> Oblique Music

L’envie de montrer conjointement "Frank" et "Imagine Waking Up Tomorrow and All Music Has Disappeared" nous a paru propice à revenir sur quelques figures et expériences de musique hors des sentiers battus. Ce qu’on appelle "Outsider Music" (terme désignant les formes musicales de l’art brut) mais pas seulement, car ce genre d’étiquette perd de son sens si elle renferme une définition trop précise et définitive. Que se passe-t-il quand l’inattendu se produit vraiment ? Peut-on rester serein face au succès ? L’envie de succès est-elle saine ? Depuis l’apparition de l’électricité et l’industrialisation de la musique populaire, que s’est-il joué ? À l’heure où l’amateurisme (au sens noble du terme) est devenu la force principale de la musique, qui sont ceux qui, par choix ou par décalage social, psychique ou stylistique, se retrouvent en dehors de l’industrie ? Et si la folie se trouvait plutôt à l’intérieur de ce système qu’en dehors ?… Autant de questions qui ne trouveront pas de réponses ici, mais qui nous permettent d’aller voir du côté de ceux qui tirent dans les coins, fuient le "mainstream" et créent ainsi de beaux monstres rigolards, des formes nouvelles entre les cases qui leur manquent.


Door "Frank" en "Imagine Waking Up Tomorrow and All Music Has Disappeared" samen op de affiche te zetten, wilden we de spots richten op enkele opmerkelijke persoonlijkheden uit de outsidermuziek. Deze term verwijst naar de muzikale uitdrukkingsvorm van de zogeheten "art brut", een vlag die de omvang en gelaagdheid van deze bijzondere creaties nauwelijks dekt.
Wat als het onverwachte toch gebeurt ? Zijn mensen wel opgewassen tegen succes ? En is het nastreven van succes op zich wel gezond ? Wat is de werkelijke impact van de industrialisering van populaire muziek ? De huidige muziekproductie wordt beheerst door amateurisme in de meest positieve zin van het woord. Maar wie zijn diegenen die zich vanuit een weloverwogen keuze of als gevolg van een of andere sociale, mentale of stilistische "handicap" buiten de muziekindustrie opstellen ? En wat als de waanzin niet buiten, maar bínnen het systeem zit ? We hebben allerminst de pretentie om deze vragen te beantwoorden. Lees ze daarom als een uitnodiging om mee op verkenning te gaan langs de wonderbaarlijke muzikale creaties van hen die buiten (en ver boven) de mainstream staan.


Frank

Jeune musicien rêvant de devenir une rock star, Jon (Domhnall Gleeson) croise le chemin d’un groupe de pop-rock avant-gardiste, les Soronprfbs, à la recherche d’un nouveau claviériste. Leur leader, Frank (Michael Fassbender), est aussi fascinant que mystérieux : ce génie musical vit dissimulé en permanence sous une grande tête en papier mâché. Tout en cherchant à percer son mystère, Jon devient son protégé, alors que sa présence est moins bien acceptée par d’autres membres du groupe lui reprochant de penser plus au succès qu’à la création. Entre phases de doute et éclats de créativité, rapports fusionnels et crises de confiance, l’enregistrement du premier album des Soronprfbs et leurs concerts les conduiront dans une aventure humaine de l’Irlande jusqu’au Texas.

Pour réaliser ce film étonnant, Lenny Abrahamson s’est inspiré de l’histoire de Chris Sievey (1955-2010). Ce comédien et musicien anglais à la sensibilité artistique à fleur de peau, plus connu sous le nom et le masque de Frank Sidebottom, avait d’ailleurs exprimé le souhait de ne pas être l’objet d’un biopic — ce que ce film n’est pas. Quant au personnage de Jon, il est inspiré par Jon Ronson, qui a fait partie du groupe de Frank Sidebottom et dont on suit ici le parcours initiatique. Le reste n’est que libertés prises avec la réalité et le résultat oscille quelque part entre comédie, drame et slapstick. Alors comment définir "Frank" ? Pour Lenny Abrahamson, "c’est comme si le vrai Frank Sidebottom faisait un rêve où il s’imagine en rocker américain, plus sexy, plus outsider que le performer du nord de l’Angleterre qu’il était". Mais la réussite de cette expérience cinématographique tient aussi au fait qu’une fable s’écrit à travers l’histoire de ces personnages, nous plongeant dans un processus créatif stimulé par les troubles de personnalité d’un musicien qui a choisi l’anonymat pour rester fidèle à lui-même.

12.01 > 20:00 + 13.01 > 22:00 + 14.01 > 21:00 + 15.01 > 21:00 + 19.01 > 22:00 + 20.01 > 22:00 + 26.01 > 22:00 + 29.01 > 15:00 + 29.01 > 21:00 + 05.02 > 15:00 + 12.02 > 16:00 + 16.02 > 22:00 + 23.02 > 22:00 + 26.02 > 21:00
Frank

Zoals elke beginnende muzikant droomt Jon van een bestaan als beroemde rockster. Per toeval komt hij bij de avant-garde pop-rockband Soronprfbs terecht, met de even mysterieuze als geniale frontman Frank (Michael Fassbender) die rondloopt met een kingsize hoofd van papier-maché. Nieuwsgierig naar de mens onder het masker, wordt Jon al gauw diens beschermeling. Maar de andere bandleden zijn minder enthousiast en verwijten hem meer aan succes dan aan muziek te denken. De opnames van de eerste plaat gevolgd door een concerttour die de groep van Ierland naar Texas brengt, zijn een avontuur met een diepmenselijke dimensie waarin immense twijfel, intense creativiteit, fusionele samenwerking en diepe vertrouwenscrisissen elkaar in snel tempo afwisselen. Regisseur Lenny Abrahamson inspireerde zich voor dit filmisch buitenbeentje op het levensverhaal van de artistiek hooggevoelige acteur/muzikant Chris Sievey (1955-2010). Diens alter ego, Frank Sidebottom, was permanent gemaskerd waardoor er geen emoties van zijn gezicht af te lezen vielen. Zelf had Chris Sievey zich openlijk uitgesproken tegen het verfilmen van zijn leven. Net daarom is "Frank" geen biopic geworden. Hoewel de film gebaseerd is op bandlid Jon Ronson, is de rest van het scenario toe te schrijven aan artistieke vrijheid. Lenny Abrahamson omschreef zijn film zelf als een verhaal waarin "de echte Frank Sidebottom ervan droomt een Amerikaanse rockster te zijn, met meer sexappeal en een hoger outsidergehalte dan de echte performer uit Noord-Engeland." Het opmerkelijke eindresultaat schakelt voortdurend tussen komedie, drama en slapstick. Doorheen de evolutie van de personages brengt Abrahamson een fabel tot leven die de kijker meesleurt in de ups en downs van een creatief proces dat gevoed wordt door de persoonlijkheidsproblemen van Frank. We leren de man onder het masker kennen als een uitzonderlijke artiest die bewust voor anonimiteit kiest om op die manier trouw aan zichzelf te blijven.

