In 1982 weigert Mograbi legerdienst tijdens de oorlog tegen Libanon. De toenmalige Minister van Defensie, Arik Sharon, is sindsdien uitgegroeid tot de sterkste man van de Likoud. Bij het naderen van de verkiezingen in 1996 besluit Mograbi om het portret te schilderen van deze man, die hij verafschuwt maar die hem tegelijkertijd ook fascineert. In een eerste periode motiveert Tammi, Mograbi’s vrouw, de documentairemaker tot het maken van deze film, waarvan zij beiden geloven dat het de zwanenzang van Sharon zal worden. Alleen laat Sharon zich niet zomaar benaderen. In een tweede periode kruisen de wegen van Mograbi en Sharon zich steeds vaker, en laat Sharon zich bovendien gewillig filmen, terwijl Tammi zich steeds heftiger verzet tegen het voortzetten van de opnames, zozeer zelfs dat zij haar man verlaat...
Met deze filmische tijdbom (de titel werd ontleend aan Kubrick’s “Dr Strangelove”) die even dramatisch als grotesk is, legt Mograbi het fundament van zijn geëngageerde oeuvre dat tussen fictie en realiteit slingert. Mograbi laat de menselijke kant zien van een politicus wiens misdaden nochtans niet anders kunnen dan afkeer opwekken. De herinneringen aan de slachtpartijen van Sabra en Shatila spoken doorheen de film, alsof zij ons ervan moeten weerhouden om niet ook te vallen voor de verleidingskunstjes van Sharon.
– 18.09 > 22:00 : in aanwezigheid van Avi Mograbi.
