De kassa en bar openen 30 minuten voor de eerste voorstelling.

#169 Pink Screens

  • vri 16.11 > 19:00

    Silvana

    16.11
    Christina Tsiobanelis, Mika Gustafson & Olivia Kastebring, 2017, SE, video, ov ond fr & eng, 95'
    Silvana Imam is in Zweden een icoon van het feminisme. Met haar geëngageerde rap kondigt zij een lesbische revolutie aan. In een land dat dreigt te verkrampen van het extreemrechtse gedachtengoed, vertegenwoordigt ze een generatie die wil vechten tegen onrechtvaardigheden. Overal worden foto’s verspreid van haar explosieve relatie met popster Beatrice Eli. De film volgt een ster in volle opgang, en levert stof tot nadenken over het intieme leven van iemand die geen ambities had voor het politieke leiderschap, laat staan om een massafenomeen te worden. Intense momenten volgen op schrijnende eenzaamheid. Soms zou Silvana gewoon een meisje als een ander willen zijn.
  • vri 16.11 > 21:30

    (S)exquis   [Kortfilms]

    16.11
    + Aunque mis maneras de decir te amo
    Gonzalo Biderman, 2017, AR, video, ov es ond fr & eng, 12'
    + Breakfast in Bed
    Ethan Folk & Ty Wardwell, 2016, DE, video, zonder dial, 2'
    + Because You’re Mine
    Jean-Baptiste Huong & Nicolas Mapache, 2016, FR, video, fr ond eng, 12'
    + Baunilha
    Leo Tabosa, 2017, BR, video, pt ond fr & eng, 13'
    + Dear Babe
    Ethan Folk & Ty Wardwell, 2018, DE, video, zonder dial, 3'
    + ...
  • zat 17.11 > 15:00

    O sussuro do jaguar

    Closing
    The Whisper of the Jaguar
    Simon(e) Jaikiriuma Paetau & Thaïs Guisasola, 2017, DE-BR-CO, video, ov pt ond fr & eng, 79'
    In een korenveld penetreert een artiest.e zichzelf met een transgene korenkolf. Hij is zich niet bewust van de nakende dood. Zus Ana volgt in de voetstappen van de artiest.e in het Amazonewoud, in wat een spirituele zoektocht wordt. Onderweg komt ze vriendelijke en soms seksuele ontmoetingen tegen, en soms verschijningen van haar broer/zus, en wordt ze geconfronteerd met het onvermijdelijke verhaal van het kolonialisme de modernisering en de huidige politieke toestand in Brazilië en Latijns-Amerika in het algemeen. Een ‘must-see’ binnen onze focus ”Brasil!”.
  • zat 17.11 > 17:00

    Space Oddity   [Kortfilms]

    Closing
    + A ton âge, le chagrin c’est vite passé
    Alexis Langlois, 2018, FR, video, ov fr ond eng, 33'
    + Je fais où tu me dis
    Marie de Maricourt, 2018, CH, video, ov fr ond eng, 17'
    + Ultra Pulpe
    Bertrand Mandico, 2018, FR, video, ov fr ond eng, 36'
    + ...
  • zat 17.11 > 19:00

    L’animale   [Slot]

    Closing
    Katharina Mückstein, 2018, AT, video, ov de ond fr & eng, 97'
    Jezelf zijn vraagt sterkte in de confrontatie met onszelf en anderen. Mati leek haar plaats te hebben gevonden, ergens tussen de passie voor motorcross die ze deelt met haar drie beste vrienden, en het bijstaan van haar moeder die veearts is, een beroep dat ze zelf ook wel ziet zitten. Maar haar wereld wordt gaandeweg op z’n kop gezet: eerst door een geval van pesterij en intimidatie waarbij ze partij kiest voor haar vrienden die de daders zijn, dan door verandering in haar relatie met diezelfde vrienden en tenslotte door een onverwachte ontmoeting. Ook het rustige leventje van haar ouders kent de nodige beroering. Iedereen zal keuzes moeten maken, tussen schijnen en zijn. Het dier in haar is niet van plan haar nog zoals voorheen te laten verder leven.
  • zat 17.11 > 21:30

    A Moment in the Reeds   [Slot]

