> Week-end #2

The Venice Syndrome Das Venedig Prinzip

Petit coin de paradis prestigieux, il fut un temps où l’évocation de la cité vénitienne embellissait les cœurs éperdus des curieux en quête d’exotisme européen. Depuis, les verreries ont abandonné les pilotis, les vénitiens fuient vers la banlieue et ce sont les yachts et leurs cargaisons de touristes plus ou moins fortunés qui noient la ville. En avance sur son temps, Venise a très tôt su exploiter la richesse de son passé pour s’ériger en capitale d’un tourisme romantique dopé par un patrimoine unique et désormais figé. En véritable musée à ciel ouvert, la ville ne produit plus sinon des services d’aide aux visiteurs tels que le déménagement d’hôtel en hôtel et les sérénades du bout de gondole.
Classique et pourvu de plans saisissants, "The Venice Syndrome" dresse un portrait marquant d’une ville sacrifiée au nom du sacro-saint tourisme, et de ses derniers habitants isolés, obstinés mais souvent contraints à l’exil. Selon certaines estimations, il ne devrait plus rester de vénitiens à Venise à l’horizon 2030. Demeurera le roucoulement des pigeons, seuls résistants sur la place Saint-Marc alors que la vente de verres Made In China bat son plein.

19.07 > 20:00
The Venice Syndrome Das Venedig Prinzip

Een paradijselijk, prestigieus plekje... Er was een tijd waarin de naam van de eilandjes in de lagune de harten van nieuwsgierigen, op zoek naar Europees exotisme, sneller deed slaan. Sindsdien hebben de glasblazerijen de paalwoningen verlaten, vluchten de Venetianen zelf naar de buitenwijken, en overspoelen de jachten de stad met hun lading min of meer welgestelde toeristen. Venetië heeft al heel vroeg, vooruitlopend op zijn tijd, de rijkdom van zijn prestigieus verleden weten te exploiteren om zich op te werpen tot hoofdstad van een romantisch toerisme dat wordt opgepept met uniek en ondertussen ook verstard erfgoed. De stad, een echt openluchtmuseum, produceert niet meer. Behalve natuurlijk de diensten aan bezoekers, zoals de tocht van hotel naar museum in een peperdure gondel.
"Das Venedig Prinzip", een klassieke documentaire vol verrassende beelden, schetst een opvallend portret van een stad die werd opgeofferd in naam van het heilige toerisme en haar laatste geïsoleerde inwoners, koppig volhoudend maar vaak tot ballingschap gedwongen. Volgens sommige schattingen zouden er tegen 2030 in Venetië niet langer Venetianen wonen. Dan blijft slechts het koeren van de duiven over, de enigen die niet wijken op het Piazza San Marco, terwijl de verkoop van glas Made in China op volle toeren draait.

19.07 > 20:00
Platform Pentagone

Telle une plante vivace, l’écran déplié au firmament et au "pas de porte" du Cinéma Nova est une proposition impulsée chaque année, qui manqua de se réaliser cet été. Nécessitant la déviation du trafic, cette projection est, de ce fait, confrontée à la gestion de l’espace public gérée par la cellule événement de la Ville de Bruxelles. C’était sans compter l’aménagement du piétonnier sur les boulevards centraux et le déménagement du trafic vers les parkings centraux par une "boucle de desserte", le fameux miniring. Démarrant le 29 juin, la phase test compromet ainsi le déroulement de l’édition 2015 : même occuper partiellement l’actuelle zone de déchargement limitrophe au Nova pour y parquer des vélos est désormais impossible, les bus s’y arrêteront…

Ainsi, avant même de démarrer, ce piétonnier assorti d’un mini-ring prend les allures d’une saga où le conseil communale recourt à l’oxymore et la tautologie dans ses communications à ses administrés, réduisant à dessein et à néant les conditions d’un débat démocratique. Les riverains et usagers du Pentagone, susceptibles d’émettre une réserve, sinon une critique sont illico taxés de rabat-joie, de conservateur ou de cassandres. Alors que les enjeux de ce plan sont économiques, politiques et sociologiques (n’ayons pas peur des mots) dans un centre-ville où jusqu’ici la zone 30 km/h était le dénominateur commun, les lieux de discussions contradictoires et nuancés font défaut.

