Sauf le passé

Hoe kunnen we het verhaal vertellen vanuit de opbouw van een gemeenschappelijk geheugen? Wat kan er werkelijk gemeenschappelijk aan zijn als het voortkomt uit een oorspronkelijke asymmetrie: de kolonisatie? Hoe kunnen we ons baseren op het gebouw en wat het herbergt (het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika en zijn vaste, geklasseerde en onverplaatsbare stukken, en andere mobiele, verplaatsbare stukken die moeten worden gearchiveerd)? Hoe kunnen we dit alles ordenen om een versie van het verhaal te vertellen die een gemeenschappelijk verhaal vormt? En vooral: is dat wel nodig? Door groepen bezoekers van het AfricaMuseum in Tervuren te volgen, probeert Sanaz Azari deze vragen te beantwoorden. Met momenten van observatie en introspectie tijdens haar bezoeken aan het museum verzamelt ze dialogen tussen wat was en hoe dat werd verteld, en wat is en hoe ik/wij (wie?) dat vandaag de dag vertellen. Gefluisterde stemmen buiten beeld geven ritme aan deze bezoeken, als echo’s van wat weerklinkt, van wat we vroeger hoorden en van wat we vandaag horen, als gefluister uit het collectieve onderbewuste van deze bladzijde uit de Belgische geschiedenis.