> Shûji Terayama


Shûji Terayama (1935-1983) est une référence culte pour certains, mais reste relativement méconnu, même parmi les cinéphiles avertis, sans doute à cause de la rareté de la diffusion de son oeuvre (pas la peine de vous précisez qu’il ne faut pas manquer cette occasion). Artiste complet, il est surtout connu en occident pour les films qu’il a écrits et réalisés, alors qu’au Japon, il l’est pour ses poèmes et son travail dramaturgique avec la troupe Tenjô Sajiki.
Quand il s’installe à Tôkyô en 1959, il a déjà une bonne collection de poèmes à son actif. Il se lance dans l’écriture de romans et de pièces, notamment radiophoniques (dont une - sous forme de flash info à la "Guerre des mondes" - fait croire à une révolution des enfants, qu’il remettra en scène dans "Empereur Tomato Ketchup"). Il baigne dans le microcosme artistique et écrit des scénarios pour des amis réalisateurs, puis s’essaie lui-même à l’expérimentation cinématographique.
Au milieu des années 1960, il fonde le Tenjô Sajiki avec sa femme Eiko Kujo. Cette troupe de théâtre d’avant-garde, iconoclaste, plus proche de la troupe de cirque que de théâtre classique, a également une grande place dans ses films. Les comédiens y apparaissent, incarnant souvent les rôles les plus décalés, le compositeur J.A. Seazer écrira presque tous les thèmes musicaux de sa filmographie...
L’oeuvre de Terayama est très cohérente, imprégnée d’amour, de tristesse et de mort. Il explore souvent les mêmes thèmes, marqué par son enfance (disparition de son père officier, séparation de sa mère, confrontation au monde des adultes, refus de l’autorité...) et utilise des symboles et des références à la culture et aux arts traditionnels, souvent dans un esprit provocateur. Ses films ouvrent des portes sur l’imaginaire très particuliers d’un monstre sacré, que nous vous invitons à (re)découvrir, notamment en présence d’un de ses fidèles compères, Henrikku Morisaki, le dimanche 12, pour une présentation très spéciale...
(Transcription de la rencontre disponible ici ou encore ici (traduction anglaise)).

En collaboration avec le Lausanne Underground Film & Music Festival (http://luff.ch).


Emperor Tomato Ketchup + Grass Labyrinth

+ Emperor Tomato Ketchup [Tomato kecchappu kotei] + La guerre de pierre-papier-ciseaux [Janken senso]

Shûji Terayama, 1970-1971, JP, 16mm, vo st ang, 28'+12'

Sans doute le film de Terayama dont le titre, au moins, est le plus connu, "Emperor Tomato Ketchup" est une épopée expérimentale révolutionnaire, cruelle mais loufoque traitant de l’émancipation des enfants et de leur libération sexuelle, confrontant l’innocence, la brutalité et la sexualité pour bousculer le spectateur. Le pouvoir est ridiculisé et mis en scène comme un jeu d’enfants. D’une durée initiale de 76 minutes, le film fut remonté par Terayama en 1971 pour diffusion à l’étranger. Il en reste un condensé anarchique de 28 minutes et un court métrage de 12 minutes qui reprend une scène extraite de la version longue.

+ Le Labyrinthe d’herbes [Kusa-meikyu]

Shûji Terayama, 1979, JP-FR, video, vo st fr & ang, 40'

Dans un registre bien différent, ce moyen métrage, réalisé pour le producteur français Pierre Braunberger et destiné à être diffusé avec deux autres films de Just Jaeckin et Walerian Borowczyk, est un condensé magnifique de l’oeuvre de Terayama. On y suit le jeune Akira qui traverse une campagne japonaise sortie d’un autre temps à la recherche des paroles oubliées d’une comptine que lui chantait sa mère. Il plonge dans ses souvenirs, revit des scènes de son passé et affronte ses fantasmes.
Le film mêle imaginaire et réel, passé et présent, dans une rêverie colorée très symbolique. On y retrouve la troupe du Tenjô Sajiki en esprits malins faisant office de narrateurs, médisant sur les personnages du récit, ainsi que le réalisateur Juzo Itami dans plusieurs rôles.

