Een film over afwezigheid. En over liefde. Ook over de gevangenis, maar dan zijlings. “A côté” richt zich op de buitenwereld: we vernemen er veel over hoorzittingen en strafprocedures, maar we gaan er nooit heen. We blijven aan de kant, in de onthaalruimte naast de mannengevangenis van Rennes, waar de naasten en geliefden van gevangenen (soms van ver) naartoe komen om te wachten... op het soms onmogelijke bezoekuur. Het is op deze plek, waar gezinnen zich herenigen, informatie uitwisselen en elkaar moed inspreken, dat Stéphane Mercurio zijn camera neerplantte. De aanwezigheid van de camera heeft de tongen ontegensprekelijk losser gemaakt wat sterke en gevoelige getuigenissen van vrouwen oplevert. Doorgaans genegeerd door de maatschappij en door de overheid, zagen deze vrouwen in de film een manier om zich uit te drukken en misschien eindelijk gehoord te worden.
– Deze documentaire is een uitstekende aanleiding voor een gesprek over de relaties tussen de strafinrichtingen en hun omgeving. De meeste nieuwe gevangenissen staan in perifere gebieden. Het toekomstige gevangenis”dorp” in Haren (dat de gevangenissen van Sint-Gillis, Vorst en Berkendaal vervangt en fusioneert) is een voorbeeld van deze tendens. Maar zorgt de verdwijning van de gevangenis uit de stedelijke centra niet voor een dubbele opsluiting van de gedetineerden, die nog verder verwijderd raken van hun families en advocaten, en verbannen worden uit het zicht van de stad?
