Laissez bronzer les cadavres" die trefzeker de stijl van de auteur benadert, die het gedrag van de protagonisten helemaal centraal staat.

Doug Headline is een groot kenner van Série Noire. Samen met Hélène Cattet & Bruno Forzani is hij te gast om het te hebben over de hachelijke onderneming van het verfilmen van een roman, over het werk van zijn vader, en over het subgenre van de “neo-polar” dat hij lanceert…

+ Nada

Claude Chabrol, 1974, FR, 35mm > video, vo fr , 133'

Vierde roman van Manchette, met een duidelijke politieke dimensie. "Nada" verhaalt de ontvoering van de ambassadeur van de Verenigde Staten door een groep anarchisten. Manchette stelt zich op één lijn met de rode jaren, en smijt met vitriool naar zowel de machthebbers als naar de gewapende strijd die hij ziet als "een mislukking in het schouwspel" en een "ware ramp voor de revolutionaire beweging". Dit is de enige film waar hij zelf instaat voor het scenario. Regisseur Claude Chabrol interesseert zich op zijn beurt voor de grote komedie die zich in de coulissen afspeelt (slagen onder de gordel, grote ambities, gebrek aan wilskracht, verraad en rivaliteit) waarvan hij een grotesk en ijzingwekkend portret borstelt.

17.02 > 19:00
Massacre pour une orgie

"Massacre pour une orgie, c’est la pierre de Rosette du cinéma de sexploitation qui attend encore d’être déchiffrée. C’est un rêve vicieux en noir et blanc, un voyage lysergique licencieux, un collage caillouteux invraisemblable qui vire au film noir surréel et épique. Sexe, drogue, sadisme et nudité. L’underground s’envoie en l’air avec le film d’art…" (Frédéric Thibaut, Cinérotica n°3, 2008). Officiellement produit au Luxembourg où la législation était plus souple qu’en France, ce film érotique de gangsters, premier long métrage de Jean-Pierre Bastid (sous le pseudo de Jean-Loup Grosdard, "pour saluer le seul cinéaste de la Nouvelle Vague qui m’émerveillait"), n’échappa pas à la censure gaulliste. Le négatif fut saisit au laboratoire et "Massacre pour une orgie" interdit en salles par la Commission de contrôle, dont un membre écrivit : "Le film est à interdire totalement et le réalisateur est à interner". Les copies ayant apparemment toutes disparues, nous sommes heureux de ne pas devoir vous montrer la version anglophone du film, expurgée de passages jugés outrageux par le distributeur américain qui pour compléter le massacre y ajouta des dialogues de son cru. À force de recherches obstinées et d’une bonne dose de chance, nous avons fini par mettre la main sur la perle rare : une copie 35mm ! Sous-titrée en néerlandais, s’il vous plaît…


Massacre pour une orgie

"Massacre pour une orgie is de steen van Rosetta van de sexploitation die nog ontcijferd moet worden. Het is een zondige droom in zwart-wit, een bandeloze lsd-trip, een onwaarschijnlijk heikele collage die neigt naar een surreële en epische film noir. Sex, drugs, sadisme en bloot. Underground neukt kunstfilm..." (Frédéric Thibaut, Cinérotica nr. 3, 2008).

Officieel werd deze film geproduceerd in Luxemburg waar de wetgeving soepeler was dan in Frankrijk. Toch kan ook deze erotische gangsterfilm - de eerste langspeler van Jean-Pierre Bastid (onder het pseudoniem Jean-Loup Grosdard ‑ “om de enige regisseur van de Nouvelle Vague waarvan ik fan was te eren”) - niet aan de gaullistische censuur ontsnappen : het negatief werd in het labo in beslag genomen en de film verboden door de censuurcommissie die schreef : "De film moet helemaal verboden worden en de regisseur op geïnterneerd worden."