12.01 > 20:00 + 13.01 > 22:00 + 14.01 > 21:00 + 15.01 > 21:00 + 19.01 > 22:00 + 20.01 > 22:00 + 26.01 > 22:00 + 29.01 > 15:00 + 29.01 > 21:00 + 05.02 > 15:00 + 12.02 > 16:00 + 16.02 > 22:00 + 23.02 > 22:00 + 26.02 > 21:00
Imagine Waking Up Tomorrow and All Music Has Disappeared

Qu’adviendrait-il si la musique disparaissait de la surface de la Terre ? Pourrait-on la faire renaître ? Comment ? Le réalisateur suisse Stefan Schwietert, auteur de nombreux films sur la musique, suit un musicien écossais sillonnant la campagne britannique à la recherche de nouvelles voix pour son projet choral appelé The17 : un ensemble de chanteurs amateurs sans connaissances musicales et sans effectif permanent, dont les compositions ne peuvent être entendues que par les choristes eux-mêmes. Au milieu des champs, dans la rue, dans une usine ou dans une école, le musicien écossais demande ainsi à des personnes de tous horizons de chanter ou de fredonner un air qui n’existe pas encore, de la même manière que le cinéaste essaie de construire son documentaire autour de cette expérience musicale utopique et éphémère. Au cours du film, il apparaît que le protagoniste de cette aventure n’est autre que Bill Drummond. Chanteur du groupe punk Big in Japan à la fin des années 1970, Drummond connut son heure de gloire dans les années 1990 avec son projet musical acid house KLF, avant de la sacrifier dans un acte de rupture avec l’industrie musicale : après avoir brûlé un million de livres sterling, il fit en sorte que sa firme de disques ne puisse plus rééditer ses albums. Aujourd’hui, il parcourt le monde en composant une symphonie musicale immatérielle avec des inconnus. Stefan Schwietert se saisit de ce personnage hors normes cherchant à préserver la magie de la musique contre la cupidité du système mainstream, pour réaliser un film sur la dimension universelle de la musique et son importance dans nos vies. À voir. Et à entendre !

13.01 > 20:00 + 22.01 > 21:00 + 29.01 > 17:00 + 02.02 > 22:00 + 11.02 > 19:00 + 19.02 > 21:00 + 26.02 > 19:00
Imagine Waking Up Tomorrow and All Music Has Disappeared

Wat zou er gebeuren moest alle muziek plots uit de wereld verdwijnen ? Zouden we ze opnieuw kunnen uitvinden ? En hoe dan ? De Zwitserse regisseur Stefan Schwietert had al verschillende muziekdocumentaires op het palmares toen hij aan Imagine Waking Up... begon. Hierin volgt hij een Schotse muzikant die het Engelse platteland afschuimt op zoek naar nieuwe stemmen voor zijn koor The17. Middenin de velden, op straat, in een fabriek of in een school : de man vraagt aan om het even wie om een stukje te zingen of een melodietje te hummen dat nog niet bestaat. Het gaat hier natuurlijk niet om zomaar een koor, maar om een wisselend amateurensemble dat zonder enige muzikale voorkennis of partituur composities brengt die niet geregistreerd worden. Schwietert filmt dit vergankelijke en haast utopische muzikale experiment in dezelfde losse stijl als waarmee Bill Drummond zijn koorleden rekruteert. Voor wie die laatste niet kent : Drummond startte zijn muzikale carrière eind jaren 70 als zanger van punkband Big in Japan, maar zijn muzikale hoogtepunt bereikte hij tijdens de technowave van de jaren 90 met het acid house project The KLF. Een commercieel succes dat hij eigenhandig en op niet mis te verstane wijze beëindigde door voor een miljoen pond bankbriefjes in de fik te steken. Drummond brak met de muziekindustrie en zorgde er en passant ook voor dat zijn platenfirma geen werk van hem zou kunnen heruitbrengen. Vandaag reist hij dus de wereld rond op zoek naar onbekende stemmen die een bijdrage willen leveren aan zijn immateriële symfonie, een ongrijpbaar en niet reproduceerbaar werk dat het magische van muziek wil beschermen tegen de hebzucht van het systeem. Stefan Schwietert levert een film af die verder reikt dan louter de persoon en het project : het gaat hier immers ook over het universele karakter van muziek en het onmiskenbare belang ervan in het leven van elke mens. Te zien - en bovenal - te horen !

13.01 > 20:00 + 22.01 > 21:00 + 29.01 > 17:00 + 02.02 > 22:00 + 11.02 > 19:00 + 19.02 > 21:00 + 26.02 > 19:00
Bad Boy Bubby

Il faudra sans doute un certain temps au spectateur avant de comprendre la relation entre ce film et cette programmation "Oblique Music". Et pourtant, ce lien n’en prendra que plus de force une fois établi à l’écran. Tout commence dans l’ambiance glauque et sombre d’un appartement miteux où un homme de 35 ans est séquestré depuis sa naissance par sa mère. Relation incestueuse et atmosphère dérangeante. Bubby n’a jamais vu le jour, jusqu’au jour où un événement imprévu bouleverse sa vie et lui fait découvrir le monde extérieur à la fois étrange, terrible et merveilleux, constitué de gens, de rues, de voitures, d’arbres, de chats, de pizza… et de musique. Pour sa quatrième réalisation, le cinéaste hollando-australien Rolf De Heer réussit avec brio un film sur l’enfance et sur l’importance d’être aimé, dont l’idée lui est venue après avoir appris que presque tous les tueurs en série ont eu une enfance meurtrie. Puissant plaidoyer pour le droit à la différence, réalisé au terme d’une longue période de gestation, "Bad Boy Bubby" est un film hors normes qui a nécessité l’intervention de 32 chefs opérateurs (!), a donné son premier grand rôle à Nicholas Hope et a été couronné par de nombreux prix.

