Living Still Life
Aansluitend bij de vertoning van “Boro in the Box” treffen we Elina Löwensohn in de kortfilm “Living Still Life”, een portret van een verzamelaarster van dode dieren, die hen halsstarrig terug het leven wil schenken door fotografie, beeld per beeld. Een poëtische allegorie met een delicate morbiditeit. De film is anekdotisch maar niet verstoken van gevoel. Zoals de schilderkunst van Dalí heeft film ook nood aan een tableau om een kunstenaar de ruimte te geven om beweging te creëren.
Boro in the Box
Boro is kort voor Borowczyk (voornaam Walerian), een zonderling cineast (overleden in 2006) die de surrealistische erotiek aanhing (vooral “La Bête”). In “Boro in the Box” brengt Bertrand Mandico hem hommage met een geil en poëtisch overzichtelijk alfabetisch opgebouwd portret in zwart-wit. De grote thema’s die zijn leven en artistieke carrière gestuurd en bepaald hebben worden gebundeld, ingegeven door de obsessies die hij als cineast aan de dag legde voor besloten werelden, infanticide en macabere erotiek. Thema’s die alle gedrenkt waren in zijn persoonlijke geschiedenis. Boro groeit op binnenin een doos met een eenvoudig rond gat als opening naar de wereld. Hij zit opgesloten in een lichaam dat zelf gevangen zit in de cocon van een familie. De jongeman is aanvankelijk slechts een passieve getuige van de zwakheden van een familie met twijfelachtige zeden, maar weet uit dat verstikkende universum te breken en zich te ontwikkelen tot een maker, niet in Polen maar in Frankrijk. Het verhaal krijgt de vorm van een postume getuigenis van een vergeten kunstenaar, met de zachte en diepe stem van de Roemeense actrice Elina Löwensohn, evenals haar moederlijke aanwezigheid en haar silhouet.
