> FILMS

Alien Mutants + avant-programme : La vache qui voulait ...

Connu des amateurs de dessin animé, Bill Plympton est l’auteur de dizaines de courts métrages géniaux (les fameux "Plymptoon’s"). Il s’est essayé plusieurs fois à la réalisation de longs métrages, dont "I Married a Strange Person" ("L’impitoyable lune de miel") était le résultat le plus probant jusqu’à présent. "Alien Mutants", présenté en avant-première pour la Belgique après avoir tout récemment décroché le grand prix au festival d’Annecy, confirme son imagination et sa créativité débordantes.
Des dix années passées à dessiner des caricatures politiques pour la presse écrite, Plympton a gardé le goût de tourner les institutions et le gouvernement américains en dérision. Ici, un astronaute s’envole pour une mission dans l’espace, dirigée par le Dr Frubar. Le lancement est un succès, mais le Dr Frubar a d’autres projets en tête. Faisant croire à un incident, il abandonne l’astronaute dans l’espaceŠ Celui-ci reviendra sur terre vingt ans plus tard pour assouvir sa vengeance, aidé de cinq mutants de l’espace.
Une histoire délirante et surréaliste (pour adultes !), dont l’idée est venue à Plympton à la lecture d’un article sur Laika, le chien cosmonaute russe resté trop longtemps en orbite autour de la terre. Et si d’autres animaux abandonnés dans l’espace se rassemblaient et engendraient une armée de mutants ?!

+ La vache qui voulait sauter par-dessus l’église

Guillaume Casset, 1997, FR, video, vo fr , 7'

17/8 > 22.00
"La vacheŠ" raconte une journée à la ferme, lorsque, le matin, une vache enfourche des ressorts et se dirige vers l’église. Le fermier prend sa commande de jeux vidéo et met en route le programme de la journée : poules et autres ainsi télé-guidés entrent dans le rythme du travail. Jusqu’à ce qu’un virus vienne tout perturberŠ
Ce court-métrage d’animation nous vient d’une boîte montée en 1992 par des cinéastes qui ont décidé de maîtriser toutes les étapes de confection et de diffusion de leurs films. Lardux Films a ainsi produit et diffusé 27 films depuis 1992, qui se remarquent par leur côté ludique et leur indépendance de ton et de style.

17.08 > 22:00
La vache qui voulait sauter par-dessus l’église

17/8 > 22.00
"La vacheŠ" raconte une journée à la ferme, lorsque, le matin, une vache enfourche des ressorts et se dirige vers l’église. Le fermier prend sa commande de jeux vidéo et met en route le programme de la journée : poules et autres ainsi télé-guidés entrent dans le rythme du travail. Jusqu’à ce qu’un virus vienne tout perturberŠ
Ce court-métrage d’animation nous vient d’une boîte montée en 1992 par des cinéastes qui ont décidé de maîtriser toutes les étapes de confection et de diffusion de leurs films. Lardux Films a ainsi produit et diffusé 27 films depuis 1992, qui se remarquent par leur côté ludique et leur indépendance de ton et de style.


Calamari Union + avant-programme : Dimanche

Un des films des débuts (prometteurs) de Kaurismaki. Le récit de la traversée d’une ville sauvage et impitoyable, par une bande de dix-sept audacieux lascars. Issus d’un quartier populaire d’Helsinki, ils décident de braver tous les dangers et d’entamer un voyage jusqu’à Eira, un quartier huppé situé à l’autre bout de la ville. Un peu comme si un groupe de Schaerbeekois se lançait dans un périple à travers Bruxelles pour atteindre Uccle !
"Calamari Union" est donc un road-movieŠ à travers Helsinki. Une histoire "totalement logique" selon Kaurismaki lui-même, mais d’une logique "qui n’est pas de ce monde". "Certains pourraient croire qu’il y a une signification cachée dans ce film. Ce n’est qu’une illusion trompeuse. Tout se passe en surface. Mais revenons à notre histoire : seuls les plus forts vont survivre et nous n’avons aucune raison de les envier. C’est toujours plus facile de mourrir que de vivre. Cela commence à devenir pathétiqueŠ Alors, c’est le moment de s’en aller. "Calamari Union" est une comédie hilarante et le plus mauvais film que j’ai jamais vu, excepté les films que j’ai réalisé moi-même auparavant". (Aki Kaurismaki)