02.10 > 22:00 + 10.10 > 20:00
Emperor Tomato Ketchup [Tomato kecchappu kotei] + La guerre de pierre-papier-ciseaux Janken senso

Sans doute le film de Terayama dont le titre, au moins, est le plus connu, "Emperor Tomato Ketchup" est une épopée expérimentale révolutionnaire, cruelle mais loufoque traitant de l’émancipation des enfants et de leur libération sexuelle, confrontant l’innocence, la brutalité et la sexualité pour bousculer le spectateur. Le pouvoir est ridiculisé et mis en scène comme un jeu d’enfants. D’une durée initiale de 76 minutes, le film fut remonté par Terayama en 1971 pour diffusion à l’étranger. Il en reste un condensé anarchique de 28 minutes et un court métrage de 12 minutes qui reprend une scène extraite de la version longue.


Le Labyrinthe d’herbes Kusa-meikyu

Dans un registre bien différent, ce moyen métrage, réalisé pour le producteur français Pierre Braunberger et destiné à être diffusé avec deux autres films de Just Jaeckin et Walerian Borowczyk, est un condensé magnifique de l’oeuvre de Terayama. On y suit le jeune Akira qui traverse une campagne japonaise sortie d’un autre temps à la recherche des paroles oubliées d’une comptine que lui chantait sa mère. Il plonge dans ses souvenirs, revit des scènes de son passé et affronte ses fantasmes.
Le film mêle imaginaire et réel, passé et présent, dans une rêverie colorée très symbolique. On y retrouve la troupe du Tenjô Sajiki en esprits malins faisant office de narrateurs, médisant sur les personnages du récit, ainsi que le réalisateur Juzo Itami dans plusieurs rôles.


Pastoral : To Die in the Country Den’en ni shisu

"Cache-cache Pastoral" est probablement le film de Terayama le plus autobiographique, bien qu’ils le soient tous un peu. Adapté d’un recueil de ses poèmes publié 10 ans plus tôt, "Pastoral" met en scène un jeune garçon qui cherche à se libérer de l’emprise de sa mère et rêve de découvrir le monde avec une femme mystérieuse qui lui a fait cette promesse. Les scènes s’enchaînent de manière onirique et décousue, la parade de personnages croisés semble sortie d’une pièce de théâtre ou d’un rêve, tout comme le passé "traditionnel" dans lequel l’action se déroule.
Le film se retourne alors, nous faisant comprendre qu’on ne regardait qu’une mise en scène, un film. Son réalisateur, qui ressemble autant à Terayama que le jeune garçon, s’interroge sur sa capacité à se confronter à ses souvenirs et à les représenter sur pellicule. Il mène en même temps une réflexion sur la mémoire et sur la création. Perd-t-on ses souvenirs une fois qu’on les a manipulés pour les mettre en scène ?
Terayama prend déjà du recul par rapport à son oeuvre dans son deuxième long métrage, mélangeant les styles et les références. Il démarre une comédie fellinienne, puis déconstruit l’illusion en laissant apparaître la morne modernité, jusqu’à organiser la rencontre entre les deux univers.
Et notez déjà que le chanteur Kan Mikami qui fait quelques apparitions dans le film donnera un concert au Nova le 22 novembre.

03.10 > 22:00 + 12.10 > 18:00
Throw Away Your Books, Rally In The Streets Sho o suteyo, machi he deyô

Un adolescent face au monde, comme dans un ring de boxe. Ce garçon timide affronte la société qui l’entoure, il se libère de l’enfance, s’endurcit et se révolte.
Ce premier long métrage narratif, tourné en pleine nouvelle vague, est révolté comme son héros. Terayama joue avec les possibilités offertes par le cinéma, interrompant le récit, l’entrecoupant de scènes musicales enragées ou d’épisodes fantasmagoriques symbolisant l’évolution du personnage. Le héros finira même par briser volontairement la magie du cinéma pour nous emmener derrière la caméra et avouer qu’il s’est lui aussi laissé avoir par la mise en scène, remerciant chaleureusement toute l’équipe du film.
"Jetons les livres, sortons dans la rue" est l’adaptation d’une pièce du Tenjô Sajiki inspirée elle-même d’un livre du même nom : un recueil de poèmes et de textes divers confiés à Terayama. Certains des auteurs apparaissent dans le film, récitant ou donnant vie à leurs textes, les écrivant sur les murs. "La ville est un livre ouvert, écrivez dans ses marges sans fin". L’énergie du film vient de la force "familiale" du Tenjô Sajiki, maîtrisée par son directeur. "Jetons..." est un film d’urgence, furieux, aux références modernes. Terayama s’attaquera à la société traditionnelle dans les suivants...

