Conference : Italian Genre Cinema

In de jaren ’60 en ’70 toonde de Italiaanse filmindustrie talrijke overeenkomsten met de exploitation film. Zolang je een film met een andere kon vergelijken, deed het verhaal er niet toe. Zo was Italië het land van “Zombi 2” maar niet van “Zombi 1” en van “The Last Shark” in plaats van “Jaws”. Die perceptie van de Italiaanse genrecinema als imitatief is blijven plakken; velen zagen er niets anders in dan goedkope rip-offs.
Vele van deze films worden intussen echter als cult bestempeld, geliefd voor hun overdaad en absurditeit, maar ook voor hun verrassende schoonheid en inventiviteit. Het was een productieve periode waarin Italië meer dan 250 films per jaar maakte. Dr. Russ Hunter (“Italian Horror Cinema”) geeft een overzicht van de Italiaanse genrefilm terwijl Alexia Kannas (“Deep Red”) de belangrijkste functies van de giallo bespreekt. Vervolgens exploreert Dr. Jamie Sexton (“Cult Cinema”) de bijdrage die de
iconische componisten Ennio Morricone en Bruno Nicolai leverden aan de Italiaanse cinema en praat Dr. Louis Bayman (“Italian Popular Cinema”) over de poliziotteschi. Dit alles wordt gevolgd door een ronde tafel over Italiaanse genrefilms met regisseur Sergio Martino en Manlio Gomarasca (auteur, uitgever en filmjournalist bij “Nocturno”).