    Closing
    Mikko Makela, 2017, GB-FI-GB, video, ov eng ond fr & eng, 107'
    Leevi studeert in Parijs en keert terug naar Finland om z’n vader te helpen bij het renoveren van de ouderlijke woning. Tarek, een jonge Syrische asielzoeker is ingehuurd als helpende hand. Wanneer de vader er niet is, groeien de twee jonge mannen naar elkaar toe en beginnen ze een vurige, zwoele relatie te midden van de zachte Finse zomer... In dit debuut koos de regisseur ervoor om ruimte te geven aan improvisatie, waardoor de acteurs veel vrijheid genieten en de film verbazend eenvoudig en levensvol is. A Moment in the Reeds is een krachtig werk met thema’s als vrijheid, aanvaarding en het geluk om ergens op deze planeet te zijn en je er eenvoudigweg thuis te voelen.
  • zat 17.11 > 23:00

De kassa en bar openen 30 minuten voor de eerste voorstelling.

#169 Édouard Luntz

  • don 29.11 > 19:00

    Edouard Luntz in beelden   [Expo ]

    Édouard Luntz – varia
    Zijn cinema is zeldzaam en wat overgebleven is des te kostbaarder. Sinds vele jaren verzamelt Gérard “Zim” Zimmermann alles wat met Edouard Luntz te maken heeft: stukken film, souvenirs, foto’s van setopnames en affiches. Die sporen liggen hem des te meer na aan het hart omdat ze gedeeltelijk te maken hebben met zijn transformatie van ex-gevangene naar acteur. De fragmenten van deze fragiele collectieve herinneringen worden vergezeld door de originele tekeningen uit het laatste artefact op de Luntziaanse tijdlijn: het stripverhaal van Nadar en Frey. De geschiedenis van zijn carrière, dat is een stukje cinema op de muren van het Nova-foyer. Een verzameling van striptekeningen, persknipsels en foto’s. Onze gasten zullen tijdens het eerste weekend het mysterie rond Luntz ophelderen. Mis zeker de vernissage niet, met o.a. een projectie van in Brazilië en Cannes opgenomen Super 8 filmpjes, becommentarieerd door Zim! Ook aanwezig is Monique Prim, een amateur-actrice zoals Zim in “Les Cœurs verts" die daarna monteuse is geworden.
    +
    + Archives S8
    Gérard Zimmermann, super8, stil,
  •    don 29.11 > 21:00

    Les cœurs verts

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov ond eng, 90'
    Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes. Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen.... Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang. (Engelse ondertiteling onder (...+)
  •    vri 30.11 > 20:00

    Edouard Luntz: preludes   [Compilatie]

    Édouard Luntz – films
    Als assistent van onder andere Jean Grémillon en Nicholas Ray, leerde Édouard Luntz het filmvak al doende. Hij maakte twee kortfilms (waarvan één helemaal verdween, zelfs de titel) alvorens de Jean Vigo-prijs in de wacht te slepen met “Enfants des courants d’air”, in hetzelfde jaar als “À bout de souffle” van Godard. Van een meesterschap vergelijkbaar met de beste films van de “rive gauche” van de Nouvelle Vague, is bijna de helft van het tiental kortfilms van Luntz onvindbaar of in handen van weinig welwillende rechthebbenden. Het maakt niet uit, de films die we presenteren volstaan om het talent van de jonge met zijn tijd vervlochten regisseur te belichten. + Bonus
    + …Enfants des courants d’air
    Édouard Luntz, 1959, 35mm, 26'
    + Volcans endormis
    Édouard Luntz, 1962, 35mm, 19'
    + A Caccia
    Édouard Luntz, 1962, 35mm, 17'
    + Bon pour le service
    Edouard Luntz, 1962, 35mm > video, 15'
    + ...
  •    vri 30.11 > 22:00

