> Week-end #1 (01 & 02.08)

Gare de l’Ouest

*Cette année, le PleinOPENair passe le canal et plante son écran sur le site de la gare de l’Ouest, friche de plus de 13 hectares, bien souvent méconnue des Bruxellois. Ces derniers mois, les médias nous en parlent de plus en plus mais avant tout comme un nouveau noeud de circulation, le royaume de l’intermodalité. En effet, l’arrivée prochaine d’une halte RER ainsi que le bouclage du métro permettront une desserte en transport en commun plus développée que la station Arts-Loi. Il s’agira du pôle de communication le plus important de la Région bruxelloise.
Mais que sait-on des quartiers riverains et des habitants qui y vivent ?
Située au coeur de Molenbeek, la zone constitue une déchirure symbolique et physique séparant ce que certains nomment le "Molenbeek historique" du "nouveau Molenbeek". Cette transition entre les "deux Molenbeek" n’est pas aussi nette que ce que certains laissent entendre, les quartiers populaires se jouant des tracés des voies ferroviaires. On est là dans une zone bigarrée où les barres de logement sociaux côtoient volontiers les maisons ouvrières et anciens entrepôts rappelant le passé industriel de la commune. "Oui mais, ça branle dans le manche, les mauvais jours finiront"... le quartier est en pleine rénovation : contrats de quartier en vrac, zone d’intervention du Plan Régional de Développement (PRD), du Plan de Développement International (PDI)... tout ça pour le "bonheur" des plus démunis.
Aussi, en tant que Zone d’intérêt régional (ZIR), un plan d’aménagement (en cours de finalisation) appelé schéma directeur prévoit que sur les 13 hectares appartenant à la SNCB devraient s’installer de nouvelles barres de logement (entre 3 et 11 étages), environ 27.000m2 de bureaux, un hectare d’espace vert et des murs anti-bruit sur près de 900 mètres de long... Bref de quoi relier les deux Molenbeek, ne trouvez-vous pas ? Quoiqu’il en soit la SNCB garde les cartes en main et pourrait freiner le projet pour faire monter le prix du foncier. Mais soyez sans craintes, les habitants ont été consultés et la Région veille au grain...*

Voir le film

— Rue Edmond Bonehill et rue Pierre Van Humbeek, en face de la gare de l’Ouest (Molenbeek).

° Metro : 1B - Gare de l’Ouest / Weststation
° Bus : 20, 85, 88
° Tram : 82, 83 (après / na 20:00), 89 - Duchesse de Brabant / Hertogin van Brabant
° Bus de nuit / nachtbussen :
N14 - dir. / richt. Machtens (dernier / laatste > 03:07)
N14 - dir. / richt. De Brouckère (dernier / laatste > 02:36)
N66 - dir. / richt. Midi / Zuid (dernier / laatste > 03:58)
N99 - dir. / richt. Midi / Zuid via Dailly (dernier / laatste > 02:48)

01.08 > 19:00 + 02.08 > 17:00
Balade Gare de l’Ouest

Avant de venir voir le film du samedi soir, une occasion de se balader dans les alentours de la gare de l’Ouest. Avec deux habitants qui s’improviseront guides de leur quartier, pour vous le présenter tel qu’il est aujourd’hui et tel que le projettent les plans d’urbanisme en cours d’élaboration.

02.08 > 17:00
Kel Assouf

Kel-Assouf est un mot tamachek (la langue touarègue) signifiant "fils du désert", mais également "fils de l’infini", ou même "fils de la solitude". C’est aussi un groupe formé à Bruxelles d’artistes venus d’Afrique et d’Europe. Les compositions s’inspirent essentiellement du répertoire traditionnel Touareg, mais sont enrichies par les influences de chaque musicien, des intonations rock ou reggae, mais surtout blues, cousin de cette musique saharienne et apporté sur le continent américain du temps de l’esclavage.
Anana Harouna, fondateur et chanteur du groupe, est originaire du Niger. À 12 ans, il connaît, avec sa famille, l’exil politique vers la Libye. Et à 17 ans, il se retrouve entre vie et mort dans une rébellion. La découverte de la guitare sera alors pour lui un moyen de revendiquer ses droits sans verser de sang. Ses chansons parlent de sa culture de l’exil, de la liberté, de l’amour et de la paix pour tous les peuples. La musique de Kel Assouf est une musique pour "faire danser les coeurs". Une belle façon de montrer l’interculturalité de Bruxelles, une autre forme de "développement international". Ils prolongeront leur concert après les projections.

