Ballando, ballando

Zwevende discoballen en kleurrijke verlichting. Een ondergrondse balzaal in afwachting van wat komen zal: stoelen geplaatst, een sloot alcohol in voorraad en muziekinstrumenten in de aanslag... tijd voor het dansende ritueel. Eerst komen de vrouwen tevoorschijn. Opgemaakt confronteren ze een laatste keer hun elegante verschijning met de meedogenloze spiegel vooraleer de frontale botsing met de mannelijke danswederhelft aan te gaan. Met enorme haardossen, blinkende tanden en duizelingwekkende decolletés staan de dames daar te wachten, terwijl ze de mannelijke doelwitten van de avond aanschouwen. Zij op hun beurt, onhandig, galant of hoffelijk, gaan aan de toog poseren, en bewonderen de welwillende prooien. De zaal is piekfijn ingericht, het orkest begint te spelen, de protagonisten staan klaar: het bal mag beginnen!
Maar terwijl we één bal verwachten, brengt Ettore Scola er ons duizenden, terwijl hij zich een weg baant doorheen een halve eeuw Europese geschiedenis. 1936: het volksfront, 1940: de oorlog, 1944: de bevrijding, 1968: een vrolijke meimaand, en 1983: het heden. Het bal verandert maar blijft de weerspiegeling van een maatschappij in beweging. "Ballando, ballando" van de Italiaanse regisseur Ettore Scola (bekend van tientallen films waaronder "Brutti, sporchi e cattivi") is een mateloze ode aan de dans, en een woordeloze commentaar bij een brok recente geschiedenis.