prog: 1154
squelettes/rubrique-3.html

Kinder Surprise

*Met de zeer toepasselijke titel "Kinder Surprise" starten we een reeks met films die ons een originele kijk geven hoe kinderen voelen, denken én zijn, soms verrassend verschillend van het beeld dat we van hen hebben.
In dit eerste luik tonen we enkele films die op een bijzondere manier de leefwereld van kinderen in beeld brengen door hen het woord te geven of hen van zeer dichtbij te filmen. Het resultaat is een panorama van diverse films, vanaf de jaren vijftig tot nu, documentaire, fictie én een reeks van kortfilms, waaronder ook enkele animatiefilms.
De reeks "France, tour, détour, deux enfants" van Jean-Luc Godard neemt hierbij een belangrijke plaats in. Twaalf episodes lang zien we Jean-Luc Godard in dialoog treedt met een meisje en een jongen over de meest uiteenlopende abstracte, existentiële thema’s, gefilmd op diverse momenten van de dag.
Het filmprogramma wordt verder opgesmukt met de opmerkelijke Iraanse langspeelfilm "La clé" waarvan Abbas Kiarostami mee het script schreef, twee documentaires van Kossakovsky waarin kleine ukkies de hoofdrol spelen en een reeks kortfilms met werk van onze favoriet Johan van der Keuken, fotografen Ed van der Elsken en Helen Levitt en een experimenteel, poëtisch pareltje uit de ex-USSR. We sluiten de filmreeks af met werk van onze Belgische hartedieven: Patrick Van Antwerpen en het Brusselse collectief Graphoui dat in Nova te gast zal zijn.*



France Tour Détour is de tweede televisie-ervaring van Jean Luc Godard en komt dicherbij bij het concept van klassieke telivisie.
De serie is opgedeeld in twaalf korte episodes die telkens uit een beweging zijn opgebouwd; Elke episode is opgebouwd voor deel "waarheid" die gehoorzaamt aan de logica van een "live" reportage en een deel "televisie" waar de animatoren commenteer geven over wat we zien. Zij stellen het publiek een geschikter verhaal voor, een manier om de dingen anders te zien. Ze doen als het ware een poging om het dagelijkse leven van hun kijkers te verruimen.
Dit lijkt u misschien een beetje abstract. Maar eens u de verbazing, die de titels en de ondertitels oproep een, voorbij bent zal u begrijpen wat Jean Luc Godard wil tonen aan zijn kijkers. Hij wil namelijk aantonen dat ook de televisie een belangrijke opvoedkundige waarde kan hebben en dat daar ook een bepaalde gedachtengang kan ontstaan.
Camille en Arnaud een meisje en jongen van tien zijn de protagonisten van deze pedagogie. Jean Luc Godard, deze keer met een Zwitsers accent speelt het personage van Robert Linard, de verslaggever. Hij ondervraagt de kinderen over de school,hun leven, hun thuis, de straat.
Maar de ondervraging brengt de journalist terug naar de vragen die hij stelt en naar de manier waarop hij de vragen stelt. M.A. Lavanère vergelijkt de pedagogie van "France Tour Détour" daarom met de gedachtengang van alombekend filsoof Socrates. want deze laatste vond een techniek uit m.n. de vroedvrouwtechniek om de ’leerling’ of de zoeker naar waarheid te helpen de waarheid, de echte kennis, in zichzelf te ontdekken.



prog: 0
Sorry, no Dutch version for this article.
French [fr] or English [en] page.


*Eerste beweging
Donker-Scheikunde*
De monsters zijn op weg.
Camille, het meisje, is in haar kamer. Ze gaat slapen en bereidt zich voor op de nacht.
Een verslaggever, Robert Linard, is op bezoek en ondervraagt haar. Hij spreekt haar over de dag en de nacht, ons bestaan, zijn huis, het huishoudelijk werk, de duisternis en het licht.

*Tweede beweging
Licht-Natuurkunde*
De monsters verlaten de aarde elke dag om te gaan werken.
Arnaud, het jongetje, is op straat in het tegenlicht. Op de achtergrond is er voorbijgaand verkeer. Hij is op weg naar school. Robert Linard, de verslaggever, stelt hem vragen over het licht, de helderheid, wat we kunnen verhelderen of meer klaarheid geven.

*Derde beweging
Gekend- Meetkunde-Aardrijkskunde*
De monsters hebben een plan, maar voelen zich in het nauw gedreven.
Camille is op straat. Ze gaat naar haar klas. De verslaggever stelt haar vragen over haar school en haar thuis, de weg van de ene plaats naar de andere, over deze beweging, over afstand.

