Lina Mannheimer maakt een documentaire over twintigers, maar stelt zichzelf de volgende regel: ze zal ze nooit ontmoeten. Zij zal toegang hebben tot hun sociale netwerken, hen per videogesprek interviewen en beelden verzamelen die zij willen filmen. Door een gelukkig toeval ontmoeten twee jonge mensen elkaar, en het verlangen is geboren: de film verandert van een sociologische studie in een liefdesverhaal. Zelden is intimiteit zo eenvoudig verfilmd: van een generatie die gewend is zichzelf te ensceneren en te documenteren, integreert het stel, dat zowel filmt als gefilmd wordt, de camera in hun liefdesrelatie. Door hun verhaal zweeft de film tussen romantische komedie en realistische kroniek, waartussen de avonturen zich afspelen. In "Parning" (‘paring’ in het Nederlands) is het een komen en gaan van verlangens, medeplichtigheid houdt geen relatie in en vriendschap is geen mislukking.
+ I’m Not the Only One
Mishka Henner zet verschillende video’s naast elkaar waarin mensen een liedje coveren. Dit artistieke spel is welbekend, maar deze film onderscheidt zich door zijn mix en synchronisatie, waardoor een echt koor ontstaat waarin het collectief de individuele fouten goedmaakt.