Omdat de originele kopij van de film klaarblijkelijk verloren was gegaan, hadden we schrik dat wij je enkel de Engelstalige versie konden tonen, ontdaan van enkele scenes die door de Amerikaanse verdeler als te stuitend beschouwd werden, en die er op de koop aan toe zomaar enkele dialogen aan had toegevoegd die hij uit zijn mouw schudde. Het wrede lot van talloze genrefilms van toen… Maar met een grote dosis verbetenheid en een flinke portie geluk hebben we de hand kunnen leggen op een 35mm kopij van deze zeldzame parel ! En Nederlands ondertiteld op de koop toe...


Jean-Pierre Bastid, du "Testament d’Orphée" à "Dupont Lajoie"

Jean-Pierre Bastid a 23 ans lorsqu’il devient l’assistant de Jean Cocteau sur "Le testament d’Orphée" (1960). Il sera ensuite celui de Nicholas Ray, avant de participer à l’écriture de scénarios de polars sexy ("L’enfer sur la plage" de José Benazéraf, "La peur et l’amour" de Max Pécas…), de co-écrire le très polémique "Dupont Lajoie" (réalisé par Yves Boisset en 1975), et au milieu de tout ça de réaliser lui-même des films… Ceux-ci s’inscrivent tour à tour dans des tendances qu’on pense souvent antinomiques : le cinéma de recherche et le cinéma de genre, la Nouvelle Vague et l’érotisme, le politique et le populaire, mais avec pour point commun d’explorer des formes radicales, de développer une critique sociale… et d’être signés de pseudonymes quand il s’agit de travaux de commande, dont Bastid feint de respecter les contraintes pour mieux les piétiner. Sa collaboration avec son ami Jean-Patrick Manchette est à l’image de cette liberté, elle qui alla de l’écriture du film "Salut les copines" (1967) à celle du polar "Laissez bronzer les cadavres" (1971), en passant par une enquête sur l’enlèvement de Mehdi Ben Barka… Depuis, Jean-Pierre Bastid n’a cessé de réaliser des films, d’écrire des romans et des scénarios… À quelques semaines près, il fêtera ses 81 ans lors de sa visite au Nova. La rencontre, émaillée de deux courts métrages de Jean-Pierre Bastid et d’une séquence d’archives, se fera en compagnie d’Hélène Cattet & Bruno Forzani… Et de Christophe Bier, historien du cinéma érotique français, qui ne pouvait manquer l’exhumation d’une copie de "Massacre pour une orgie", ce film à l’histoire abracadabrante… Quasi invisible jusque ce soir !

+ Des extraterrestres

Jean-Pierre Bastid & Claude Becognée, 1969, FR, 35mm, vo fr , 8'

Un regard anthropologique sur la société humaine, par un extraterrestre débarquant sur Terre…

+ Bartleby

Jean-Pierre Bastid, 1972, FR, 35mm, vo fr , 20'

Un film né de l’engouement immodéré de Jean-Pierre Bastid pour l’œuvre d’Herman Melville et particulièrement sa nouvelle "Bartleby". "Pourtant son éloge de la résistance passive, si admirable qu’il fût, m’incommodait par sa noblesse de ton. J’ai tâché d’y remédier." Tourné en trois jours, on y croise notamment le cinéaste Jean-Pierre Lajournade et l’écrivain Jean-Patrick Manchette…

+ Au festival

Jacqueline Wester, 1966, FR, video, vo fr , 10'

Reportage de la télévision française où l’on suit l’équipe de "Massacre pour une orgie" faisant sensation à Cannes, où elle s’est invitée pour un happening surréaliste.

