La commune (Paris 1871)

Zijn verhalende inventiviteit getrouw stelt Peter Watkins met "La Commune" (zijn laatste film tot nog toe) een soort levendige, opwindende en tragische documentaire voor over de gebeurtenissen van maart 1871, toen de gewone Parijzenaren voor de vierde keer in minder dan een eeuw een nieuwe revolutie begonnen.... Gedurende deze bijna zes uur durende rebelse cinema brengt Watkins de gebeurtenissen van de tijd tot stilstand. Hij verweeft het verhaal met parallellen met onze tijd. Het is een oproep tot collectieve actie en reflectie, die de kijker confronteert met zijn of haar kritische zin. Het is zijn bedoeling een tool te ontwikkelen die kan helpen bij het ontleden van film- en televisieconventies die hij zoals steeds uitdaagt. Ga niet naar "La Commune" kijken om de "headliners" van die tijd (Louise Michel, Jules Vallès en andere opstandelingen) te ontmoeten: dat is niet het onderwerp. Hoewel gedreven door een grote zorg om historische nauwkeurigheid, is het project ambitieuzer: het gaat om het woord van het volk, het ontstaan ervan, en het nu: de democratie aan het begin van de 21e eeuw. Maar ook de heikele onderneming om een discours uit te werken via een collectieve aanpak, waarbij vallen en opstaan, fouten, meningsverschillen en conflicten niet verborgen blijven. Dit is een politieke film. Met "La Commune" combineert Watkins het revolutionaire verleden met hedendaagse thema’s in een proces van participatieve re-enactment. Kers op de taart, de film werd gedraaid in het gebouw van het gezelschap van Armand Gatti in Montreuil (La Parole Errante).