    Le dernier saut

    Édouard Luntz – films
    Édouard Luntz, 1970, 35mm, 100'
    Aan de vooravond van zijn ontslag uit het leger ontdekt parachutist sergeant-chef Garal het overspel van zijn vrouw en hij doodt haar zonder enig spoor achter te laten. Hij neemt zijn burgerleven weer op met als enige compagnon een klein aapje. Hij raakt op een vreemde manier bevriend met commissaris Jauran, die het moordonderzoek leidt en overtuigd is van de schuld van de minnaar van de jonge vrouw. Garal en Jauran vatten een wederzijdse sympathie op, maar spelen ook een ambigu spel met elkaar. Ze zijn beide sociale outcasts, maar lijken zo goed op elkaar dat ze dezelfde voorkeur delen voor een mysterieuze verzorgster van wilde dieren. Met deze intrige en het psychologische duel dat beide mannen aangaan zou Luntz zijn gram hebben willen halen op twee archetypes uit het echte leven die hij niet kon uitstaan: de flik en de para. Het resultaat is verrassend. Elke scène diept het mysterie verder uit, alsof de film evenveel de gek houdt met de personages, als zij met elkaar. De hoofdacteurs spelen uiterst subtiel en Michel Bouquet hing zelfs lange tijd vast aan zijn rol als solitaire inspecteur. Inmiddels is dit een vergeten film, maar zoals zovele andere kan je hem in Nova op origineel formaat aanschouwen. Alstublieft!
  • zat 01.12 > 19:00

    Efemere cinema   [Lezing]

    Édouard Luntz – varia
    Laurent Husson, FR, 60'
    Een efemere, vluchtige kunst, cinema? Is de essentie niet de conservatie van momenten, de onvervreemdbare registratie van tijd? Uitgaande van de onzichtbaarheid van de films van Edouard Luntz, verbreedt Laurent Husson de analyse van films in de kantlijn en behandelt hij enkele andere concrete cases. Onze gast is specialist in films in de Franse taal aan de universiteit Paris 3. Hij nam actief deel aan het onderzoek van Julien Frey en organiseert een colloquium genaamd “de dood van de film” in samenwerking met de verenging Kinétraces, een internationale en interdisciplinaire vereniging voor de studie van het filmpatrimonium. Verouderde technologieën, een labyrint van rechten en andere problematieken rond conservatie verklaren de blinde vlekken van een kunst die vluchtiger is dan het lijkt.
  •    zat 01.12 > 21:00

    L’humeur vagabonde

    Édouard Luntz – films
    Édouard Luntz, 1971, 35mm, 82'
    Benoit Laborie vertrekt naar Parijs met dromen over succes en avontuur, iets wat zijn provinciale leventje niet kan bieden. Kip en pot bloemen in de hand gaat hij eerst op zoek naar verre vrienden, neergekrabbeld op een boodschappenlijstje. De mist en het Parijse doolhof dikken aan naarmate het lijstje contacten uitdunt en de personages met identieke gezichten zich vermenigvuldigen. Michel Bouquet als toerist, Michel Bouquet als begrafenisondernemer, als receptionist of vanonder een rioolrooster. Michel Bouquet overal en het plezier van menselijk contact nergens. Meer dan twintig personages vertolkt de acteur om het mysterieuze aura waarin deze dwaaltocht in dit ongrijpbare Parijs baadt kracht bij te zetten. Na de jongvolwassenen in de buitenwijken interesseert Édouard Luntz zich voor een nieuwe levensfase: dat van een volwassenheid tussen ronkend comfort op een in de tijd vastgevroren platteland en de valse illusies van een stedelijk weefsel dat bestaat uit eenzame klonen. De laatste fictiefilm van Édouard Luntz, altijd aan de kant van de vergeten zielen van de stad, filtert het licht van de straatlantaarns tot melancholische poëzie.
  •    zon 02.12 > 19:00

    La fête à Loulou

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1974, 16mm, 90'
    Édouard Luntz schetst met terughoudendheid en sympathie het portret van Loulou, net uit de gevangenis. Hij was de enige van de groep jongeren uit de buitenwijken van “Les Coeurs verts” die twee jaar later opgepakt werd voor gewapende overval. Loulou, nu volwassen, proeft van zijn eerste momenten van vrijheid en bezoekt zijn oude vrienden die elk hun plaats in de samenleving hebben gevonden, behalve hij. Na de eerste aarzelende gesprekken over een recent maar afgesloten verleden, maakt de warme ontvangst van zijn vrienden toch de tongen los. Loulou vertelt over zijn leven in gevangenschap, de onmogelijkheid om zich opnieuw te integreren, en het institutioneel geweld. Bernard, Monique en Zim willen hem terug op de been helpen, en waarom niet door net als hen in de filmwereld te werken! Geleidelijk aan verandert Loulou, trekt hij z’n leren jasje aan, zijn jeans en zijn zelfzekerheid. Hij lijkt zelfs op het Texaanse personage uit “Midnight Cowboy”, een film die enkele jaren voordien uitkwam, toen hij al een tijdje in de bak zat… De laatste speelfilm van Édouard Luntz was een televisiedocumentaire (hier vertoond in zijn filmversie) die een teder en bitter punt zette achter zijn carrière. Hij liet een bijzonder en gedreven oeuvre na, dat echter al snel vergeten werd door de goegemeente.
  •    zon 02.12 > 21:00