14.01 > 19:00 + 22.01 > 17:00 + 27.01 > 22:00 + 24.02 > 20:00
Bad Boy Bubby

Het zal even duren eer de kijker snapt waarom Nova deze film op een affiche over outsider muziek heeft gezet. De link wordt gegarandeerd duidelijk naarmate de beelden over het scherm rollen. Het verhaal begint in de bedompte sfeer van het groezelig en duister appartementje waar de 35-jarige Bubby al vanaf de geboorte door zijn moeder wordt misbruikt en vastgehouden. Daglicht kreeg hij daar nooit te zien, maar alles verandert wanneer een onverwachte bezoeker op de proppen komt en hij op de vlucht slaat. Plots bevindt hij zich middenin die vreemde, tegelijk gruwelijke en prachtige buitenwereld vol met mensen, straten, auto’s, bomen, katten, pizza en... muziek. De Australische regisseur Rolf De Heer slaagt er met zijn vierde langspeler in het verlangen naar liefde en waardering van het door een dysfunctionele kindertijd getekend hoofdpersonage samen te ballen in een pakkend verhaal. Het idee haalde De Heer uit het gegeven dat seriemoordenaars veelal één ding gemeen hebben, namelijk een getekende kindertijd, waarna hij het project de tijd gaf om langzaam te rijpen. Het resultaat is een krachtig pleidooi voor het recht op anders zijn. Met een prachtige vormgeving door niet minder dan 32 cameraregisseurs viel de film dik in de prijzen, maar ook het uitstekende acteerwerk van Nicholas Hope in een eerste hoofdrol heeft daar ongetwijfeld aan bijgedragen.

14.01 > 19:00 + 22.01 > 17:00 + 27.01 > 22:00 + 24.02 > 20:00
Le plein pays

Jean-Marie Massou vit reclus depuis plus de trente ans dans une forêt en France. Il creuse en solitaire des galeries souterraines qu’il orne de gravures archaïques. Elles doivent résister à la catastrophe planétaire annoncée et éclairer, par leurs messages clairvoyants, les futurs habitants. Il trimbale avec lui un vieux magnétophone sur lequel il enregistre des messages évoquant la fin de la reproduction humaine ou l’arrivée des extra-terrestres. Incompris par les paysans et les agriculteurs de sa région, il réfute les termes d’artiste, d’ermite, de sauvage ou d’homme des bois. C’est un travailleur manuel de la terre. Portrait d’un artiste non identifié, le film raconte cette expérience en marge de la société moderne, affectée par la misère humaine et la perte définitive d’un monde parfait. "Le plein pays" est un documentaire fascinant et perturbant. Pour son réalisateur, issu de l’art vidéo, il s’agit d’un film sur la résistance, l’isolement et la folie, qui questionne les limites de la pulsion créatrice. Le film sera précédé d’une écoute d’extraits du premier disque de Jean-Marie Massou, "Sodorome", qui vient de paraître.

12.01 > 22:00 + 28.01 > 19:00
Le plein pays

Regisseur Antoine Boutet stamt eigenlijk uit de videokunst. Over zijn documentaire "Le plein pays" zegt hij dat ze over verzet, isolement en waanzin gaat, en dat hij er de grenzen van de creatieve impuls mee wou verkennen. Centraal staat Jean-Marie Massou, een man die al 40 jaar teruggetrokken in een bos in Frankrijk leeft. Daar graaft deze zonderling in zijn eentje hele ondergrondse galerijen uit die hij versiert met voorhistorische figuren en motieven : boodschappen die de Apocalyps aankondigen en die de toekomstige aardbewoners moeten informeren. Op zijn onafscheidelijke cassetterecorder spreekt hij berichten in over het einde van de mens of over de komst van buitenaardse wezens. Voor de inwoners en de boeren uit de streek is Jean-Marie een mysterie. Etiketten als kunstenaar, kluizenaar, wildeman of bosbewoner legt hij naast zich neer, want zelf ziet hij zich als een arbeider van de aarde... In deze fascinerende documentaire wordt het portret geschetst van een niet te klasseren ’kunstenaar’, van een bijzonder mens die in de marge van de moderne samenleving een uitdrukking tracht te geven aan het verdriet om de menselijke miserie en om het definitieve verlies van een perfecte wereld. De vertoning van "Le plein pays" wordt vooraf gegaan door een luistersessie met fragmenten uit "Sodorme", het eerste album van Jean-Marie Massou dat net uitgebracht werd.

12.01 > 22:00 + 28.01 > 19:00
Linefork

Dans le bled perdu de Linefork, au fin fond du Kentucky, territoire dévasté et abandonné par l’industrie du charbon, Lee et Opal trainent leurs vieux jours dans une caravane. Il y a les champs qu’ils cultivent, les kilomètres qu’ils parcourent pour acheter quelques bricoles au Secours populaire du coin, la télévision qui monologue et les jours qui passent… Et puis il y a la musique, qui se transmet de père en fils et se dégaine en fin de soirée, au bal, au bar du coin. Musicien surdoué, Lee est passé maître dans l’art du banjo à deux cordes. Il a enregistré quelques morceaux de l’album "Moutain Music of Kentucky" pour le musicien John Cohen en 1959. Et bien plus tard, en 1999, il a sorti un seul disque sous son nom, "Whoa Mule". À coups de longs plans fixes, magistralement filmés et souvent distants, les deux réalisateurs décrivent la vie banale, oubliée et abandonnée, comme tant d’autres de cette mémoire vivante de la musique des Appalaches. Un quotidien terriblement modeste que la musique, quand elle surgit, réchauffe et enflamme. Alors, le monde entre dans le cadre, vibre d’une histoire plus vieille encore que les cheveux blancs de Lee.

