L’Oeil du Cyclope

"L’Oeil du cyclope" opent zich als een wonde tussen de kosmische nacht en het oneindig kleine. Licht, het beeld van het ontwaken van het menselijk bewustzijn. Het bewustzijn van zowel de toeschouwer als de eenzame hoofdpersoon. Licht als de primitieve en werkzame kracht van de film. "L’Oeil du cyclope" met zijn beheersing van de radicale grondbeginselen van het filmmaken, roept de cinema van het schaduwtheater en de toverlantaarn op, doorspekt met mise en abîmes van de primitieve kenmerken van cinema: licht, afwikkelen, mechanische en circulaire beweging. De film volgt een enkel personage door bossen, bergen, grotten en woestijnen. Het zou, zo je wilt, een universeel menselijk archetype kunnen voorstellen, en zijn wandeling, het ontvouwen van een bestaan. Elke klim, duik en ondergrondse passage krijgt een symbolisch aura. Een aura dat wordt versterkt door de koude maar intieme aard van het cinematografische beeld, dat ons eraan herinnert dat ons leven slechts een vonk in de nacht is.