05.10 > 20:00
Les fruits de la passion Shanghai ijin shokan China Doll

"Les fruits de la passion" est inspiré d’Histoire d’O (roman érotique pervers de Pauline Réage, déjà adapté au cinéma par Just Jaeckin), reprenant le personnage de la jeune femme poussée, par amour, à la soumission absolue.
La version de Terayama se déroule dans la concession internationale de Shanghai, fin des années 1920, sur fond de révolte populaire anticolonialiste. Sir Stephen (Klaus Kinski) "remet" O à Madame, tenancière d’un bordel jouée par le travesti célèbre Peter. Sa soumission sera le test ultime de leur amour. Un triangle sexuel pervers naît ensuite avec une jeune Arielle Dombasle comme troisième pointe. Ces occidentaux sont en décalage total avec la société dans laquelle ils évoluent, leurs relations crues et violentes sont opposées à l’érotique-grotesque des fantasmes orientaux. O est balancée entre les deux mondes.
"Les fruits de la passion" est assez particulier dans la filmographie de Terayama, il est ainsi parfois cité comme "l’erreur dans une oeuvre autrement parfaite". Malgré une histoire assez kitsch et simpliste et la rencontre assez improbable entre ces acteurs et cet univers, il arrive à créer une ambiance cohérente avec ses autres films, un monde sombre parsemé de taches de couleurs créant une extravagance visuelle assez caractéristique, avec parfois une touche de beauté insufflée par la musique de J.A. Seazer.

05.10 > 22:30
Labyrinthes imaginaires

Shûji Terayama a exploré ses thèmes de prédilection et renforcé son style en expérimentant. Sa filmographie compte une quinzaine de courts métrages expérimentaux fantasmagoriques, renvoyant parfois à d’autres projets filmiques ou dramaturgiques. D’un style toujours soigné et d’une grande force visuelle, la poésie de ses films est souvent renforcée par une musique envoûtante (presque toujours composée par son compère J.A. Seazer).
Certains s’inspirent de ses créations de théâtre participatif et intègrent des éléments interagissant avec le public. Deux films-performances seront ainsi montrés ce soir, grâce à la participation d’Henrikku Morisaki, qui présentera également l’ensemble des films de la soirée et l’oeuvre de Terayama. Henrikku fut un partenaire fidèle de Terayama pendant de nombreuses années : assistant-script sur ses films, acteur, chargé du son pour le théâtre, photographe et graphiste pour ses publications...
(Transcription de la rencontre disponible ici ou encore ici (traduction anglaise)).

+ The Cage [Ori]

Shûji Terayama, 1962-1969, JP, 16mm, sans dial, , 11'

Faisant penser à "Lucifer Rising" de Kenneth Anger à beaucoup de niveaux, "La cage" est un film-collage surréaliste aux motifs mystiques et envoûtants, son tout premier.

+ Shadow Film : A Woman With Two Heads [Kage no eiga : nito onna]

Shûji Terayama, 1974, JP, 16mm, sans dial, , 16'

Des ombres figées, la vie continue. Un regard triste sur le passé.

+ The Reading machine [Shoken-ki]

Shûji Terayama, 1977, JP, 16mm, sans dial, , 22'

L’invention folle d’une machine à lire, sur des thèmes et dans un style visuel et musical rappelant les débuts de Peter Greenaway.

+ A Tale of Labyrinth [Meikyu-Tan]

Shûji Terayama, 1975, JP, 16mm, sans dial, , 17'

Le transport d’une porte ouvrant vers l’imaginaire, comme un écran, thème récurrent chez Terayama. Une rêverie déglinguée.

+ Laura

Shûji Terayama, 1974, JP, 16mm, vo st ang, 9'

"Hé vous, là-bas ! Vous vous croyez malin à regarder des films artistiques ? Allez, avouez, vous êtes là pour le cul !"