15.01 > 17:00 + 29.01 > 19:00
Linefork

In een door de steenkoolindustrie verwoest en leeggezogen gebied, diep in de Amerikaanse staat Kentucky, ligt het godverlaten gat Linefork. Het koppel Lee en Opal slijten er hun oude dag in een caravan. De tijd vullen ze met het bewerken van enkele vierkante meters land, met het shoppen van prullen bij de plaatselijke Spullenhulp, en met het constante gezoem van de televisie. Maar in dat kalme leventje is ook een belangrijke plaats weggelegd voor muziek. Laat in de avond komen de twee echt goed op gang, wanneer het bal in het café om de hoek iedereen in vuur en vlam zet. Lee Sexton, een gepensioneerde ex-mijnwerker, is een levende muzieklegende en meester in de tweesnarige banjo, die in 1959 nog meewerkte aan het geroemde album "Mountain Music of Kentucky" van John Cohen. Vier decennia later bracht hij met "Whoa Mule" zelf een plaat uit onder zijn eigen naam. Rawlings en Silva weten dit levend stukje muziekgeschiedenis uit de Appalachen meesterlijk in beeld te brengen. Met lange, vaste shots, traag gefilmd en vanop een discrete afstand vertellen zij een verhaal nog ouder dan Lee’s witte haren. Een verhaal dat zoals vele in de plooien van de geschiedenis dreigt te verdwijnen, over een bescheiden leven dat telkens opnieuw opwarmt en ontvlamt zodra de muziek het overneemt.

15.01 > 17:00 + 29.01 > 19:00
While We Kiss the Sky

Rythmée par des ateliers d’artisanats et d’arts divers, la Communauté Shobu, une institution d’accueil pour personnes plus ou moins handicapées, est aussi un orchestre de percussion bigarré et explosif qui mêle autant les pensionnaires que leurs accompagnants. Shin Fukumori, l’éducateur-directeur et chef d’orchestre, mêle ces répétitions à la volonté claire et déterminée d’organiser des concerts publics avec son groupe, otto&orabu, afin que la folie créative au-delà d’un processus de musico-thérapie centré sur lui-même, expose au grand jour ses merveilles. Au quotidien se dévoilent les fondements d’une philosophie marquée par la liberté offerte aux pensionnaires de choisir leurs activités, tandis qu’entre répétitions et portraits souvent expressifs, les réalisateurs (Werner Penzel, connu notamment pour ses films avec Nicolas Humbert, et Ayako Mogi) nous guident vers la rencontre simple et saine d’une vie communautaire sublimée par le son. "While We Kiss the Sky" révèle une complémentarité saisissante et pertinente où la quête d’identité et d’épanouissement passe par l’orchestration d’une fanfare où danses, chants et cris se mêlent dans de folles sessions de jam éblouissantes, filmées avec une grande maîtrise.

15.01 > 19:00 + 27.01 > 20:00
While We Kiss the Sky

In de Shobu-gemeenschap, een Japans instituut voor personen met een mentale beperking, wisselen artistieke en artisanale workshops elkaar af. Shin Fukumori is tegelijk hoofdbegeleider en orkestleider van de kleurrijke en explosieve percussieband waarin patiënten en begeleiders samen muziek maken. De repetities zijn doordrongen van de ambitie om deze groep samen met zijn eigen band otto&orabu voor publiek te laten spelen. Daarmee wil Fukumori de waanzin als creatieve kracht boven de grenzen van de muziektherapie tillen en haar werkelijke schoonheid blootleggen. Zo krijgen de dagelijkse activiteiten in het instituut een filosofische basis die de keuzevrijheid van de bewoners voorop stelt. Regisseur Werner Penzel is vooral gekend vanwege de avant-garde muziekdocumentaire Step Across the Border die hij samen met Nicolas Humbert maakte. Hier levert hij met levenspartner en fotografe Ayako Mogi een werk af dat ons laat kennismaken met het eenvoudige, gezonde dagelijks leven in een wel heel bijzondere gemeenschap. "While We Kiss the Sky" onthult op meesterlijke wijze de pakkende en relevante complementariteit van een zoektocht naar identiteit en het proces van zelfontplooiing. Beide voltrekken zich hier doorheen de muziek van een dolle fanfare die dans, zang en schreeuw verenigt in uitbundige jamsessies.

15.01 > 19:00 + 27.01 > 20:00
Le débarquement spirituel Images de lumière

Échappé des académies, revenu des avants-gardes, démissionné du marché de l’art pour se retrouver en son Refuge sylvestre, d’où il renaîtra en artiste-ermite-poète-apiculteur-guide-etc., Chomo (dit Roger Chomeaux pour l’état civil) est un atypique parmi les Singuliers. À 82 ans, dont près de la moitié passés à créer dans son sanctuaire auto-édifié d’Achères-la-Forêt en France, il entreprend alors le "grand œuvre" de la sienne : son dernier film, celui que l’on voit en accéléré quand on va mourir. Durant deux ans, il élabore ce film quasi-testamentaire dans lequel il convoque tous les éléments qui avaient pu naître sous sa main (peintures, sons, lumières, sculptures, poèmes, chimie du laboratoire), comme pour donner une lecture totale, vivante de sa création. Peu montré, à ce jour encore inachevé, "Le débarquement spirituel" est une occasion rare de pénétrer l’œuvre alchimique de Chomo sous son jour le plus intense, et dont les ferments disséminés là il y a presque 30 ans semblent toujours actifs.

+ Jolie chanson

Vincent Guilbert, 2015, FR, HD, vo fr , 30'

Dans un monde où la culture dévitalise tout, Jean-Louis Costes a cette énergie intacte qui ridiculise la censure, liquide le bon goût, défie la littérature, et réanime une musique à ce jour comateuse. Prolifique et abrasif dans ses collages, vidéos, manifestes et jolies chansons, il y a un homme derrière tout cela qui a comme principal ennemi lui-même et le manque cruel de conviction en ses projets. Vincent Guilbert nous montre ici l’envers du personnage halluciné de scène, mettant en relief les dichotomies axiales de la création de Costes.

