In Frankrijk is de auteurscinema sinds een paar jaar in tweeën gedeeld: er is wie beweert Nouvelle Vague te zijn en Cahiers du Cinéma, soms een beetje poseur, ongetwijfeld een beetje ’Parijserig’? En er is de cinema wie het niet kan schelen, die zich vermaakt met vermenging en vaak in de provincie woont, in de voetsporen van de Larrieux of Guiraudie. De films van Gaël Lépingle leunen aan bij deze tweede categorie. Ze jongleren met genres en formaten en verkennen met veel vreugde, gratie en een beetje nostalgie gebieden die tussen het platteland en de stad vallen.
Gaël Lépingle