+ Der prozess [Shimpan]

Shûji Terayama, 1975, JP, 16mm, sans dial, , 34'

Une exploration sado-masochiste du clou, entre fascination et phobie, tension sexuelle et répulsion. Un film étrange et éprouvant à la fin duquel le spectateur est invité à intervenir pour un défoulement bien mérité.

12.10 > 20:00
The Cage Ori

Faisant penser à "Lucifer Rising" de Kenneth Anger à beaucoup de niveaux, "La cage" est un film-collage surréaliste aux motifs mystiques et envoûtants, son tout premier.


Shadow Film : A Woman With Two Heads Kage no eiga : nito onna

Des ombres figées, la vie continue. Un regard triste sur le passé.


The Reading machine Shoken-ki

L’invention folle d’une machine à lire, sur des thèmes et dans un style visuel et musical rappelant les débuts de Peter Greenaway.


A Tale of Labyrinth Meikyu-Tan

Le transport d’une porte ouvrant vers l’imaginaire, comme un écran, thème récurrent chez Terayama. Une rêverie déglinguée.


Laura

"Hé vous, là-bas ! Vous vous croyez malin à regarder des films artistiques ? Allez, avouez, vous êtes là pour le cul !"


Der prozess Shimpan

Une exploration sado-masochiste du clou, entre fascination et phobie, tension sexuelle et répulsion. Un film étrange et éprouvant à la fin duquel le spectateur est invité à intervenir pour un défoulement bien mérité.


Shûji Terayama


Shûji Terayama (1935-1983) is voor sommigen een cultreferentie, maar blijft relatief onbekend, zelfs bij overtuigde cinefielen, ongetwijfeld omdat zijn werk zo weinig verspreid wordt (we hoeven jullie dus niet te vertellen dat dit een gelegenheid is om niet te missen). Hij is een veelzijdig kunstenaar, en hoewel hij in het Westen vooral bekend is om de films die hij heeft geschreven en geregisseerd, is hij in Japan bekender om zijn gedichten en zijn theaterwerk met het ensemble Tenjô Sajiki.
Wanneer hij in Tokio gaat wonen in 1959, heeft hij al een mooie collectie gedichten op zijn naam staan. Hij legt zich toe op het schrijven van romans en luisterspelen voor de radio (waarvan een - in de vorm van een extra nieuwsflash zoals de "War of the Worlds" - waarin hij bericht over een kinderrevolutie, die hij zou ensceneren in "Emperor Tomato Ketchup"). Hij is ondergedompeld in een artistiek microkosmos waar hij scenario’s schrijft voor bevriende regisseurs, en vervolgens waagt hij zich aan de experimentele cinema.
In het midden van de jaren ’60 richt hij Tenjô Sajiki op, samen met zijn vrouw Eiko Kujo. Dit ensemble voor iconoclastisch avant-gardetheater, dat dichter aanleunt bij een circusgezelschap dan bij klassiek theater, krijgt ook een belangrijke plaats in zijn films. Zijn acteurs spelen er in mee en nemen vaak de meest buitenissige rollen voor hun rekening, en de componist J.A. Seazer schrijft bijna alle muziek van zijn filmografie...
Het oeuvre van Terayama is erg coherent, doordrongen van liefde, verdriet en de dood. Hij exploreert vaak dezelfde thema’s die hem als kind gevormd hebben (de verdwijning van zijn vader die officier was, de scheiding van zijn moeder, de confrontatie met de wereld van de volwassenen, opstand tegen autoriteit...) en gebruikt symbolen en verwijzingen naar de traditionele cultuur en kunstvormen, vaak met een provocerend gebaar. Zijn films geven een inkijk in de buitenissige verbeelding van deze reus uit de cinema, die we jullie op zondag 12 willen laten (her)ontdekken, en wel in aanwezigheid van een van zijn trouwe maten, Henrikku Morisaki, voor een bijzondere presentatie...

Een afschrift van de ontmoeting kunt u hier (Engels) of hier (Frans) lezen.

In samenwerking met het Lausanne Underground Film & Music Festival (http://luff.ch).