http://www.myspace.com/amazightouareg

01.08 > 20:00 + 02.08 > 00:00
Tekkon Kinkreet Amer béton

C’est l’histoire de Kuro (noir) et Shiro (blanc). Deux orphelins qui vivent dans la rue et tiennent tête aux malfrats et aux Yakuza. Deux frères aux forces opposées qui s’équilibrent naturellement : Shiro, l’innocent, tempère la violence de Kuro. L’un veille sur l’autre garantissant leur survie au quotidien. Surnommés "les chats", ils règnent sur les quartiers depuis la hauteur des toits.
C’est l’histoire d’une ville vivante, grouillante, presque organique, dont on découvre les coulisses, les allées sombres et les habitants des banlieues miteuses aux petites vies sans éclat. Une ville nipponne d’aujourd’hui qui s’appelle Takara (trésor) et que les deux frères protègent. Tout bascule le jour où un puissant promoteur immobilier décide d’éliminer Shiro et Kuro pour faire de Takara un parc d’attractions. Tiraillés entre leurs démons intérieurs et la peur de voir leur ville disparaître, les chats luttent pour que Takara ne s’efface pas derrière des façades de béton et de verre des complexes modernes et des immeubles sans âme...
Une animation en hommage à la ville, quelle qu’elle soit, même la plus misérable, car on y trouve toujours de quoi faire pousser des rêves.

01.08 > 21:45
René Binamé

Depuis des années et avec la même fraîcheur, René Binamé joue sur toutes les scènes, que ce soit dans les caves d’un squat, sur le pont d’un camion lors d’une manifestation, dans une salle paroissiale, sous un chapiteau ou sous les étoiles. Le groupe distille des mélodies fluettes sur des murs de guitares, et des guitares guillerettes sur des haies de mélodies, en chantonnant en français mais parfois aussi en flamand, wallon ou anglais. Ils nous entraînent dans d’entêtants pogos langoureux, tendres et chaloupés, où le sens de la vie se trouverait plutôt sur une plage que dans le coffre d’une banque...
Au début, c’était notre grand frère ou grande sœur punk qui nous refilait sa cassette des Binam’. 15 ans plus tard, le temps payé ne revenant toujours plus, ils sont bien souvent devenus parents et refilent le dernier CD des Binamé à leur rejeton. René Binamé jouera cette fois pour tous les bambinos (de toutes tailles) avec toujours leurs mêmes chansons mais en version "tout doux, tout doux le son", adaptée aux petites oreilles pas encore habituées aux déluges de décibels. Du coup, le jeu s’adapte et les morceaux vivent une autre vie. Alors, comme dit la chanson : "Une chanson ! Une chanson ! Une chanson !..."

http://www.aredje.net/

02.08 > 18:00
La construction de l’Atomium

Artiste peintre, graveur et imprimeur, Roger Hebbelinck s’est découvert dans les années cinquante une passion pour le cinéma. Il a ainsi tourné plusieurs documentaires, dont ce film sur la construction de l’Atomium, réalisé avec Ernest Salu. Pendant deux ans, les deux hommes ont suivi ce chantier hors du commun où, qu’il vente, qu’il pleuve ou qu’il neige, les ouvriers travaillaient à plusieurs dizaines de mètres de hauteur, en équilibre sur des poutres métalliques, parfois sans protection. Un document très rare pour découvrir l’Atomium comme on ne l’avait jamais vu.

02.08 > 21:30
Riff Raff

L’histoire d’un jeune écossais, Stevie, fraîchement sorti de prison, qui s’en va chercher du travail à Londres où il se fait embaucher comme manoeuvre sur des chantiers. Il s’intègre à une petite équipe d’ouvriers du bâtiment, venus d’horizons et d’ethnies différents, qui travaillent dans des conditions précaires et dangereuses. Margaret Thatcher est leur tête de turc. Ils pratiquent l’auto-défense, pour se protéger des conditions de travail dangereuses et résister aux harcèlements de petits chefs hargneux. Ils installent Stevie dans un squat et l’initient à leurs pratiques et petites combines, qui lui permettront d’affronter la dureté et les aléas de la vie dans les quartiers populaires de Londres.
Ken Loach dresse le portrait de ces travailleurs aux accents prolétaires en s’appuyant sur des comédiens doués mais aussi sur de purs amateurs qui donnent des visages plus que réels à ses personnages.
Même si son scénario se déploie sur fond de drame et de révolte, "Riff Raff" est un film tendre et drôle. Tout en restant dans le registre de la critique sociale, Ken Loach signe ici un film sarcastique, s’attaquant à un genre peu habituel dans sa filmographie : la comédie.