    Les cœurs verts

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov ond eng, 90'
    Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes. Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen.... Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang. (Engelse ondertiteling onder (...+)
  • don 06.12 > 20:00

    Ata Ndele + Muttererde   [Prima Nova]

    Varia
    Malkia Mutiri, 2018, HD, 19'
    Een voorstelling in avant-première in aanwezigheid van de regisseur, dat is Prima Nova deze maand met uitzonderlijk een korte film van een Brusselse regisseuse, met een documentaire van een Amerikaanse regisseuse als aanvulling en echo op haar film. Ter herinnering: in tegenstelling tot Open Screen zijn de hybride films die worden voorgesteld in Prima Nova over het algemeen middellange- of lange films die werden geselecteerd door het Nova-team.
    + Ata Ndele
  • vri 07.12 > 20:00

    La fête à Loulou

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1974, 16mm, 90'
    Édouard Luntz schetst met terughoudendheid en sympathie het portret van Loulou, net uit de gevangenis. Hij was de enige van de groep jongeren uit de buitenwijken van “Les Coeurs verts” die twee jaar later opgepakt werd voor gewapende overval. Loulou, nu volwassen, proeft van zijn eerste momenten van vrijheid en bezoekt zijn oude vrienden die elk hun plaats in de samenleving hebben gevonden, behalve hij. Na de eerste aarzelende gesprekken over een recent maar afgesloten verleden, maakt de warme ontvangst van zijn vrienden toch de tongen los. Loulou vertelt over zijn leven in gevangenschap, de onmogelijkheid om zich opnieuw te integreren, en het institutioneel geweld. Bernard, Monique en Zim willen hem terug op de been helpen, en waarom niet door net als hen in de filmwereld te werken! Geleidelijk aan verandert Loulou, trekt hij z’n leren jasje aan, zijn jeans en zijn zelfzekerheid. Hij lijkt zelfs op het Texaanse personage uit “Midnight Cowboy”, een film die enkele jaren voordien uitkwam, toen hij al een tijdje in de bak zat… De laatste speelfilm van Édouard Luntz was een televisiedocumentaire (hier vertoond in zijn filmversie) die een teder en bitter punt zette achter zijn carrière. Hij liet een bijzonder en gedreven oeuvre na, dat echter al snel vergeten werd door de goegemeente.
  • vri 07.12 > 22:00

    L’humeur vagabonde

    Édouard Luntz – films
    Édouard Luntz, 1971, 35mm, 82'
    Benoit Laborie vertrekt naar Parijs met dromen over succes en avontuur, iets wat zijn provinciale leventje niet kan bieden. Kip en pot bloemen in de hand gaat hij eerst op zoek naar verre vrienden, neergekrabbeld op een boodschappenlijstje. De mist en het Parijse doolhof dikken aan naarmate het lijstje contacten uitdunt en de personages met identieke gezichten zich vermenigvuldigen. Michel Bouquet als toerist, Michel Bouquet als begrafenisondernemer, als receptionist of vanonder een rioolrooster. Michel Bouquet overal en het plezier van menselijk contact nergens. Meer dan twintig personages vertolkt de acteur om het mysterieuze aura waarin deze dwaaltocht in dit ongrijpbare Parijs baadt kracht bij te zetten. Na de jongvolwassenen in de buitenwijken interesseert Édouard Luntz zich voor een nieuwe levensfase: dat van een volwassenheid tussen ronkend comfort op een in de tijd vastgevroren platteland en de valse illusies van een stedelijk weefsel dat bestaat uit eenzame klonen. De laatste fictiefilm van Édouard Luntz, altijd aan de kant van de vergeten zielen van de stad, filtert het licht van de straatlantaarns tot melancholische poëzie.
  • zat 08.12 > 19:00