21.11 > 20:00 + 30.11 > 20:00


*Vierde beweging
Ongekend-Techniek*
De monsters leven samen met hun machines.
Arnaud is in de klas, hij leest een boek.
We horen de juffrouw die uitlegt geeft bij de tekst en er vragen over stelt.
Robert Linard komt niet tussen.

*Vijfde beweging
Indruk-Dictee*
De monsters gehoorzamen aan de machines.
Arnaud staat voor een stecilapparaat.
Hij maakt stencils van een rekenles. Robert Linard stelt hem vragen over indruk, over de drukkerij, over wat hem indrukken nalaat, over het geheugen.

*Zesde beweging
Expressie-Frans*
De monsters gebruiken veel bijvoeglijke naamwoorden.
Camille is op de speelplaats. De verslaggever spreekt met haar over de school en het werk, het werk en het geld, over het geschreeuw en de gevangenis, over het feit dat niemand geïnteresseerd is om de kinderen op school te zien.

21.11 > 22:00 + 30.11 > 22:00


*Zevende beweging
Geweld-Grammatica*
De monsters worden in beslag genomen vanaf hun geboorte.
Camille is alleen met haar lerares in de klas.
Ze is gestraft. Haar juffrouw heeft haar gevraagd om vijftig keer dezelfde zin over te schrijven. De verslaggever stelt haar vragen over gehoorzaamheid, over huiswerk, over de wetten van de school en van het leven, over het kopiëren, over de uitvinding, de school en het bedrijf.

*Achtste beweging
Wanorde-Berekening*
De monsters onderwerpen zich aan de wet van de grote nummers.
Arnaud komt van school. Hij is thuis (met een vriend die we niet zien)
Robert Linard stelt hem vragen over het handeldrijven, de uitwisseling, wiskunde, over de eigendom, over de vermenigvuldiging, over geld en de waarde der dingen.
Hij geeft hem 10.000 franse frank in bankbiljetten.

*Negende beweging
Macht-Muziek*
De monsters hebben favoriete metgezellen, de goederen.
Camille is in haar kamer, terug van school.
Terwijl ze stripverhalen leest, legt ze een plaat van Mozart op.
De verslaggever stelt haar vragen over deze muziek en vraagt haar mening over aan wie de muziek toebehoort. Hij stelt ook vragen over de rol van muziek in verhouding met die van het beeld, over het geluid, over de kennis en macht.
Hij vraagt haar of de sirenes nog steeds bestaan.

23.11 > 20:00 + 06.12 > 22:00


*Tiende beweging
Roman-Economie*
De monsters zorgen voor afleiding.
Arnaud kijkt naar een film van James Bond op de televisie. Het is namiddag.
Robert Linard praat met hem over de televisie, over het schouwspel, over hoe we kijken naar iets, over de vertering én verveling, over de zin om te vertellen en te praten, over de eenzaamheid.

*Elfde beweging
Werkeljkheid-Logica*
De monsters hebben twee uitvindingen gedaan.
Camille heeft de tafel gezet en neemt het avondmaal samen met haar ouders en haar kleine broertje. We horen de gesprekken tijdens de maaltijd. Camille eet zonder veel te zeggen. De verslaggever komt niet tussen.

*Twaalfde beweging
Droom-Moraal*
De monsters komen nog een keer terug.
Het is avond. Net zoals Camille in de eerste beweging, bereidt Arnaud zich voor op het slapengaan. Terwijl hij op het bed ligt en voor hij gaat slapen, komt verslaggever Robert Linard naar hem. Hij stelt vragen over de slaap, de dromen, over gedachten, het bestaan, over wat donker is en wat helder, over het geluk en ongeluk, over het leven, de dood en de oorsprong van de wereld.

23.11 > 22:00 + 07.12 > 22:00


Van de deugnieten in Manhattan tot die in België, van de fascinatie voor een Lets poppentheater tot het recht van de sterkste... alles komen we te weten over de imaginaire wereld onze oogappels.

+ Jeux d’enfants

Patrick Van Antwerpen, 1990, BE, 16mm, fr ov 40'

"In deze trip doorheen de Centres d’Expression et de Créativité van de Franse Gemeenschap heeft Patrick ervoor gekozen om via de gezichtjes en wat die uitdrukken, om via de objecten die gecreëerd worden (gaande van een houten revolver tot een fantasietuin, van graanboeketten tot koortsige tekeningen), juist die momenten te tonen waarin het geluk over het eigen expressievermogen van de gezichten straalt." (Boris Lehman). "Jeux d’Enfants" is het laatste werk van Patrick Van Antwerpen, wiens oeuvre gekenmerkt wordt door een ontroerende eenvoud en discretie.

