prog: 1361
squelettes/rubrique-3.html

Filippijnen

Sinds enkele jaren zijn de Filippijnen weer op de kaart van de wereldcinema geplaatst, niet in het minst door de internationale erkenning van regisseurs als Brillante Mendoza. Vanaf de jaren 60 tot de jaren 80 waren de Filippijnen echter meer bekend als het achtergronddecor van Westerse producties zoals Francis Ford Coppola’s "Apocalypse Now" en goedkope exploitation en drive-in films, genre "The Big Doll House".
Hoewel de lokale filmproductie voor het grootste deel onverkend terrein bleef voor buitenstaanders, floreerde er wel degelijk een heel energieke maar very low budget filmindustrie. Bloederige westerns, exuberante actiefilms, horror en sentimentele melodrama’s: pure pulp, gedraaid in het plaatselijke Tagalog dialect, vierde hoogtij. Toch waren deze rolprenten meer dan pure exploitatie; het waren authentieke en populistische films die zich richtten op de hoop en frustraties van de lagere sociale klassen. Deze specifieke mix tussen entertainment en sociaal-politieke bewustwording is tot op heden het leidmotief gebleven in de Filippijnse cinema.
Vanaf de jaren 70 ziet men een aantal aankomende regisseurs zoals Lino Brocka die buiten de lijntjes van de genrecinema kleurden en stappen zetten in de richting van een sociaal realisme. Opvallend is dat deze renaissance gelijktijdig verliep met het installeren van een brutale dictatuur door president Ferdinand Marcos die in 1972 tijdens zijn tweede termijn de staat van beleg afkondigde. Er ontstond een ongemakkelijke alliantie tussen het regime en de jonge generatie filmmakers met als grootste uitwassen filmcensuur, beroepsverbod tot zelfs gevangenname toe.
Ook na de val van het Marcosregime in 1986, bleef filmmaken een hachelijke onderneming. Tot op vandaag blijven cinema en maatschappij immers compleet verstrengeld in een land waar zelfs het maken van de populaire "bombas" (de zogenaamde goedkope lokale erotische films) een virtuele politieke kruistocht wordt, aangevallen door de alomtegenwoordige katholieke kerk, de staat, en de altijd stringente filmcensuur. In de tegendraadse figuur van Brillante Mendoza lijken al deze spanningvelden zich te verenigen. Begonnen als medewerker aan melodrama’s, doorgebroken met wat eigenlijk een pornoprent voor de homomarkt had moeten zijn ("The Masseur" uit 2005), omstreden in eigen land omwille van het aankaarten van heikele maatschappelijke thema’s (adoptie, religie, criminaliteit en prostitutie) in films als Fosterchild of Serbis, en bekroond als beste regisseur op het laatste filmfestival van Cannes. Van hem tonen we in avant-première zijn twee nieuwste films: "Kinatay" en "Lola".

In samenwerking met het Open Doek Film Festival en vzw Marcel.



Lino Brocka, 1976, PH, 35mm, ov eng ond,, 95'

Gedraaid in de Tondo sloppenwijken van Manila, doorstaat dit in neorealisme gedrenkte familiale melodrama de vergelijking met een volbloed Griekse tragedie. Het titelpersonage is een jonge vrouw die in ellendige en armoedige omstandigheden bij haar alleenstaande en tirannieke moeder inwoont. De spanningen lopen op wanneer de moeder een jongere minnaar in huis neemt die het eigenlijk niet op de moeder, maar op de dochter heeft voorzien. Langzaam raken deze drie personages verstrikt in een maalstroom van jaloezie, lust en wraak.
Lino Brocka had een heel bewogen carrière en moest omwille van zijn openlijke homoseksualiteit, mensenrechtenactivisme en sociaal-politiek engagement vaak opboksen tegen de autoriteiten en belande meermaals in de gevangenis. Hij kwam om bij een tragisch auto-ongeluk in 1991.

02.05 > 20:00


Weighed But Found Wanting

Tinimbang ka ngunit kulang

Lino Brocka, 1974, PH, video, ov eng ond,, 130'

Junior is een geprivilegieerde jongeman die leeft in een klein en uiterst devoot katholiek dorp. Steeds meer vervreemd van zijn familie en gedegouteerd door de hypocrisie van de dorpelingen, begint hij op te trekken met Berto, de lokale lepralijder, en Kuala, een halfgekke vrouw die getraumatiseerd is door een ongewilde abortus.
Regisseur Brocka levert een ijzersterke morele vertelling over sociale onrechtvaardigheid. Het bijtende commentaar op de verdorven kanten van de menselijke natuur zijn op meesterlijke wijze verpakt in een meeslepend en bijwijlen episch melodrama. Lino Brocka inspireerde zich voor deze film op zijn geboortedorp en zijn wedervaren als Mormoons missionaris in Molokai. De film was een enorm kassucces in de Filippijnen en lanceerde de nieuwe maatschappelijk bewogen cinema beweging van de jaren 70.

