> Séances

Dream Walking

Cet opus se concentre sur la vie d’un collectif d’artistes chinois. Filmé en noir et blanc, avec une image "perturbée" par le grain lié à la vie nocturne, "Voyage poétique" écoute et regarde ce groupe d’artistes qui se retrouve autour du Hard Rock Metal, mais se disperse vers quatre disciplines différentes. Durant l’été 2004, Huang Wenhai suit un "net-poète" et gardien de nuit, deux peintres, et un artiste-performeur. Leur délire permanent passe des grandes discussions sur le sens de leur œuvre aux performances qu’ils s’offrent en privé. Dans "Dream Walking", le collectif est montré en perpétuelle représentation, mêlant vie et performance déchaînée (souvent dévêtue), vie d’artiste "arrosée" et visions... L’observation est ici le maître mot. De plans larges (et longs) à un découpage en gros plans, l’œil s’attarde sur les relations entre les personnages et leur environnement, ainsi que sur certains détails qui captent l’attention du réalisateur. Le film est basé sur la proximité de la caméra qui s’immisce, au point de filmer le sommeil ou encore des confidences.
Huang Wenhai se singularise d’abord par son approche, donnant l’impression d’être "là" où l’on filme. Son autre particularité tient au choix de la photographie, étroitement liée au sujet du film et jouant un rôle dans le rapport immersion - (prise de) distance avec le sujet. Remarqué dès son deuxième documentaire, "In the Military Camps", son travail a fait le tour des festivals internationaux. "Dream Walking" a reçu le Grand Prix au festival Cinéma du Réel à Paris en 2006. Avec "Floating Dust", également présenté au Nova, ce sont les premiers volets d’une trilogie dédiée à "la survie dans un monde absurde".

09.11 > 20:00 + 17.11 > 18:00 + 24.11 > 20:00
Seven Intellectuals in a Bamboo Forest

Ce film n’est ni une fiction, ni un documentaire, il s’agirait plutôt d’un livre. Dans la première partie, un groupe de jeunes se promène dans un paysage naturel. On passe ensuite à des inserts dédiés à leur vie urbaine. Dans cet aller-retour résonnent leurs réflexions. Dans la seconde partie, on retrouve le groupe dans un appartement feutré, corps dénudés, posant et parlant du corps, de l’amour, de la mémoire... Dans ces deux premières oeuvres d’une série inspirée d’une histoire populaire intitulée "Les Sept Sages de la Bambouseraie", Yan Fudong développe une réflexion sur la situation des intellectuels dans la Chine d’aujourd’hui, qui oscille entre une autonomie croissante vis-à-vis du gouvernement chinois et leur confinement dans la marge de la société. Cette situation de semi-enfermement et de gestation est ici développée via un huis clos relationnel tapissé de sensualité et d’incertitude. Ainsi, se posent, non sans ironie, les questions de l’individualisme et du collectif, ou encore du passage de la tradition de la pensée chinoise aux formes hybrides dues aux croisements avec d’autres formes esthétiques et de pensées (occidentales), ainsi que des nombreux écueils dus au passage du communisme vers un système consumériste en pleine expansion. De ce film restent des images visuelles fortes, avec notamment des références à la Nouvelle Vague ou aux films de Jim Jarmusch.
Le travail de Yan Fudong est une suite de tableaux à l’impact visuel fort. De la mise en scène et de la photographie se dégagent une indéniable sensualité, une beauté mystérieuse et à la fois dissonante. Une invitation à suivre les méditations solitaires sur le thème de l’individu et de la liberté. A côté de son parcours international, son travail est souvent montré lors d’événements locaux, organisés en marge des institutions. Son oeuvre est clairement ancrée dans cette réalité chinoise contemporaine, tout en intégrant des influences occidentales. Il s’agit ici de croiser et élargir ces limites culturelles.

+ Half Hitching Post

Yang Fudong, 2005, CN, 35mm, , 7'

Deux jeunes étrangers s’installent dans un village isolé aux confins des plateaux du Nord de la Chine. Parallèlement, deux jeunes du village essayent de fuir. Un âne passe, transportant des bagages, suivi d’un couple sur un vélo... La narration ouverte laisse place aux paysages extraordinaires.

10.11 > 20:00 + 17.11 > 22:00 + 25.11 > 22:00
Half Hitching Post

Deux jeunes étrangers s’installent dans un village isolé aux confins des plateaux du Nord de la Chine. Parallèlement, deux jeunes du village essayent de fuir. Un âne passe, transportant des bagages, suivi d’un couple sur un vélo... La narration ouverte laisse place aux paysages extraordinaires.