Dimanche
Edmond Bernhard, Belgique, 1962, 20 min.
18/8 > 22.00
A partir d’une commande du département Cinéma de l’Education Nationale lui demandant de traîter "le problème des loisirs" (sic), Edmond Bernhard (cinéaste belge décédé il y a quelques mois et auteur de sept courts métrages) a choisi le parti pris de réaliser un film sur la vacuité, le vide et l’ennui ! Tourné à Bruxelles, "Dimanche" est une oeuvre lyrique et esthétique. Un tour de force étrange et fascinantŠ

18.08 > 22:00
Blade Runner + avant-programme : Call Me Josse

Une mégapole grouillante, humide et noire. Dans ce maelström effervescent de cohue humaine, trafic infernal, euphorie lumineuse et pluie diluvienne, chaque habitant ne rêve qu’à s’évader.
Non, nous ne sommes pas à Bruxelles mais à Los Angeles... en 2019 où le détective privée Deckard est chargé de traquer et éliminer quatre répliquants rebelles. Ces androïdes-esclaves, chargés des pires labeurs sur les planètes colonisées, sont de retour sur Terre à la suite d’une mutinerie. Leur but : se reprogrammer pour augmenter leur durée de vie. Assisté dans sa mission par une répliquante convaincue d’être humaine, Deckard va lentement perdre ses repères dans cette traque où l’évidence se maquille et perturbe : qui est le plus humain des répliquants ou de lui.
Baigné dans cette atmosphère urbaine écrasante, Blade Runner, savant mélange de série noire et de SF, ne périclite à aucun moment dans ce récit d’une quête aux accents existentiels jalonnés de subtils références.

Call me Josse / Appelez-moi Josse / Noem mij Josse
Plus Tôt te laat & Mark Saunders & les habitants de Saint-Josse / inwoners van Sint-Joost
video in progress, 2000, 25’
24/8 > 22.00
La rénovation urbaine, prévue dans les "contrats de quartiers" bruxellois, contient souvent une vision implicite de la vie d’un quartier et de ses espaces publics. A "Josse", des habitants (jeunes et moins jeunes, deux artistes sans statut et un curieux Anglais) prennent la caméra pour filmer ce que d’autres habitants pensent des contrats de quartiers lancés dans la commune. Le résultat est un document critique mais plein d’humour, qui dépasse un questionnement strictement urbanistique et témoigne d’autres préoccupations tels que le travail, les loisirs, le chômage mais aussi la joie de vivre !

24.08 > 22:30
Towering Inferno

Délaissés dans les années 80 et 90, avant d’être remis au goût du jour il y a peu, les films catastrophes connurent leur apogée dans les années 70. Sur terre, en mer ou en l’air, la recette est immuable : de petits humains confrontés à une grooosse cata.
De cette époque prolifique, Towering Inferno se pose tel un monolithe indétrônable. Imaginez : une distribution prestigieuse (mené par Steve Mac Queen et Paul Newman), un décor gigantesque (la tour !), des effets spéciaux explosifs (il n’y a pas de fumée sans feu)Š le tout consummé en 165 minutes incandescantes.
Le jour de l’inauguration de la Tour de Verre à San Francisco, le gratin du gratin se presse au 138è et dernier étage de l’édifice. De son côté, l’architecte du projet s’aperçoit, sur le tard que le constructeur a préféré l’économie à la sécurité. Résultat : un petit court-circuit au 81è et un embrasement immédiat.

