De kassa en bar openen 30 minuten voor de eerste voorstelling.

#170 A Fábrica de Nada

  • zat 23.02 > 19:00

    Stars in Broad Daylight

    Moussem Cities : Damascus
    نجوم النهار
    Ossama Mohammed, 1988, SY, video, ov ar ond en, 100'
    "Stars in Broad Daylight" is de eerste langspeelfilm van de emblematische Ossama Mohammed (Sacrifices, 2002, Eau argentée, 2014) en werd voorgesteld op de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes, maar werd verboden in Syrië. In Nova was de regisseur al eens te gast voor de hommage aan de cineast Omar Amiralay. De film is een klucht die de toxische gevolgen onderzoekt van het totalitarisme aan de hand van het portret van een disfunctionele familie in een Syrisch dorpje onder het regime van Hafez Al Assad. De film is grappig, rauw, heftig, soms op de rand van de kitsch, met vurige dialogen en gespeeld door acteurs die zich voluit geven voor dit portret van de absurditeit van de heersende macht en haar symbolen. Dit is ongetwijfeld een van de belangrijkste Syrische films.
  • zat 23.02 > 21:00

    Short movies Underground   [Films + ontmoeting]

    Moussem Cities : Damascus
    + Diaries
    Reem Al-Ghazzi, 2012-2014, SY, video_hd, ov ond en, 15'
    + 2000 Watt, Light in the Rear
    Peace Lens, 2018, SY, video_hd, ov ond en, 13'
    + La Dolce Siria
    Ammar al-Beik, 2015, SY, video_hd, ov ond en, 20'
    + My Ear Can See
    Ammar al-Beik, 2002, SY, video_hd, ov ond en, 8'
    + identity : other
    Anna Bannout, 2016, SY, video_hd, ov ond en, 2'
    + Syria 2087
    Anna Bannout, 2017, SY, video_hd, ov ond en, 4'
    + The Boot
    Waw Al Wassel, 2013, SY, video_hd, no_dial, 7'
  • zat 23.02 > 23:30

    Moussem MIX Night   [Party]

    Moussem Cities : Damascus
    Everybody knows Rebel Up in Brussels ! A team of openminded and adventurous music lovers. Radio show, party nights, producers, Rebel Up has become a household name in the world of underground global music in Brussels, Amsterdam, allover Belgium & The Netherlands and beyond. Their sets and party nights are a global and political culture mash of global sounds spiced with contemporary urban & bass sounds with traditional ethnic reflections from all corners of the world. SebCat is gone make up dance and fly on mix arabic sounds and electronics waves ! DJ Jaco, alias Jawad, is a born and bred Belgian, but his music provides a hint as to his origins. His productions imprint elements of bass music with sample-heavy, loopy North African and Middle Eastern music, which places him at the forefront of a generation of innovative and fresh producers in Belgium. This “Moroccan Bass” sound, as Jabo calls it, defined his debut EP, Harissa, which appeared on Lowup records in 2015. Later remixed by Lewis Cancut (AUS), Bauchamp (CH) and DJ Mellow (BE) on Harissa Remix EP. His debut EP got supported by heavywheights such as DJ SNAKE, Toddla T, Acid Arab and many more. Welcome ! Play Jabo par Jabo https://soundcloud.com/jabomusic https://www.rebelup.org
  • zon 24.02 > 15:00

    A Fábrica de Nada

    A Fábrica de Nada (The Nothing Factory)
    L’usine de rien / The Nothing Factory
    Pedro Pinho, 2017, PT, dcp, ov ond fr & en, 178'
    Een groep werknemers merkt dat de directie van hun bedrijf ’s nachts opdracht gegeven heeft om de machines te stelen van een van hun liftfabrieken, gelegen in de industriële rand van Lissabon. Het is het eerste teken van een enorme golf van ontslagen. Het merendeel van de arbeiders weigert deel te nemen aan de hypocriete individuele gesprekken en probeert de verplaatsing van de productie tegen te houden. Ze krijgen amper de tijd om te bekomen van hun verbijstering en in het verweer te gaan. Hun directie blijkt al lang verdwenen te zijn en de fabriek blijft half leeg achter. In die omstandigheden baat staken niet meer; tegen wie zouden ze in opstand moeten komen? “A Fabrica de Nada” begint dan wel op dit moment van machteloosheid, maar maakt er al gauw komaf mee. Met een productie van meer dan zes jaar, focust de film niet zozeer op de sluiting van een fabriek, maar op de vraag hoe het daarna verder moet. Op de nieuwe streefdoelen van de arbeiders, die beginnen te discussiëren, te overleggen, ruzie te maken, te reflecteren... Het wordt een collectief proces waaruit een poging tot zelfbestuur groeit, nieuwe manieren om de plaats te bezetten en de tijd te benutten. Wanneer het kapitaal als een zeepbel barst en de oude machtsstructuren wegvallen, zullen er alternatieven te bedenken zijn. De film werd gedraaid met amateurs (overwegend echte arbeiders) in een fabriek die gedurende een twintigtal jaar door werknemers zelf bestuurd is na de Anjerrevolutie. Die dynamiek leeft voort in de film en Pedro Pinho durft variëren tussen even gevarieerde als onverwachte registers. Hij vertrekt dan wel vanuit een bepaalde sociale realiteit, maar waaiert uit in vele, vaak disharmonieuze discours, zonder een consensus na te streven. Die manier van werken brengt de films van Robert Kramer, Jean-Luc Godard en Miguel Gomes in gedachten. De beelden van werkeloze werknemers naast hun nutteloze machines leveren heuse tableaus op: fictie vermengt zich met sociale documentaire, filosofische (...+)
  • zon 24.02 > 19:00