Meishi Street

Meishi Street est le nom de la rue principale du quartier Da Zha Lan, non loin de la tristement célèbre place Tienanmen à Pékin. L’endroit a toujours été un quartier commerçant typique, avec ses petits magasins, ses chalands, ses habitants... Avec le développement de la ville et les Jeux olympiques qui se profilent à l’horizon, ce quartier traditionnel, pauvre et très peuplé, est devenu la cible des autorités et des promoteurs immobiliers. Il ne peut plus résister à la pression, et notamment au trafic. En décembre 2004, le verdict tombe : Meishi Street doit avoir 25 mètres de large... soit 17 de plus qu’il n’en a. Ce qui équivaut à une condamnation à mort : beaucoup doivent déménager, on rase leurs magasins ou leurs maisons.
Deux artistes, Ou Ning en Cao Fei filment régulièrement Meishi Street et ses environs. Un jour, ils rencontrèrent Zhang Jinli, un patron de restaurant qui, scandalisé par la situation et l’indemnité ridicule qu’on lui offrait pour son restaurant, prit la caméra et se mit à filmer son quartier. Ou Ning a monté les images et en a fait un témoignage prenant d’une rue qui devient le symbole de la manière dont une société sacrifie ses membres au nom du progrès.

En présence du réalisateur.

10.11 > 22:00 + 18.11 > 18:00
Oxhide

Dans un appartement de 50 mètres carrés, transformé de nuit en maroquinerie pour les besoins du commerce familial, Liu Jia Yin, âgée de 23 ans, décide de tourner son premier long métrage. Dans ce contexte, le sujet s’impose : le quotidien de sa famille. Les ventes de sacs en cuir ont connu des jours meilleurs et le père, endetté, n’arrive pas à remonter la pente. Dans cette atmosphère pesante, renforcée par la pénombre et le huis clos, le cinémascope vient percuter les limites du cadre. L’utilisation du hors-champ sonore contrebalance la proximité inévitable des protagonistes. "Les acteurs qui jouent les parents et l’enfant dans le film sont, dans la réalité, moi et mes parents. Le film parle de nous, de notre vie, de notre maison et de nos difficultés. J’ai choisi 23 scènes de notre vie au quotidien et j’ai réalisé le film. Pour mes parents, le tournage a été comme la mise à nu d’une blessure. A travers l’objectif, j’ai vu notre vie. Je n’aurais pas pu en parler avec un autre outil." (Liu Jia Yin). Oxhide est une sorte d’OVNI, il livre le portrait intense d’une situation économique difficile et du renfermement sur soi qui s’ensuit. Ce premier long a été remarqué et récompensé lors de plusieurs festivals internationaux.

11.11 > 20:00 + 22.11 > 22:00
For Every Minute That I Live, I’ll Enjoy the 60 Seconds

Le matin, Dagang est "publicitaire", l’après-midi il donne dans la conquête féminine sur la piste cimentée du Dancing Hall, le soir il se saoule avec ses amis. Divorcé pour vivre le "grand amour", il a finalement perdu rentrées financières et partenaire. Chaque soir, sa descente semble irréversible ; chaque matin, la brise fraîche ravive sa foi dans la vie. Bloqués dans une précarité totale, distancés par le troisième millénaire, Dagang et ses amis ne souffrent plus d’une situation qu’ils transforment à leur avantage grâce à la devise : "Pour chaque minute vécue, je profite de 60 secondes". Derrière leurs sourires s’écrivent pourtant des histoires de résignation et d’abandon. La caméra légère facilite la description du quotidien et fournit à Zhang Zhanqing les outils adaptés pour aller plus loin dans l’exploration de leur milieu. Elle lui permet également d’instaurer une relation plus directe avec son sujet... et de glisser vers l’expression d’une empathie, montrée en parallèle à la distance et au questionnement que les comportements filmés soulèvent.

11.11 > 22:00
Snippets

Dès le début de ses études de réalisation, Yan Junjie se filme avec sa bande d’amis, parcourant les événements ou non-événements qui jalonnent son existence. C’est entre 2001 et 2005 qu’il mène ce processus : le film découpe et "remonte" la première moitié de sa troisième décennie de vie en nous donnant l’occasion de percevoir ses préoccupations quotidiennes (premier groupe de musique, repas familial, premières amours, premier piercing,...).
"Snippets" utilise le documentaire pour questionner le sens de la vie, et vice versa : "Qu’est-ce que le vrai documentaire ? (...) Y aurait-il un sens à filmer toute une vie en une prise unique ? Y a-t-il un sens à l’énoncer ? Qui serait le dieu omniscient et aimant, à la fois disséqueur et empli de sollicitude envers l’humanité ? Qui serait celui qui se cherche à travers ces bribes et ces coupes ? Qui sera l’enfant qui squatte la rue, regardant tout ? Qui sera l’anthropologue qui ramène votre spécimen au musée ?". Cette quête vers soi-même en utilisant le documentaire mène le réalisateur à la conclusion que chaque film est une illusion, même son propre film.

