Everybody Dies But Me

In een proletarische buitenwijk van Moskou wonen Katya, Vika en Zhanna, drie meisjes van ongeveer vijftien jaar. Ze zijn gezworen hartsvriendinnen. In de agressieve omgeving waar ze in leven lijkt het weigeren van alle vormen van autoriteit de vuistregel voor elke zichzelf respecterende tiener. Onze drie vriendinnen wijken hier niet van af. Op een ochtend op school wordt een fuif aangekondigd. Het wachten op dit op het eerste zicht banale evenement, zal de enige echte bestaanreden voor deze drie middelbareschoolstudentes worden. Helaas is de avond allesbehalve leuk. Het betekent meteen het einde van hun vriendschap, en de bruuske overgang naar een realiteit waar geen plaats meer is voor naïviteit.
Dit is de eerste langspeelfilm van een jonge filmmaakster. "Everybody Dies But Me" is een rauw portret zonder genade van een "no future" jeugd in het hedendaagse Rusland. Met de camera op de schouder gedraaid, en met drie verbazende niet-professionele actrices in de hoofdrol, drijft deze film tussen documentaire en fictie. Het roept herinneringen op aan "Malenkaja Vera" van Vassili Pitchoul, en "Don’t Move, Die and Rise Again!" van Vitali Kanevski. In de lijn van deze voorgangers, twintig jaar later, toont "Everybody Dies But Me" het portret van de jeugd in Rusland, allesbehalve rozengeur en maneschijn. (Speciale Prijs "Caméra d’or" Festival van Cannes 2008)