    Les cœurs verts

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov ond eng, 90'
    Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes. Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen.... Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang. (Engelse ondertiteling onder (...+)
  • zat 08.12 > 21:00

    Le dernier saut

    Édouard Luntz – films
    Édouard Luntz, 1970, 35mm, 100'
    Aan de vooravond van zijn ontslag uit het leger ontdekt parachutist sergeant-chef Garal het overspel van zijn vrouw en hij doodt haar zonder enig spoor achter te laten. Hij neemt zijn burgerleven weer op met als enige compagnon een klein aapje. Hij raakt op een vreemde manier bevriend met commissaris Jauran, die het moordonderzoek leidt en overtuigd is van de schuld van de minnaar van de jonge vrouw. Garal en Jauran vatten een wederzijdse sympathie op, maar spelen ook een ambigu spel met elkaar. Ze zijn beide sociale outcasts, maar lijken zo goed op elkaar dat ze dezelfde voorkeur delen voor een mysterieuze verzorgster van wilde dieren. Met deze intrige en het psychologische duel dat beide mannen aangaan zou Luntz zijn gram hebben willen halen op twee archetypes uit het echte leven die hij niet kon uitstaan: de flik en de para. Het resultaat is verrassend. Elke scène diept het mysterie verder uit, alsof de film evenveel de gek houdt met de personages, als zij met elkaar. De hoofdacteurs spelen uiterst subtiel en Michel Bouquet hing zelfs lange tijd vast aan zijn rol als solitaire inspecteur. Inmiddels is dit een vergeten film, maar zoals zovele andere kan je hem in Nova op origineel formaat aanschouwen. Alstublieft!
  • zon 09.12 > 17:00

    Les cœurs verts

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov ond eng, 90'
    Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes. Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen.... Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang. (Engelse ondertiteling onder (...+)
  • zon 09.12 > 19:00

    Edouard Luntz: preludes   [Compilatie]

    Édouard Luntz – films
    Als assistent van onder andere Jean Grémillon en Nicholas Ray, leerde Édouard Luntz het filmvak al doende. Hij maakte twee kortfilms (waarvan één helemaal verdween, zelfs de titel) alvorens de Jean Vigo-prijs in de wacht te slepen met “Enfants des courants d’air”, in hetzelfde jaar als “À bout de souffle” van Godard. Van een meesterschap vergelijkbaar met de beste films van de “rive gauche” van de Nouvelle Vague, is bijna de helft van het tiental kortfilms van Luntz onvindbaar of in handen van weinig welwillende rechthebbenden. Het maakt niet uit, de films die we presenteren volstaan om het talent van de jonge met zijn tijd vervlochten regisseur te belichten. + Bonus
    + …Enfants des courants d’air
    Édouard Luntz, 1959, 35mm, 26'
    + Volcans endormis
    Édouard Luntz, 1962, 35mm, 19'
    + A Caccia
    Édouard Luntz, 1962, 35mm, 17'
    + Bon pour le service
    Edouard Luntz, 1962, 35mm > video, 15'
    + ...
  • zon 09.12 > 21:00

    Don’t say yes until I finish talking

    Édouard Luntz – varia
    Michel Ferry, 2011, FR, DCP, fr & eng ond fr, 95'
    We schrijven 1967. Carryl F. Zanuck, de laatste mogol in Hollywood, is dringend op zoek naar een rol voor de jonge Patricia Gozzi, die einde contract is. Hij neemt Édouard Luntz onder de arm en vraagt hem om een script. Dat wordt “Le Grabuge”, een passioneel relaas tussen een wispelturig meisje uit een rijke familie en een bendeleider... Michel Ferry doet het relaas van een geplaagde filmset waarover zijn vader, Christian Ferry, een naaste medewerker van Zanuck en van 20th Century Fox, hem vaak verteld heeft. Van begin af aan heeft Ferry senior zijn twijfels bij het script en Luntz’ bekwaamheid om het project te leiden. Gennevilliers, de buitenwijk uit ’Les Coeurs Verts’ is immers omgeruild voor Brazilië. De zoektocht naar locaties loopt uit: Luntz leeft in het moment en laat zich meeslepen door het carnaval, de muziek en de stijl van de Cinema Novo. Het draaien is nog maar goed en wel begonnen, of mei ’68 breekt uit in Frankrijk en de dictatuur verstevigt zijn ijzeren greep op Brazilië. Onvoorspelbaarheden waar Luntz mee moet werken en die voor Fox een tien keer hoger budget betekenen. Aan de hand van aanzienlijk archiefmateriaal, waaronder Super8-beelden van Gérard Zimmermann, werpen getuigenissen van de filmploeg licht op de tegenstelling tussen twee verschillende visies op cinema. Het zou uitdraaien op een proces dat Luntz won, waarbij het morele recht van de auteur het haalde op de eindmontage die de studio voorstelde, al heeft hij toch niet kunnen vermijden dat zijn film ernstig verminkt werd en later zelfs verdween…. Deze documentaire van Michel Ferry is een nogal verward en bij momenten dubieus verslag, maar blijft het ontdekken waard. De pakkende generiek van ’Le Grabuge’ op muziek van bossa novacomponist Baden Powell, etaleert wat uiteindelijk een grote film had kunnen worden, mocht die niet onterecht afgeblazen geweest (...+)
  • don 13.12 > 20:00