+ Face Value

Li Xin, 2003, CN, video, vo st ang, 35'

"La photo du mariage est plus importante que le mariage". A en croire ce court documentaire, voilà peut-être le nouveau proverbe chinois ! Etant donné que les fêtes de mariage coûtent très cher, et que c’est surtout l’album de photos qui par la suite a un sens dans la vie sociale, beaucoup de jeunes couples chinois décident d’éliminer l’inutile. Ils engagent dès lors une agence de photographes professionnels chargé de réaliser virtuellement leur journée de bonheur. Li Xin utilise le principe de "l’image de l’image" pour déconstruire ces nouveaux rites de passages préservant la mémoire d’un événement qui n’a pas eu lieu. Ce film a été réalisé dans le cadre du Masterclass en Anthropologie visuelle à l’Université de Kunming, province du Yunnan.

En présence du réalisateur.

16.11 > 20:00
Face Value

"La photo du mariage est plus importante que le mariage". A en croire ce court documentaire, voilà peut-être le nouveau proverbe chinois ! Etant donné que les fêtes de mariage coûtent très cher, et que c’est surtout l’album de photos qui par la suite a un sens dans la vie sociale, beaucoup de jeunes couples chinois décident d’éliminer l’inutile. Ils engagent dès lors une agence de photographes professionnels chargé de réaliser virtuellement leur journée de bonheur. Li Xin utilise le principe de "l’image de l’image" pour déconstruire ces nouveaux rites de passages préservant la mémoire d’un événement qui n’a pas eu lieu. Ce film a été réalisé dans le cadre du Masterclass en Anthropologie visuelle à l’Université de Kunming, province du Yunnan.


Floating Dust

Premier volet de la "trilogie des masses", Floating Dust ("Poussières en suspension") décrit le quotidien d’une bande de losers. Que ce soit au mahjong (une forme de domino populaire en Chine), à la loterie ou dans la vie, les protagonistes de ce documentaire donnent l’impression de ne jamais rien gagner. Beuverie, avortement, jeux, télévision, argent sont les éléments d’un présent indéfiniment répété. L’ère de l’idéologie communiste étant révolue et les dieux pas encore de retour, il semblerait que l’argent et l’espoir soient les seules références. Dès lors, bienvenue dans la nouvelle Chine où l’on passe ses soirées à déchiffrer les émissions télés pour enfants ("télétubbies") ou à surfer sur Internet pour trouver les bons chiffres de la loterie.

Précurseur d’une nouvelle vague documentaire chinoise, Huang Wenhai observe sans jugement, sans commentaire et sans interview ce groupe d’amis de sa ville natale, qui pourrait cependant évoluer n’importe où en Chine.

17.11 > 20:00
Projection-rencontre : Resistance, camera as a tool

Villagers Documentary Project
Projet collectif, 2006, vidéo, vo st angl., fragments
Ces deux dernières décennies ont été caractérisées par des réformes politiques et sociales dans les campagnes chinoises. L’économie d’État doit de plus en plus laisser la place à une approche plus démocratique. Mais comment cela se passe-t-il dans un pays aussi énorme, où la campagne joue un rôle aussi important, et où pas moins de 700 000 villages sont impliqués dans ses réformes ? "Villagers Documentary Project" présente une vision de ce phénomène de l’intérieur : une dizaines de villageois ont reçu une caméra et ont filmé leurs voisins et les élections qui approchaient. Nous vous montrons quelques fragments de ce document unique.

+ Meishi Street

Ou Ning & Zhang Jinli, 2006, CN, video, vo st ang, 85'

Le film "Meishi Street" (voir page 9) est une partie du "Da Zha Lan Project" où le quartier Da Zha Lan est au centre d’une étude de cas qui se concentre sur les développements historique et culturel, la pauvreté, l’organisation sociale, l’architecture, l’urbanisme et l’écologie humaine. Tout ce travail collectif et des ateliers avec des volontaires, des habitants, des artistes et des cinéastes a donné lieu à un documentaire, une publication et un site web.

Rencontre
Voici que ces deus films sont l’occasion de partir à la rencontre du vidéo-activisme en Chine. Car, tout comme dans "Meishi Street", le "Villagers Project" utilise cette approche de la caméra comme moyen de fixer la réalité de l’intérieur, de donner la chance à des témoins privilégiés de présenter leur vision des faits et d’exprimer leurs sentiments vis-à-vis de ces changements, qu’ils habitent dans une grande ville ou à la campagne.

