> Ouverture

Le fantôme qui ne revient pas

José Real, ouvrier de l’industrie pétrolière en Amérique latine, purge une peine d’emprisonnement à perpétuité pour ses idées révolutionnaires. Son dernier appel à l’émeute conduit les autorités à vouloir le liquider lors de sa permission de 24h octroyée après dix années d’incarcération... Derrière son titre énigmatique, se cache un chef d’oeuvre atypique de la fin du cinéma muet avant-gardiste de l’ancienne Union Soviétique. Adapté d’une nouvelle d’Henri Barbusse, le film regorge de trouvailles visuelles et narratives. Sa vision du monde carcéral teintée de lutte des classes est d’une terrible expressivité, comme celle de cet homme qui redécouvre après tant d’années de captivité la sensation de marcher en liberté... Un film étonnant, injustement méconnu, qui ne manquera pas d’inspirer l’accompagnement musical "live" de Minimax, un duo bruxellois (Quentin Manfroy et Eric Bribosia) utilisant flutes, instruments à touches, clefs à molettes, bruits bizarres et mélodies hendécaphoniques. "Des tréfonds de la terre aux hautes cimes de l’esprit, Minimax, un minimum de moyens pour un maximum d’effets (ou est-ce l’inverse ?...)".

+ Un chant d’amour

Jean Genet, 1950, FR, 35mm, sans dial, , 25'

Longtemps censuré, il aura fallu 25 ans pour qu’"Un chant d’amour" puisse être montré en France. Dans un contexte où l’homosexualité était fortement réprimée, Jean Genet (qui a connu plusieurs fois l’enfermement carcéral, notamment pour certains de ses écrits) s’est vu contraint de tourner clandestinement ce qui restera comme sa seule réalisation au cinéma. Il y décrit une relation triangulaire entre deux prisonniers recherchant la sensualité à travers une minuscule cavité traversant le mur qui les sépare, et un gardien venant s’immiscer dans leur intimité. Un film bouleversant, entre songe et réalité autobiographique.

[ 5 / 3,5 eur ]

19.11 > 20:00
Un chant d’amour

Longtemps censuré, il aura fallu 25 ans pour qu’"Un chant d’amour" puisse être montré en France. Dans un contexte où l’homosexualité était fortement réprimée, Jean Genet (qui a connu plusieurs fois l’enfermement carcéral, notamment pour certains de ses écrits) s’est vu contraint de tourner clandestinement ce qui restera comme sa seule réalisation au cinéma. Il y décrit une relation triangulaire entre deux prisonniers recherchant la sensualité à travers une minuscule cavité traversant le mur qui les sépare, et un gardien venant s’immiscer dans leur intimité. Un film bouleversant, entre songe et réalité autobiographique.


The Ghost That Never Returns

José Real, arbeider in de Latijns-Amerikaanse petroleumindustrie, moet een levenslange gevangenisstraf uitzitten omwille van zijn revolutionaire ideeën. Zijn laatste oproep tot opstand brengt de gezagsdragers ertoe hem te willen uitschakelen tijdens een vierentwintig uren durend verlof na tien jaar gevangenschap... De enigmatische titel verbergt een atypisch meesterwerk uit de avant-gardistische, stomme cinema van de ex-Sovjet-Unie. De film is een verfilming van een novelle van Henri Barbusse en staat bol van prachtige visuele en narratieve spitsvondigheden. Het betreft een ongelooflijk expressieve en sociale visie op het gevangeniswezen, met prachtige scènes zoals deze waarin een de man na jaren van gevangenschap opnieuw het gevoel ontdekt van vrij rond te lopen...
Deze verbazingwekkende en ten onrechte onbekende film zal de live muzikale begeleiding van het Brussels duo Minimax (Quentin Manfroy en Eric Bribosia) zonder enige twijfel inspireren. Minimax deinst er niet voor terug om fluiten, tokkelinstrumenten, engelse sleutels, vreemde geluiden en hendecafonische melodieën te gebruiken. "Vanuit de diepe ondergrond tot de hoogste toppen, gaat Minimax met een minimum aan middelen voor een maximum aan effect (of is het omgekeerd ?...)".

+ Un chant d’amour

Jean Genet, 1950, FR, 35mm, sans dial, , 25'

"Un chant d’amour" werd lange tijd gecensureerd en het duurde vijfentwintig jaar tijd vooraleer de film in Frankrijk vertoond kon worden. In een context waarin homoseksualiteit sterk onderdrukt werd, zag Jean Genet (die meermaals gearresteerd werd, onder andere omwille van bepaalde teksten) zich gedwongen om zijn enige film clandestien te draaien. Hij beschrijft er een driehoeksrelatie tussen twee gevangenen die enige sensualiteit zoeken doorheen een minuscule opening in de muur die hen scheidt, en een cipier die zich met hun intimiteit bemoeit. Een onthutsende film, tussen droom en autobiografische realiteit.

[ 5 / 3,5 eur ]

19.11 > 20:00
Un chant d’amour

"Un chant d’amour" werd lange tijd gecensureerd en het duurde vijfentwintig jaar tijd vooraleer de film in Frankrijk vertoond kon worden. In een context waarin homoseksualiteit sterk onderdrukt werd, zag Jean Genet (die meermaals gearresteerd werd, onder andere omwille van bepaalde teksten) zich gedwongen om zijn enige film clandestien te draaien. Hij beschrijft er een driehoeksrelatie tussen twee gevangenen die enige sensualiteit zoeken doorheen een minuscule opening in de muur die hen scheidt, en een cipier die zich met hun intimiteit bemoeit. Een onthutsende film, tussen droom en autobiografische realiteit.


http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=1304&lang=fr