22.01 > 19:00 + 28.01 > 21:00
Le débarquement spirituel

Ontsnapt uit de academie, teruggekomen van de avant-garde, ontslagen uit de kunstmarkt, vond hij zijn toevlucht op een afgelegen stuk land van waaruit hij terugsloeg als Chomo (Roger Chomeaux voor de burgerlijke stand), de artiest-kluizenaar-dichter-imker-gids. Zelfs in de categorie speciale gevallen is Chomo atypisch. Met z’n 82 jaren, waarvan meer dan de helft doorgebracht in zijn zelfopgerichte heiligdom in Achères-la-Forêt in Frankrijk, onderneemt hij zijn ultieme levenswerk : zijn laatste film, de film die je in je laatste levensmomenten in fast forward ziet ontrollen. Twee jaar lang werkte hij aan deze quasi-testamentaire film waarin hij alle elementen oproept die van zijn hand konden zijn (schilderijen, klank, licht, beeldhouwwerken, gedichten, chemie...), als was het om een totaaloeuvre te bieden. Weinig vertoond en tot op vandaag onafgewerkt, is "Le débarquement spirituel" een zeldzame gelegenheid om het alchemistische oeuvre van Chomo te leren kennen.

+ Jolie chanson

Vincent Guilbert, 2015, FR, HD, vo fr , 30'

In een wereld waarin cultuur vaak levenloos lijkt, is de energie van muzikant-performer-schrijver Jean-Louis Costes er een die censuur ridiculiseert, de middenvinger opsteekt richting goede smaak, de literatuur uitdaagt en comateuze muziek een schop geeft. Deze noeste werker die een veelheid aan collages, video’s, manifesten en mooie liedjes die zich verschuilen achter noise voortbrengt, heeft als voornaamste vijand zichzelf en het gruwelijke gebrek aan overtuiging in zijn plannen. Vincent Guilbert toont ons de keerzijde van het podiumbeest, waarbij hij diep kerft in de innerlijke tweespalt van Costes.

22.01 > 19:00 + 28.01 > 21:00
Jolie chanson

Dans un monde où la culture dévitalise tout, Jean-Louis Costes a cette énergie intacte qui ridiculise la censure, liquide le bon goût, défie la littérature, et réanime une musique à ce jour comateuse. Prolifique et abrasif dans ses collages, vidéos, manifestes et jolies chansons, il y a un homme derrière tout cela qui a comme principal ennemi lui-même et le manque cruel de conviction en ses projets. Vincent Guilbert nous montre ici l’envers du personnage halluciné de scène, mettant en relief les dichotomies axiales de la création de Costes.

Jolie chanson



Jolie chanson

In een wereld waarin cultuur vaak levenloos lijkt, is de energie van muzikant-performer-schrijver Jean-Louis Costes er een die censuur ridiculiseert, de middenvinger opsteekt richting goede smaak, de literatuur uitdaagt en comateuze muziek een schop geeft. Deze noeste werker die een veelheid aan collages, video’s, manifesten en mooie liedjes die zich verschuilen achter noise voortbrengt, heeft als voornaamste vijand zichzelf en het gruwelijke gebrek aan overtuiging in zijn plannen. Vincent Guilbert toont ons de keerzijde van het podiumbeest, waarbij hij diep kerft in de innerlijke tweespalt van Costes.


The Other Universe of Klaus Beyer

Klaus Behnke accompagne partout son ami Klaus Beyer. De concerts en expositions, il a tourné ce portrait intime et bienveillant, nous permettant de découvrir ce curieux artiste berlinois dans les coulisses de son processus créatif. Ce film date de 1994 et offre aujourd’hui un autre aspect passionnant, puisqu’il montre en creux le Berlin d’après la chute du mur et son milieu alternatif. Ce qui s’illustre par le flyer où il est en compagnie de "die tödliche Doris", les cinémas et clubs où il se produit, l’appartement de sa mère et surtout le sien, encore emprunt de déco 70’s, avec lit-placard. On y découvre son travail à l’usine de bougies, les soirées avec sa mère qui lui prépare sandwich et café pour le lendemain, et le regard un peu dérangeant des artistes "décalés" qui se passionnent pour lui, artiste à la fois brillant, solitaire, pathétique, enthousiaste et enthousiasmant.

+ Je suis Frédéric

Damien Magnette, 2010, BE, audio, vo fr , 39'

À travers ce magnifique portrait sonore réalisé par Damien Magnette (l’homme du Wild Classical Music Ensemble), on suit le quotidien si particulier d’une personne "mentalement déficiente"… Frédéric se raconte, s’enregistre seul dans sa chambre, à la ferme où il travaille un jour par semaine, dans son atelier de peinture, dans ses trajets… Il glane des sons, une cafetière, une émission de télé, son père qui tousse… On recompose sa réalité à partir d’une foule de petits fragments anecdotiques. On entre petit à petit dans son intimité, dans son monde imaginaire, où se brouille la limite entre la réalité et la fiction. On se perd. On se laisse prendre par ce foisonnement. Il nous parle, de lui, de la société, de ce qu’il vit, de ce qu’il pense. Il questionne implicitement notre société, notre réalité, notre "normalité " à travers son regard et sa différence.

20.01 > 20:00 + 24.02 > 22:00
The Other Universe of Klaus Beyer

Klaus Behnke vergezelt zijn vriend Klaus Beyer overal. Tijdens concerten en tentoonstellingen draaide hij een intiem portret van hem, zodat wij deze bijzondere Berlijnse artiest kunnen ontdekken in de coulissen van zijn creatieve proces. De film dateert uit 1994 en toont meteen ook een ander verrassend aspect, namelijk dat van Berlijn net na de val van de muur en zijn alternatieve milieu van toen. Dit wordt geïllustreerd door de flyer waarop hij zich bevindt in het gezelschap van "die tödliche Doris", de cinema’s en de clubs waar hij optreedt, het appartement van zijn moeder en vooral het zijne dat in jaren 70-stijl gedecoreerd is, plooibed inbegrepen. We zien hem aan het werk in de kaarsenfabriek, tijdens avonden die hij doorbrengt met zijn moeder die voor hem boterhammen en koffie voor de volgende dag maakt, en de ietwat storende blik van “alternatieve” artiesten die interesse in hem betonen, in deze artiest die even briljant, solitair, pathetisch, enthousiast als enthousiasmerend is.