+ In the street

Helen Levitt, James Agee & Janice Loebb, 1952, US, 16mm, eng ov 16'

Fotografen Levitt, Loebb en Agee filmden in Upper East Side in Manhattan, waar de straten het decor vormen voor kinderspelen, slagvelden, theaterstukken. Met hun deskundig fotografentalent, slagen ze erin de invloed van de aanwezigheid van de camera op de kinderen tot een minimum te beperken waardoor ze de realiteit in al hun pure eenvoud kunnen vastleggen.

+ Par desmit minutem vecaks [Dix minutes de vie]

Frank Herz, 1978, USSR, 35mm, zonder dial, 10'

Close-ups van een kindergezicht tijdens een poppentheater, gefilmd door één van de grondleggers van de School van Riga. De emoties en gevoelens wisselen mekaar in een zodanig snel tempo af, dat het lijkt of we in tien minuten een gans leven te zien krijgen. Een unieke meditatie over de stroom des levens, die de bewondering opleverde van Kaurismaki, Jarmush en Wenders.

+ Le chevalier, le fantôme et le bouffon du roi

Rudy Maerten, 2000, BE, video, fr ov 10'

Kleine oorlogen om de sterkste te worden in imaginaire koninkrijken. Wie zal de strijd winnen?... De ridder met het vlijmscherpe zwaard, het spook met zijn hocuspocus of de nar met opgestoken vuisten? In de film verliest niemand echt...

23.11 > 18:00 + 05.12 > 22:00


Vier films die het woord geven aan kinderen. Ze wonen in de volkswijken van Amsterdam, in hippiestad San Francisco of in een doodgewoon dorpje in Oost-Duitsland en ze praten voluit over hun vragen en dromen, over leven, dood en liefde, over televisie en geld.

+ Beppie

Johan van der Keuken, 1965, NL, video, ov fr ond,, 38'

"Zij was tien en zij was de zonnestraal van het kanaal waar ik woonde. Een echt Amsterdams meisje, lief en slim tegelijk." (JvdK). Van der Keuken volgt het dagelijks doen en laten van dit bijzondere kind gedurende enkele maanden, om ons via haar blik en via haar vragen een beeld te schetsen van de verwarring die de Westerse, postindustriële consumptiemaatschappij oproept.

+ Lieverdjes

Ed van der Elsken, 1963, NL, 16mm, ov fr ond,, 6'

Amstellodammertjes gevolgd door de bekende fotograaf Ed van der Elsken op een boottocht naar Artis. Het is een warme zomernamiddag, en na hun bezoek aan de zoo gaan de kinderen spelen in de straat of gaan ze zwemmen in het kanaal.

+ Elf Jahre alt [Die Kinder von Golzow, 3]

Winfried Junge, 1966, DDR, 16mm, ov fr ond,, 29'

Derde film uit een lange reeks gerealiseerd tussen 1961 et 2007, over het leven in het stadje Golzow in voormalig Oost-Duisland. We zien de kinderen op school of thuis vóór de televisie, waar beelden van de Viëtnamoorlog de nodige vragen losweken...

+ Sean

Ralph Arlyck, 1969, US, 16mm, ov fr ond,, 15'

San Francisco, 1969. De student Ralph Arlyck filmt zijn buurjongetje Sean, die toen vier was. Sean spreekt vrijuit over jointjes roken, over het leven met amfetamine-verslaafden, over flikken die erop los kloppen. De film geraakte tot in het Witte Huis, en kreeg vanuit conservatieve hoek een storm van kritiek over zich heen. Truffaut daarentegen was één van de grootste bewonderaars. Dertig jaar later zal Arlyck Sean, zijn libertaire ouders en zijn communistische oma opnieuw opnieuw opzoeken voor zijn documentaire "Following Sean"...