25.08 > 21:30
De Noorderlingen + avant-programme : Ferment

Religieux pratiquants, petits bourgeois marqués par le colonialisme de leur patrie, profondément frustrés et maniérésŠ Les héros de cette comédie sarcastique au climat claustrophobique sont les habitants de la Smetstraat, seule et unique rue d"une cité-modèle qui n"a jamais été achevée et qui sert de décor et de trame à ce second film d’Alex Van Warmerdam (réalisateur notamment de "La jupe"Š).
Située au milieu de la plate nature hollandaise, cette bourgade surréaliste a été batie à proximité d"une petite forêt qui devient le théâtre d"étranges manèges pour les rares marginaux du village (un enfant, un facteur, une jeune et mystérieuse jeune fille...) qui la fréquentent.
Resté sans doute le meilleur film de Van Warmerdam, "De Noorderlingen" est une fable irrésistiblement comique, et tout à la fois insupportablement effrayante tant elle est éloquente sur la réalité quotidienne de certains de nos contemporains.

+ Ferment

Tim Macmillan, 1999, GB, 35mm, , 4'

Ferment est une animation fictive basée sur le procédé des ’frozen image’. Le trajet démarre dans un square plutôt calme, une petite fille est assise à côté de son grand-père. Le vieil homme a une attaque et tombe. Au moment où ceci se passe, nous voyageons à partir du parc vers la rue, puis à l’intérieur des appartements qui longent la route. En un regard, le spectateur saisit cette matière visuelle et les bribes de sons qui l’accompagnentŠ Sa technique nous transforme en témoins privilégiés, omniscients de l’agitation humaine. Ce court-métrage distribué par Lux a été réalisé pour the Arts Council of England/Channel 4 animate ! et a remporté de nombreux prix.
Artiste, photographe et réalisateur, Tim Macmillan découvre au début des années 80, comment figer le temps à l’écran tout en y conservant le mouvement. Le réalisateur a travaillé avec de nombreux artistes (Deep Forest, Real World Studios de Peter GabrielŠ).

31.08 > 22:00
Ferment
Koyaanisqatsi + Today We are Going ...

Une fois réussie la prononciation du titre du film, très certainement vous vous demanderez ce que celui-ci peut bien vouloir dire. Ko.yaa.nis.qatsi (tiré de la langue des indiens Hopi) signifie : 1)vie folle ; 2)vie tumultueuse ; 3) vie se désagrégeant ; 4) vie déséquilibirée ; 5) existence exigeant un autre mode de vie. Psalmodié en choeur au début et à la fin du film, c’est un peu comme si ce mot se trouvait à avoir la valeur d’une prophétie que les Indiens Hopi auraient prévu il y a très longtemps : la prophétie d’une planète colonisée et exploitée par l’homme au rythme infernal de la modernité. Le film pourrait alors être vu comme une sorte de version imagée de celle-ci. Sans commentaires, au rythme d’un montage visuel où les images ne manquent pas d’être époustouflantes et sont en osmose avec un univers musical signé Philip Glass, "Koyaanisqatsi" nous transporte dans un étonnant voyage au travers du paysage américain, du calme mystérieux et intemporel du Grand Canyon et du désert Californien à la frénésie de New York, de Los Angeles, de Las Vegas...

Today We Are Going to Build a House
Sergeï Loznica et Marat Magambetova, Russie/Rusland, 35mm, 30’, 1996
1/9 > 22.00
Dans la terre humide, la grisaille et le vent, Loznica nous distille le quotidien de certains ouvriers russes.
Dans leur travail routinier et archaïque, Loznica décèle une poésie inattendue en glanant, çà et là, les événements d’une journée sur ce chantier. Le temps semble figé, le travail avance à petits pas. Pourtant, le lendemain, la bâtisse se dresse fièrement.

