Ca rime et ça rame comme tartine et boterham

Dierckx... de familienaam van de Franstalige Brusselse regisseuse is onmiskenbaar Vlaams. Dit is trouwens niet eens zo zeldzaam in de Belgische hoofdstad, gezien de complexe linguïstische situatie van het land. Wanneer de regisseuse beseft dat ze altijd met haar rug gekeerd stond van de Nederlandse taal en de Vlaamse cultuur, wil ze de redenen kennen van dit gebrek aan waardering. Ze ondervraagt haar familie die haar enkel een Franstalige identiteit heeft doorgegeven. Isabelle begint te beseffen dat de banden die haar met het noorden van het land binden, veelzijdig zijn. Ze besluit Nederlands te leren en de geschiedenis van haar Antwerpse voorouders op te sporen. Ze wil vooral te weten komen op welk moment en waarom ze van taal veranderden.
Deze ontmoeting met Vlaanderen en haar inwoners neemt de vorm aan van een poging tot familiale en nationale verzoening. Het wordt een ludieke reis doorheen de liefde-haatverhouding tussen onze nationale talen.