Ce répondeur ne prend pas de message

Deze film vormt een sleutelmoment in de filmografie van Cavalier. Niet enkel tussen zijn commerciële en zijn lichtere werk, maar ook tussen buiten en binnen, collectief en intiem. Zoals de gebroeders Lumière vol verbazing de magie van hun ontdekking onderzochten, leerde ook Cavalier andere mogelijkheden van cinema kennen, alleen opgesloten in zijn appartement. Hij steekt een luciferdoosje in brand, slaat een stoel in stukken en ontleedt tegelijkertijd de cinema die hij tot dan toe maakte. Geleidelijk ontstaat, of liever ontrolt, er een nieuwe donkere kamer, een nieuwe ruimte voor cinema: inwendig, thuis, intiem. Daarin lijkt deze film op andere werken: “La Chambre” van Chantal Akerman of “Choses qui me rattachent aux autres” van Boris Lehman. Niet alleen door een gelijkaardige radicale formaliteit, maar ook omdat hij een andere relatie tussen de cineast en zijn film naar voren schuift, meer zoals de connectie tussen een schilder en zijn doek.