+ Je suis Frédéric

Damien Magnette, 2010, BE, audio, vo fr , 39'

Dit is een prachtig klankportret dat Damien Magnette (de man achter Wild Classical Music Ensemble) monteerde over het bijzondere dagelijkse leven van iemand met een "verstandelijke beperking"... Frédéric vertelt, maakt opnamen alleen in zijn kamer, in de boerderij waar hij een dag per week werkt, in zijn schildersatelier, tijdens zijn verplaatsingen... Hij verzamelt geluiden, een koffie-apparaat, een televisie-uitzending, zijn vader die hoest... Zijn beleving is een compositie op basis van een hele reeks kleine anekdotische fragmenten. Beetje bij beetje treden wij zijn wereld binnen, zijn verbeelding, waarin de grens tussen realiteit en fictie vervaagt. We lopen verloren. We laten ons erin opgaan. Hij spreekt tegen ons, over hem, over de maatschappij, over wat hij meemaakt, wat hij denkt. Impliciet bevraagt hij onze maatschappij, onze realiteit, onze “normaliteit” doorheen zijn blik en zijn anders-zijn.

20.01 > 20:00 + 24.02 > 22:00
Je suis Frédéric

À travers ce magnifique portrait sonore réalisé par Damien Magnette (l’homme du Wild Classical Music Ensemble), on suit le quotidien si particulier d’une personne "mentalement déficiente"… Frédéric se raconte, s’enregistre seul dans sa chambre, à la ferme où il travaille un jour par semaine, dans son atelier de peinture, dans ses trajets… Il glane des sons, une cafetière, une émission de télé, son père qui tousse… On recompose sa réalité à partir d’une foule de petits fragments anecdotiques. On entre petit à petit dans son intimité, dans son monde imaginaire, où se brouille la limite entre la réalité et la fiction. On se perd. On se laisse prendre par ce foisonnement. Il nous parle, de lui, de la société, de ce qu’il vit, de ce qu’il pense. Il questionne implicitement notre société, notre réalité, notre "normalité " à travers son regard et sa différence.


Je suis Frédéric

Dit is een prachtig klankportret dat Damien Magnette (de man achter Wild Classical Music Ensemble) monteerde over het bijzondere dagelijkse leven van iemand met een "verstandelijke beperking"... Frédéric vertelt, maakt opnamen alleen in zijn kamer, in de boerderij waar hij een dag per week werkt, in zijn schildersatelier, tijdens zijn verplaatsingen... Hij verzamelt geluiden, een koffie-apparaat, een televisie-uitzending, zijn vader die hoest... Zijn beleving is een compositie op basis van een hele reeks kleine anekdotische fragmenten. Beetje bij beetje treden wij zijn wereld binnen, zijn verbeelding, waarin de grens tussen realiteit en fictie vervaagt. We lopen verloren. We laten ons erin opgaan. Hij spreekt tegen ons, over hem, over de maatschappij, over wat hij meemaakt, wat hij denkt. Impliciet bevraagt hij onze maatschappij, onze realiteit, onze “normaliteit” doorheen zijn blik en zijn anders-zijn.


Projet Utopique Hautement Explosif

Diverses captations d’ateliers entre valides bruxellois et handicapés, coorganisés par l’asbl Gratte et la Cité des jeunes de Saint Gilles, composent ce clip aussi barré que les œuvres brutes de Monsieur Pimpant, metteur en forme de ce "Projet Utopique Hautement Explosif".


Projet Utopique Hautement Explosif

Verschillende opnamen van workshops met Brusselaars waarvan sommigen met en anderen zonder handicap, een co-organisatie van vzw Gratte en jeugdhuis “Cité des jeunes”uit Sint-Gillis, vormen deze clip die even veelkleurig is als het werk van Monsieur Pimpant, de motor achter dit “Hoogexplosief Utopisch Project”.


Après la mort, après la vie

Le Docteur A et l’Infirmier O combattent la nuit par la gravure sur bois et le cinéma. Les auteurs de cette étrange animation, dont Adolpho, artiste "outsider" de la "S" Grand Atelier à Vielsam, y adaptent leur BD de même nom aux éditions Fremok.


Après la mort, après la vie

Docter A en Verpleger O verslaan de nacht met houtgravures en film. De auteurs van deze vreemde animatiefilm, waaronder Adolpho, "outsider"-kunstenaar van “la "S" Grand Atelier” in Vielsam, verfilmen hun gelijknamige strip uit de stal van Fremok.


L’Orchestre Sauvage de Belgique Concert

L’Orchestre Sauvage de Belgique, c’est cinq enfants (Sarah, Yassin, Diego, Cola, Zaid) et un adulte (Maxime) qui se sont rencontrés en 2015 autour de la cité de logement social des Brigittines, et qui ont décidé de faire de la musique ensemble pour redistribuer les identités et s’éloigner des préjugés ! Liés par un même quartier, celui des Marolles, ils sont empreints d’un héritage culturel vaste (Maroc, Espagne, Congo…). Quand ils jouent, ce sont leurs origines qui émergent et fusionnent entre elles. Et pour ce faire, ils fabriquent eux-même leurs instruments et leurs microphones…


Orchestre sauvage

Het Orchestre Sauvage de Belgique, dat zijn vijf kinderen (Sarah, Yassin, Diego, Cola, Zaid) en een volwassene (Maxime) die elkaar ontmoet hebben in 2015 in de sociale woonblokken van de Brigitinnen, en die beslisten om samen muziek te maken om komaf te maken met vooroordelen ! Verbonden door dezelfde wijk, de Marollen, en begiftigd met een brede culturele erfenis (Marokko, Spanje, Congo...). Wanneer ze samen spelen komt hun afkomst naar boven om zich te vermengen via hun zelfgemaakte instrumenten en microfoons... .


Choolers Division

Choolers Division propose un hip hop électro déjanté, fruit de la fusion d’ingénieux musiciens, Antoine Boulangé (machines) et Jean-Camille Charles (machines & guitare), et de deux rappeurs trisomiques qui n’ont rien à envier aux MC les plus aguerris du genre. Le langage de Kostia Botkine et Philippe Marien a beau être obscur pour leur auditoire, la charge émotionnelle entre complaintes affutées et rugissements survoltés convainc dès les premiers flows. Les rimes scandées par les deux comparses installent une ambiance sauvage, la musique hétéroclite aux sonorités brutes les accompagnant plein pot à la mesure de leur rap hors norme. Issu de la "S" Grand Atelier (un laboratoire dans les Ardennes belges, centré sur les artistes à déficiences mentales, dont le credo est de refuser tout apitoiement engendré par le handicap), Choolers Division est à découvrir sur scène afin d’en apprécier pleinement la joyeuse connivence !