02.08 > 22:00
Weststation

*Dit jaar steekt PleinOPENair het kanaal over in Molenbeek en zet er het scherm neer naast de site van het Weststation, een 13 ha groot braakliggend terrein dat niet zo bekend is bij de Brusselaars. De laatste maanden berichten de media steeds meer over dit nieuwe mobiliteitsknooppunt. Weldra komt hier een halte van het voorstadsnet (GEN) en het station speelt ook een belangrijke rol in de voltooiing van het metronet. Het wordt een toegangsweg voor het openbaar vervoer, uitgebreider dan "Kunst-Wet". Hier komt het belangrijkste verbindingsstation van het Brussels Gewest.
Maar wat weten we over de aanpalende wijken en de bewoners die er leven ?
De site ligt in het centrum van Molenbeek in een zone die de grens vormt tussen wat men wel eens het "Historisch Molenbeek" en "Nieuw Molenbeek" noemt. De overgang tussen deze twee delen van de gemeente is niet zo duidelijk als sommigen beweren. De volkswijken bevinden zich aan de treinsporen. We bevinden ons in een heterogene zone met sociale woningen en arbeidershuisjes te midden van oude pakhuizen die herinneren aan de industriële geschiedenis van deze gemeente. "Ja, maar dat loopt op zijn einde, de slechte dagen zijn voorbij"... De wijk wordt volop gerenoveerd : wijkcontracten bij de vleet, Gewestelijk ontwikkelingsplan (GewOP), Internationaal ontwikkelingsplan (PIO), enzovoort... dit alles natuurlijk voor het welzijn van de minst bedeelden.
Voor de 13 ha in eigendom van de NMBS voorziet het plan van aanleg (dat Richtschema genoemd wordt en zich nu in de laatste fase van ontwikkeling bevindt) in deze Zone van gewestelijk belang, nieuwe appartementen (4 tot 12 verdiepingen), ongeveer 27.000 m2 kantoren, één hectare groene ruimte en een 900 meter lange geluidswerende muur... Kortom, wat met het verbinden van deze twee delen van de gemeente ? Hoe dan ook, de NMBS houdt de kaarten in handen en zou het project kunnen afremmen om de grondprijs op te drijven. Maar wees gerust, de bewoners werden geconsulteerd en het Gewest houdt een oogje in het zeil...*

Zie de film

— Edmond Bonehillstraat en Pierre Van Humbeekstraat, voor het Weststation (Molenbeek).

° Metro : 1B - Gare de l’Ouest / Weststation
° Bus : 20, 85, 88
° Tram : 82, 83 (après / na 20:00), 89 - Duchesse de Brabant / Hertogin van Brabant
° Bus de nuit / nachtbussen :
N14 - dir. / richt. Machtens (dernier / laatste > 03:07)
N14 - dir. / richt. De Brouckère (dernier / laatste > 02:36)
N66 - dir. / richt. Midi / Zuid (dernier / laatste > 03:58)
N99 - dir. / richt. Midi / Zuid via Dailly (dernier / laatste > 02:48)

01.08 > 19:00 + 02.08 > 17:00
Wandeling Weststation

Vooraleer je de film op zaterdag komt zien kan je de buurt van het Weststation verkennen. Twee buurtbewoners gidsen je door hun wijk, zoals die vandaag de dag is en zoals die worden zal volgens de stedenbouwkundige plannen die nu uitgewerkt worden.

02.08 > 17:00
Kel Assouf

Kel-Assouf is een tamachek-woord (de taal van de Touaregs) en betekent "zoon van de woestijn", maar ook "zoon van het oneindige", of zelfs "zoon van de eenzaamheid". Het is ook de naam van een Brusselse muziekgroep afkomstig uit Afrika en Europa. De composities zijn gebaseerd op het traditionele Touareg-repertoire, maar ze zijn tegelijkertijd verrijkt met de culturele invloed van elke artiest afzonderlijk, met rock en reggae intonaties, maar vooral met blues, het Amerikaanse neefje van deze Sahara-muziek.
Anana Harouna, oprichter en zanger van de groep, is afkomstig van Nigeria. Toen hij twaalf was vluchtte hij met zijn familie naar Libië. Op zijn zeventiende bevond hij zich tussen leven en dood tijdens een rebellie. Sindsdien betekende de gitaar voor hem een middel om zijn rechten op te eisen zonder bloedvergieten. Zijn songs gaan over het leven in ballingschap, over vrijheid, over liefde en vrede voor alle volkeren ter wereld. De muziek van Kel Assouf is muziek die "de harten doet dansen". Een mooi voorbeeld van Brusselse interculturaliteit, die andere vorm van "internationalisering". Na de film gaat het optreden gewoon verder...