    Open Screen

    Varia
    ’t is Open Screen. De laatste van het jaar. Die waar je eindelijk beslist om je zomerproductie te tonen, je herfstvakantiefilm, horrorkomedie of ultieme tragedie. Eigenlijk komt het erop neer dat je alles mag tonen, want laat dat nu net het principe zijn. Alles, alles mag getoond worden, zolang het jouw eigen werk is en dat het maximum 15 minuten duurt (alhoewel we op dat vlak enige soepelheid aan de dag leggen.... ). Er zijn al enkele films ingeschreven, dus talm niet langer en stuur je voorstel naar openscreen@nova-cinema.org of Arenbergstraat 14 1000 Brussel.
  • vri 14.12 > 20:00

    Don’t say yes until I finish talking

    Édouard Luntz – varia
    Michel Ferry, 2011, FR, DCP, fr & eng ond fr, 95'
    We schrijven 1967. Carryl F. Zanuck, de laatste mogol in Hollywood, is dringend op zoek naar een rol voor de jonge Patricia Gozzi, die einde contract is. Hij neemt Édouard Luntz onder de arm en vraagt hem om een script. Dat wordt “Le Grabuge”, een passioneel relaas tussen een wispelturig meisje uit een rijke familie en een bendeleider... Michel Ferry doet het relaas van een geplaagde filmset waarover zijn vader, Christian Ferry, een naaste medewerker van Zanuck en van 20th Century Fox, hem vaak verteld heeft. Van begin af aan heeft Ferry senior zijn twijfels bij het script en Luntz’ bekwaamheid om het project te leiden. Gennevilliers, de buitenwijk uit ’Les Coeurs Verts’ is immers omgeruild voor Brazilië. De zoektocht naar locaties loopt uit: Luntz leeft in het moment en laat zich meeslepen door het carnaval, de muziek en de stijl van de Cinema Novo. Het draaien is nog maar goed en wel begonnen, of mei ’68 breekt uit in Frankrijk en de dictatuur verstevigt zijn ijzeren greep op Brazilië. Onvoorspelbaarheden waar Luntz mee moet werken en die voor Fox een tien keer hoger budget betekenen. Aan de hand van aanzienlijk archiefmateriaal, waaronder Super8-beelden van Gérard Zimmermann, werpen getuigenissen van de filmploeg licht op de tegenstelling tussen twee verschillende visies op cinema. Het zou uitdraaien op een proces dat Luntz won, waarbij het morele recht van de auteur het haalde op de eindmontage die de studio voorstelde, al heeft hij toch niet kunnen vermijden dat zijn film ernstig verminkt werd en later zelfs verdween…. Deze documentaire van Michel Ferry is een nogal verward en bij momenten dubieus verslag, maar blijft het ontdekken waard. De pakkende generiek van ’Le Grabuge’ op muziek van bossa novacomponist Baden Powell, etaleert wat uiteindelijk een grote film had kunnen worden, mocht die niet onterecht afgeblazen geweest (...+)
  • vri 14.12 > 22:00

    Les cœurs verts

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov ond eng, 90'
    Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes. Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen.... Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang. (Engelse ondertiteling onder (...+)
  • vri 14.12 > 23:30

    DJ Cœurvert   [Party]

