prog: 2035
squelettes/rubrique-3.html

Once I Entered a Garden

Once I Entered a Garden

Dans un jardin je suis entré

Avi Mograbi, 2012, IL, DCP, ov fr & eng ond,, 97'

De nieuwste film van de Israëlische regisseur Avi Mograbi is een politiek en poëtisch manifest waarvan de titel verwijst naar een lied van de Libanese diva wijlen Asmahan. "Ik betrad eens een tuin" is een fantasie over een Midden-Oosten waar de gemeenschappen niet gescheiden zijn door etnische en religieuze grenzen, waar ze zonder probleem kunnen samenleven, waar ze vrij kunnen reizen tussen Alexandrië, Beiroet, Damascus en Tel Aviv... Een Midden-Oosten waar zelfs de grenzen in metaforische zin niet bestaan.

Naar goede gewoonte bouwt Mograbi zijn film op naargelang de opnames vorderen... en slaat hij geleidelijk een andere weg in dan was bedoeld in het oorspronkelijke project. Eigenlijk zou de film "Terugkeer naar Beiroet" heten, een beschrijving van het leven van Avi’s oom Marcel, die geen grenzen verdroeg. Maar al snel bijt Mograbi zich vast in het verhaal van Ali Al-Azhari, de Israëlisch-Palestijnse vriend die hem Arabisch leert en die hem helpt bij het opzoekingswerk. Als Jood van zionistische afkomst (beweging die Israël opeist als Joodse staat), zet Avi zich politiek fel af tegen zijn familie (die in de jaren twintig emigreerde van Damascus en Beiroet naar Tel Aviv). Ali is een "afwezig heden": hij maakt deel uit van de Palestijnen die tijdens de oorlog van 1948 eerst hun huis moesten ontvluchten en vervolgens van hun eigendommen beroofd werden. Desondanks bleven ze in Israël wonen, waar ze opgroeiden als vluchtelingen in eigen land. Met de hulp van de teletijdmachine die uit hun vriendschap groeit, ondernemen de twee mannen een reis naar hun wederzijdse geschiedenis. Het Midden-Oosten van weleer herleeft spontaan.

Méér dan in zijn voorgaande films, maakt Mograbi hier komaf met de werkwijze die zijn reputatie gevestigde. Minder nijdig en voortvarend dan we van hem gewoon zijn, vermijdt hij het om zichzelf openlijk op het voorplan te zetten en verlaat hij zijn rol van oproerkraaier. "De film is niet anti wie ook, het is een film samen mét,” verduidelijkt hij. Een film gemaakt met twee. En zelfs met drie, want op een bepaald moment daagt ook Yasmine op, de ongetrouwde dochter van Ali. Zij is het product van een nieuwe generatie die de veranderingen en de gettovorming waarvan haar vader zich slachtoffer voelt, heeft geïntegreerd als onderdeel van het dagelijkse bestaan. Verschillende generaties en leefwijzen botsen met elkaar, vooral wanneer Ali in één van de sleutelscènes moet vaststellen dat de plek waar hij geboren werd intussen een voor Arabieren verboden park is...

Liefde, tederheid en melancholie verweven zich in "Once I Entered a Garden" tot een gevoelige film over ontworteling en de worsteling met het leven in een verbrokkelde samenleving. Een optimistische film die zich richt op een vervlogen Midden-Oosten om daaruit de verbeeldingskracht te puren voor een Midden-Oosten waar de rust is teruggekeerd.

- 17.09 > 20:00 : avant-première in aanwezigheid van Avi Mograbi.

17.09 > 20:00 + 24.09 > 21:00 + 25.09 > 20:00 + 26.09 > 20:00 + 26.09 > 22:00 + 28.09 > 18:00 + 28.09 > 22:00 + 01.10 > 21:00 + 03.10 > 20:00 + 03.10 > 22:00 + 05.10 > 18:00 + 08.10 > 21:00 + 10.10 > 22:00 + 12.10 > 18:00 + 12.10 > 22:00 + 15.10 > 21:00 + 17.10 > 22:00 + 19.10 > 18:00
5€ / 3,5€


"De Palestijnen werden uit de aardrijkskundeboeken en uit hun land verdreven. Wij, de Joodse Arabieren, werden uit de tijd ontworteld, wij kunnen nooit meer terugkomen." (uit "Once I Entered a Garden")

Tot 1918 vormden Syrië, Libanon en Palestina één doorlopende regio: Groot-Syrië, dat onder Ottomaans bewind stond. Na de Eerste Wereldoorlog kwamen Syrië en Libanon onder Frans, en Palestina onder Brits mandaat te staan. Libanon verwierf politieke onafhankelijkheid in 1943, Syrië volgde in 1946.
Na de oorlog van 1948 werd Palestina in drie afzonderlijke gebieden opgedeeld : de Israëlische Staat (78% van de oppervlakte), de Westelijke Jordaanoever (onder Jordaans bewind), en de Gazastrook (onder Egypte).
Het oprichten van de Israëlische Staat en de Palestijnse Nakba ("de ramp") zijn twee zijden van eenzelfde historische gebeurtenis. Na de oorlog van 1948 werden honderdduizenden Palestijnen "vluchteling". Terwijl de enen "vrijwillig" wegvluchtten voor de gevechten, werd de grote meerderheid met harde hand verdreven door de Israëlische overheid. De staat Israël werd opgericht als Joodse staat en het Palestijnse volk ging verspreid over het ganse Midden-Oosten in ballingschap. Ongeveer 150.000 Palestijnen bleven in Israël en werden Israëlisch staatsburger.
Israël is momenteel in oorlog met Syrië en buurland Libanon.



squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2036
prog: 2035
pos: aval