prog: 2376
squelettes/rubrique-3.html

Alain Cavalier

Alain Cavalier leidde drie verschillende levens als cineast. Na zijn afstuderen aan het IDHEC (nu Femis) omringde hij zich met sterren (Delon, Trintignant, Deneuve...), overdadige filmsets, enorme en luidruchtige draaiploegen, producers, technici, kortom de hele reutemeteut...
“Le combat dans l’île” en “L’insoumis”, zijn eerste twee films, gaan over de oorlog in Algerije. Ze maakten een sobere, uitgepuurde en overtuigende indruk, maar het succes bleef uit. Na een thriller en een eerder mislukte bewerking van “La Chamade” kent hij geleidelijk toch succes, maar dan verdwijnt hij. Het doek valt over het eerste deel. Hij voelt nood aan meer naturel, en wil af van de overdaad. Het is 1976. Samen met met Patrick Bouchitey, Etienne Chicot, Bernard Crombrey en Xavier Saint-Macary schrijft hij “Le plein de super”, een roadmovie die zowel fris als korzelig is, teder en gestoord. Zijn tweede periode breekt aan met films die uitgebreide mise-en-scène en de grote middelen inruilen voor een frissere en authentieke stijl. Kale enscenering in “Thérèse”. Stomme acteurs in “Libera me”. Dat gaat zo door tot “La rencontre” in 1996, de eerste film die hij op video draaide. Daarmee luidt hij het era van het filmdagboek in: zelf gefilmd, camera in de hand, zonder trucs, zonder voorbereiding, met als enige vertrekpunt een relatie. Zijn derde periode is aangebroken.
Video- en digitale camera’s worden steeds kleiner en lichter. Ze stellen Cavalier in staat zijn filmpraktijk in een persoonlijk ambacht om te vormen. Zijn leven als auteur valt van dan af aan volledig samen met zijn films.
Zijn eerste “dagboek” dateert uit 1979, en is een voorafspiegeling van latere keuzes. “Ce répondeur ne prend pas de messages” is gemaakt op zeven dagen tijdens een depressieve periode van rouw. Dit acuut radicale maar verhulde zelfportret is nog een noodkreet. Zijn volgende werken zijn licht en luchtig, met zijn karakteristieke elegantie: hij neemt de maat van de wereld om de schoonheid van de dingen en de levende wezens vast te leggen, om het voorbijgaan van de tijd te overdenken, om kortstondige schoonheid vast te leggen.

In samenwerking met BOZAR en de Ciné Club van INSAS.
“La Rencontre” wordt vertoond op vrijdag 31 mei in BOZAR in aanwezigheid van Alain Cavalier.
Ontmoeting met Alain Cavalier en Emmanuel Manzano zaterdag 1 juni op 14u in INSAS



Alain Cavalier, 1976, FR, 35mm, fr ov , 97'

Vier mannen zitten op elkaar gepakt in een auto op weg naar het zuiden van Frankrijk. Twee ervan zijn fidele kerels en willen ’het’ graag halen, maar de twee anderen zijn licht irritant, behoorlijk los van de wereld en zeer grofgebekt. ’68 is al lang voorbij: ze zijn het slachtoffer van hun eigen leugens en arrogantie, waar ze geen raad mee weten. Ze kunnen niet overweg met vrouwen, de problemen onderweg, de revolutie... Ze vormen een platvloers kwartet op zoek naar autonomie, liefde en vrijheid. Hun vriendschap zal daar langzaam maar zeker een vruchtbare basis voor vormen, aan de hand van hun lichtvoetige en onverwachte peripetieën. “Le plein de super” is soms hilarisch potsierlijk, dan weer ingehouden en aanstellerig. Het is een frisse coming-of-age, met de vier hoofdacteurs als coauteurs. De situaties zijn waarachtig en zitten de acteurs dicht op de huid, met alle ruwheden en grappen van dien... Een verfrissende film.

01.06 > 17:00
6€ / 4€


Alain Cavalier, 1979, 16mm > video, fr ov eng ond,, 64'

Deze film vormt een sleutelmoment in de filmografie van Cavalier. Niet enkel tussen zijn commerciële en zijn lichtere werk, maar ook tussen buiten en binnen, collectief en intiem. Zoals de gebroeders Lumière vol verbazing de magie van hun ontdekking onderzochten, leerde ook Cavalier andere mogelijkheden van cinema kennen, alleen opgesloten in zijn appartement. Hij steekt een luciferdoosje in brand, slaat een stoel in stukken en ontleedt tegelijkertijd de cinema die hij tot dan toe maakte. Geleidelijk ontstaat, of liever ontrolt, er een nieuwe donkere kamer, een nieuwe ruimte voor cinema: inwendig, thuis, intiem. Daarin lijkt deze film op andere werken: “La Chambre” van Chantal Akerman of “Choses qui me rattachent aux autres” van Boris Lehman. Niet alleen door een gelijkaardige radicale formaliteit, maar ook omdat hij een andere relatie tussen de cineast en zijn film naar voren schuift, meer zoals de connectie tussen een schilder en zijn doek.

