> Ulrich Seidl

Ses parents auraient préféré le voir devenir prêtre, mais le controversé réalisateur autrichien Ulrich Seidl (°1952) a cherché son salut dans le cinéma. Débutant comme documentariste, il développe un point de vue plutôt sombre sur l’humanité, comme en témoignent ses films "Der Ball", "Tierische Liebe" ("Animal Love") ou encore "Models". Il dévoile de préférence les côtés détraqués, tant bizarres que tragiques, de ses compatriotes, et s’attache à montrer la marge obscure de la société autrichienne. Dans ses films, le spectateur est placé en témoin devant des tableaux qui le mettent mal à l’aise et le rendent ainsi voyeur. De plus, Seidl manipule la réalité à sa sauce en mélangeant du matériau documentaire avec des mises en scène fictives. Mais ce qui marque en premier, c’est la volonté extrême des personnages de rendre le public complice de leurs gestes les plus intimes. Dès son premier long métrage de fiction, "Hundstage" ("Dog Days"), il joue avec les codes du documentaire, avec de longues séquences statiques notamment. Seidl travaille surtout avec des acteurs non professionnels qu’il rencontre dans la rue. Pendant le tournage, il laisse souvent libre cours aux improvisations. Son film "Import/Export" et la trilogie ambitieuse "Paradise" lui ont valu une certaine reconnaissance internationale. "Im keller" ("In the Basement"), son dernier opus que nous montrons en première au Nova, est une fois de plus un documentaire hargneux empreint d’humour noir dans lequel il dépeint l’Autriche comme un monde étrange habité par un peuple aux secrets bien cachés.


Zijn ouders hadden hem graag als priester gezien, maar de controversiële Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl (°1952) zocht zijn heil in de cinema. Begonnen als documentairemaker geeft hij blijk van een nogal sombere kijk op het mensdom waarbij hij in films als "Der Ball", "Tierische Liebe" ("Animal Love") of "Models" bij voorkeur de even bizarre als tragische onvolkomenheden van zijn landgenoten en de donkere zelfkant van de Oostenrijkse samenleving blootlegt. Hij laat de toeschouwer getuige zijn van de meest onbehaaglijke taferelen en maakt hem daarmee tot voyeur. Seidl zet bovendien de werkelijkheid naar zijn hand door documentair materiaal te vermengen met geënsceneerde situaties. Schokkend zijn Seidls films echter vooral door de verregaande bereidheid van de personages om het publiek deelgenoot te maken van hun intimiteiten. Vanaf zijn langspeelfilmdebuut "Hundstage" ("Dog Days") heeft zijn fictiewerk, onder andere door de statische, nauwkeurig gekozen shots, dan weer een hoog documentaire-karakter. Seidl werkt hier vooral met non-professionals die hij van de straat plukt en laat in het draaiproces veel ruimte voor improvisatie. Films als "Import/Export" en de ambitieuze Paradise trilogie hebben hem internationale erkenning gegeven. "Im Keller" ("In The Basement"), zijn laatste werk dat we in première vertonen, is opnieuw een grimmige documentaire die Seidl doordrenkt met de nodige zwarte humor en waarbij hij Oostenrijk en zijn bewoners portretteert als een vreemd volk met verborgen geheimen.


Im Keller In the basement

Dans la cave... les Autrichiens satisfont leurs désirs les plus profonds et vivent leurs obsessions sans retenue : dépoussiérer des articles nazis, jouer au train électrique ou avec des poupées plus vraies que nature, ou encore pratiquer des actes sadomasochistes. Ces troglodytes ordinaires se font filmer par Ulrich Seidl lors de leurs occupations, et parlent librement de leurs peurs et de leurs désirs. Dans un style qui lui est propre, confrontant mais empathique, il aboli la frontière entre enregistrement passif et mise en scène et livre des tableaux vivants humains, intimes et glauques.
Selon Seidl, "la cave est le symbole de l’inconscient autrichien. C’est un lieu d’obscurité, un lieu de peur, un lieu de gouffres humains". Drôle et triste, cet essai cinématographique restera dans la tête des spectateurs.

