prog: 2452
squelettes/rubrique-3.html

Het filmarchief van de Sandoz-laboratoria

Er waren eens... grote farmaceutische bedrijven die hun keurmerken ruchtbaarheid gaven met avant-gardecinema. Zoals Sandoz, dat zijn steentje bijdroeg aan de heropleving van de psychiatrie door op te treden als mecenas voor de filmkunsten op een vandaag ondenkbare schaal. In die periode bracht Sandoz psychotrope middelen op de markt (waaronder het bekende LSD). Deze tak van de geneeskunde faciliteerde het produceren van films over "psychologische staten" en waarin de verbeeldingsvrijheid niet beperkt bleef tot het medische discours van specialisten. En bij het zien van de geproduceerde films creëerden de artistieke aspiraties van het cinefiele mecenaat van Sandoz daarvoor onmiskenbaar het juiste klimaat.
Nova wist enkele parels uit deze revolutionaire periode op te diepen en herontdekte in één moeite door twee uitmuntende cineasten: Jean-Daniel Pollet, telg van de nouvelle vague (wiens films recent gerestaureerd werden) en Eric Duvivier, neef van cineast Julien Duvivier, meester van de medische film en grondlegger van een cinematografisch genre: de wetenschappelijk surrealistische film.
Om het Sandoz-filmarchief uit deze ongelooflijke periode van de jaren 1960-70 tot leven te roepen en van de nodige context te voorzien nodigen we cineast, schrijver en filmhistoricus Gérard Leblanc uit. Hij was eind jaren 1960 hoofdredacteur van het tijdschrift "Médecine et Cinéma", gefinancierd door het Sandoz-filmarchief, en medeoprichter van het geëngageerde tijdschrift "Cinéthique".

04.10 > 20:00  


+ Le monde du schizophrène

Eric Duvivier, 1961, FR, 35mm > video, fr ov , 20'

"Hoe men zich de wereld moet inbeelden waarin de schizofrene zich beweegt...". Met die woorden worden we al vanaf de eerste seconden een vreemde wereld ingeleid waarin surrealistische motieven door een complex weefsel van visuele en auditieve trucage als symbolische metafoor dienen. Met dit eerste grote succes van de Sandoz-filmproductie boorde Duvivier een stijl aan die hem zij aan zij bracht met de avant-gardecinema.

+ Concerto mécanique pour la folie ou la Folle mécamorphose

Eric Duvivier, 1963, FR, 35mm > video, fr ov , 20'

Een koppel (Jacques Higelin en Dominique Grange) wordt overgeleverd aan een machine die hen totaal vervreemdt. Het begint – o, hedendaagse ironie – met een ontmoeting met een enorme telefoon. Voor dit meesterwerkje van mechanisch engineering en postmoderne sonoriteit deed Eric Duvivier beroep op de artiest Erró (in de aftiteling Ferro genoemd) die aan de wieg stond van de narratieve figuratie.

+ L’ordre

Jean-Daniel Pollet, 1973, FR, DCP, fr ov eng ond,, 40'

“Kijk me niet in de ogen, want je raakt besmet door mijn blik.” Raimondakis, erudiet advocaat en woordvoerder van de melaatsen die al 50 jaar opgesloten zitten op het eiland Spinalongas, spreekt ons toe en hekelt de uitsluitingsmaatregelen die onze samenleving al eeuwenlang tegen melaatsen heeft genomen. Maar wie zijn nu de monsters? De zieken, de melaatsen, de misvormden? Of de samenleving van gezonde mensen die sociale segregatie instelt om zichzelf tegen de ziekte te beschermen? Terwijl het verhaal zich ontvouwt, staren de blinde ogen van Raimokandis ons aan en weerspiegelen het wangedrocht dat in elk van ons schuilt. Niemand komt ongedeerd uit de vertoning van "L’ordre", een radicale film die de toorn van de medische wereld over zich afriep en zelfs het voortbestaan van het Sandoz-filmarchief in het gedrang bracht. Deze film stelt de totalitaire gezondheid in vraag en is eigenaardig goed van toepassing op onze actualiteit.

8€ / 6€ (soirée / avond)


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2456
prog: 2452
pos: aval