prog: 1115
squelettes/rubrique-3.html

Week-end #1 (01 & 02.08)

*Dit jaar steekt PleinOPENair het kanaal over in Molenbeek en zet er het scherm neer naast de site van het Weststation, een 13 ha groot braakliggend terrein dat niet zo bekend is bij de Brusselaars. De laatste maanden berichten de media steeds meer over dit nieuwe mobiliteitsknooppunt. Weldra komt hier een halte van het voorstadsnet (GEN) en het station speelt ook een belangrijke rol in de voltooiing van het metronet. Het wordt een toegangsweg voor het openbaar vervoer, uitgebreider dan "Kunst-Wet". Hier komt het belangrijkste verbindingsstation van het Brussels Gewest.
Maar wat weten we over de aanpalende wijken en de bewoners die er leven?
De site ligt in het centrum van Molenbeek in een zone die de grens vormt tussen wat men wel eens het "Historisch Molenbeek" en "Nieuw Molenbeek" noemt. De overgang tussen deze twee delen van de gemeente is niet zo duidelijk als sommigen beweren. De volkswijken bevinden zich aan de treinsporen. We bevinden ons in een heterogene zone met sociale woningen en arbeidershuisjes te midden van oude pakhuizen die herinneren aan de industriële geschiedenis van deze gemeente. "Ja, maar dat loopt op zijn einde, de slechte dagen zijn voorbij"... De wijk wordt volop gerenoveerd: wijkcontracten bij de vleet, Gewestelijk ontwikkelingsplan (GewOP), Internationaal ontwikkelingsplan (PIO), enzovoort... dit alles natuurlijk voor het welzijn van de minst bedeelden.
Voor de 13 ha in eigendom van de NMBS voorziet het plan van aanleg (dat Richtschema genoemd wordt en zich nu in de laatste fase van ontwikkeling bevindt) in deze Zone van gewestelijk belang, nieuwe appartementen (4 tot 12 verdiepingen), ongeveer 27.000 m2 kantoren, één hectare groene ruimte en een 900 meter lange geluidswerende muur... Kortom, wat met het verbinden van deze twee delen van de gemeente? Hoe dan ook, de NMBS houdt de kaarten in handen en zou het project kunnen afremmen om de grondprijs op te drijven. Maar wees gerust, de bewoners werden geconsulteerd en het Gewest houdt een oogje in het zeil...*

Zie de film

— Edmond Bonehillstraat en Pierre Van Humbeekstraat, voor het Weststation (Molenbeek).

° Metro: 1B - Gare de l’Ouest / Weststation
° Bus: 20, 85, 88
° Tram: 82, 83 (après / na 20:00), 89 - Duchesse de Brabant / Hertogin van Brabant
° Bus de nuit / nachtbussen:
N14 - dir. / richt. Machtens (dernier / laatste > 03:07)
N14 - dir. / richt. De Brouckère (dernier / laatste > 02:36)
N66 - dir. / richt. Midi / Zuid (dernier / laatste > 03:58)
N99 - dir. / richt. Midi / Zuid via Dailly (dernier / laatste > 02:48)

01.08 > 19:00 + 02.08 > 17:00


Vooraleer je de film op zaterdag komt zien kan je de buurt van het Weststation verkennen. Twee buurtbewoners gidsen je door hun wijk, zoals die vandaag de dag is en zoals die worden zal volgens de stedenbouwkundige plannen die nu uitgewerkt worden.

02.08 > 17:00


Kel-Assouf is een tamachek-woord (de taal van de Touaregs) en betekent "zoon van de woestijn", maar ook "zoon van het oneindige", of zelfs "zoon van de eenzaamheid". Het is ook de naam van een Brusselse muziekgroep afkomstig uit Afrika en Europa. De composities zijn gebaseerd op het traditionele Touareg-repertoire, maar ze zijn tegelijkertijd verrijkt met de culturele invloed van elke artiest afzonderlijk, met rock en reggae intonaties, maar vooral met blues, het Amerikaanse neefje van deze Sahara-muziek.
Anana Harouna, oprichter en zanger van de groep, is afkomstig van Nigeria. Toen hij twaalf was vluchtte hij met zijn familie naar Libië. Op zijn zeventiende bevond hij zich tussen leven en dood tijdens een rebellie. Sindsdien betekende de gitaar voor hem een middel om zijn rechten op te eisen zonder bloedvergieten. Zijn songs gaan over het leven in ballingschap, over vrijheid, over liefde en vrede voor alle volkeren ter wereld. De muziek van Kel Assouf is muziek die "de harten doet dansen". Een mooi voorbeeld van Brusselse interculturaliteit, die andere vorm van "internationalisering". Na de film gaat het optreden gewoon verder...

