Ailyn, Bruno, Guillaume en Florence hebben allen waanzin ervaren. Ze vertellen over hun reis, hun psychose, hoe ze overlopen als mens, en hun tegenreactie. In de stilte van haar werkkamer luistert een vrouw naar hun verhalen, gearchiveerd op cassette. Wat roepen deze verhalen over kortsluiting op en waar kunnen ze toe leiden? Plotsklaps worden de antracietkleurige, ijskoude wateren van de Noordpool opengespleten door de kiel van een spookachtig zeilschip: beukende golven, ijsblokken, grillige kliffen, besneeuwde koepels, adembenemende maanlandschappen gekristalliseerd door de kou. Er is geen twijfel mogelijk, L’Ancre neemt ons mee naar het hart van het andere. Een zintuiglijke reis, waarbij de elementen van de aarde - water, ijs, rots - samenwerken om ons te vertellen over een “buitengewone” toestand die geen persoonlijke zaak is, zoals de anarchistische psychiater Francesco de Tosquelles het uitdrukte. Jen Debauche heeft zeven jaar onderzoek gevoerd naar de motieven achter waanzin en heeft een ontroerende, tedere en poëtische film gemaakt over het statuut van een toestand die zowel pathologisch als bevrijdend is. De beelden die ze maakte met haar 16mm camera in de top van de mast van een oud zeilschip dat richting de Noordpool vaart, spreken boekdelen over de hoogte van haar standpunt.
→De vertoningen van 12.9, 21.9 en 5.10 worden gevolgd door een ontmoeting met de regisseuse.