    Profound Desire of the Gods

    Shōhei Imamura
    神々の深き欲望 - Kamigami no fukaki yokubō
    Shōhei Imamura, 1968, JP, dcp, ov ond fr, 172'
    Begeerte: het sleutelwoord van de filmkunst van Imamura dat in tal van zijn filmtitels en in zijn hele oeuvre opduikt. Maar deze “Profound Desires of the Gods” is misschien wel zijn meest ambitieuze werk, een soort film-manifest tussen etnografische kroniek, burleske farce en antieke tragedie. Een ingenieur uit het verre Tokio komt aan op een klein eiland in het zuiden van Japan om er een fabriek en vervolgens een luchthaven te bouwen, om zo het toerisme op gang te brengen. Het eiland is afgelegen, de eilandbewoners primitief, er zijn tal van ge- en verboden, rituelen, heidense goden. Maar net zoals zijn voorgangers zal ook hij zijn tanden stukbijten op de bomen, de vrouwen en het levensgeluk: hij verliest het noorden en zijn verstand. En terwijl corruptie woekert bij de projecten op het eiland en de allianties zich vormen en weer ontbinden, zijn zij die weerstand bieden omdat “men niet verkoopt wat toebehoort aan de Goden” ook zij die door de gemeenschap gebannen worden omdat zij het ondenkbare begaan hebben. Via een tragische wending blijken de bannelingen de zielen die het dichtst bij de goden staan, geofferd op het altaar van de artificiële begeertes. Met dit grootse fresco van een wereld die zich openstelt voor de moderniteit, schetst “Profound Desire of the Gods” de confrontatie tussen een stedelijke beschaving met haar goden van het geld, de rentabiliteit, moderniteit en de heidense wereld met haar relatie tot het dierlijke en sobere leven, haar diepgewortelde geloven, haar dorst naar het absolute. In deze parabel verpletterd door de nacht en zon schept Imamura de lyrische rijkdom die door al zijn latere film zou (...+)
  • don 28.02 > 20:00

    Open Screen

    Varia
    Sedert het prille begin van Cinema Nova kan je op ons scherm terecht met je eigen films. Of het nu gaat om de vrucht van je eerste probeersels of van je jarenlange ervaring, alles vertonen we, zolang het niet langer duurt dan 15 minuten. Tweeëntwintig jaar dat deze gratis toegankelijke formule bestaat, waar voor een talrijk publiek al de meest gevarieerde films vertoond werden! Dus waag je kans en stuur ons je film met een technische fiche liefst een week op voorhand. contact: openscreen@nova-cinema.org
  • vri 01.03 > 20:00