Au fait, "Meishi Street" ne vous fait-il pas penser à ce qui se passe près de chez vous ?

Après cette projection-rencontre, on propose de manger un bout ensemble au foyer du Nova, suivi de la projection de deux courts documents vidéo dans la lignée de l’idée de "résistance".

info :
http://www.dazhalan-project.org/

18.11 > 18:00
Meishi Street

Le film "Meishi Street" (voir page 9) est une partie du "Da Zha Lan Project" où le quartier Da Zha Lan est au centre d’une étude de cas qui se concentre sur les développements historique et culturel, la pauvreté, l’organisation sociale, l’architecture, l’urbanisme et l’écologie humaine. Tout ce travail collectif et des ateliers avec des volontaires, des habitants, des artistes et des cinéastes a donné lieu à un documentaire, une publication et un site web.


Prisoner in Freedom City

Suite à la disparition de son mari, militant pour les droits des sidéens, Zeng Jinyang a tenu un blog où elle a raconté ses efforts pour le retrouver. Après qu’il a été reconnu que le kidnappeur de Hu Jia n’était autre que la police, il fut placé en état d’arrestation, à son domicile de Pékin. Coincé derrière sa fenêtre, le militant a commencé à filmer ses "portiers"... Non sans humour, le film nous présente le quotidien de deux médiactivistes, obligés de vivre sous surveillance. Le couple est devenu le porte-parole de tous ceux qui, en Chine, subissent ce type de répression. Par ailleurs, le blog de Zeng Jinyang l’a rendue célèbre, si bien que le Times l’a classée parmi les 100 personnes les plus influentes en 2007.

+ A day to Remember

Liu Wei, 2005, CN, video, vo st ang, 13'

Un dispositif très simple : la même question posée à une série de gens dans la rue. Une question a priori banale : "Quel jour sommes-nous ?". Sauf que poser cette question le jour anniversaire de la répression sanglante de la place Tienanmen n’est pas innocent. Et les réponses des passants, gênées, codées ou détournées, en disent long sur l’état de la censure ou de l’auto-censure en Chine. Voici un court manifeste vidéo montrant une Chine qui, dès qu’on parle politique, perd subitement la mémoire.

+ Villagers Documentary Project (fragments)

Projet collectif, 2006, video, vo st ang, 30'

18.11 > 22:00
A day to Remember

Un dispositif très simple : la même question posée à une série de gens dans la rue. Une question a priori banale : "Quel jour sommes-nous ?". Sauf que poser cette question le jour anniversaire de la répression sanglante de la place Tienanmen n’est pas innocent. Et les réponses des passants, gênées, codées ou détournées, en disent long sur l’état de la censure ou de l’auto-censure en Chine. Voici un court manifeste vidéo montrant une Chine qui, dès qu’on parle politique, perd subitement la mémoire.


Villagers Documentary Project (fragments)
Before the flood Yanmo

Le barrage des Trois Gorges menace d’engloutir sous ses eaux villages et quartiers. Fenjie, une ville de plus de 2000 ans d’histoire, sera bientôt rayée de la carte. Caméra au poing et sans commentaire, les réalisateurs suivent la difficile résistance de plusieurs personnes face à une administration impitoyable et indifférente aux conséquences de ces grands travaux. Lentement, étape par étape, la ville est vidée, au même titre que les espoirs et les mémoires de ces habitants.
"Avant que nous y allions, beaucoup de nos amis suggéraient que notre film capture la beauté des impressions de Fengjie, "cité de la poésie". Certains des poèmes les plus connus de l’histoire chinoise ont été écrits ici, les Trois Gorges elles-mêmes sont un hymne naturel, les lieux créent chaque jour un poème. [...] Une fois sur place, il nous a paru impossible de donner une réponse poétique aux larmes d’un vétéran de guerre, ou de réaliser avec élégance un portrait de la vie quotidienne d’un groupe de portefaix qui vivent dans une misère crasse, comme des chiens." (Li Yifan & Yan Yu)