01.09 > 22:30
Touki Bouki

Premier long-métrage de Diop-Mambety, "Touki Bouki" nous conte l’histoire d’un jeune couple sénégalais, Mory et Anta, quelque peu désaxé dans la société qui l’entoure et qui rêve d’émigrer à Paris. En moto ou en voiture, Mory et Anta vadrouillent ou fuguent dans Dakar, commettant des larcins dans l’espoir de réunir l’argent qui leur permettrait de partir. Mais Paris n’est qu’un prétexte et un leurre, car pas plus que Dakar celle-ci pourrait offrir un havre de paix à leur désillusion.
A l’époque de sa sortie, dans les années ’70, "Touki Bouki" apparut tel un ovni (et, quelque part, l’était et le reste). On évoquait des films comme "Pierrot le Fou" ou "Easy Rider" pour annoncer cette oeuvre bizarre et excentrique qui ne ressemblait à aucune autre dans le panorama du cinéma africain. Vous y verrez un film "nouvelle vague version africaine", si, impérativement, vous voudrez l’étiquetter ; ce qui est sûr c’est que "Touki Bouki" s’inscrit dans une tradition narrative orale qui est bel et bien africaine.

+ Jaune Minimum

Christophe Terlinden, 2001, BE, video, , 4'

1995, horloge de la gare du Quartier Léopold. Départ - arrivée, restauration, temps. Centralité de la couleur. Point - surface - lumière. Jaune. Filmé par Christian Troberg - super8.

07.09 > 22:00
Brazil + Bruxelles Requiem fragments

Dans un monde futur, Sam Lowry est fonctionnaire au département informatique, efficace mais sans entrain. Pour lui, la vie est fade, ses rêves sont le seul endroit où il est heureux. Il y rencontre une jeune femme qu’il aime. Cet amour vécu dans le sommeil le fait régulièrement arriver en retard à son travail. Tyrannisé par sa mère trop moderne, Sam, ne sait où se réfugier. Un jour, au travail, un cafard provoque un bug dans le système et l’ordinateur se trompe : un mauvais nom (Buttle au lieu de Tuttle) est renseigné aux brigades d’arrestation. Un père de famille innocent est ainsi arrêté. Sam est envoyé pour enquêter sur cette erreur, et rencontre alors la jeune fille de ses rêves. C’est alors que les ennuis s’aggraventŠ
Terry Gilliam trace un portrait satyrique de la société actuelle. Bien que la fiction se situe dans une société totalement future, on ne peut éviter les comparaisons et rapprochement. "Brazil" raconte la chute du héros rêveur et inoffensif, incompris du systéme hiérarchique, informatisé, sur-rentabilisé et sécurisé. L’esthétique du film est terrible : Gilliam parvient à rendre probable un monde oniriqueŠ

Bruxelles Requiem

Bruxelles Requiem est un documentaire sur la vie, quasi éteinte, du Quartier Léopold. Ceux qui se rendent rue Godecharle, Wiertz , Trier,Š y trouvent des bureaux européens dans un quartier joli et vivant. "Rien de mal" Š cependant, dix ans plus tôt, des artistes, des artisans,Š habitaient là. Forcés de quitter leurs ateliers démolis en faveur de constructions futuresques. Nous montrons des fragments de cet hommage poétique qu’André Dartevelle a dédié aux habitants qui luttent pour ce que doit être leur quartier.

08.09 > 22:00
Alien Mutants + voorstelling : La vache qui voulait ...

Voor stripkenners is Bill Plymton geen onbekende. Hij is auteur van een tiental geniale kortfilms (de bekende "Plymptoon"s") en waagde zich ook enkele malen aan een langspeelfilm waarvan we vooral "I Married a Strange Person" onthouden. Zijn nieuwste film "Alien Mutants" kaapte onlangs de grote prijs op het filmfestival van Annecy weg. Nova is dan ook bijzonder fier om de film in Belgische avant-première te tonen.
Na 10 jaar politieke cartoons te hebben getekend heeft Plympton een bijzonder kritische kijk ontwikkeld op de Amerikaanse overheid en haar instellingen. In "Alien Mutants" vertrekt een astronaut op een reis in het heelal onder leiding van Dr Frubar. De lancering is een succes maar Dr
Frubar heeft andere plannen. Onder het mom van een ongeluk laat hij de astronaut aan z"n lot over in het zwarte niets. Vijfentwintig jaar later krijgt hij echter de rekening gepresenteerd als de astronaut terugkeert met 5 ruimtemutanten aan z"n zij.
Het dolle surrealistische verhaal kwam op in Plympton na het lezen van een artikel over Laika, de russische ruimtehond die iets te lang rond de aarde had gecirkeld. Stel je eventjes voor wat staat er ons te gebeuren als al die achtergelaten dieren in de ruimte front vormen met een legertje ruimtemutanten.