    A Fábrica de Nada

    A Fábrica de Nada (The Nothing Factory)
    L’usine de rien / The Nothing Factory
    Pedro Pinho, 2017, PT, dcp, ov ond fr & en, 178'
    Een groep werknemers merkt dat de directie van hun bedrijf ’s nachts opdracht gegeven heeft om de machines te stelen van een van hun liftfabrieken, gelegen in de industriële rand van Lissabon. Het is het eerste teken van een enorme golf van ontslagen. Het merendeel van de arbeiders weigert deel te nemen aan de hypocriete individuele gesprekken en probeert de verplaatsing van de productie tegen te houden. Ze krijgen amper de tijd om te bekomen van hun verbijstering en in het verweer te gaan. Hun directie blijkt al lang verdwenen te zijn en de fabriek blijft half leeg achter. In die omstandigheden baat staken niet meer; tegen wie zouden ze in opstand moeten komen? “A Fabrica de Nada” begint dan wel op dit moment van machteloosheid, maar maakt er al gauw komaf mee. Met een productie van meer dan zes jaar, focust de film niet zozeer op de sluiting van een fabriek, maar op de vraag hoe het daarna verder moet. Op de nieuwe streefdoelen van de arbeiders, die beginnen te discussiëren, te overleggen, ruzie te maken, te reflecteren... Het wordt een collectief proces waaruit een poging tot zelfbestuur groeit, nieuwe manieren om de plaats te bezetten en de tijd te benutten. Wanneer het kapitaal als een zeepbel barst en de oude machtsstructuren wegvallen, zullen er alternatieven te bedenken zijn. De film werd gedraaid met amateurs (overwegend echte arbeiders) in een fabriek die gedurende een twintigtal jaar door werknemers zelf bestuurd is na de Anjerrevolutie. Die dynamiek leeft voort in de film en Pedro Pinho durft variëren tussen even gevarieerde als onverwachte registers. Hij vertrekt dan wel vanuit een bepaalde sociale realiteit, maar waaiert uit in vele, vaak disharmonieuze discours, zonder een consensus na te streven. Die manier van werken brengt de films van Robert Kramer, Jean-Luc Godard en Miguel Gomes in gedachten. De beelden van werkeloze werknemers naast hun nutteloze machines leveren heuse tableaus op: fictie vermengt zich met sociale documentaire, filosofische (...+)
  • zat 02.03 > 19:00

    Linha vermelha

    Pedro Pinho & Terratreme
    Red Line
    José Filipe Costa, 2011, PT, dcp, ov ond fr, 83'
    In 1975 filmde de ploeg van de militante schrijver en filmmaker Thomas Harlan enkele maanden lang de bezetting van de landerijen van de hertog van Bragança in Midden-Portugal door landloze boeren die daar een alternatieve, zelfbeheerde en egalitaire gemeenschap leidden. Drie decennia later komt "Linha vermelha" terug op "Torre Bela", Harlans film (waaruit enkele fragmenten te zien zijn), die emblematisch werd voor de periode van revolutionaire vrijheid en utopie die zich na de Anjerrevolutie over Portugal verspreidde. Enkele protagonisten staan stil bij dit markante politieke avontuur. Op welke manier raakte Harlan betrokken bij de gebeurtenissen die recht voor de camera lijken plaats te vinden? Wat was de impact van de film op het leven van de bewoners en op de herinnering aan deze periode? De film, gebaseerd op geluidsopnamen van tijdens de draaidagen, ontkent de verontrustende aspecten van Harlans benadering niet (wat de inspiratie vormde voor de Argentijnse filmmaker in "A Fábrica de Nada"). Meer algemeen belicht het de dubbelzinnige relatie tussen de intelligentsia en de arbeidersklasse, en wordt zo een reflectie op de militante cinema, op de legitimiteit en politieke rol van de documentairemaker.
  • zat 02.03 > 21:00

    The Pornographers

    Shōhei Imamura
    エロ事師たちより 人類学入門 - Erogotoshitachi yori Jinruigaku nyumon
    Shōhei Imamura, 1966, JP, 35mm_video, ov ond fr, 128'
    Wanneer zijn toenmalig productiehuis Imamura verplicht een aantal “pinku eiga” (erotische films met een klein budget) te draaien, een genre dat hij volgens sommigen zelf uitvond via de duistere erotiek van zijn “Insect Woman” en dat daarna bijzonder populair werd, slaat hij terug met “The Pornographers”, gemaakt via het productiehuis dat hij zelf oprichtte. De oorspronkelijke titel, “Introductie tot de Antropologie via de Pornografen”, dekt het opzet van de film: een klinische ontleding van een milieu waar het geld en de driften alle relaties sturen. Meneer Ogata verkoopt zijn films en andere erotische gadgets aan zijn rijk cliënteel, oplichterij en huichelarij zwaaien de plak. Maar het zijn moeilijke tijden, de maffia bemoeit zich er mee en het regent catastrofes. Hij wordt geïntimideerd, vernederd, in elkaar geslagen dat hij alle kanten uit stuitert, zoals een flipperbal. Wat volgt breekt alle taboes, drijft iedereen tot waanzin, benadert de hysterische kreten van een met de tang aangepakt varken. De film stuitert ook stilistisch alle kanten uit: zowel vorm als verhaal sterk verknipt, met ellipsen, stilstaande beelden, surrealistische scenes, flashbacks die uit het niets komen, eindeloos veel wendingen, … “The Pornographers” slalomt in een rotvaart tussen pikzwarte humor, burlesk en weerzinwekkende details die koude rillingen over je rug doen lopen, en schildert het portret van een maatschappij waar niets of niemand aan de corruptie kan ontsnappen. Dat wordt nog benadrukt door de vele shot van ramen, deuren, tralies die het zicht belemmeren. Bam! De bal wordt teruggekaatst: vraag en aanbod, wat ook Meneer Ogata predikt. Maar Ogata pakt zijn koffers en vlucht weg. Hij verkiest zijn absolute droom boven het gezelschap van mensen. En wij, als (...+)
  • zon 03.03 > 17:00