12.09 > 20:00 + 17.09 > 20:00 + 27.09 > 18:00 + 10.10 > 22:00 + 18.10 > 22:00 + 25.10 > 22:00
Im Keller In the basement

"In de kelder" bevredigt de Oostenrijker zijn diepste verlangens en leeft hij ongeremd zijn obsessies uit : nazi-parafernalia afstoffen, met de modeltrein of griezelig levensechte poppen spelen, sadomasochistische seks. De keldergebruikers laten zich door Ulrich Seidl bij hun bezigheden filmen en spreken tussendoor openhartig over hun angsten en verlangens. In zijn kenmerkende confronterende, maar emphatische stijl – een ongemakkelijke intieme vorm van menselijke tableaux-vivants – vervaagt de grens tussen registratie en enscenering. Volgens Seidl "staat de kelder symbool voor het Oostenrijkse onderbewustzijn. Het is een plaats van duisternis, een plaats van angst, een plaats van de menselijke afgronden." Een zowel grappig als triest maar bovenal beklijvend film essay.

12.09 > 20:00 + 17.09 > 20:00 + 27.09 > 18:00 + 10.10 > 22:00 + 18.10 > 22:00 + 25.10 > 22:00
Hundstage Dog Days

Un mois d’août à Vienne. C’est la canicule annuelle, que l’on appelle plus communément "hundstage" (le jour des chiens). La banlieue viennoise grouille d’une humanité baignant dans une sueur malsaine. Les journées passent en se traînant en slip ou en bikini défraîchis, en attendant la tiédeur du soir où l’on se gave d’alcool, de sexe et de violence. Violence qui transpire par tous les pores des six personnages : une auto stoppeuse qui harcèle les conducteurs, un représentant de systèmes de sécurité en chasse derrière un casseur de voitures neuves, une institutrice nymphomane battue et humiliée par son amant, un vieux maniaque pervers... Seidl montre la vie dans ses replis les plus intimes et les plus fragiles. Il y a un scenario, mais les dialogues sont improvisés ; les acteurs jouent un rôle mais restent proches du leur dans la vie quotidienne. Ce film reste une fiction malgré qu’il soit d’un réalisme frappant. L’illusion du réel dans toute sa splendeur.

13.09 > 20:00 + 19.09 > 22:00 + 11.10 > 22:00
Hundstage Dog Days

Het is een verzengend heet weekend in de buitenwijken ten zuiden van Wenen, in het niemandsland, tussen de snelwegen, supermarkten en nieuwbouwwijken. Tijdens deze hondsdagen stijgen de gemoederen al even snel als het kwik. Zes verhalen ontvouwen, zes personages uitgestald in hun dagelijkse routine, in eenzaamheid , agressie en verlangen. Een stel - zij nymfomaan, hij werkloos - leeft onder hetzelfde dak maar spreekt nooit met elkaar. Een zwaarlijvige kerel heeft last van zijn buren. Een lerares van middelbare leeftijd laat zich moedwillig vernederen en misbruiken door haar zogenaamde minnaar, ... . Seidl toont het leven van zijn meest kwetsbare en intieme kant. Er is een script, maar de dialogen zijn geïmproviseerd. De acteurs vertolken een rol maar ijken dicht bij hun eigen leven te blijven. Het resultaat is een fascinerende en bevreemdende vertelling op het snijpunt van fictie en documentaire.

13.09 > 20:00 + 19.09 > 22:00 + 11.10 > 22:00
Einsvierzig + Der Ball One Forty + The Dance

"Einsvierig", son premier court métrage est un "Ulrich Seidl" en miniature. Portrait bizarre et émouvant d’un nain d’1m40, Seidl le décrit comme un film sur un nain sans la sympathie hypocrite dans laquelle on tombe souvent dans les documentaires sur des handicapés. Il esquisse le portait d’un individu, une personnalité, quelqu’un avec qui l’on peut rire ou que l’on peut trouver ennuyeux, comme tout autre être humain.

