Un paese di Calabria

Deze documentaire toont de concretisering van het begrip “gastvrijheid”. Wat begon als een individuele daad leidde naar een institutionele werking. Het oorspronkelijke doel van een dorp, verlaten door de jongere generaties, om te vechten tegen de Calabrische maffia, stelde hen in staat om hun stem opnieuw te laten weerklinken. Een burgemeester haalt op een dag, na de aankomst van een boot met "nieuwe migranten", 10 Koerden in het huis. De individuele impact wordt collectieve kracht. Deze film laat zien dat niets verworven is, dat de oorzaken van migratie van de oudheid tot vandaag vaak dezelfde zijn. In een opeenvolging van lange opnamen, landschappen, beelden en verhalen van allerlei aard, wisselt deze meervoudige film stemmen van nieuwe bewoners af met die van de "oude", van wie passeert, blijft, weggaat, van wie terugkomt en nooit zal terugkomen. Riace, dit dorp aan de rand van horizonten, werd Ithaca, een plaats van aankomst en vertrek. Deze documentaire biedt een stevige sprankel echte hoop.