Touché au premier chef, le Nova réunit quelques citoyens, membres de la Platform Pentagone, pour mettre au clair ce que nos édiles nous réservent et comment ils tentent de "faire passer un chameau dans le chat d’une aiguille".

Avec :
• Isabelle Marchal, habitante du Nouveau Marché aux Grains
• Manu Brocante, habitant des Marolles
• Mohamed Benzaouia, Inter Environnement Bruxelles
• Patrick Wouters, ancien commissaire de police des Marolles

19.07 > 18:00
Platform Pentagone

Zowat elk jaar haalt Nova een oud idee uit de kast : dat van het filmscherm dat we buiten ontrollen, voor de deur van Nova, voor een openlucht filmvoorstelling in onze eigen straat ! Maar ook dit jaar kwam het er niet van. Omdat dit plan de omleiding van het verkeer vereiste, moest dit plan de hulp krijgen van de evenementencel van de Stad Brussel. Maar daar wrong het schoentje, met name de inrichting van de voetgangerszone in de centrale lanen en de verhuis van het verkeer via de “bestemmingslus”, de beruchte mini-ring. De testfase vanaf 29 juni wierp roet in het eten van onze zomerse plannen. Zelfs de huidige los- en laadzone net naast Nova bezetten om er fietsen te parkeren is voortaan onmogelijk, de bussen stoppen er.
En dus nog voordat het verkeersplan in werking treedt, krijgt het de allures van een saga waar het stadsbestuur paradoxen en tautologieën in zijn communicatie tot het uiterste drijft. Willens nillens wordt zo het democratische debat genekt. De bewoners en gebruikers van de Vijfhoek die kritiek durfden leveren, werden onmiddellijk weggezet als spelbrekers en conservatievelingen die niet van vooruitgang houden. Terwijl de inzet van het verkeersplan in de eerste plaats economisch, politiek en sociologisch is (laten we de grote woorden niet sparen) in een stadscentrum waar tot nu toe zone 30 de gemeenschappelijke noemer was, is het gebrek aan genuanceerde informatie gewoonweg schrijnend.
Nova ligt vanaf nu aan de mini-ring en is dus direct getroffen. Daarom verzamelen we enkele bewoners, allen lid van het Platform Pentagone, om hun licht te werpen op wat onze verkozenen voor ons in petto hebben en hoe ze een kameel door het oog van een naald proberen te laten kruipen.

Met :
• Isabelle Marchal, bewoonster van de Nieuwe Graanmarkt
• Manu Brocante, bewoner van de Marollen
• Mohamed Benzaouia, Inter Environnement Bruxelles
• Patrick Wouters, oud-politiecommissaris van de Marollen

19.07 > 18:00
Chez Salah, ouvert même pendant les travaux

Un café tenu par un vieil homme seul, unique bâtiment se dressant à des centaines de mètres à la ronde. Devant la porte du café, un chaos de monticules de terre retournée et de béton éventré au marteau-piqueur, à perte de vue. Un bateau de briques échoué au milieu d’un désert, vision surréaliste de fin du monde.
Ce n’est pas une fiction, nous sommes dans le nord de Roubaix, jadis fer de lance de l’industrie textile, où pullulaient des cafés, bars et cinémas ouverts toute la journée et toute la nuit. Puis sont venus les délocalisations, la crise et le chômage, et après une période où la "zone de l’Union" n’était qu’un no man’s land, les investisseurs sont venus s’emparer du quartier en friche. Salah, lui, n’a jamais fermé son café, quitte à fixer sur les grilles de chantier une pancarte "Chez Salah ouvert même pendant les travaux".
Ce documentaire tourné par deux roubaisiens offre son lot de constats d’absurdités urbanistiques et de visions quasi-apocalyptiques d’un vieil homme submergé, encerclé, et finalement enterré littéralement par une "modernité" qui continue sa course sans lui.