+ Projet Utopique Hautement Explosif

Collectif, 2016, BE, video, vo fr , 12'

Diverses captations d’ateliers entre valides bruxellois et handicapés, coorganisés par l’asbl Gratte et la Cité des jeunes de Saint Gilles, composent ce clip aussi barré que les œuvres brutes de Monsieur Pimpant, metteur en forme de ce "Projet Utopique Hautement Explosif".

+ Après la mort, après la vie

Adolpho Avril & Olivier Deprez, 2016, BE, DCP, vo fr st ang, 15'

Le Docteur A et l’Infirmier O combattent la nuit par la gravure sur bois et le cinéma. Les auteurs de cette étrange animation, dont Adolpho, artiste "outsider" de la "S" Grand Atelier à Vielsam, y adaptent leur BD de même nom aux éditions Fremok.

+ L’Orchestre Sauvage de Belgique [Concert]

BE,

L’Orchestre Sauvage de Belgique, c’est cinq enfants (Sarah, Yassin, Diego, Cola, Zaid) et un adulte (Maxime) qui se sont rencontrés en 2015 autour de la cité de logement social des Brigittines, et qui ont décidé de faire de la musique ensemble pour redistribuer les identités et s’éloigner des préjugés ! Liés par un même quartier, celui des Marolles, ils sont empreints d’un héritage culturel vaste (Maroc, Espagne, Congo…). Quand ils jouent, ce sont leurs origines qui émergent et fusionnent entre elles. Et pour ce faire, ils fabriquent eux-même leurs instruments et leurs microphones…

www.thechoolers.org
http://www.thechoolers.org

03.02 > 20:00
Choolers Division

Choolers Division staat voor ontspoorde hiphop, het resultaat van het samensmelten van twee ingenieuze muzikanten, Antoine Boulangé (machines) en Jean-Camille Charles (machines & gitaar), met twee rappers met het Downsyndroom die niet moeten onderdoen voor de meest doorgewinterde MC’s ! De taal van Kostia Botkine en Philippe Marien is weliswaar obscuur voor het publiek, maar de emotionele lading van de scherpe aanklachten en het opstandige grommen overtuigt vanaf de eerste flows. De gescandeerde ritmes door de twee kameraden creëren een ruige sfeer, de bonte muziek met ruw gehalte onderstreept volop hun buitengewone rap. Afkomstig uit “La "S" Grand Atelier”, een artistieke werkplaats in de Belgische Ardennen waar artiesten met een verstandelijk beperking alle medelijden weigeren, is Choolers Division een podiumfenomeen en een vrolijk complot dat het ontdekken op scene meer dan waard is !

+ Projet Utopique Hautement Explosif

Collectif, 2016, BE, video, vo fr , 12'

Verschillende opnamen van workshops met Brusselaars waarvan sommigen met en anderen zonder handicap, een co-organisatie van vzw Gratte en jeugdhuis “Cité des jeunes”uit Sint-Gillis, vormen deze clip die even veelkleurig is als het werk van Monsieur Pimpant, de motor achter dit “Hoogexplosief Utopisch Project”.

+ Après la mort, après la vie

Adolpho Avril & Olivier Deprez, 2016, BE, DCP, vo fr st ang, 15'

Docter A en Verpleger O verslaan de nacht met houtgravures en film. De auteurs van deze vreemde animatiefilm, waaronder Adolpho, "outsider"-kunstenaar van “la "S" Grand Atelier” in Vielsam, verfilmen hun gelijknamige strip uit de stal van Fremok.

+ Orchestre sauvage

BE,

Het Orchestre Sauvage de Belgique, dat zijn vijf kinderen (Sarah, Yassin, Diego, Cola, Zaid) en een volwassene (Maxime) die elkaar ontmoet hebben in 2015 in de sociale woonblokken van de Brigitinnen, en die beslisten om samen muziek te maken om komaf te maken met vooroordelen ! Verbonden door dezelfde wijk, de Marollen, en begiftigd met een brede culturele erfenis (Marokko, Spanje, Congo...). Wanneer ze samen spelen komt hun afkomst naar boven om zich te vermengen via hun zelfgemaakte instrumenten en microfoons... .

03.02 > 20:00
Courts métrages Klaus Beyer

Un florilège des films de Klaus Beyer, tournés en super 8 dans les années 1980-90. Westerns en appartement, cabaret douteux, culture allemande populaire, Amérique mal digérée, clips minimalistes, chansons improbables, animation à du deux à l’heure, samples cro-magnon, guitares en carton, Bontempi dépressif, le tout dans un premier degré jovial impeccable. Au total, 18 films avec comme climax "Die Glatze", son imparable tube sur les chauves !


Klaus Beyer kortfilms

Een bloemlezing uit de films van Klaus Beyer, gedraaid op super 8 in de jaren 1980-90. Flat-westerns, dubieus cabaret, Duitse volkscultuur, slecht verteerde US, minimalistische clips, onwaarschijnlijke liedjes, animatie van 50 cent, cro-magnon samples, kartonnen gitaren, depressieve Bontempi, dit alles gedrenkt in onversneden joviale oprechtheid. In totaal 18 films met als climax "Die Glatze", zijn onwaarschijnlijke hit !


Harry Merry Concert

Originaire de Rotterdam, Harry Merry a passé son enfance à être mal compris à cause de sa différence. Il a toujours aimé la littérature, surtout celle de Dickens, et la musique, notamment The Beatles et The Dark Pink. C’est ainsi qu’il s’est mis à écrire et interpréter ses propres chansons, inspirées par ses mœurs et sa vie quotidienne. Ses morceaux sont souvent composés avec un synthétiseur, une batterie, une basse électrique et son chant particulier en Anglais avec son accent néerlandais prononcé. Multi-instrumentiste, Harry est en concert un véritable one-man-band qui prodigue une pop-rock désarticulée et obsessionnelle. Aujourd’hui âgé de 45 ans et toujours incompris par la sécurité sociale de son pays, il peut toutefois compter sur le soutien inconditionnel de sa mère et nombre de mélomanes.

www.harrymerry.com
http://www.harrymerry.com


Harry Merry

Harry Merry, afkomstig uit Rotterdam, voelde zich gedurende zijn hele jeugd onbegrepen omwille van zijn anders-zijn. Hij hield altijd al van literatuur, vooral van Dickens, en van muziek, meer bepaald van The Beatles en The Dark Pink. Dit zette hem aan tot het schrijven van zijn eigen liedjes, geïnspireerd op zijn eigen leven. Hij componeert meestal met synthesizer, drums, elektrische bas, en zijn bijzondere zang met zijn uitgesproken Hollands accent. Als multi-instrumentalist is Harry op het podium een echte eenmansband die een obsessionele pop-rock voortbrengt. Ondertussen is de man 45, en nog steeds onbegrepen door de sociale zekerheid van zijn land. Gelukkig kan hij rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn moeder en een hele schare melomanen.