29.11 > 20:00 + 07.12 > 18:00


Kelid

De sleutel

Ebrahim Forouzesh, 1985, IR, 35mm, ov fr ond,, 75'

Alir Mohammed, een jongetje van ongeveer vier jaar moet babysitten op zijn kleiner broertje, een baby van vier maanden, terwijl zijn moeder boodschappen gaat doen. Dit is het begin van een dag vol kleine rampen die zich elkaar opvolgen, want er blijken heel wat dingen waarvoor het jongetje nog niet groot genoeg is: de waterkraan opendoen om zijn broertje te drinken te geven, de vogel voeden, een gaslek sluiten en tenslotte de rode draad van de film: een sleutel van de voordeur vangen die helemaal bovenaan de kapstok hangt. De film toont ons hoe het jongetje hiermee omgaat, hoe hij experimenteert, een uitweg probeert te zoeken van de bijna onoverkomelijke situaties. We zien het jongetje in gevecht met de omgeving die hem omringt in zijn pogingen objecten te manipuleren en zijn bewustwording van zijn eigen verantwoordelijkheden en mogelijkheden. De film toont beide kinderen als actoren en niet als onschuldige, onbeholpen objecten. Op realistische én komische, bijna burleske wijze accentueert de film niet alleen de rampen maar vooral de vindingrijkheid van het jongetje. De film bevindt zich op de scheidingslijn tussen documentaire én fictie, aan elke actie wordt bijzonder veel aandacht besteedt en alles wordt haarfijn in beeld gebracht. Het verhaal is eenvoudig, de film een meesterwerkje.

+ Viena [Alone]

Audrius Stonys, 2000, LT, 35mm, zonder dial, 16'

Het eenvoudige verhaal van een reis van een klein meisje, gezeten op de achterbank van een wagen. Na enige stille kilometers rijdt de wagen langs een hoge muur en komt tot stilstand voor een enorme metalen poort die zich opent... een Gogoliaanse sfeer.

29.11 > 22:00 + 05.12 > 20:00


+ Svyato

Victor Kossakovsky, 2005, RU, video, ov eng ond,, 40'

Svyato, de tweejarige zoon van de regisseur, wordt voor het eerst geconfronteerd met zijn eigen spiegelbeeld. Kossakovski, één van de belangrijkste hedendaagse Russische regisseurs legt uit hoe de film tot stand komt. "Tijdens mijn filmstudies in Moskou, logeerde ik in een universiteitsgebouw. Dat was een bijzonder gebouw, want er waren geen spiegels. Toen mijn oudste zoon twee jaar was, werd ik me bewust van het feit dat hij zijn spiegelbeeld nog nooit eerder gezien had. Vijftien jaar lang probeerde ik dit eerste moment van erkenning in de spiegel bij elf verschillende babies te filmen. Maar tevergeefs... Gedurende twee jaar, sinds de geboorte van mijn tweede zoon, heb ik al deze moeilijkheden gehad. Maar uiteindelijk heb ik dit zeer bijzondere stuk gemonteerd, gebruik makend van één grote spiegel en twee onzichtbare spiegels, en gefilmd met drie HD camera’s."

+ Sacha et Katia - Eerste liefde, De Peutertuin

Victor Kossakovsky, 2000, RU, video, ov eng ond,, 52'

Deze documentaire, waar eveneens twee peutertjes de hoofdrol spelen, brengt ons terug naar de kinderjaren van Kossakovsky. Toen hij in de peutertuin zat was hij hevig verliefd op een meisje dat hij achteraf nooit meer terug zou zien. Deze intense ervaring, die hem 35 jaar later nog bezighield, heeft hij vorm gegeven in een film. Vertrekkend van deze subjectieve invalshoek slaagt de regisseur er desalniettemin in om de kinderen te filmen zoals ze zijn, zonder al te veel interpretatie.

30.11 > 18:00 + 06.12 > 20:00


Het Brusselse collectief "Atelier Graphoui" bestaat nu bijna dertig jaar en heeft reeds zo’n 120 films, animatiefilms, documentaires én reclamespots op hun naam staan. De animatiefilms die ze maken zijn het resultaat van kruisbestuivingen van audiovisuele én plastische kunsten waarbij de creatie van geluid en gebruik van diverse animatietechnieken een belangrijke plaats innemen. Film zien zijn als een medium om hun woord te geven aan zij die onze maatschappij weinig recht van spreken hebben. Samen met de artiesten, volwassenen en kinderen, maken ze films die de mogelijkheid geven aan deze mensen om hun gevoelens én gedachten uit te drukken. Aan hen hebben we gevraagd om een filmprogramma in elkaar te steken: films die kinderen gemaakt hebben en waarin ze impliciet of expliciet het woord nemen. Op het scherm zien we een retrospectieve van Atelier Graphoui en dit in aanwezigheid van enkele van hun leden, filmmakers. Welke films ze voor ons zullen meebrengen verklappen we niet op één na: "Le monde du spocks" van Patrick Van Antwerpen, van wie we ook "Jeux d’enfants" vertonen.

Accueil

Gevolgd door een ontmoeting met enkele leden van het collectief.

07.12 > 19:30


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1155
prog: 1154
pos: aval