08.05 > 19:00


Tikoy Aguiluz, 1984, PH, video, ov eng ond,, 110'

Felipe is een jongeman die naar de hoofdstad Manilla vertrekt en in de seksindustrie verzeild als "torero", de mannelijke helft van een koppel dat live optredens doet in groezelige nachtclubs.
In de jaren 80 werden in de Filippijnen onder de noemer "bomba" een rits erotische films uitgebracht die expliciete seksuele handelingen lieten zien. Deze "bomba’s" waren een vorm van populair escapisme tijdens de laatste jaren van repressie en sociaal-politieke onrust onder de Marcos dictatuur. Desondanks slaagde regisseur Tikoy Aguiluz erin om ook in deze film de problemen van armoede, misdaad en geweld onder het corrupte regime aan te klagen. Met zijn onthutsend portret van een ambitieuze jongeman die over lijken gaat om succes te bereiken, legde hij bovendien het virulente machismo bloot dat typerend is voor de patriarchale Filippijnse samenleving.

Opgelet: de film is KNT / 16+

15.05 > 22:00


Eddie Nicart, 1979, PH, video, eng vt fr ond,, 88'

Een James Bondpersiflage met een 83 centimeter grote dwerg? Dit kan alleen maar in de Filippijnen thuishoren, een land dat in de jaren 70 tal van buitenlandse exploitation filmproducties heeft zien neerstrijken, zoals de Women-in-prison prenten van de legendarische Roger Corman studio. Maar wanneer een Filippijnse regisseur zelf achter de camera staan, is het resultaat zo mogelijk nog uitzinniger.
Filmmaker Eddie Nicart pakte in 1979 uit met een verhaal dat al even summier is als de gestalte en de acteercapaciteiten van zijn hoofdrolspeler, Weng Weng. De flinterdunne plot van een geheimagent die het opneemt tegen een drugskartel, is niets anders dan een smoes voor het etaleren van dolle actiescènes en stunts. Gekleed in een John Travolta-achtig wit kostuum ontpopt Agent 00 zich tot een kung fu meester die dood en vernieling zaait. Deze ongeziene en buitenissige film vol met hilarische gedubde dialogen, bizarre montages en goedkoop camerawerk, moet iedere liefhebber van de zelfkant van de wereldcinema gezien hebben!

14.05 > 24:00


Eddie Romero, 1970, PH, 35mm, eng vt , 91'

Dr Lorca is een krankzinnige geleerde die op een verlaten tropisch eiland groteske experimenten uitvoert, zoals de transplantatie van hoofden. Deze "no budget" exploitation is een samenraapsel van The Island of Dr Moreau en Frankenstein met een vette knipoog naar de Mondo mockumentaries en genoeg topless modellen om het tienerpubliek van het drive-in circuit op te hitsen. De film is het vervolg op Mad Doctor of Blood Island en Brides of Blood, die tezamen bekend staan als de Blood Island-trilogie, een serie Filippijns-Amerikaanse coproducties geregisseerd door de peetvader van de Filippijnse exploitatie film, Eddie Romero. Deze leerde zijn stiel op de sets van de Roger Corman producties die de Filippijnse jungle als decor gebruikten en de lokale bevolking als goedkope handarbeiders en figuranten. Onder Corman’s supervisie blikte Romero onder meer Black Mama, White Mama met Pam Grier in.

21.05 > 24:00


Brillante Mendoza, 2009, PH, 35mm, ov fr & nl ond,, 105'

De straatarme Peping studeert criminologie en wil niets liever dan bij de politie werken. Om wat extra geld te verdienen gaat hij in op een voorstel om een klus uit te voeren die echter uitdraait op ontvoering en moord.
"Kinatay" neemt de kijkers mee op een helletocht. Het voelt aan alsof al het geweld dat zich in de straten van Manilla manifesteert, samengeperst zit in één eindeloze, nachtelijke autorit. De opnames in real time, waarbij je soms amper de omtrekken van de personages kan ontwaren, passen perfect bij de donkere en duistere sfeer van de film. Mendoza baseerde zich voor deze film op waargebeurde feiten. Als locatie gebruikte hij een politieschool waar de toenmalige rekruten werden opgeleid die zich, onder leiding van hun superieuren, in een geheim doodseskader schuldig maakten aan misdaden, vergelijkbaar met deze uit "Kinatay".

16.05 > 18:00 + 21.05 > 22:00


Brillante Mendoza, 2009, PH, 35mm, ov fr & nl ond,, 110'

Oma Sepa en oma Puring arriveren beiden in het politiebureau. De ene komt er om haar vermoorde kleinzoon te identificeren, de andere voor het bezoeken van haar kleinzoon, de verdachte die net is opgepakt voor de moord.
In zijn allernieuwste film vertelt Billante Mendoza een verhaal over jongeren vanuit het perspectief van twee grootmoeders: twee naturelle personages, gerimpeld en getekend door het leven en de vele ontberingen die ze hebben moeten doorstaan. De hoofdrolspeelsters, 84 en 79 jaar oud, zetten verrassend sterke vrouwen neer die vechten voor dat wat door de jeugd en de opvallend afwezige middengeneratie als vanzelfsprekend wordt genomen: simpelweg overleven. "Lola" (wat letterlijk grootmoeder betekend) is een ontroerende, sombere en ingetogen film, gedraaid in Mendoza’s hyperrealistische en korrelige stijl.

14.05 > 22:00 + 23.05 > 20:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1371
prog: 1361
pos: aval