+ La vache qui voulait sauter par-dessus l’église

Guillaume Casset, 1997, FR, video, vo fr , 7'

17/8 > 22.00
"La vacheŠ" vertelt over een dag op de boerderij. Op een ochtend springt een koe uit de veren en begeeft zich naar de kerk. De boer neemt zijn spelconsole en start het dagelijks programma : kippen en andere tele-geleiden vatten het werk aan. Tot op het moment dat een virus alles in de war stuurtŠ Deze animatie-kortfilm dateert van 1992 en werd gemaakt door cineasten die besloten zelf alle etapes van de vervaardiging en verdeling van hun films te controleren. Lardux Films produceerde en verdeelde zo reeds 27 films sinds 1992. Zij laten zich kenmerken door hun luciditeit en hun uitermate onafhankelijke stijl.

17.08 > 22:00
La vache qui voulait sauter par-dessus l’église

17/8 > 22.00
"La vacheŠ" vertelt over een dag op de boerderij. Op een ochtend springt een koe uit de veren en begeeft zich naar de kerk. De boer neemt zijn spelconsole en start het dagelijks programma : kippen en andere tele-geleiden vatten het werk aan. Tot op het moment dat een virus alles in de war stuurtŠ Deze animatie-kortfilm dateert van 1992 en werd gemaakt door cineasten die besloten zelf alle etapes van de vervaardiging en verdeling van hun films te controleren. Lardux Films produceerde en verdeelde zo reeds 27 films sinds 1992. Zij laten zich kenmerken door hun luciditeit en hun uitermate onafhankelijke stijl.


Calamari Union + voorstelling : Dimanche

Eén film uit een reeks van Kaurismaki"s veelbelovende debuutfilms vertelt het verhaal een van een een bende staatjochies die een wilde en meedogenloze stadstocht ondernemen. Afkomstig uit een arbeiderswijk in Helsinki besluiten ze op een dag naar Eira te gaan, een deftige buitenwijk aan de andere kant van de stad. Een beetje zoals een groepje Schaarbeekse jongeren dwars door Brussel zou trekken om in Ukkel uit te komen dus.
"Calamari Union" is als een roadmovie maar dan dwars door Helsinki. Een verhaal dat volledig logisch is volgens Kaurismaki zelf maar van een logica getuigt die niet van deze wereld is. Zinloos om achter deze film een betekenis te zoeken, alles speelt zich namelijk aan de oppervlakte af.
"Calamari Union is een hilarische komedie en tegelijk de slechtste film die ik ooit gezien heb, mijn vorige films even niet meergerekend", aldus de maker zelf.

Dimanche
Edmond Bernhard, Bel., 1962, 20 min.
18/8 > 22.00
Het begon met een opdracht van het departement Cinema van Nationale Opvoeding om het thema "vrije tijd" te behandelen. Edmond Bernhard (onlangs overleden en auteur van zeven kortfilms) koos voor een film over de leegte, het vacuüm en de verveling ! De film werd gedraaid in Brussel en is een lyrisch en esthetisch hoogstandje, vreemd en fascinerend.