01.08 > 20:00 + 01.08 > 24:00


Michael Arias, 2007, JP, 35mn, ov fr & eng ond,, 111'

Het verhaal van Kuro (zwart) en Shiro (blank). Twee weeskinderen die op straat leven en niet plooien voor schurken en maffiosi. Twee broers met tegengestelde krachten in een natuurlijk evenwicht: Shiro, de onschuldige, verzacht het gewelddadige van Kuro. De ene waakt over de andere en zo wordt hun dagelijkse overleving gegarandeerd. Bijgenaamd "de katten", regeren ze over de wijken vanop de daken. Het is het verhaal van een levendige stad, krioelend, bijna organisch, waarvan we de coulissen ontdekken, de sombere achtersteegjes en de inwoners van de armzalige voorsteden met hun leven zonder glans. Takara (Schat) is een hedendaagse Japanse stad, beschermd door de twee broers. Maar alles wankelt op de dag dat een machtige bouwpromotor beslist om Shiro en Kuro uit de weg te ruimen zodat hij van Takara een attractiepark kan maken. Heen en weer geslingerd tussen hun innerlijke demonen en de angst om hun stad te verliezen, vechten "de katten" tegen het verdwijnen van Takara achter muren van beton en glas, tegen oprukkende moderne complexen en flatgebouwen zonder ziel... Een manga als eerbetoon aan de stad, aan alle steden, zelfs de meest miserabele, want je vindt er steeds wel iets om dromen te laten bloeien.

01.08 > 21:45


Sinds jaar en dag en altijd met dezelfde frisheid speelt René Binamé op alle podia, of dat nu in de kelder van een squat is, of op de laadbak van een vrachtwagen in het midden van een betoging, of in een parochiezaal, in een tent of onder de blote hemel. De groep zet tedere melodieën op gitaarmuren, en dartele gitaren op melodieuze hagen, neuriënd in het Frans en soms in het Vlaams, Waals of Engels. Binamé voert ons mee naar een duizelingwekkende, smachtende, tedere en deinende pogo, waarbij de zin van het leven veeleer te vinden is op een warm strand dan in een donkere bankkluis...
Waar is de tijd gebleven dat onze grote broer of zus ons Binamé-cassettes toestopten? Vijftien jaar later - die goeie oude tijd komt toch niet meer terug - zijn ze trotse ouders, en schenken ze de recentste CD aan hun nakomelingen. René Binamé zal dit keer spelen voor alle kinderen van alle leeftijden. Nog steeds dezelfde liedjes, maar dit keer in een zacht wollig jasje gestoken om de kleine oortjes op het gemak te laten wennen aan de decibels. En plots zal het spel veranderen en gaan de liedjes een heel ander leven leiden.

http://www.aredje.net/

02.08 > 18:00


Roger Hebbelinck & Ernest Salu, 1957, 16mm, fr ov , 31'

Schilder, graveur en drukker Roger Hebbelinck geraakte in de jaren vijftig gepassioneerd door cinema. Hij draaide verscheidene documentaires, waaronder deze over de bouw van het Atomium, die hij samen met Ernest Salu realiseerde. Gedurende twee jaar volgen de twee mannen de bezigheden op deze uitzonderlijke werf. In weer en wind werken de bouwvakkers er op tientallen meters hoogte, zich een evenwicht zoekend op de metalen balken, soms zonder enige bescherming. Een uitzonderlijk document dat ons het Atomium op een duizelingwekkende manier laat ontdekken.

02.08 > 21:30


Ken Loach, 1991, GB, 35mm, ov fr & nl ond,, 94'

Het verhaal van de jonge Schot Stevie, pas uit de gevangenis, die naar Londen trekt om werk te zoeken en aangenomen wordt als arbeider op bouwwerven. Op de werf sluit hij vriendschap met een kleine ploeg arbeiders. Elk komt uit een andere windrichting maar allen werken ze in hachelijke en gevaarlijke omstandigheden. Margaret Thatcher is hun favoriete schietschijf. Om zich te beschermen tegen de gevaarlijke werkomstandigheden en om niet lastiggevallen te worden door nijdige bazen, doen ze aan zelfverdediging. Ze brengen Stevie onder in een kraakpand en wijden hem in in hun trucs en kneepjes waardoor ze het harde en wisselvallige leven in de volkswijken van Londen aankunnen.
Ken Loach schildert dit portret van arbeiders met proletarische tintjes door een beroep te doen op getalenteerde acteurs, maar ook op pure amateurs die de personages een realistisch gezicht geven.
En zelfs al blijft hij in het register van de maatschappijkritiek, toch tekent Ken Loach hier voor een tedere en grappige film waarbij hij zich waagt aan een ongewoon genre in zijn filmografie: de komedie.

02.08 > 22:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1118
prog: 1115
pos: aval