19.07 > 22:00
Chez Salah, ouvert même pendant les travaux

Een oude man runt moederziel alleen een café in een alleenstaand gebouw met de buren op enkele honderden meters afstand. Voor de deur van het café heerst een chaos van heuvels van omgewoelde aarde en door drilboren blootgelegd beton voor zover de blik reikt. Als een boot vol bakstenen gestrand in het midden van de woestijn, dit zou zowat het surrealistische tafereel van het einde van de wereld kunnen zijn. Maar dit is geen verre fictie aan de andere kant van de wereld. Dit is Roubaix in Noord-Frankrijk, waar in betere tijden de textielindustrie bloeiend was, en waar de cafés, bars en bioscopen welig tierden, en dag en nacht open waren. Toen sloeg de crisis en de werkloosheid toe, en na een periode waarin de streek een soort van no man’s land was, palmden de investeerders de wijk in. Salah op zijn beurt heeft zijn café nooit gesloten, en bevestigde op de grijpers een paneel “Bij Salah open zelfs tijdens de werken”. Deze documentaire werd gedraaid door twee inwoners van Roubaix en toont de urbanistische absurditeiten en de quasi-apocalyptische beelden van een oude man die overdonderd, omcirkeld en ten slotte haast letterlijk begraven wordt door een moderniteit die zijn wedloop zonder hem verder zet.

19.07 > 22:00
Ecumenopolis : City Without Limits Ekümenopolis : Ucu olmayan sehir

"Lieu même et symbole de la civilisation", "enchevêtrement de ruelles trouées par de gros boulevards", "grouillement cosmopolite"... telle est l’Istanbul brossée par les guides touristiques. "Ecumenopolis" nous invite à un voyage saisissant dans les coulisses de la métropole turque, au travers d’une enquête fouillée qui nous dévoile une Istanbul gémissante sous une croissance urbaine effrénée. Réalisé deux ans avant la révolte de la place Taksim et de l’occupation du parc Gezi en voie de destruction pour y bâtir un centre commercial et piétonniser Taksim (tiens donc), ce documentaire formellement remarquable et très documenté, permet de mieux comprendre le contexte et la substance de ces manifestations. Les politiciens et les institutions sont devenus le bras armé de grands projets d’équipement de la mégalopole au nom du néo-libéralisme triomphant. Parmi eux, se trouve la construction d’un troisième pont sur le Bosphore, une décision révélatrice d’un système où le profit et la mise en scène du progrès sont privilégiés au détriment de l’intérêt général. Un film salutaire dont les constats affligeants, tant aux niveaux urbanistique, environnemental que social, sont transposables aux grandes villes européennes.

Introduction par Eveline Knievel Oyku Gorgulu, architecte et témoin de #OccupyGezi.

18.07 > 20:00
Ecumenopolis : City Without Limits Ekümenopolis : Ucu olmayan sehir

"Bakermat van beschaving, wirwar van pittoreske straatjes en statige boulevards, kosmopolitisch broeinest,... " Zo wordt Istanboel bewierrookt in de toeristische gidsen. Ekümenopolis neemt ons mee op een ontluisterende trip achter de coulissen. In de stijl van een doorwrochte politiethriller ontvouwt zich een stad die letterlijk platgedrukt wordt onder haar groeiende bevolking. De film dateert van twee jaar vóór de bezetting van Gezi-park en de opstand van het Taksimplein, en toont hoe beide fenomenen hun wortels hadden in de destructieve bouwwoede van de promotoren die er al een hele tijd aan de gang was. Op het menu stonden een commercieel centrum IN het park en een voetgangerszone op en rond het plein... Tiens, waar hebben we dat nog gezien ? Politici en instellingen voeren er uit wat de grote projectbazen pleziert. Eén van hun megalomane projecten is de bouw van een derde brug over de Bosporus, een voorbeeld van hoe het algemeen belang alweer voor winst en vooruitgang moet wijken. Een ontluisterende film die laat zien hoe vernielend de gevolgen van dit soort beleid zijn op het stedelijke, het ecologische en het maatschappelijke vlak.

Op het einde van de voorstelling wordt een discussie voorzien met een ooggetuige van #OccupyGezi.

