"Kuichisan" toont op verbluffende manier op 16mm film (in kleur en in zwart-wit) een verzameling beelden die geen verhalende logica volgen, maar wel de sensaties die het ritme van de geluidsband oproept. Op het eerste zicht lijkt het een denkbeeldig portret van Okinawa, een Japans eiland dat tot begin jaren 1970 door de Verenigde Staten gecontroleerd werd. De camera volgt een tienjarige jongen die op de rand van de samenleving lijkt te leven, dwalend door de straten, alles wat op zich afkomt observerend en nog meer verbeeldend. Doorheen deze documentaire beelden, verschijnen fragmenten van een verhaal, met scènes met de actrice Eleonore Hendricks.
"Kuichisan" werd gedurende 5 weken gefilmd en gedurende bijna 2 jaar gemonteerd. Het resultaat is compact, fascinerend en mysterieus. De regisseuse is Maiko Endo, een in Finland geboren Japanse, die Tokio in 2000 achterliet om zich in New York te vestigen. Ze is violiste, achtergrondzangeres van de groep Battles en componiste voor filmmuziek. "Kuichisan" is haar eerste film. Het is een van die films die onmogelijk na te vertellen zijn, maar die op je netvlies gebrand blijven.
Prix Opus Bonum (Beste internationale documentaire), 2012.