25.11 > 19:00
Dream Walking

De film volgt een collectief van Chinese artiesten. In zwart-wit, met grove korrel en een “verstoord” beeld te wijten aan het nachtelijke leven, zien we de artiesten uit verschillende disciplines in de hardrock metal scène gedurende de zomer van 2004, een internet-dichter (tevens nachtwaker), twee schilders, en een “gedragsartiest”. Hun leefwereld gaat van grote discussies over de betekenis van hun oeuvre tot performances in huiskamers en elders.
In “Dream Walking” zien we dit redelijk losgeslagen collectief aan het werk, zonder onderscheid tussen het echte leven en ontspoorde performance. Vaak zijn ze naakt, als was het om de door de maatschappij opgelegde rollen te ontlopen... Observatie is hier het ordewoord. Grote en lange plan-sequenties gaan in op de relatie tussen de personages met hun omgeving, en op bepaalde details die de regisseur opvallen. De film is gebaseerd op de dichte nabijheid van de camera, als was die op de huid van de personages, zo dicht dat vertrouwelijkheden en zelfs slaap de revue passeren.
Huang Wenhai onderscheidt zich door zijn aanpak. Zijn fotografie is nauw verbonden met het onderwerp, en speelt een rol in de verhouding nabijheid versus afstand tot het onderwerp. Hij werd opgemerkt met zijn tweede documentaire “In the Military Camps” en sindsdien is zijn werk te zien op internationale filmfestivals. “Dream Walking” werd bekroond op het festival “Cinéma du Réel” (Parijs) in 2006. Met “Floating Dust”, die we eveneens vertonen, zijn dit twee delen van een trilogie gewijd aan het overleven in een absurde wereld.

09.11 > 20:00 + 17.11 > 18:00 + 24.11 > 20:00
Seven Intellectuals in a Bamboo Forest

Deze film is fictie noch documentaire ; laten we het eerder een boek noemen met drie hoofdstukken. We vertonen deel 1 en 2.
In het eerste deel wandelt een groep jongeren in een natuurlijke omgeving. De beelden worden afgewisseld met beelden uit hun leven in de stad. In dit spel van heen en weer weerklinken hun reflecties. In het tweede deel zien we dezelfde groep in een appartement, ontkleed, rustend en pratend over hun lichaam, de liefde en herinneringen.
In deze twee delen van een reeks gebaseerd op een volksverhaal getiteld "De zeven wijzen van het Bamboebos", ontwikkelt Yan Fudong een reflectie over de situatie van jonge mensen, quasi-intellectuelen in het China van vandaag, die schommelen tussen een groeiende autonomie tegenover de regering en hun afzondering in de marge van de maatschappij. Deze situatie van halve opsluiting en verandering wordt ontwikkeld in een relationele "huis clos" vol sensualiteit, onzekerheid, afwachting, vervreemding en bijna verveling. Zo worden niet zonder ironie vragen gesteld over individu en groep, of nog, over de overgang van het traditionele Chinese denken naar hybride vormen door de vermenging met andere (Westerse) denkwijzen. Of over de klippen van de overgang van communisme naar een consumentensysteem in volle expansie. Een film vol sterke, sfeervolle beelden, met referenties naar de Nouvelle vague en naar de films van Jim Jarmusch.
Het werk van Yan Fudong is als een reeks schilderijen met sterke visuele impact. Uit de enscenering en de fotografie spreekt een onmiskenbare sensualiteit, een mysterieuze en tegelijkertijd dissonante schoonheid. Een uitnodiging om eenzame beschouwingen over individu en vrijheid te volgen. Hij heeft internationale bekendheid, in China wordt zijn werk vaak vertoond op evenementen in marge van het institutionele. Zijn werk is gedrenkt in het hedendaagse Chinese realiteit, vermengd met westerse invloeden.

+ Half Hitching Post

Yang Fudong, 2005, CN, 35mm, , 7'

Twee jonge vreemdelingen installeren zich in een geïsoleerd dorpje in het Noorden van China. Parallel hieraan proberen twee jongeren het dorp te ontvluchten. Een ezel met bagage komt voorbij, gevolgd door een koppel op de fiets... De open vertelling laat plaats voor buitengewone landschappen.

10.11 > 20:00 + 17.11 > 22:00 + 25.11 > 22:00
Half Hitching Post

Twee jonge vreemdelingen installeren zich in een geïsoleerd dorpje in het Noorden van China. Parallel hieraan proberen twee jongeren het dorp te ontvluchten. Een ezel met bagage komt voorbij, gevolgd door een koppel op de fiets... De open vertelling laat plaats voor buitengewone landschappen.


Meishi Street

Meishi Street is een de naam van een hoofdstraat in de Da Zha Lan wijk, niet ver van het befaamde Tian’anmen Square in Bejing. De wijk is altijd al een typisch handelswijk geweest, vol winkeltjes, handelaars, kooplustigen, bewoners... Met het uitbreiden van de stad, en met de Olympische spelen in het vooruitzicht wordt deze traditionele, overbevolkte en arme wijk een doorn in het oog van de overheid en projectontwikkelaars. De wijk kan de almaar uitbreidende stad met al het verkeer en faciliteiten die daar bij horen niet meer aan. In december 2004 valt het verdict : Meishi Street moet 25 meter... breder worden - dat is maar liefst 17 meter erbij... Dit is het doodsvonnis. Vele mensen moeten verhuizen, hun winkeltjes en huizen worden afgebroken.