Emperor Tomato Ketchup + Grass Labyrinth

+ Emperor Tomato Ketchup (Tomato kecchappu kotei) + Blad-steen-schaar oorlog [Janken senso]

Shûji Terayama, 1970-1971, JP, 16mm, vo st ang, 28'+12'

Ongetwijfeld de film van Terayama waarvan de titel alvast het bekendst is. "Emperor Tomato Ketchup" is een revolutionair en experimenteel heldendicht dat op een wrede maar halfgare manier de emancipatie en seksuele bevrijding van kinderen bespeelt en onschuld, brutaliteit en seksualiteit ineen weeft om de toeschouwer dooreen te schudden. Macht wordt bespot en voorgesteld als een kinderspel. Een oorspronkelijke speelduur van 76 minuten moest Terayama in 1971 terugschroeven om verdeling in het buitenland mogelijk te maken. Wat overblijft zijn 28 anarchistische minuten en een kortfilm van 12 minuten die een uit de lange versie verwijderde scène herneemt.

+ Grass Labyrinth [Kusa-meikyu]

Shûji Terayama, 1979, JP-FR, video, vo st fr & ang, 40'

Deze middellange film is van een ander kaliber, gerealiseerd voor de Franse producent Pierre Braunberger en bestemd om verdeeld te worden met twee andere films van Just Jaeckin et Walerian Borowczyk. Een magistrale condensatie van het oeuvre van Terayama. We volgen er de jonge Akira, die een vervlogen Japans platteland doorkruist op zoek naar de teloorgegane tekst van een aftelliedje dat zijn moeder voor hem zong. Hij duikt in zijn verleden, herbeleeft bepaalde momenten uit het verleden en trotseert zijn fantasmen.
De film vermengt verbeelding en realiteit, verleden en toekomst, in een sterk symbolisch gekleurde rêverie, die soms neigt naar een nachtmerrie. We herkennen de cineast Juzo Itami in verschillende rollen en verder de groep van Tenjô Sajiki als schalkse geesten die optreden als vertellers en kwaadspreken over de verhaalde personages.

02.10 > 22:00 + 10.10 > 20:00
Emperor Tomato Ketchup (Tomato kecchappu kotei) + Blad-steen-schaar oorlog Janken senso

Ongetwijfeld de film van Terayama waarvan de titel alvast het bekendst is. "Emperor Tomato Ketchup" is een revolutionair en experimenteel heldendicht dat op een wrede maar halfgare manier de emancipatie en seksuele bevrijding van kinderen bespeelt en onschuld, brutaliteit en seksualiteit ineen weeft om de toeschouwer dooreen te schudden. Macht wordt bespot en voorgesteld als een kinderspel. Een oorspronkelijke speelduur van 76 minuten moest Terayama in 1971 terugschroeven om verdeling in het buitenland mogelijk te maken. Wat overblijft zijn 28 anarchistische minuten en een kortfilm van 12 minuten die een uit de lange versie verwijderde scène herneemt.


Grass Labyrinth Kusa-meikyu

Deze middellange film is van een ander kaliber, gerealiseerd voor de Franse producent Pierre Braunberger en bestemd om verdeeld te worden met twee andere films van Just Jaeckin et Walerian Borowczyk. Een magistrale condensatie van het oeuvre van Terayama. We volgen er de jonge Akira, die een vervlogen Japans platteland doorkruist op zoek naar de teloorgegane tekst van een aftelliedje dat zijn moeder voor hem zong. Hij duikt in zijn verleden, herbeleeft bepaalde momenten uit het verleden en trotseert zijn fantasmen.
De film vermengt verbeelding en realiteit, verleden en toekomst, in een sterk symbolisch gekleurde rêverie, die soms neigt naar een nachtmerrie. We herkennen de cineast Juzo Itami in verschillende rollen en verder de groep van Tenjô Sajiki als schalkse geesten die optreden als vertellers en kwaadspreken over de verhaalde personages.