Klaus Beyer

Encore un artiste que le Nova avait envie d’inviter depuis longtemps ! Klaus Beyer est un artiste à la sensibilité singulière. Son parcours rappelle d’ailleurs, dans un contexte allemand, celui de Daniel Johnston : sa passion pour les Beatles, ses films entre expérimentation et home movies délirants, le rapport particulier à la maman, son éclosion grâce au MTV branché de la fin des années 1980. Les Beatles, il les aime tellement qu’il s’est attaché à traduire certaines de leurs chansons en allemand pour les chanter à sa maman afin qu’elle comprenne les paroles. Il finira par ré-enregistrer ainsi chaque album du groupe à sa sauce ! Ses interprétations à fleur de peau et l’approximation de la prosodie germaine utilisée, lui ont procuré un public fidèle en Allemagne (dont Jorg Buttgereit et Felix Kubin). Sa merveilleuse chanson "Die Glatze", qu’il a composée et interprétée, entêtante ritournelle répétitive réjouissante, a même tourné en boucle sur MTV pendant un temps. Il viendra donc nous montrer plusieurs de ses films d’alors et interpréter quelques-unes de ses chansons, sans oublier d’en glisser quelques-unes des Fab Four. "Wir sind in ein Gelbes Unterwasserboot, Unterwasserboot, Unterwasserboot !"

+ Courts métrages Klaus Beyer

Klaus Beyer, DE, super8 > video, , 40'

Un florilège des films de Klaus Beyer, tournés en super 8 dans les années 1980-90. Westerns en appartement, cabaret douteux, culture allemande populaire, Amérique mal digérée, clips minimalistes, chansons improbables, animation à du deux à l’heure, samples cro-magnon, guitares en carton, Bontempi dépressif, le tout dans un premier degré jovial impeccable. Au total, 18 films avec comme climax "Die Glatze", son imparable tube sur les chauves !

+ Harry Merry [Concert]

NL,

Originaire de Rotterdam, Harry Merry a passé son enfance à être mal compris à cause de sa différence. Il a toujours aimé la littérature, surtout celle de Dickens, et la musique, notamment The Beatles et The Dark Pink. C’est ainsi qu’il s’est mis à écrire et interpréter ses propres chansons, inspirées par ses mœurs et sa vie quotidienne. Ses morceaux sont souvent composés avec un synthétiseur, une batterie, une basse électrique et son chant particulier en Anglais avec son accent néerlandais prononcé. Multi-instrumentiste, Harry est en concert un véritable one-man-band qui prodigue une pop-rock désarticulée et obsessionnelle. Aujourd’hui âgé de 45 ans et toujours incompris par la sécurité sociale de son pays, il peut toutefois compter sur le soutien inconditionnel de sa mère et nombre de mélomanes.

www.harrymerry.com

http://www.klaus-beyer.de
http://www.klaus-beyer.de

17.02 > 20:00
Klaus Beyer

Nog zo’n artiest die Nova al lang eens wilde uitnodigen ! Klaus Beyer is wel een heel bijzondere. Zijn traject doet denken aan dat van Daniel Johnston maar dan in een Duitse context : zijn passie voor The Beatles, zijn films tussen experiment en geschifte home movies, zijn bijzondere band met zijn moeder, zijn openbloeien dankzij MTV vanaf de jaren 1980... Hij is zo’n grote fan van The Beatles dat hij hun teksten naar het Duits vertaalde om ze voor zijn mama te zingen zodat zij ze zou begrijpen. Uiteindelijk maakte hij nieuwe opnames van al hun albums op zijn eigen manier ! Zijn gevoelige vertolkingen en zijn Duitse accent hebben een trouw publiek veroverd in Duitsland, waaronder Jorg Buttgereit en Felix Kubin. Zijn geweldige lied "Die Glatze" dat hij componeerde en vertolkte, en dat zich met graagte in je hoofd nestelt, werd gedurende een hele periode zowat onafgebroken op MTV afgespeeld. Klaus komt ons enkele van zijn vroege films tonen en enkele van zijn liedjes vertolken, waarbij hij er natuurlijk enkele van The Fab Four tussen schuift. "Wir sind in ein Gelbes Unterwasserboot, Unterwasserboot, Unterwasserboot !"

+ Klaus Beyer kortfilms

Klaus Beyer, DE, super8 > video, , 40'

Een bloemlezing uit de films van Klaus Beyer, gedraaid op super 8 in de jaren 1980-90. Flat-westerns, dubieus cabaret, Duitse volkscultuur, slecht verteerde US, minimalistische clips, onwaarschijnlijke liedjes, animatie van 50 cent, cro-magnon samples, kartonnen gitaren, depressieve Bontempi, dit alles gedrenkt in onversneden joviale oprechtheid. In totaal 18 films met als climax "Die Glatze", zijn onwaarschijnlijke hit !

+ Harry Merry

NL,

Harry Merry, afkomstig uit Rotterdam, voelde zich gedurende zijn hele jeugd onbegrepen omwille van zijn anders-zijn. Hij hield altijd al van literatuur, vooral van Dickens, en van muziek, meer bepaald van The Beatles en The Dark Pink. Dit zette hem aan tot het schrijven van zijn eigen liedjes, geïnspireerd op zijn eigen leven. Hij componeert meestal met synthesizer, drums, elektrische bas, en zijn bijzondere zang met zijn uitgesproken Hollands accent. Als multi-instrumentalist is Harry op het podium een echte eenmansband die een obsessionele pop-rock voortbrengt. Ondertussen is de man 45, en nog steeds onbegrepen door de sociale zekerheid van zijn land. Gelukkig kan hij rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn moeder en een hele schare melomanen.

17.02 > 20:00
http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2208