Visitor of a Museum

In een post-apocalyptische wereld getroffen door een natuurramp van enorme omvang, bestaat een groot deel van de bevolking uit krankzinnigen en gedeformeerde mutanten die in reservaten worden gehouden. Een man tracht de ruïnes van een onder de golven begraven museum te bezoeken dat enkel kan bereikt worden bij laag tij.
Midden in de woelige periode van de perestrojka trachtte Lopushansky met zijn tweede langspeelfilm de natuur van het metafysische kwaad te vatten, een religieuze parabel over de zoektocht naar waarheid en zin, over opoffering en fanatisme. De sombere en grimmige toon maken van de film een harde maar onvergetelijke kijkervaring. “Visitor of a Museum” is een hymne aan de vernietiging en het verval en voert ons onverbiddelijk mee naar het hart van de duisternis, waar waanzin de laatste uitweg voor de mensheid blijkt te zijn. Lopushansky filmde vooral op slecht verlichte locaties om een claustrofobische en angstaanjagende sfeer op te wekken. Bovendien werkte hij met honderden echte geesteszieke patiënten als figuranten voor de massascènes om zijn compromisloze en apocalyptische wereldvisie op het doek over te brengen. Dat hij daarin ook overtuigend geslaagd is, maakt ons er niet vrolijker op.