+ Massacre pour une orgie

Jean-Loup Grosdard, 1966, FR-LU, 35mm, vo fr st nl, 82'

"Massacre pour une orgie, c’est la pierre de Rosette du cinéma de sexploitation qui attend encore d’être déchiffrée. C’est un rêve vicieux en noir et blanc, un voyage lysergique licencieux, un collage caillouteux invraisemblable qui vire au film noir surréel et épique. Sexe, drogue, sadisme et nudité. L’underground s’envoie en l’air avec le film d’art…" (Frédéric Thibaut, Cinérotica n°3, 2008). Officiellement produit au Luxembourg où la législation était plus souple qu’en France, ce film érotique de gangsters, premier long métrage de Jean-Pierre Bastid (sous le pseudo de Jean-Loup Grosdard, "pour saluer le seul cinéaste de la Nouvelle Vague qui m’émerveillait"), n’échappa pas à la censure gaulliste. Le négatif fut saisit au laboratoire et "Massacre pour une orgie" interdit en salles par la Commission de contrôle, dont un membre écrivit : "Le film est à interdire totalement et le réalisateur est à interner". Les copies ayant apparemment toutes disparues, nous sommes heureux de ne pas devoir vous montrer la version anglophone du film, expurgée de passages jugés outrageux par le distributeur américain qui pour compléter le massacre y ajouta des dialogues de son cru. À force de recherches obstinées et d’une bonne dose de chance, nous avons fini par mettre la main sur la perle rare : une copie 35mm ! Sous-titrée en néerlandais, s’il vous plaît…

24.02 > 19:00
Jean-Pierre Bastid, van "Testament d’Orphée" tot "Dupont Lajoie"

Jean-Pierre Bastid is 23 wanneer hij assistent wordt van Jean Cocteau voor zijn film "Le testament d’Orphée" (1960). Daarna werkt hij samen met Nicholas Ray, vooraleer zich te storten op scenario’s voor sexy politiefilms ("L’enfer sur la plage" van José Benazéraf, "La peur et l’amour" van Max Pécas), mee te schrijven aan het polemische "Dupont Lajoie" (van regisseur Yves Boisset in 1975), en tussendoor ook nog eens zijn eigen films te draaien... Films van onderling zeer verschillende, zelfs tegengestelde genres : arthouse en exploitation, Nouvelle vague en erotische films, politiek en populair. Radicale vormen aftasten en een stevige portie maatschappijkritiek vormen de rode draad in zijn oeuvre. Wanneer het om opdrachtfilms gaat, maakt hij steevast gebruik van pseudoniemen en wendt hij voor de instructies na te leven om ze beter aan zijn laars te kunnen lappen. Een schoolvoorbeeld van de vrijheid die hij zich permitteerde was de samenwerking met zijn vriend Jean-Patrick Manchette, die ging van het scenario voor de film "Salut les copines" (1967) tot de politieroman "Laissez bronzer les cadavres" (1971) zonder daarbij een onderzoek over de ontvoering van Mehdi Ben Barka te vergeten... Jean-Pierre Bastid is onophoudelijk films, romans en scenario’s blijven realiseren. Enkele weken voor zijn 81ste verjaardag zakt hij af naar Nova, in het gezelschap van Hélène Cattet & Bruno Forzani. Tijdens deze ontmoeting, in het gezelschap van Hélène Cattet & Bruno Forzani, vertonen we twee kortfilm van Jean-Pierre Bastid en een reeks archiefbeelden. Ook Christophe Bier, kenner van de erotische Franse cinema, is van de partij om de kopij "Massacre pour une orgie" op te delven, deze film met een onwaarschijnlijke geschiedenis die tot op vandaag nauwelijks vertoond is !

+ Des extraterrestres

Jean-Pierre Bastid & Claude Becognée, 1969, FR, 35mm, vo fr , 8'

Een antropologische kijk op de samenleving door een buitenaards wezen dat net op onze planeet is beland...

+ Bartleby

Jean-Pierre Bastid, 1972, FR, 35mm, vo fr , 20'

Een film die ontstond uit de passie van Jean-Pierre Bastid voor het werk van Herman Melville en meer bepaald voor zijn roman "Bartleby". "Nochtans hinderde zijn eerbetoon aan het passieve verzet mij, hoe eerbaar ook, door de voorname toon ervan. Ik heb getracht daar iets aan te doen." De film is in drie dagen ingeblikt, en we komen er onder meer de cineast Jean-Pierre Lajournade en de schrijver Jean-Patrick Manchette in tegen...

