Als jonge adolescent verliet de regisseur Bosnië met zijn moeder en grote broer. Samen met enkele honderden andere Joegoslavische vluchtelingen, logeerden ze in de haven van Kopenhagen, op een enorme boot, “Flotel Europa”. En ook al amuseerden de kinderen zich in het begin op deze kade, toch werd het leven aan boord al vlug ingewikkeld met al die families, die er slapen, koken en leven, opeengepropt in kleine kajuiten zonder echte ramen. Twee vluchtelingen zamelden geld in bij hun lotgenoten om twee VHS-camera’s te kopen zodat ieder een videobrief naar de achtergebleven ouders kan sturen. Zo werd het leven aan boord in al zijn aspecten vastgelegd. Voor zijn film had Vladimir Tomić uren aan opnames ter beschikking. Het werd een ontwapenende fluïde film. Een ware krachttoer hoe ondanks alles een bijna Hollywoodiaanse verteltrant binnensijpelt via archetypen zoals de dominante maar tedere moeder, de wildebrassen van vrienden, de jongeren die sigaretten en rock ontdekken, het opdiepen van politieke geschillen tussen vluchtelingen in de tv-zaal en ook nog Melissa met haar groene ogen, ongenaakbaar en zo elegant in haar traditionele kledij...
First Lights prijs voor de beste eerste film.
+ Calling Ukraine
Een vrouw op leeftijd belt vanop haar computer naar haar zus en dochter die nog steeds in haar geboorteland Oekraïne wonen. Zij, die enkel informatie over de oorlogssituatie heeft via de media, leert er de hartverscheurende details kennen van getuigen ter plaatse. Mensen van wie ze houdt en over wie ze zich veel zorgen maakt.