Dans "Der Ball", un documentaire réalisé pendant ses études, il s’intéresse au bal des écoliers de Horn (sans oublier de s’attarder sur les variations infinie de la danse des canards) et règle ses comptes avec l’ambiance étroite, mesquine et prude de sa ville natale et de ses habitants. L’école de cinéma, pas très impressionnée, se retira de la production et jettera Seidl à la porte. Le jeune Seidl gagnera sa croûte comme chauffeur, magasinier et rédacteur de télévision avant de pouvoir refaire un film sept ans plus tard.

11.10 > 20:00 + 18.10 > 18:00
Einsvierzig + Der Ball One Forty + The Dance

Einsvierzig, zijn eerste korte film, is Ulrich Seidl in miniatuur en toont bizarre en ontroerende beelden in zwart-wit uit het leven van een dwerg van 1 meter 40. Zelf zegt Seidl dat hij een film over een dwerg wou maken zonder het gangbare hypocriete vertoon van sympathie dat men vaak terugvindt in documentaires over gehandicapten. Hij schetst de protagonist dan ook als een individuele persoonlijkheid, iemand waarmee je kan lachen of die je saai kan vinden, net zoals ieder ander.

Met Der Ball, een documentaire gedraaid als filmstudent, over het jaarlijkse bal (de eindeloze variaties van de "Vogeltjesdans" incluis) voor de scholieren van het Gymnasium van het Oosterrijkse Horn, rekent Seidl onverbiddelijk af met de bekrompen, kleingeestige en preutse sfeer van zijn geboortestadje en haar inwoners. De filmschool was minder gecharmeerd, trok zich terug als producent en schopte Seidl van de opleiding. De volgende zeven jaar moest Seidl als chauffeur, magazijnier en televisieredacteur door het leven, voordat hij een nieuwe film mocht maken.

11.10 > 20:00 + 18.10 > 18:00
Ulrich Seidl : A Director at Work

Le documentaire de Constantin Wulff sur ce cinéaste complexe et exceptionnel qu’est Seidl est composé d’entretiens courts et laconiques avec lui, ses acteurs et sa femme et co scénariste Veronika Franz. Il nous permet de comprendre où se situent les fascinations de Seidl : dans l’obscurité, derrière les façades irréprochables que la plupart d’entre nous ont érigées. Wulff nous invite sur le tournage des films de Seidl, une première et un aperçu dans son travail d’autant plus unique. Nous découvrons ainsi le cinéaste au travail lors des enregistrements de "Im keller" et lors des répétitions pour la pièce de théâtre "Böse Buben / Fiese Männer" : tranquille et concentré, mais également sévère et précis. Seidl sait exactement ce qu’il veut et il stylise la réalité si fortement que la frontière entre fiction et documentaire devient floue. Acteurs ou vrais personnages, Seidl leur demande d’explorer leurs frontières intérieures et de les repousser. Ensemble, ils entreprennent une quête vers les désirs et les obsessions les plus profonds qui restent bien souvent occultés.

12.09 > 22:00 + 17.09 > 22:00
Ulrich Seidl : A Director at Work

Constantin Wulffs documentaire over deze complexe en uitzonderlijke filmmaker bestaat uit spaarzame en korte interviews met Seidl zelf, zijn acteurs en zijn vrouw en medescenariste Veronika Franz. Daarin wordt duidelijk waar Seidls fascinaties liggen : in de duisternis achter de keurige façade die de meesten van ons hebben opgetrokken. We krijgen ook een uniek beeld - het is voor het eerst dat Seidl een documentairemaker toestaat op zijn set – van de filmmaker aan het werk bij de opnamen van Im Keller en tijdens repetities voor het toneelstuk Böse Buben / Fiese Männer : rustig en geconcentreerd maar ook streng en nauwkeurig. Seidl weet precies wat hij wil en hij stileert de werkelijkheid zo sterk dat de grens tussen fictie en documentaire vervaagt. Of het nu acteurs betreft dan wel personen uit het echte leven, aan beiden vraagt hij hun grenzen te verkennen en verleggen. Samen met hen onderneemt hij een zoektocht naar diepe verlangens en obsessies die doorgaans in het verborgene blijven.

12.09 > 22:00 + 17.09 > 22:00
http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2121&lang=fr