18.08 > 22:00
Blade Runner + voorstelling : Call Me Josse

Een broeiende metropool, vochtig en donker. In deze nerveuze maelstroom waar elk menselijk gevoel ontbreekt, met een uitzinnig verkeer, hallucinante lichtreclmames en nooit aflatende regenbuien is het geen wonder dat elke bewoner droomt van een beter leven buiten deze stad.
We hebben het even niet over Brussel maar over Los Angeles, anno 2019 waar private eye Deckard (een jonge Harrisson Ford) belast is met de zoektocht naar 4 ontsnapte replicants. Deze androïde slaven die gebruikt worden voor zwaar en gevaarlijke klussen op de gekoloniseerde planeten zijn na een muiterij op Aarde weergekomen. Hun doel : zich laten herprogrammeren om
langer te kunnen leven.
Op zijn zoektocht, bijgestaan door een replicante die vanzichzelf denkt dat ze een mens is, zakt Deckard dieper en dieper weg als al zijn referentiepunten één voor één verdwijnen. Wie is overigens de meest menselijke van de replicants en hijzelf ? De verpletterende stedelijke sfeer
in Bladerunner vermengt elementen uit de film noir en SF tot het zelfverklaarde "tech noir" en werd aldus een vroege mijlpaal van de cyberpunkcultuur.

Call me Josse / Appelez-moi Josse / Noem mij Josse
Plus Tôt te laat & Mark Saunders & les habitants de Saint-Josse / inwoners van Sint-Joost
video in progress, 2000, 25’
24/8 > 22.00
Stadsrenovatie zoals voorzien in de Brusselse "wijkcontracten" bevat vaak een impliciete visie op het wijkleven en publieke ruimte.
Jonge en minder jonge wijkbewoners, twee artiesten zonder statuut, één nieuwsgierige Engelsman en een videocamera registreren wat betrokkenen vinden van het leven zoals het is in "Josse". Het resultaat is een document dat het strikte kader van het wijkcontract ver overstijgt en getuigt van kritische visie, milde humor, ware stadsaffectie en ontegensprekelijke "joie de vivre" !

24.08 > 22:30
Towering Inferno

Het genre raakte op de achtergrond in de jaren Œ80 en Œ90, en werd nog niet zolang geleden opgefrist. Rampenfilms kenden hun hoogtepunt in de jaren Œ70. Ter land, ter zee of in de lucht, het recept blijft hetzelfde : de kwetsbare kleine mens geconfronteerd met een joekel van een catastrofe.
Uit deze vruchtbare periode is Towering Inferno een onverwoestbaar monument. Stel je voor : een prestigieuze distributie (geleid door Steve Mac Queen en Paul Newman), een gigantisch decor (de toren !), explosieve speciale effecten (geen rook zonder vuur) samengebald in 165 broeierige minuten. De dag van de opening van de Glazen Toren in San Francisco verzamelt de high society zich op de 138ste en hoogste verdieping van het gebouw. De architect van het project merkt te laat op dat de aannemer kostenbesparing boven veiligheid heeft verkozen. Resultaat : een kleine kortsluiting en daarna onmiddellijk een vuurzee.

25.08 > 21:30
De Noorderlingen + voorstelling : Ferment

In een ooit geplande nieuwbouwwijk, begin jaren ’60, staan slechts een tiental huizen. Bestrating is er nog niet. In dit surrealistische decor wonen enkele gezinnen, waaronder een slager en zijn frigide echtgenote, hun twaalfjarige zoon Thomas die zich graag als Lumumba vermomt, een voyeuristische postbode (Van Warmerdam zelf) die alle brieven opent, en nog zo’n aantal personages, vreemdsoortig in al hun banaliteit. Achter de facades van de woningen schuilt verveling en ongeluk. Door de komst van een rondreizende missietentoonstelling, met als absolute publiekstrekker een echte neger, komt er wat animo in de wijk.
"De Noorderlingen" is ongetwijfeld Van Warmerdams meesterwerk. De regisseur trekt het hyperrealisme zo sterk door dat de film in een irreëel sfeertje baadt. Zijn tragisch-komische observaties zijn onnavolgbaar. Een natuurfilm over mensen, aldus de regisseur.