Twee artiesten, Ou Ning en Cao Fei filmen regelmatig in Meihi Street en omgeving. Zo liepen ze Zhang Jinli te lijf, een restauranthouder in Meishi Street die misnoegd is over de gang van zaken, en over de schamele compensatie die hij aangeboden krijgt voor zijn restaurant. Hij nam de camera ter hand en filmde zijn eigen wijk. Ou Ning verzorgde de montage en maakte er een prangende getuigenis van, of hoe het verhaal van een straat symbool staat voor een maatschappij die haar bewoners opoffert in naam van vooruitgang.

In aanwezigheid van de regisseur

10.11 > 22:00 + 18.11 > 18:00
Oxhide

In een appartement van 50 vierkante meter, dat tevens dienst doet als werkplaats voor de familie die leder verhandelt, besluit Liu Jia Yin, 23 jaar, haar eerste langspeelfilm te draaien. In deze context kan je maar één onderwerp bedenken : het dagelijkse leven van haarzelf en haar familie in het minuscule appartementje.
De verkoop van lederen handtassen en beurzen heeft blijkbaar betere tijden gekend. De vader stapelt schulden op en staat aan de rand van het bankroet. Vaak heeft hij ruzie met zijn vrouw, de moeder van Liu Jia Yin, die zelf ook een probleem heeft, ze groeit niet meer. In deze zwaar beladen atmosfeer, nog eens extra versterkt door het halfduister en de "huis clos", verkent het beeld de limieten van de kaders. Het gebruik van geluid buiten kader is een tegengewicht voor de onvermijdelijke nabijheid van de personages. Afstand nemen is onmogelijk in zo’n benepen omgeving.
"De auteurs die de rol van ouders en kind spelen zijn in de realiteit mijn ouders en ik. De film praat over ons, over ons leven, ons huis en onze moeilijkheden. Ik heb 23 scènes uit ons leven van alledag gekozen en ik heb er een film van gemaakt. Voor mijn ouders was het maken van deze film als het oprijten van een wonde. Doorheen de lens zag ik ons leven. Ik zou er anders niet over kunnen gesproken hebben." (Liu Jia Yin).
Oxhide is een bijzondere, vreemdsoortige film, die van nabij het beeld toont van de economisch moeilijke situatie en van het in zichzelf keren. Deze vertoning van debuutfilm ging niet onopgemerkt voorbij op internationale festivals.

11.11 > 20:00 + 22.11 > 22:00
For Every Minute That I Live, I’ll Enjoy the 60 Seconds

’s Ochtends maakt Dagang reclame, ’s namiddags gaat hij op vrouwenjacht op de betonnen dansvloer van de Dancing Hall en ’s avonds bezat hij zich met zijn vrienden. Hij is gescheiden om de Grote Liefde tegen het lijf te lopen, en uiteindelijk verliest hij verloofde en inkomen. Elke avond lijkt zijn afgang onafwendbaar ; elke ochtend waait een fris briesje opnieuw hoop zijn leven binnen. Hij leeft in absolute onzekerheid in dit derde millennium. Dagang en zijn vrienden lijden onder een situatie die ze in hun voordeel keren met het devies : "Voor elke minuut dat ik leef, geniet ik 60 seconden". Achter hun lach gaat nochtans wanhoop schuil.
De licht in de hand gehouden camera vergemakkelijkt de ontcijfering van hun dagelijkse leven en geeft aan regisseur Zhang Zhanqing de mogelijkheid om steeds maar verder te gaan in de verkenning van het milieu waarin de protagonist zich begeeft. Hij heeft een direct relatie met zijn onderwerp en getuigt zo van empathie, terwijl hij parallel hiermee afstand houdt en vragen oproept over het gedrag dat hij filmt.

11.11 > 22:00
Snippets

Bij aanvang van zijn studies begon Yan Junjie zijn bende vrienden en zichzelf te filmen, net zoals een reeks (non-)evenementen die zijn parcours bezaaiden. Tussen 2001 en 2005 houdt hij dit goed vol, een proces dat geknipt en gemonteerd wordt en dat ons een blik gunt op zijn jonge leventje en zijn voornaamste bezigheden : eerste muziekgroep, eerste lief, eerste piercing.... Hij filmt dronken feestjes en wilde zwempartijen. "Snippets" gaat over volwassen worden in een wereld waar status, bezit en vooruitgang belangrijk zijn. Yan Junjie en zijn vrienden behoren tot een nieuwe, vrije en compromisloze generatie die geen toegevingen wil doen aan mainstream.
"Snippets" gebruikt de documentairevorm om te zoeken naar de zin van het leven, een experiment om op zoek te gaan naar zichzelf, en omgekeerd : "Wat is echte documentaire ? (...) Heeft het zin het leven te filmen in een lange shot ? Is er een betekenis te vermelden ?" Maar uiteindelijk realiseert hij zich dat elke film illusie is, zelfs een documentaire over zichzelf en zijn leven.