    Revoluçao industrial

    Pedro Pinho & Terratreme
    Industrial Revolution
    Tiago Hespanha & Frederico Lobo, 2014, PT, dcp, ov ond fr, 73'
    Prachtige archiefbeelden op glasplaten getuigen van de industriële droom van het einde van de 19e eeuw, tekens van het verleden die in contrast staan met de huidige realiteit. Het geluid van de industrie wordt rock. In een klein bootje dalen we de rivier Ave langzaam af, omzoomd door oevers met weelderige vegetatie. De vallei, een van de meest geïndustrialiseerde van Portugal, is zowel door de natuur als door de mens geëxploiteerd. Geleidelijk aan onderscheiden we gebouwen in ruïne. We betreden een fabriek die nog steeds actief is. We ontmoeten de mensen die nog steeds langs de oevers van de rivier wonen. Het verhaal tekent zich af tussen brand, sluiting en achterlaten. De meest bescheidenen bleven en bouwden opnieuw een boerenleven op. Jongeren verkennen de braakliggende terreinen, bouwen geïmproviseerde skatepistes, creëren nieuwe speelpleinen... De belofte van welvaart van de industriële revolutie wordt geloochend door de situatie van sociale, ecologische, economische, culturele en landschappelijke wanorde. De toekomst is onzeker. Het heden ook.
    + Provas, exorcismos
    Susana Nobre, 2015, PT, dcp, ov ond fr, 25'
  • zon 03.03 > 19:00

    A Fábrica de Nada

    A Fábrica de Nada (The Nothing Factory)
    L’usine de rien / The Nothing Factory
    Pedro Pinho, 2017, PT, dcp, ov ond fr & en, 178'
    Een groep werknemers merkt dat de directie van hun bedrijf ’s nachts opdracht gegeven heeft om de machines te stelen van een van hun liftfabrieken, gelegen in de industriële rand van Lissabon. Het is het eerste teken van een enorme golf van ontslagen. Het merendeel van de arbeiders weigert deel te nemen aan de hypocriete individuele gesprekken en probeert de verplaatsing van de productie tegen te houden. Ze krijgen amper de tijd om te bekomen van hun verbijstering en in het verweer te gaan. Hun directie blijkt al lang verdwenen te zijn en de fabriek blijft half leeg achter. In die omstandigheden baat staken niet meer; tegen wie zouden ze in opstand moeten komen? “A Fabrica de Nada” begint dan wel op dit moment van machteloosheid, maar maakt er al gauw komaf mee. Met een productie van meer dan zes jaar, focust de film niet zozeer op de sluiting van een fabriek, maar op de vraag hoe het daarna verder moet. Op de nieuwe streefdoelen van de arbeiders, die beginnen te discussiëren, te overleggen, ruzie te maken, te reflecteren... Het wordt een collectief proces waaruit een poging tot zelfbestuur groeit, nieuwe manieren om de plaats te bezetten en de tijd te benutten. Wanneer het kapitaal als een zeepbel barst en de oude machtsstructuren wegvallen, zullen er alternatieven te bedenken zijn. De film werd gedraaid met amateurs (overwegend echte arbeiders) in een fabriek die gedurende een twintigtal jaar door werknemers zelf bestuurd is na de Anjerrevolutie. Die dynamiek leeft voort in de film en Pedro Pinho durft variëren tussen even gevarieerde als onverwachte registers. Hij vertrekt dan wel vanuit een bepaalde sociale realiteit, maar waaiert uit in vele, vaak disharmonieuze discours, zonder een consensus na te streven. Die manier van werken brengt de films van Robert Kramer, Jean-Luc Godard en Miguel Gomes in gedachten. De beelden van werkeloze werknemers naast hun nutteloze machines leveren heuse tableaus op: fictie vermengt zich met sociale documentaire, filosofische (...+)
  • maa 04.03 > 20:00

    Liberation Day

    Liberation Day
    a documentary musical about Laibach
    Ugis Olte, Morten Traavik, 2016, LV-NO-SI, dcp, ov sl ond fr & en, 100'
    prog: 0
    Sorry, no Dutch version for this article.
    French [fr] or English [en] page.
squelettes/seances.html
lang: nl
id_rubrique:
prog: