prog: 1296
squelettes/rubrique-3.html

Films & debatten

*• Film:

+ Qui prier pour oublier?

Ekin Ercan, 2007, BE, video, fr ov , 46'

Doorheen het relaas van de drie bewoners van het "huis van bewaring", ex-gedetineerden met lange straffen, getuigt deze film tegen het principe van opsluiting. In een context waar sociale problemen worden vertaald naar individuele gevallen, getuigt deze film niet over "persoonlijke gevallen", maar wel over typische parcours. Marcus, Jean-Marc en Jean-François weigeren, eens buiten, te vergeten. De ene manifesteert voor het justitiepaleis tijdens een proces tegen cipiers, de andere spreekt op debatten en conferenties... Voor hen dient een gevangenis helemaal tot niets.

• Debat:

De muren en de tralies geven vrije ruimte aan allerlei soorten maatschappelijke fantasmen: wat is dat toch voor iets onnoemelijk, die gevangenis, dat men er niet over spreekt of dat men er een spektakel van maakt met ontsnappingen, helikopters en als monsterlijk voorgestelde personages? De complexe realiteit van het gevangenisleven situeert zich tussen ver wegstoppen in de vergeetput en de constructie van angst en terreur.

Na de vertoning van "Qui prier pour oublier?", zullen de twee protagonisten, Jean-Marc en Marcus, ex-gedetineerden die ervoor kozen om te praten over het leven binnen de vier muren, hun analyse van het strafsysteem brengen.

Florence Dufaux en Cédric Tolley werken in de gevangenis. Ze vertellen over hun ervaringen met relaties van dominantie en onderwerping in een gesloten instelling. De hypothese is dat de microkosmos van de gevangenis een verscherpt archetype is van de samenleving waarin we leven. Ze vertellen hoe verrassend het is te zien hoe de orde en het dagelijks leven van een gesloten instelling berust op een groot deel van de opgesloten personen... net zoals de productie en reproductie van de gevangenis zelf.

[ 3,5 / 2,5 eur ]

22.11 > 18:00


*° Films:

+ Lettre de prison

Patrick Ledoux, 1979, BE, 16mm, fr ov , 60'

Een man treedt de gevangenis binnen. Enkele minuten verstrijken tussen de hoofdingang en zijn cel. Hij heeft geen tijd om het zich te realiseren; voor hij het weet valt de deur achter hem dicht en bevindt hij zich in een cel van enkele vierkante meters beton. In de penitentiaire machine is zijn enige link met de buitenwereld een brief... Patrick Ledoux (acteur en regisseur die zelf de gevangenis heeft gekend) dompelt ons onder in een verstikkende huis clos, oog in oog met een gedetineerde (gespeeld door Alexandre Von Sivers) die ons het gevoel geeft dat we zelf opgesloten zijn.

+ La prison

Hélène Defromont, 2007, FR-BE, video, fr ov , 5'

Een animatiefilm in de vorm van een vraagteken, een inventaris van vooroordelen die de kijker uitnodigt om zijn kijk op de gevangenis in vraag te stellen.

+ Débat:

De kritiek op het penitentiaire systeem is al twee eeuwen lang dezelfde. De problemen die de gedetineerden tegenkomen bij het verlaten van de gevangenis zijn dezelfde, zelfs vaak nog nijpender dan bij hun aankomst. Tel er nog bij: haat, wanhoop, wraaklust en het moet ons niet verbazen dat de gevangenis een constante bron van onzekerheid en nieuwe slachtoffers is. Het aantal gevallen van recidivisme is ten andere veel kleiner in het systeem van de alternatieve straffen.
Niettemin komt dezelfde vraag steeds terug in de discussies over het afschaffen van de gevangenis. "Wat in de plaats?" Voor de voorstanders van de afschaffing gaat het al lang niet meer over een verbetering van de omstandigheden van de gevangenschap. "De hervorming van de gevangenis vertrekt nog steeds van de gevangenis en van haar verbetering", zei Michel Foucault. Als het echter gaat om een onmenselijk en totalitair systeem, moet het bestaan ervan zelf in vraag gesteld worden. Toen men de gevangenis of de strafkolonie afschafte, heeft men niet geprobeerd om deze te vervangen door andere maatregelen die even wreed zijn. De echte vragen liggen vooral op een ander vlak. Wie zijn het die de gevangenissen opvullen en waarom? Wat doet men om te voorkomen dat mensen tot de daad overgaan? Heel de samenleving moet herdacht worden, in een open, nog op te bouwen perspectief.