18.07 > 20:00
Why the Eye

Why the Eye, épelé en phonétique sonne [wai] [di] [ai]. Les mêmes secoués donnent [di] [ai] [wai]. Maintenant répétez alternativement : Why the Eye & DIY. Ce combo de percussionnistes est une secousse musicale pour les yeux et les oreilles. En commis de cuisine, ils mitonnent une musique auriculaire à l’aide d’instruments amplifiés, assemblages hétéroclites de pièces récupérées ci et là. Caractéristiques de la lutherie sauvage, ils sont appelés microdrukit, castabignettes, radiocaphone, bendging. L’œil gauche du lynx reconnaît le lamellophone, sorte de piano à pouce post-atomique, une évidente parenté ergonomique avec le sanzaz ou le likembe. L’œil droit du coyote identifie d’instinct l’instru à roue, synonyme de vielle à roue de retour du futur. Masqués, tels des faunes, Nico, Damien, Thomas et DJP appellent les esprits des percussions. Et il ne faut pas plus de deux morceaux servis chauds pour ressentir ses jambes se dégourdir, les flancs se débourrer, et le dansant s’emparer des corps !

whytheeye.wordpress.com/
https://whytheeye.wordpress.com/

18.07 > 22:00
Why the Eye

Why the Eye is als DIY. Luidop uitspreken, en je begrijpt meteen wat we bedoelen. Dit combo van slagwerkers is een muzikale wake-up call voor oren en ogen. Als volleerde keukenhulpen kokkerellen ze een oor-verheerlijke klankenspijskaart met behulp van versterkte instrumenten, heterogene assemblages van her en der samengeraapte vondsten. Ze noemen het microdrukit, castabignettes, radiocaphone, bendging. Met ons linkeroog herkennen we de lamellofoon, een soort van post-atomische duimpiano met ergonomische gelijkenissen. Met ons rechteroog ontwaren we een draai-instrument, een draailier recht uit de toekomst. Gemaskerd als heidense bosgoden roepen Nico, Damien, Thomas en DJP duistere geesten op met hun percussie. En na niet meer dan twee warm opgediende schotels wil je gegarandeerd je benen strekken en overmeesteren de dansgoden lijf en leden.

18.07 > 22:00

On peut douter des projets d’air pur vantés par la ville, par contre nettement moins de sa volonté de renforcer son attractivité. La multiplication souhaitée de grandes enseignes et ses projets d’événementiel à outrance souligne la volonté de s’imposer comme une destination city-trip historico-shopping incontournable devant les Rome, Tokyo ou Maasmechelen Village,.. En quête éternelle d’investisseurs, les villes modernes se concurrencent et renforcent leur attrait touristico-financier, quitte à suivre des modèles qui ravagent la vie locale au profit d’une classe privilégiée et de partenariats public-privé (PPP) dont la construction de bureaux, de centres de conférences, de malls, de stades et autres artefacts niant histoire locale et humanité. Ville-tentaculaire anthropophage à Istanbul, ville-tourisme noyant Venise, ou nouvelle ville-bureaux éradiquant le vieux Roubaix, les trois documentaires présentés ce week-end éclairent diverses facettes d’un Citymarketing dévastateur dont Bruxelles, capitale des congrès, se fait sa priorité.


We kunnen vraagtekens zetten bij de intenties van de stad voor meer propere lucht, maar we twijfelen allerminst aan hun wil om de aantrekkelijkheid van de stad te verhogen. Het toenemend aantal evenementen en de uit de pan swingende marketingprojecten onderstrepen de wil om Brussel op de kaart te zetten als toeristische trekpleister voor de citytrippende culturo-shopper zoals in Rome, Tokio en Maasmechelen Village. In de eeuwige zoektocht naar investeerders doen de hedendaagse steden elkaar concurrentie aan. Ze willen tot elke prijs hun toeristisch-financiële attractiviteit versterken, zelfs al leidt dit tot modellen die het lokale leven verstikken. En dit tot profijt van een geprivilegieerde klasse en publiek-private partnerships waarvan de bouw van kantoren, congrescentra, shoppingmalls en andere artefacten die de lokale geschiedenis en de leefomgeving de das omdoen. De uitwaaierende antropofage stad Istanboel, de toeristenstroom die Venetië verdrinkt, of de nieuwe kantoorstad in Roubaix : drie documentaires werpen dit weekend een licht op de vernietigende citymarketing die Brussel, toplocatie voor congressen, hoog in het vaandel voert.


https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2108&lang=fr