Pastoral : To Die In The Country

“Pastoral Hide-and-Seek” is waarschijnlijk de meest autobiografische film van Terayama, hoewel ze dat allemaal wel een beetje zijn. “Pastoral” is een adaptatie van een bloemlezing van zijn gedichten die 10 jaar eerder werd uitgegeven, waar een jongen zich uit de greep van zijn moeder wil losmaken en ervan droomt een wereld te ontdekken met een mysterieuze vrouw die hem belooft deze wens waar te maken. De scènes ontvouwen zich als in een droom, associatief, de stoet personages die we tegenkomen lijkt wel weggelopen uit een theaterstuk, net zoals het "traditionele" verleden waarin de actie zich ontplooit.
Dan keert de film zich om en laat ons verstaan dat het maar om een enscenering gaat, een film. De regisseur, die net zo op Terayama lijkt als de jongen, vraagt zich af of hij in staat is de confrontatie aan te gaan met zijn herinneringen en ze op het doek weer te geven. Tegelijkertijd bewandelt hij een denkpiste over het geheugen en de artistieke creatie. Verliest men zijn herinneringen zodra ze geënsceneerd worden ?
Terayama neemt al wat afstand ten opzichte van zijn werk in deze tweede langspeelfilm, waar hij stijlen en verwijzingen vermengt. Hij zet een Felliniaanse komedie op, maar deconstrueert deze illusie meteen weer door de doodse moderniteit te laten verschijnen. Uiteindelijk zet hij een ontmoeting tussen deze twee werelden in scène.
En noteer alvast dat de zanger Kan Mikami, die een paar keer verschijnt in de film, een concert geeft in de Nova op 22 november.

03.10 > 22:00 + 12.10 > 18:00
Throw Away Your Books, Rally In The Streets Sho o suteyo, machi he deyô

Een adolescent tegenover de wereld als in een boksring. Deze verlegen jongen trotseert de maatschappij die hem omringt, bevrijdt zich van zijn kindertijd, verhardt en rebelleert.
Deze eerste verhalende langspeelfilm, opgenomen op het hoogtepunt van de nouvelle vague, is zo rebels als zijn held. Terayama speelt met de mogelijkheden die film hem biedt, onderbreekt het verhaal, doorspekt het met woedende muzikale scènes of fantasmagorische episodes die de evolutie van het personage symboliseren. De held verbreekt aan het einde zelfs vrijwillig de magie van de cinema door ons mee te nemen achter de camera en toe te geven dat hij zich bij de neus heeft laten nemen door de enscenering, waarna hij de hele filmploeg hartelijk bedankt.
"Throw Away Your Books, Rally In The Streets" is de adaptatie van een stuk van Tenjô Sajiki dat op zijn beurt is geïnspireerd op een boek met dezelfde naam : een bloemlezing gedichten en allerhande teksten die werd toevertrouwd aan Terayama. Sommige van deze schrijvers komen in de film vertellen, schrijven hun teksten op de muren en blazen ze leven in. "De stad is een open boek, schrijf voor eeuwig voort in de kantlijn." De energie van de film komt uit de sterkte van het "familieleven" van Tenjô Sajiki, perfect beheerst door de regisseur. "Throw Away..." is een urgente, woedende film met moderne verwijzingen. In wat volgt valt Terayama de traditionele maatschappij aan...

05.10 > 20:00
Les fruits de la passion Shanghai ijin shokan China Doll

"De passievruchten" is geïnspireerd op "Histoire d’O" (de schandaalroman van Pauline Réage die al eens naar het witte doek werd vertaald door Just Jaeckin) en brengt het verhaal van een jonge vrouw die omwille van de liefde tot absolute onderwerping wordt gedreven.
De versie van Terayama speelt zich af op het einde van de jaren 1920 in Shangai, tegen de achtergrond van de anti-kolonialistische volksopstand. Sir Stephen (Klaus Kinski) geeft O uit handen aan Madame, de uitbaatster van een bordeel gespeeld door de befaamde travestiet Peter. Haar onderwerping wordt de ultieme test voor hun liefde. Een perverse seksuele driehoeksverhouding ontspint met de jonge Arielle Dombasle als derde pool. Deze van de oosterse samenleving geïsoleerde westerlingen en hun rauwe en gewelddadige relaties staan in schril contrast met het erotico-groteske dat de voorstelling van oosterse fantasmen kenmerkt. O bevindt zich op de wip tussen twee werelden.
"De passievruchten" is nogal uitzonderlijk in de filmografie van Terayama, en krijgt soms de verwijzing "het foutje in een perfect oeuvre" mee. Ondanks het nogal kitscherige, simplistische verhaal en de weinig waarschijnlijke confrontatie tussen deze acteurs en dit universum, slaagt hij er in een sfeer op te roepen die coherent is met zijn overige films ; een sombere wereld met vegen kleur die een opmerkelijke visuele extravagantie tot leven roepen en met opflakkeringen vol schoonheid ingegeven door de muziek van J.A. Seazer.