Een snedige discussie met Jacques Lesage de la Haye (psycholoog, psychoanalyticus, ex-gedetineerde en militant van de "Groupe Information Prisons" en van het "Comité d’Action des Prisonniers", schrijver van "La guillotine du sexe" en presentator van de radio-uitzending "Ras-les-murs" in Parijs) en Juliette Beghin (Belgische Liga voor de Mensenrechten, ex-directrice van het Internationale Observatorium van gevangenissen en vroeger werkzaam bij een dienst voor bijstand aan gedetineerden).

[ 3,5 / 2,5 eur ]

06.12 > 18:00


*Film:

+ Les prisons aussi

Hélène Châtelain & René Lefort, 1973, FR, 16mm > video, fr ov , 92'

Na de gevangenisopstanden van 1971, besluit de "Groupe Information Prison" (GIP) om de stilte te doorbreken. Waar dient de gevangenis voor? Wat speelt er zich binnen de muren af? Met deze film over de penitentiaire situatie en de omstandigheden in gevangenschap (waarvan de regie wordt overgelaten aan Hélène Châtelain - de actrice van "La jetée" van Chris Marker - en René Lefort) doorbreekt de GIP een taboe. Ze geven het woord aan ex-gedetineerden en arbeiders en leggen zo de tegenstellingen van een systeem gebaseerd op uitbuiting en repressie bloot. Een ruwe, ingetogen, heldere boodschap!

• Conferentie-debat:

De "GIP", opgericht in 1970 door enkele intellectuelen (Michel Foucault, Gilles Deleuze, Dannielle Rancière, Daniel Defert, Jean-Marie Domenach, Pierre Vidal-Naquet...) en twee jaar later spontaan ontbonden, blijft, ondanks haar korte bestaan een markante en inspirerende ervaring in alle opzichten. De GIP heeft niet alleen gedetineerden, ex-gedetineerden en families van gedetineerden, weten samenbrengen, maar ook magistraten, advocaten, aalmoezeniers, dokters enzovoort rond het gezamenlijke doel om een "actieve intolerantie" te beoefenen tegen het onverdraagbare: de gevangenis. Door deze veelvormige en vreemde meervoudigheid te cultiveren, wilde men "de barrières die onmisbaar waren voor de macht laten vallen" en het "spel van de sociale pikorde" verstoren. Door een doorgeefluik - om informatie van binnen naar buiten te brengen- te willen zijn, weigerde men ook om woordvoerder te spelen en om zich uit te spreken in de plaats van de gevangenen. Door de gevangenen en hun opstanden te ondersteunen, koos de GIP ervoor om geen enkele voorwaarde te stellen voor deze steun en om deze uit te breiden naar alle gevangenen. Haar ambitie om een "problematiserende onderneming" te zijn, heeft ze waargemaakt door een resem actiemiddelen: manifestaties, studies, vrije tribunes en pamfletten, een film enz.

Op basis van de analyse van de archieven van de GIP, zullen onze gasten met ons in debat gaan: Philippe Artières (historicus en voorzitter van het Centre Michel Foucault) en Benedikte Zitouni (stadssociologe aan de VUB en lid van de "Groupe d’études Constructivistes" van de ULB).

Twee teksten over de GIP zijn online terug te vinden op:
http://blog.nova-cinema.org/gip

[ 3,5 / 2,5 eur ]

13.12 > 18:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1299
prog: 1296
pos: aval