+ Face Value

Li Xin, 2003, CN, video, vo st ang, 35'

"De trouwfoto is belangrijker dan het huwelijk". Als we deze documentaire mogen geloven, dan is dit een nieuw Chinees spreekwoord !
Vermits trouwfeesten een flink pak geld kosten - iets wat vele jonge mensen niet hebben - en dat het vooral het trouwalbum is dat overblijft van de huwelijksdag, besluiten vele koppels om het onnodige te laten vallen. Ze engageren een professioneel foto-agentschap belast met het virtueel realiseren van de mooiste dag van hun leven.
Li Xin gebruikt het principe van "het beeld van het beeld" om deze nieuwe overgangsrites te ontcijferen die een herinnering vastleggen van iets dat niet is.
Deze film werd gerealiseerd in het kader van een masterclass in visuele antropologie aan de universiteit van Kunming in de provincie Yunnan.

In aanwezigheid van de regisseur.

16.11 > 20:00
Face Value

"De trouwfoto is belangrijker dan het huwelijk". Als we deze documentaire mogen geloven, dan is dit een nieuw Chinees spreekwoord !
Vermits trouwfeesten een flink pak geld kosten - iets wat vele jonge mensen niet hebben - en dat het vooral het trouwalbum is dat overblijft van de huwelijksdag, besluiten vele koppels om het onnodige te laten vallen. Ze engageren een professioneel foto-agentschap belast met het virtueel realiseren van de mooiste dag van hun leven.
Li Xin gebruikt het principe van "het beeld van het beeld" om deze nieuwe overgangsrites te ontcijferen die een herinnering vastleggen van iets dat niet is.
Deze film werd gerealiseerd in het kader van een masterclass in visuele antropologie aan de universiteit van Kunming in de provincie Yunnan.

In aanwezigheid van de regisseur.


Floating Dust

Eerste luik van een trilogie. Floating Dust beschrijft een bende losers, hun doen en laten, in de provincie Hunan op het moment dat SARS toesloeg in 2003.
Of het nu bij het Mahjong is (een soort van domino, zeer populair in China), bij de loterij of in het leven, de protagonisten van deze documentaire geven de indruk dat ze nooit iets winnen. Braspartijen, abortus, spelletjes, televisie, geld, zijn de elementen van een heden dat zich in het oneindige herhaalt. Het tijdperk van de communistische ideologie is achterhaald, en de goden hebben hun biezen gepakt. Zo lijken geld en hoop de enige referenties. Welkom in het nieuwe China waar men tijd doorbrengt met het ontcijferen van westerse televisieprogramma’s (Teletubbies) of met het surfen op het net om de winnende cijfercombinatie van de loterij te vinden.
Als voorloper van een nieuwe golf Chinese documentaire, observeert Huang Wenhai - zonder oordeel, zonder commentaar en zonder interview- deze groep vrienden uit zijn geboortestad. Maar het kon wel overal zijn in China.

17.11 > 20:00
projectie-ontmoeting : Resistance, camera as a tool

Villagers Documentary Project
collective project, 2006, vidéo, vo st angl. / ov eng. ond., fragments
De laatste twee decennia werden gekenmerkt door sociale en politieke hervormingen op het Chinese platteland. De staatsgeleidde economie moet plaatsmaken voor een meer democratische aanpak. Maar hoe gaat dat in z’n werk, in dit enorme land waar het rurale een grote rol speelt, waar maar liefst 700,000 dorpen moeten betrokken worden bij een nieuwe sociale en politieke structuur ? "Villagers Documentary Project" geeft een visie van binnenuit : een tiental dorpsbewoners kregen een camera en filmden hun buren, de nakende verkiezingen, de mening van de mensen.... Wij tonen fragmenten uit dit unieke document.

+ Meishi Street

Ou Ning & Zhang Jinli, 2006, CN, video, vo st ang, 85'

De film Meishi Street (zie pag 9) is een onderdeel van het "Da Zha Lan Project" waar de Da Zha Lan wijk een casestudie is die focust op de historische en culturele ontwikkeling, armoede, sociale organisatie, straat architectuur en humane ecologie. Via een collectieve werking en workshops, met vrijwilligers, bewoners, kunstenaars en filmmakers, is de output een documentaire, een publicatie en een website.