    Édouard Luntz – varia
    Het is niet voor het eerst dat Bruno Cœurvert draait in Nova. De gelegenheid was te mooi voor het Novateam, waarvan hij sinds lang deel uitmaakt, om hem opnieuw uit te nodigen om ten dans te draaien na de film die hem zo gemarkeerd heeft dat hij er zijn artiestennaam aan ontleende. Het lijdt geen twijfel dat DJ Cœurvert, met zijn passie voor electro uit alle hoeken van de wereld, ook hommage brengt aan typische sixties bals, die je terugvindt in minstens drie films van Edouard Luntz…
  • zat 15.12 > 19:00

    Edouard Luntz: preludes   [Compilatie]

    Édouard Luntz – films
    Als assistent van onder andere Jean Grémillon en Nicholas Ray, leerde Édouard Luntz het filmvak al doende. Hij maakte twee kortfilms (waarvan één helemaal verdween, zelfs de titel) alvorens de Jean Vigo-prijs in de wacht te slepen met “Enfants des courants d’air”, in hetzelfde jaar als “À bout de souffle” van Godard. Van een meesterschap vergelijkbaar met de beste films van de “rive gauche” van de Nouvelle Vague, is bijna de helft van het tiental kortfilms van Luntz onvindbaar of in handen van weinig welwillende rechthebbenden. Het maakt niet uit, de films die we presenteren volstaan om het talent van de jonge met zijn tijd vervlochten regisseur te belichten. + Bonus
    + …Enfants des courants d’air
    Édouard Luntz, 1959, 35mm, 26'
    + Volcans endormis
    Édouard Luntz, 1962, 35mm, 19'
    + A Caccia
    Édouard Luntz, 1962, 35mm, 17'
    + Bon pour le service
    Edouard Luntz, 1962, 35mm > video, 15'
    + ...
  • zat 15.12 > 21:00

    La fête à Loulou

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1974, 16mm, 90'
    Édouard Luntz schetst met terughoudendheid en sympathie het portret van Loulou, net uit de gevangenis. Hij was de enige van de groep jongeren uit de buitenwijken van “Les Coeurs verts” die twee jaar later opgepakt werd voor gewapende overval. Loulou, nu volwassen, proeft van zijn eerste momenten van vrijheid en bezoekt zijn oude vrienden die elk hun plaats in de samenleving hebben gevonden, behalve hij. Na de eerste aarzelende gesprekken over een recent maar afgesloten verleden, maakt de warme ontvangst van zijn vrienden toch de tongen los. Loulou vertelt over zijn leven in gevangenschap, de onmogelijkheid om zich opnieuw te integreren, en het institutioneel geweld. Bernard, Monique en Zim willen hem terug op de been helpen, en waarom niet door net als hen in de filmwereld te werken! Geleidelijk aan verandert Loulou, trekt hij z’n leren jasje aan, zijn jeans en zijn zelfzekerheid. Hij lijkt zelfs op het Texaanse personage uit “Midnight Cowboy”, een film die enkele jaren voordien uitkwam, toen hij al een tijdje in de bak zat… De laatste speelfilm van Édouard Luntz was een televisiedocumentaire (hier vertoond in zijn filmversie) die een teder en bitter punt zette achter zijn carrière. Hij liet een bijzonder en gedreven oeuvre na, dat echter al snel vergeten werd door de goegemeente.
  • zon 16.12 > 17:00

    Le dernier saut

    Édouard Luntz – films
    Édouard Luntz, 1970, 35mm, 100'
    Aan de vooravond van zijn ontslag uit het leger ontdekt parachutist sergeant-chef Garal het overspel van zijn vrouw en hij doodt haar zonder enig spoor achter te laten. Hij neemt zijn burgerleven weer op met als enige compagnon een klein aapje. Hij raakt op een vreemde manier bevriend met commissaris Jauran, die het moordonderzoek leidt en overtuigd is van de schuld van de minnaar van de jonge vrouw. Garal en Jauran vatten een wederzijdse sympathie op, maar spelen ook een ambigu spel met elkaar. Ze zijn beide sociale outcasts, maar lijken zo goed op elkaar dat ze dezelfde voorkeur delen voor een mysterieuze verzorgster van wilde dieren. Met deze intrige en het psychologische duel dat beide mannen aangaan zou Luntz zijn gram hebben willen halen op twee archetypes uit het echte leven die hij niet kon uitstaan: de flik en de para. Het resultaat is verrassend. Elke scène diept het mysterie verder uit, alsof de film evenveel de gek houdt met de personages, als zij met elkaar. De hoofdacteurs spelen uiterst subtiel en Michel Bouquet hing zelfs lange tijd vast aan zijn rol als solitaire inspecteur. Inmiddels is dit een vergeten film, maar zoals zovele andere kan je hem in Nova op origineel formaat aanschouwen. Alstublieft!
  • zon 16.12 > 19:00