02.06 > 17:00
4€ / 3€


In de lijn van zijn “24 portraits” die gemaakt werden tussen 1987 en 1991, van “René” en “Vies”, volgen deze laatste zes “Portraits XL” goede vrienden en kennissen in hun vertrouwde omgeving: waar ze thuis zijn, in hun leven, het huis van hun kinderjaren, hun appartement of werkplek. De films dragen de voornaam van de geportretteerde. De camera registreert hun wedervaren over enkele jaren of uren, in het dagelijkse, met ontboezemingen en blikken. Cavalier probeert zich nooit aan zijn film te onttrekken, integendeel, bij hem zijn aanwezigheid en camera versmolten met elkaar, of hij nu op iets antwoordt of fluisterend commentaar geeft op wat er gebeurt, of hij zichzelf filmt of verdwijnt achter zijn onderwerp. Hij is lijfelijk aanwezig in wat hij filmt, zijn lichaam botst met het andere lichaam dat zich overlevert. We belanden middenin de directe intimiteit die ontstaat tussen filmer en gefilmde. Heel delicaat ontplooit de ander zich. Maar een portret is altijd meer dan zijn onderwerp: het behelst een relatie en is an sich een zelfportret. De zes portretten geven een overzicht van de versplintering van de filmmaker: archivaris, portrettist, vakman, artiest, chemicus... De cineast is van alles een beetje.



+ Jacquotte

Alain Cavalier, 2018, DCP, fr ov , 49'

Jacquotte keert elk jaar terug naar het huis van haar kindertijd. Cavalier volgt haar op elk van haar intieme ontmoetingen met haarzelf. Elk ding, elke boom, elke muur heeft een verhaal, daar op het terrein van haar kindertijd. De plaats wordt leven ingeblazen door de herinneringen die Jacquottes bedevaart met zich mee brengt. Het ritueel volgt een vast stramien: ze opent deuren en ramen, en controleert of er niks beschadigd is, zodat het verleden ongenaakbaar kan doorleven in het heden. Daarna duikt ze in haar kindertijd... Haar man wacht op de bank, hij leest de krant. Zij dwaalt doorheen de kamers, opent schuiven, haalt herinneringen op, streelt de dingen. Dan vertrekt ze weer, sluit de ramen, gaat terug. De tijd verstrijkt, ze worden ouder. Maar binnenkort moeten er werken verricht worden, om het huis te verhuren. Haar kindertijd zal verdwijnen, wordt haar ontrukt. De pijn zal verschrikkelijk zijn, dat weten we. Jacquotte slaat er zich op aangrijpende wijze doorheen. Ze richt haar eigen intieme museumpje in dat verstild in de tijd hangt, waarin het verleden nooit helemaal verleden zal zijn.

+ Daniel

Alain Cavalier, 2018, DCP, fr ov , 52'

Alain Cavalier beklimt al tien jaar de vele verdiepingen tot aan het kleine appartement van Daniel. Hij duikt vaak onverwacht op, om reactie uit te lokken. Hij filmt de dagelijkse sleur: obsessieve rituelen die Daniel poëtisch en met humor deelt. Alvorens hij kraslootjes kan gaan kopen op de hoek van de straat, in de hoop miljonair te worden, doorloopt Daniel zijn driekamerappartement talloze keren om kranen en kasten te controleren. Hij herhaalt zinnen als mantra’s om zijn angsten te onderdrukken: “het raam is dicht ja ja het raam is dicht ja ja ja...” Ze klinken als de refreinen van liedjes die hem altijd zijn bijgebleven. Hij reciteert de melancholische teksten van Berthe Sylva voor de camera van een verrukte Cavalier. Daniel is acteur, maar was ook cineast. Waarom is hij gestopt met filmen? Het is een mysterie voor Cavalier, maar Daniel ontwijkt de kwestie door ons te vertellen over zijn spelletjes en zijn zwak voor de liefde. Op het ritme van zijn maniërisme schetst Alain Cavalier een teder portret.