01.08 > 20:00 + 02.08 > 00:00
Tekkon Kinkreet

Het verhaal van Kuro (zwart) en Shiro (blank). Twee weeskinderen die op straat leven en niet plooien voor schurken en maffiosi. Twee broers met tegengestelde krachten in een natuurlijk evenwicht : Shiro, de onschuldige, verzacht het gewelddadige van Kuro. De ene waakt over de andere en zo wordt hun dagelijkse overleving gegarandeerd. Bijgenaamd "de katten", regeren ze over de wijken vanop de daken. Het is het verhaal van een levendige stad, krioelend, bijna organisch, waarvan we de coulissen ontdekken, de sombere achtersteegjes en de inwoners van de armzalige voorsteden met hun leven zonder glans. Takara (Schat) is een hedendaagse Japanse stad, beschermd door de twee broers. Maar alles wankelt op de dag dat een machtige bouwpromotor beslist om Shiro en Kuro uit de weg te ruimen zodat hij van Takara een attractiepark kan maken. Heen en weer geslingerd tussen hun innerlijke demonen en de angst om hun stad te verliezen, vechten "de katten" tegen het verdwijnen van Takara achter muren van beton en glas, tegen oprukkende moderne complexen en flatgebouwen zonder ziel... Een manga als eerbetoon aan de stad, aan alle steden, zelfs de meest miserabele, want je vindt er steeds wel iets om dromen te laten bloeien.

01.08 > 21:45
René Binamé

Sinds jaar en dag en altijd met dezelfde frisheid speelt René Binamé op alle podia, of dat nu in de kelder van een squat is, of op de laadbak van een vrachtwagen in het midden van een betoging, of in een parochiezaal, in een tent of onder de blote hemel. De groep zet tedere melodieën op gitaarmuren, en dartele gitaren op melodieuze hagen, neuriënd in het Frans en soms in het Vlaams, Waals of Engels. Binamé voert ons mee naar een duizelingwekkende, smachtende, tedere en deinende pogo, waarbij de zin van het leven veeleer te vinden is op een warm strand dan in een donkere bankkluis...
Waar is de tijd gebleven dat onze grote broer of zus ons Binamé-cassettes toestopten ? Vijftien jaar later - die goeie oude tijd komt toch niet meer terug - zijn ze trotse ouders, en schenken ze de recentste CD aan hun nakomelingen. René Binamé zal dit keer spelen voor alle kinderen van alle leeftijden. Nog steeds dezelfde liedjes, maar dit keer in een zacht wollig jasje gestoken om de kleine oortjes op het gemak te laten wennen aan de decibels. En plots zal het spel veranderen en gaan de liedjes een heel ander leven leiden.

http://www.aredje.net/

02.08 > 18:00
La construction de l’Atomium

Schilder, graveur en drukker Roger Hebbelinck geraakte in de jaren vijftig gepassioneerd door cinema. Hij draaide verscheidene documentaires, waaronder deze over de bouw van het Atomium, die hij samen met Ernest Salu realiseerde. Gedurende twee jaar volgen de twee mannen de bezigheden op deze uitzonderlijke werf. In weer en wind werken de bouwvakkers er op tientallen meters hoogte, zich een evenwicht zoekend op de metalen balken, soms zonder enige bescherming. Een uitzonderlijk document dat ons het Atomium op een duizelingwekkende manier laat ontdekken.

02.08 > 21:30
Riff Raff

Het verhaal van de jonge Schot Stevie, pas uit de gevangenis, die naar Londen trekt om werk te zoeken en aangenomen wordt als arbeider op bouwwerven. Op de werf sluit hij vriendschap met een kleine ploeg arbeiders. Elk komt uit een andere windrichting maar allen werken ze in hachelijke en gevaarlijke omstandigheden. Margaret Thatcher is hun favoriete schietschijf. Om zich te beschermen tegen de gevaarlijke werkomstandigheden en om niet lastiggevallen te worden door nijdige bazen, doen ze aan zelfverdediging. Ze brengen Stevie onder in een kraakpand en wijden hem in in hun trucs en kneepjes waardoor ze het harde en wisselvallige leven in de volkswijken van Londen aankunnen.
Ken Loach schildert dit portret van arbeiders met proletarische tintjes door een beroep te doen op getalenteerde acteurs, maar ook op pure amateurs die de personages een realistisch gezicht geven.
En zelfs al blijft hij in het register van de maatschappijkritiek, toch tekent Ken Loach hier voor een tedere en grappige film waarbij hij zich waagt aan een ongewoon genre in zijn filmografie : de komedie.

02.08 > 22:00
https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=1118&lang=fr