+ Ferment

Tim Macmillan, 1999, GB, 35mm, , 4'

Ferment is een animatie-fictie gebaseerd op het procédé van het bevroren beeld (’frozen image’). Het gebeuren speelt zich af op een vrij rustige plek, een klein meisje zit neer naast haar grootvader. De oude man krijgt een beroerte en valt op de grond. Op het moment waarop dit gebeurt, reizen wij van het park naar de weg en vandaar naar het interieur van de omliggende appartementen. In een oogopslag vat de toeschouwer dit visuele materiaal en de geluidsfragmenten. Macmillans techniek verheft ons tot bevoorrechte getuigen, die alles afweten van de menselijke beweegredenen. Deze kortfilm, verdeeld door Lux, werd gerealiseerd in opdracht van the Arts Council of England/Channel 4 animate ! en won reeds talrijke prijzen.
Als kunstenaar, fotograaf en regisseur ontdekt Tim Macmillan aan het begin van de jaren 80 hoe de tijd op het scherm te stollen enŠ daarbij de beweging te behouden. De regisseur werkte samen met talloze artiesten als Deep Forest, Real World Studios van Peter GabrielŠ

31.08 > 22:00
Ferment

Ferment is een animatie-fictie gebaseerd op het procédé van het bevroren beeld (’frozen image’). Het gebeuren speelt zich af op een vrij rustige plek, een klein meisje zit neer naast haar grootvader. De oude man krijgt een beroerte en valt op de grond. Op het moment waarop dit gebeurt, reizen wij van het park naar de weg en vandaar naar het interieur van de omliggende appartementen. In een oogopslag vat de toeschouwer dit visuele materiaal en de geluidsfragmenten. Macmillans techniek verheft ons tot bevoorrechte getuigen, die alles afweten van de menselijke beweegredenen. Deze kortfilm, verdeeld door Lux, werd gerealiseerd in opdracht van the Arts Council of England/Channel 4 animate ! en won reeds talrijke prijzen.
Als kunstenaar, fotograaf en regisseur ontdekt Tim Macmillan aan het begin van de jaren 80 hoe de tijd op het scherm te stollen enŠ daarbij de beweging te behouden. De regisseur werkte samen met talloze artiesten als Deep Forest, Real World Studios van Peter GabrielŠ


Koyaanisqatsi + Today We Are Going ...

Eénmaal je deze naam kan uitspreken kom je in het stadium dat je wil weten wat hij nu eigenlijk betekent. Ko.yaa.nis.qatsi (afkomstig uit de Indanentaal Hopi) betekent 1) dol leven 2) onstuimig leven 3) onaangenaam leven 4) onevenwichtig leven 5) een bestaan op zoek naar een andere manier van leven. Gezongen in het begin en op het einde van de film is het alsof dit woord een profetische betekenis heeft die lang geleden bedacht werd door de Hopi indianen : de voorspelling van een gekoloniseerde planeet die uitgebuit wordt door de mens op het duivelse ritme van de moderniteit. De film zou je daarom kunnen beschouwen als een verfilming van deze Hopi-profetie. Zonder commentaar en op het ritme van een beelmontage die doordrongen is met het muzikale universum van Philip Glass vervoert "Koyaanisqatsi" je als kijker van de tijdloze rust van de Grand Canyon en de Californische woestijn naar de nerveuze waanzin van New York, Los Angeles en
Las Vegas.

Today We Are Going to Build a House
Sergeï Loznica en Marat Magambetova, Russie/Rusland, 35mm, 30’, 1996
1/9 > 22.00
Uit de vochtige aarde, het grauwe weer en stevige windvlagen distilleert Loznica een beeld op het alledaagse leven van bepaalde Russische arbeiders.
Vanuit hun routineuze ouderwetse dagtaak leidt Loznica een onverwachte poëzie af. De tijd kruipt vooruit, het werk schiet langzaam op maar het gebouw zal morgen afgewerkt zijn.Uit de vochtige aarde, het grauwe weer en stevige windvlagen distilleert Loznica een beeld op het alledaagse leven van bepaalde Russische arbeiders.
Vanuit hun routineuze ouderwetse dagtaak leidt Loznica een onverwachte poëzie af. De tijd kruipt vooruit, het werk schiet langzaam op maar het gebouw zal morgen afgewerkt zijn.

