"De instorting van de gevestigde Duitse film resulteert in de val van het economische fundament van een mentaliteit die we verwerpen. De ineenstorting geeft kansen aan een Nieuwe Cinema om te ontstaan. In de afgelopen jaren hebben korte films van jonge makers, regisseurs en producenten in Duitsland een aantal prijzen verzameld op internationale festivals en dus de erkenning van internationale kritiek. Het succes dat deze creaties oogsten toont aan dat de toekomst van de Duitse film behoort aan hen die bewijzen dat ze een nieuwe filmtaal spreken. In Duitsland, net als reeds gebeurt in andere landen, is de korte film de leerschool en het speelveld van de langspeelfilm. Wij verkondigen onze ambitie om de nieuwe Duitse cinema te creëren. Deze nieuwe cinema heeft nieuwe vrijheden nodig. We moeten onszelf bevrijden van corporatistisch conformisme, van de invloed van zakelijke partners, van de voogdij van belangengroepen. De productie van de nieuwe Duitse cinema kan rekenen op onze intellectuele, formele en economische inbreng. Wij zijn bereid om alle financiële risico’s te nemen. De cinema van papa is dood. Wij geloven in de Nieuwe Cinema."
Oberhausen, 28 februari 1962
Bodo von Blüthner, Boris von Borresholm, Christian Doermer, Bernhard Dörries, Rob Houwer, Ferdinand Khittl, Alexander Kluge, Walter Krüttner, Dieter Lemmel, Hans-Jürgen Pohland, Raimond Ruehl, Edgar Reitz, Peter Schamoni, Detten Schleiermacher, Haro Senft, Franz-Josef Spieker, Hans Rolf Strobel, Heinz Tichawsky, Herbert Vesely, Heinz Furchner, Pitt Koch, Ronald Martini, Fritz Schwennicke, Wolf Wirth, Hans Loeper, Wolfgang Urchs
In de jaren ’60 beroert een bruisende artistieke onrust de gelederen van onze jonge vrienden-ondertekenaars, die zich wagen aan films die de traditionele codes verstoren. Eén wachtwoord: verkennen! Verken de relatie tussen muziek en film, tussen vormen en genres, geschiedenis en geheugen...