    L’humeur vagabonde

    Édouard Luntz – films
    Édouard Luntz, 1971, 35mm, 82'
    Benoit Laborie vertrekt naar Parijs met dromen over succes en avontuur, iets wat zijn provinciale leventje niet kan bieden. Kip en pot bloemen in de hand gaat hij eerst op zoek naar verre vrienden, neergekrabbeld op een boodschappenlijstje. De mist en het Parijse doolhof dikken aan naarmate het lijstje contacten uitdunt en de personages met identieke gezichten zich vermenigvuldigen. Michel Bouquet als toerist, Michel Bouquet als begrafenisondernemer, als receptionist of vanonder een rioolrooster. Michel Bouquet overal en het plezier van menselijk contact nergens. Meer dan twintig personages vertolkt de acteur om het mysterieuze aura waarin deze dwaaltocht in dit ongrijpbare Parijs baadt kracht bij te zetten. Na de jongvolwassenen in de buitenwijken interesseert Édouard Luntz zich voor een nieuwe levensfase: dat van een volwassenheid tussen ronkend comfort op een in de tijd vastgevroren platteland en de valse illusies van een stedelijk weefsel dat bestaat uit eenzame klonen. De laatste fictiefilm van Édouard Luntz, altijd aan de kant van de vergeten zielen van de stad, filtert het licht van de straatlantaarns tot melancholische poëzie.
  • zon 16.12 > 21:00

    Les cœurs verts

    Édouard Luntz – films
    Edouard Luntz, 1966, 35mm, ov ond eng, 90'
    Een donkere avond buiten. Woontorens. Hortende jazztonen begeleiden de beelden van jongeren die één voor één voor de camera verschijnen. Begingeneriek. Zim (Gérard Zimmermann), die door de bewoners aan de politie werd uitgeleverd voor benzinediefstal, komt vrij. Die dag ontmoet hij de jongere Jean-Pierre (Éric Penet), die uit dezelfde Parijse gevangenis komt, en die lid is geworden van een bende vrienden in Nanterre. De twee vatten sympathie voor elkaar op. Nu ze opnieuw dreigen opgeslokt te worden door de malaise van hun buitenwijk, besluit Zim werk te vinden. Hij tracht Jean-Pierre te overtuigen hem te vergezellen.... zonder succes. Ver van de hippe auteursfilms van de Nouvelle Vague die almaar verburgerlijkte, is "Les Cœurs verts" de eerste fictiefilm over jongeren in HLM-wijken, de troosteloze banlieues rond Parijs. De jongeren worden vertolkt door een echte bende nozems in leren jekkers, “slechte jongens” recht uit het arbeidersproletariaat, die toen het onderwerp van gesprek vormden. Naturalistisch en tegelijk poëtisch is de vrije cameravoering van Luntz empathisch zonder toegevingen. Want hoewel hij zich goed bewust is van het generatieconflict in een maatschappij die geen plaats maakt voor hangjongeren die hunkeren naar vrijheid, aarzelt Luntz niet om ook de donkere kanten van de revolterende jeugd te tonen, hoe hard ook. Zo is een van de centrale scenes een quasi-groepsverkrachting onder het mom van de broederlijkheid van de bende. De meisjes, en zeker het slachtoffer, worden neergezet als sterke zelfbewuste personages die niet op hun mondje zijn gevallen.... Deze eerste langspeler dwingt respect af. Als voorloper van andere films drie decennia later over de ontreddering in de Franse banlieues - denk "La Haine" dat er de mosterd van haalde – stellen we "Les Cœurs verts" centraal in ons retrospectief op Édouard Luntz, op 35mm, 6 voorstellingen lang. (Engelse ondertiteling onder (...+)
squelettes/seances.html
lang: nl
id_rubrique:
prog: