Victor

We verlaten het station. Achter ons ligt een winkelcentrum dat fungeert als corridor naar de Fonsnylaan en het Broodthaersplein, een surrealistisch hart van glas en beton. Recht tegenover ons ligt het Hortaplein, aan de overkant afgesloten door een kantoorgebouw dat de NMBS, na jarenlange speculatie, op de oude Côte d’Or fabriek bouwde en waar uiteindelijk enkele ministeries zich vestigden. Een verrassende passage, die verondersteld wordt Anderlecht te verbinden, vormt de hal van een "brasserie lounge". Onder ons bevindt zich een gigantische parkeerplaats, die op een of andere manier als taxistandplaats wordt ingericht. Boven, staat een hotel leeg dat al een eerste lifting ondergaat. Rechts ligt de Europa esplanade (het voormalige stationsplein van toen het station nog een echte toegang had). Het is een sinistere omgeving, vol bushaltes, trams en overdekte straten in sluimerend verval. De omgeving komt pas tot leven wanneer zondags de Zuidmarkt er neerstrijkt en door de activiteiten in de wijken Kuregem en laag Sint-Gillis. De wonden van de Noorzuid verbinding zijn nog steeds zichtbaar en de strijd tussen publieke en private partijen heeft niet bepaald meegeholpen. Hoewel de regio een overschot aan kantoorruimte heeft en er een gebrek aan huisvesting is, werd sinds de jaren 90 ongeveer 300.000m2 extra kantoorruimte gebouwd. De NMBS, die er veel terreinen bezit heeft, speelt met het idee om er nog 250.000m2 kantoorruimte aan toe te voegen. Een gigantische "V", ontworpen door een toparchitect, zou de sporen overkoepelen. De bouw van een winkelcentrum en "compensatie" woontorens zou de zoveelste transformatie van de wijk betekenen. Te midden van deze chaotische omgeving, kondigt een braakliggend terrein het nieuwe prive-project "Victor" aan: 100.000m2 kantoren en een vleugje voor handelaars en woonappartementen, in vier torens, waarvan de hoogste bijna tot aan de Pensioentoren rijkt.