05.10 > 22:30
Denkbeeldige labyrinten

Al experimenterend heeft Shûji Terayama zijn geliefde thema’s uitgediept en zijn stijl versterkt. Zijn filmografie telt een vijftiental experimentele, fantasmagorische kortfilms die soms verwijzen naar andere film- of theaterprojecten. Een immer verzorgde stijl en een sterke visuele flair zorgen voor de poëzie van zijn films, die vaak wordt versterkt door de betoverende muziek (bijna altijd van de hand van zijn kompaan J.A. Seazer).
Bepaalde van zijn films zijn geïnspireerd door zijn creaties op het vlak van participatief drama en integreren elementen van interactie met het publiek. Zo worden deze avond twee film-performances vertoond, dankzij de medewerking van Henrikku Morisaki, die ook het geheel van de avond en het oeuvre van Terayama zal voorstellen.
Een afschrift van de ontmoeting kunt u hier (Engels) of hier (Frans) lezen.

+ The Cage [Ori]

Shûji Terayama, 1964, JP, 16mm, sans dial, , 11'

Een film met mystieke en betoverende drijfveren, op verschillende manieren verwant aan "Lucifer Rising" van Kenneth Anger.

+ Shadow Film : A Woman With Two Heads [Kage no eiga : nito onna]

Shûji Terayama, 1974, JP, 16mm, sans dial, , 16'

Verstarde schaduwen, het leven gaat verder. Een zwaarmoedige blik op het verleden, zoals vaker in zijn films.

+ The Reading Machine [Shoken-ki]

Shûji Terayama, 1977, JP, 16mm, sans dial, , 22'

De krankzinnige uitvinding van een leesmachine, met thema’s en muziek en in een visuele stijl die doet denken aan de beginjaren van Peter Greenaway.

+ A Tale of Labyrinth [Meikyu-Tan]

Shûji Terayama, 1975, JP, 16mm, sans dial, , 17'

Het transport van een deur naar het denkbeeldige, een wederkerend thema bij Terayama. Een hallucinant droombeeld.

+ Laura

Shûji Terayama, 1974, JP, 16mm, vo st ang, 9'

"Hé jullie daar ! Jullie doen alsof het goed staat om naar artistieke films te kijken ? Allez, maak me niets wijs, ’t is allemaal om de blote borsten te doen !"

+ Der prozess [Shimpan]

Shûji Terayama, 1975, JP, 16mm, sans dial, , 34'

Een sado-masochistische verkenning, tussen fascinatie en fobie, seksuele spanning en walging. Een vreemde en drukkende film maar op het einde mag de kijker zich afreageren. En dat is meer dan welverdiend.

12.10 > 20:00
The Cage Ori

Een film met mystieke en betoverende drijfveren, op verschillende manieren verwant aan "Lucifer Rising" van Kenneth Anger.


Shadow Film : A Woman With Two Heads Kage no eiga : nito onna

Verstarde schaduwen, het leven gaat verder. Een zwaarmoedige blik op het verleden, zoals vaker in zijn films.


The Reading Machine Shoken-ki

De krankzinnige uitvinding van een leesmachine, met thema’s en muziek en in een visuele stijl die doet denken aan de beginjaren van Peter Greenaway.


A Tale of Labyrinth Meikyu-Tan

Het transport van een deur naar het denkbeeldige, een wederkerend thema bij Terayama. Een hallucinant droombeeld.


Laura

"Hé jullie daar ! Jullie doen alsof het goed staat om naar artistieke films te kijken ? Allez, maak me niets wijs, ’t is allemaal om de blote borsten te doen !"


Der prozess Shimpan

Een sado-masochistische verkenning, tussen fascinatie en fobie, seksuele spanning en walging. Een vreemde en drukkende film maar op het einde mag de kijker zich afreageren. En dat is meer dan welverdiend.


https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=1144&lang=fr