In aanwezigheid van Alain Cavalier en Emmanuel Manzano, monteur van Portraits XL

In aanwezigheid van de regisseur en van Emmanuel Manzano, vaste monteur van Alain Cavalier

01.06 > 19:00
6€ / 4€


+ Guillaume

Alain Cavalier, 2018, DCP, fr ov , 52'

Bakker Guillaume Delcourt beslist om zijn Parijse winkel te sluiten en een nieuwe bakkerij-patisserie te openen in Rueil-Malmaison, in het departement Hauts-de-Seine. Die beslissing fascineert Alain Cavalier. Ondanks het leeftijdsverschil ontstaat een hechte band tussen beide mannen. We volgen de verschillende voorbereidingen die van dan af aan het leven van Guillaume bepalen, van ’s ochtends tot ’s avonds, tot de grote dag van de opening. Het is de overmaat aan energie van Guillaume om zijn project tot een goed einde te brengen die de cineast lijkt aan te trekken: zijn eindeloze talent als bouwer, als alchemist, of hij zich nu over zijn gebakjes buigt of de nieuwe ruimte van zijn dromen inricht. Geleidelijk aan valt alles op zijn plaats, groeien er nieuwe gewoontes, en kan er een nieuw leven van start gaan. Dankzij zijn blik die “te allen tijde op de cinematografische uitkijk staat” dompelt Cavalier ons onder in de schoonheid van de familiale alledaagsheid die unieke en kostbare momenten doormaakt.

+ Philippe

Alain Cavalier, 2018, DCP, fr ov , 50'

Philippe, dat is Labro. Journalist, schrijver, mediaman. Cavalier schetst het portret van een portrettist. Labro, wiens verschijning lijkt op die van de regisseur, wordt gefilmd terwijl hij zijn televisie-uitzending voorbereidt of lange gesprekken voert met personen die naargelang de actualiteit bij hem terechtkomen. De methodes van beide mannen staan lijnrecht tegenover elkaar: Philippe werkt zijn vragen en methode uit, bestuurt zijn ploeg met patriarchale hand, en van zijn minutieus voorbereide interviews worden er slechts een paar fragmenten gebruikt om het portret een bepaalde kleur mee te geven. Maar dan beginnen er brokjes plaaster van het plafond te vallen en komen er scheuren in de muren... Een telefoongesprek onthult verborgen kwetsbaarheden, een van zijn gasten weet hen te ontroeren, een andere draait net andersom uit omdat hij zijn rol te goed speelt, en Philippe raakt er zelf te veel in betrokken. Wanneer Cavalier enkele jaren later Labro opnieuw komt volgen, zijn ze beiden duidelijk verouderd. De zelfbeheersing is afgebrokkeld en er blijft vooral de nostalgie naar hun werk uit de beginjaren, pogingen om werk te maken zoals toen, foto’s aan de muur, en boeken...

In aanwezigheid van Emmanuel Manzano, vaste monteur van Alain Cavalier

02.06 > 19:00
6€ / 4€


+ Bernard

Alain Cavalier, 2018, DCP, fr ov , 53'

Een eenvoudig decor: een plank die schuin afloopt richting publiek, een houten stoel en Bernard alleen op scène met als enige accessoires zijn helm en brommer. Gedurende elf jaar filmt Alain hem net voor en net na hij het podium op gaat. Hij vat zijn metamorfose in Victor en zijn vreselijke plankenkoorts, sinds jaar en dag zijn liefste vijand. We zullen niets opvangen van het stuk zelf, enkel de transformatie in de op zijn lijf geschreven motard uit Picardië voor Cavaliers camera. Ze vatten beiden zeer goed de eigenaardige relatie tussen filmer en gefilmde, aangezien Bernard al acteerde in “Le plein de super”. Ze delen een gevoel voor humor en een passie voor verhalen. Gezworen maten die al eens een stoot durven uitdelen. Ondanks een lastige periode waarin Bernard en Catherine een hypotheek moeten nemen op hun huis, groeit zijn nieuwste stuk uit tot een groot succes. De theaters worden steeds groter, steeds voller. Alain Cavalier volgt hem op zijn tournee door Frankrijk en blijft zijn afspraak met de acteur trouw.

+ 6.Léon

Alain Cavalier, 2018, DCP, fr ov , 50'

Léon Maghazadjan, een schoenmaker uit het XVIe arrondissement, heeft de onvermijdelijke pensioenleeftijd bereikt en ziet zich verplicht om het doek te laten vallen. Alain Cavalier woont niet ver van zijn winkel en voelt een lastige dag naderen voor de hele wijk. Hij besluit de laatste periode uit de lange carrière van Léon te filmen. Bij het afscheid komt een kleine gemeenschap van trouwe klanten en mensen uit de buurt samen. Met een kleine digitale camera filmt Cavalier en geeft soms commentaar. Hij schetst het portret van een hartelijke gevoelige man, wiens functie in de buurt belangrijker was dan louter schoenen herstellen. Zijn winkel vormt zo het toneel waarop zich het einde van een era afspeelt: het einde van de 20ste eeuw (de film werd gedraaid in 2006), bij uitbreiding het einde van het ambacht (en van het gezonde verstand dat schoenen een tweede leven geeft, iets wat onze planeet niet vergund is), en ten slotte, vooral, het einde van de kleine zelfstandigen, als ankerpunt van de buurtbewoners.

02.06 > 21:00
6€ / 4€


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2379
prog: 2376
pos: aval