Ontmoeting
De vertoning van deze 2 films is meteen een aanleiding voor een ontmoeting over video-activisme in China. Want net zoals "Meishi Street" hanteert "Villagers Project" deze benadering van de camera als middel om de realiteit van binnen uit vastleggen, de kans geven aan bevoorrechte getuigen om hun visie op de feiten weer te geven, hoe de betrokkenen deze veranderingen, of ze nu in de grootstad of op het platteland leven, aanvoelen, en soms weerstand bieden.

Trouwens, doet "Meishi Street" niet denken aan wat hier, dicht bij huis gebeurt, in onze eigen grootsteden en wijken...?

Na deze projectie-ontmoeting kan je een hapje eten in de foyer, waarna om 22u de voorstelling volgt van twee andere documentaires die hierbij aansluiten.

info :
http://www.dazhalan-project.org/

18.11 > 18:00
Meishi Street

De film Meishi Street (zie pag 9) is een onderdeel van het "Da Zha Lan Project" waar de Da Zha Lan wijk een casestudie is die focust op de historische en culturele ontwikkeling, armoede, sociale organisatie, straat architectuur en humane ecologie. Via een collectieve werking en workshops, met vrijwilligers, bewoners, kunstenaars en filmmakers, is de output een documentaire, een publicatie en een website.


Prisoner in Freedom City

Na de verdwijning van haar man, een militant die opkomt voor de rechten van AIDS-patiënten, houdt Zeng Jinyang een blog bij waarin ze neerslag doet van haar ervaringen. Nadat eindelijk werd toegegeven dat de ontvoerder van Hu Jia niemand minder dan de politie zelf was, werd hij onder huisarrest geplaatst in Peking. Gevangen vanachter een raam van zijn appartement, begint de militant zijn bewakers te film die buiten dag en nacht de wacht houden.... Niet zonder humor overigens ! De film is een soort dagboek van deze twee media-activisten die gedwongen onder controle leven. Het koppel werd woordvoerder van allen die te lijden hebben van dit soort repressie in China. Trouwens, de blog van Zeng Jinyang maakte haar wereldwijd beroemd, en ze belandde op het Times-lijstje van 100 invloedrijkste personen in 2007...

+ A day to Remember

Liu Wei, 2005, CN, video, vo st ang, 13'

Een eenvoudig opzet : dezelfde vraag wordt gesteld aan een hele reeks mensen op straat. Een vraag die a priori zeer banaal is : "Welke dag zijn we ?". Behalve dat deze vraag stellen de dag van de verjaardag van de bloedige repressie op het Tienamenplein niet zo onschuldig is... En de antwoorden van de voorbijgangers, gegeneerd, bedekt of afgeleid, zegt veel over censuur en auto-censuur in China. Ziehier een kort videomanifest dat een China toont dat, wanneer we over politiek praten, plots zijn geheugen verliest.

+ Villagers Documentary Project (fragments)

Projet collectif, 2006, video, vo st ang, 30'

18.11 > 22:00
A day to Remember

Een eenvoudig opzet : dezelfde vraag wordt gesteld aan een hele reeks mensen op straat. Een vraag die a priori zeer banaal is : "Welke dag zijn we ?". Behalve dat deze vraag stellen de dag van de verjaardag van de bloedige repressie op het Tienamenplein niet zo onschuldig is... En de antwoorden van de voorbijgangers, gegeneerd, bedekt of afgeleid, zegt veel over censuur en auto-censuur in China. Ziehier een kort videomanifest dat een China toont dat, wanneer we over politiek praten, plots zijn geheugen verliest.


Villagers Documentary Project (fragments)
Before the flood Yanmo

De bouw van de Three Gorges Dam zal Fengjie, een stad met een geschiedenis van meer dan 2000 jaar, weldra van de kaart vegen. De camera in de hand, zonder commentaar, volgen de regisseurs de moeizame weerstand van verschillende bewoners die geconfronteerd worden met een meedogenloze administratie die onverschillig staat tegenover de gevolgen voor de mensen van deze ongezien grootschalige afbraak- en bouwwerken. Langzaamaan, stap per stap wordt de stad leeggehaald, en daarmee wordt ook alle hoop en het geheugen van de mensen gewist.
"Voordat we er naar toe gingen, suggereerden heel wat vrienden dat onze film de schoonheid en de indrukken van Fengjie zou vatten, de "stad van de poëzie". Sommige van de meest geciteerde gedichten in de Chinese geschiedenis werden hier geschreven, de Three Gorges zelf is een gedicht over de natuur, en de bewoners schrijven zelf elke dag gedichten. (...) Maar eens ter plaatse leek het onmogelijk om te antwoorden met poëzie op de tranen van een oorlogsveteraan, of om het dagelijkse leven van de dragers, die leven als honden in de miserie, te portretteren." (Li Yifan & Yan Yu)

25.11 > 19:00
https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=1030&lang=fr