+ Au festival

Jacqueline Wester, 1966, FR, video, vo fr , 10'

Franse televisiereportage waarin we de filmploeg van "Massacre pour une orgie" volgen die sensatie verwekt in Cannes, waar ze uitgenodigd is voor een surrealistische happening.

+ Massacre pour une orgie

Jean-Loup Grosdard, 1966, FR-LU, 35mm, vo fr st nl, 82'

"Massacre pour une orgie is de steen van Rosetta van de sexploitation die nog ontcijferd moet worden. Het is een zondige droom in zwart-wit, een bandeloze lsd-trip, een onwaarschijnlijk heikele collage die neigt naar een surreële en epische film noir. Sex, drugs, sadisme en bloot. Underground neukt kunstfilm..." (Frédéric Thibaut, Cinérotica nr. 3, 2008).

Officieel werd deze film geproduceerd in Luxemburg waar de wetgeving soepeler was dan in Frankrijk. Toch kan ook deze erotische gangsterfilm - de eerste langspeler van Jean-Pierre Bastid (onder het pseudoniem Jean-Loup Grosdard ‑ “om de enige regisseur van de Nouvelle Vague waarvan ik fan was te eren”) - niet aan de gaullistische censuur ontsnappen : het negatief werd in het labo in beslag genomen en de film verboden door de censuurcommissie die schreef : "De film moet helemaal verboden worden en de regisseur op geïnterneerd worden."

Omdat de originele kopij van de film klaarblijkelijk verloren was gegaan, hadden we schrik dat wij je enkel de Engelstalige versie konden tonen, ontdaan van enkele scenes die door de Amerikaanse verdeler als te stuitend beschouwd werden, en die er op de koop aan toe zomaar enkele dialogen aan had toegevoegd die hij uit zijn mouw schudde. Het wrede lot van talloze genrefilms van toen… Maar met een grote dosis verbetenheid en een flinke portie geluk hebben we de hand kunnen leggen op een 35mm kopij van deze zeldzame parel ! En Nederlands ondertiteld op de koop toe...

24.02 > 19:00
Des extraterrestres

Un regard anthropologique sur la société humaine, par un extraterrestre débarquant sur Terre…


Bartleby

Un film né de l’engouement immodéré de Jean-Pierre Bastid pour l’œuvre d’Herman Melville et particulièrement sa nouvelle "Bartleby". "Pourtant son éloge de la résistance passive, si admirable qu’il fût, m’incommodait par sa noblesse de ton. J’ai tâché d’y remédier." Tourné en trois jours, on y croise notamment le cinéaste Jean-Pierre Lajournade et l’écrivain Jean-Patrick Manchette…


Au festival

Reportage de la télévision française où l’on suit l’équipe de "Massacre pour une orgie" faisant sensation à Cannes, où elle s’est invitée pour un happening surréaliste.


Des extraterrestres

Een antropologische kijk op de samenleving door een buitenaards wezen dat net op onze planeet is beland...


Bartleby

Een film die ontstond uit de passie van Jean-Pierre Bastid voor het werk van Herman Melville en meer bepaald voor zijn roman "Bartleby". "Nochtans hinderde zijn eerbetoon aan het passieve verzet mij, hoe eerbaar ook, door de voorname toon ervan. Ik heb getracht daar iets aan te doen." De film is in drie dagen ingeblikt, en we komen er onder meer de cineast Jean-Pierre Lajournade en de schrijver Jean-Patrick Manchette in tegen...


Au festival

Franse televisiereportage waarin we de filmploeg van "Massacre pour une orgie" volgen die sensatie verwekt in Cannes, waar ze uitgenodigd is voor een surrealistische happening.


http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2275&lang=fr