01.09 > 22:30
Touki Bouki

Deze eerste langspeelfilm van Diop-Mambety vertelt ons het verhaal van een jong Senegalees koppel, Mory en Anta, een beetje vervreemd van de maatschappij en ervan dromend te emigreren naar Parijs. Op de moto of per auto dolen ze door Dakar en plegen kleine diefstallen om het geld bijeen te krijgen voor het vertrek. Maar Parijs is maar een voorwendsel en een drogreden, want net zomin als Dakar kan Parijs een vredeshaven zijn voor hun teleurstelling.
Toen deze film uitkwam in de jaren zeventig, was "Touki Bouki" een soort ufo (en voor een deel blijft dat ook zo). Men refereerde naar films als "Pierrot le Fou" of "Easy Rider" om dit bizarre en excentrieke werk aan te kondigen. Deze film kent geen gelijke in het panorama van de Afrikaanse cinema. Als u het kind persé een naam wilt geven, zouden we het een soort Afrikaanse Nouvelle Vague kunnen noemen. Het is duidelijk dat "Touki Bouki" behoort tot een orale verhalende traditie die wel degelijk Afrikaans is.

+ Jaune Minimum

Christophe Terlinden, 2001, BE, video, , 4'

1995, uurwerk van het station van de Leopoldswijk.
Aankomst - vertrek, restauratie, tijd.
Kleur staat centraal. Punt - oppervlak - licht. Geel.
Beelden van Christian Troberg - super8.

07.09 > 22:00
Brazil + Bruxelles Requiem fragmenten

In een toekomstige wereld is Sam Lowry een ambtenaar in het departement informatica, efficiënt maar lusteloos. Voor hem is het leven kleurloos, alleen in zijn dromen is hij gelukkig. Hij ontmoet er een jonge vrouw die hij liefheeft. Deze liefde die hij beleeft tijdens zijn slaap doet hem regelmatig te laat komen op het werk. Getiranniseerd door zijn te moderne moeder, weet hij niet waarheen te vluchten. Op een dag op het werk veroorzaakt een kakkerlak een bug in het systeem en de computer maakt een vergissing : een verkeerde naam (Buttle in plaats van Tuttle) wordt doorgegeven aan de arrestatiebrigade. Op die manier wordt een onschuldige vader gearresteerd. Sam wordt gevraagd deze fout te onderzoeken en komt zo het meisje van zijn dromen tegen. De zaken verbeteren er niet op.
Terry Gilliam tekent een satirisch portret van de hedendaagse samenleving. Hoewel deze fictie zich in de toekomst situeert, dringen vergelijkingen en allusies zich op. "Brazil" vertelt het verhaal van de val van de ongevaarlijke held-dromer, onbegrepen door een hiërarchisch systeem, dat geïnformatiseerd,over-gerentabiliseerd en beveiligd is. De esthetiek van deze film is indrukwekkend : Gilliam slaagt erin een droomwereld echt te doen lijken.

Bruxelles Requiem

Bruxelles Requiem is een documentaire over een verdwenen wijk : de Leopoldswijk. Wie zich nu in deze buurt begeeft, ontdekt tal van internationale instellingen in een levendige en mooie wijk. PleinOPENair toont enkele fragmenten uit dit poëtisch eerbetoon dat André Dartevelle brengt aan de voormalige en huidige bewoners van deze wijk die onverbeten vechten voor de kwaliteit en het behoud van hun omgeving.

08.09 > 22:00
Jaune Minimum

1995, horloge de la gare du Quartier Léopold. Départ - arrivée, restauration, temps. Centralité de la couleur. Point - surface - lumière. Jaune. Filmé par Christian Troberg - super8.


Jaune Minimum

1995, uurwerk van het station van de Leopoldswijk.
Aankomst - vertrek, restauratie, tijd.
Kleur staat centraal. Punt - oppervlak - licht. Geel.
Beelden van Christian Troberg - super8.


http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=101%27