F for Fake

"Ladies and gentlemen, by way of introduction... this is a film about trickery and fraud, about lies. (...) Almost any story is almost certainly...some kind of lie. But not this time. No, this is a promise. During the next hour, everything you’ll hear from us is really true... and based on solid facts." Met deze voice-over opent Orson Welles zijn film waarop hij honderd keer FAKE! FAKE! FAKE! over het scherm laat defileren. Onze aandacht is gewekt, ons wantrouwen gescherpt. Via een semi-documentaire enquête over één van de grootste vervalsers van de twintigste eeuw, Elmyr de Hory, laat Welles ons reflecteren over echt en vals. Op een heel ambigue wijze speelt hij met onze perceptie van de werkelijkheid en doet ons twijfelen over waargebeurde feiten. Om ons nog meer zand in de ogen te strooien stelt hij zich zelf voor als een meester oplichter, een charlatan die ons erin luist met zijn goocheltrucjes. De vervalsers drijven niet alleen de spot met de kunstmarkt en diens zelfverklaarde kenners, ze stellen pertinente vragen: Wie maakt het kunstwerk? De kunstenaar of de constructie die is gecreëerd rond zijn handtekening? En een artiest die zich specialiseert in handtekeningen, is die nu een kunstenaar of een oplichter? Waarom heeft enkel Picasso het recht een Picasso te maken? En kan hij zelf een valse Picasso maken? Wat telt is niet het echte van het valse te kunnen onderscheiden maar het goede valse van het slechte valse... Tot slot is "F for Fake" voor Orson Welles de gelegenheid om zich uit te volledig uit leven met de montage en meer bepaald de ludieke recyclage van fragmenten uit B-films!