prog: 1014
squelettes/rubrique-3.html

Voorstellingen

Huang Wenhai, 2005, CN, video, ov eng ond,, 86'

De film volgt een collectief van Chinese artiesten. In zwart-wit, met grove korrel en een “verstoord” beeld te wijten aan het nachtelijke leven, zien we de artiesten uit verschillende disciplines in de hardrock metal scène gedurende de zomer van 2004, een internet-dichter (tevens nachtwaker), twee schilders, en een “gedragsartiest”. Hun leefwereld gaat van grote discussies over de betekenis van hun oeuvre tot performances in huiskamers en elders.
In “Dream Walking” zien we dit redelijk losgeslagen collectief aan het werk, zonder onderscheid tussen het echte leven en ontspoorde performance. Vaak zijn ze naakt, als was het om de door de maatschappij opgelegde rollen te ontlopen... Observatie is hier het ordewoord. Grote en lange plan-sequenties gaan in op de relatie tussen de personages met hun omgeving, en op bepaalde details die de regisseur opvallen. De film is gebaseerd op de dichte nabijheid van de camera, als was die op de huid van de personages, zo dicht dat vertrouwelijkheden en zelfs slaap de revue passeren.
Huang Wenhai onderscheidt zich door zijn aanpak. Zijn fotografie is nauw verbonden met het onderwerp, en speelt een rol in de verhouding nabijheid versus afstand tot het onderwerp. Hij werd opgemerkt met zijn tweede documentaire “In the Military Camps” en sindsdien is zijn werk te zien op internationale filmfestivals. “Dream Walking” werd bekroond op het festival “Cinéma du Réel” (Parijs) in 2006. Met “Floating Dust”, die we eveneens vertonen, zijn dit twee delen van een trilogie gewijd aan het overleven in een absurde wereld.

09.11 > 20:00 + 17.11 > 18:00 + 24.11 > 20:00


Yan Fudong, 2003-2005, CN, video, ov eng ond,, 26 + 46'

Deze film is fictie noch documentaire; laten we het eerder een boek noemen met drie hoofdstukken. We vertonen deel 1 en 2.
In het eerste deel wandelt een groep jongeren in een natuurlijke omgeving. De beelden worden afgewisseld met beelden uit hun leven in de stad. In dit spel van heen en weer weerklinken hun reflecties. In het tweede deel zien we dezelfde groep in een appartement, ontkleed, rustend en pratend over hun lichaam, de liefde en herinneringen.
In deze twee delen van een reeks gebaseerd op een volksverhaal getiteld "De zeven wijzen van het Bamboebos", ontwikkelt Yan Fudong een reflectie over de situatie van jonge mensen, quasi-intellectuelen in het China van vandaag, die schommelen tussen een groeiende autonomie tegenover de regering en hun afzondering in de marge van de maatschappij. Deze situatie van halve opsluiting en verandering wordt ontwikkeld in een relationele "huis clos" vol sensualiteit, onzekerheid, afwachting, vervreemding en bijna verveling. Zo worden niet zonder ironie vragen gesteld over individu en groep, of nog, over de overgang van het traditionele Chinese denken naar hybride vormen door de vermenging met andere (Westerse) denkwijzen. Of over de klippen van de overgang van communisme naar een consumentensysteem in volle expansie. Een film vol sterke, sfeervolle beelden, met referenties naar de Nouvelle vague en naar de films van Jim Jarmusch.
Het werk van Yan Fudong is als een reeks schilderijen met sterke visuele impact. Uit de enscenering en de fotografie spreekt een onmiskenbare sensualiteit, een mysterieuze en tegelijkertijd dissonante schoonheid. Een uitnodiging om eenzame beschouwingen over individu en vrijheid te volgen. Hij heeft internationale bekendheid, in China wordt zijn werk vaak vertoond op evenementen in marge van het institutionele. Zijn werk is gedrenkt in het hedendaagse Chinese realiteit, vermengd met westerse invloeden.

+ Half Hitching Post

Yang Fudong, 2005, CN, 35mm, , 7'

Twee jonge vreemdelingen installeren zich in een geïsoleerd dorpje in het Noorden van China. Parallel hieraan proberen twee jongeren het dorp te ontvluchten. Een ezel met bagage komt voorbij, gevolgd door een koppel op de fiets... De open vertelling laat plaats voor buitengewone landschappen.

10.11 > 20:00 + 17.11 > 22:00 + 25.11 > 22:00


Ou Ning & Zhang Jinli, 2006, CN, video, ov eng ond,, 85'

Meishi Street is een de naam van een hoofdstraat in de Da Zha Lan wijk, niet ver van het befaamde Tian’anmen Square in Bejing. De wijk is altijd al een typisch handelswijk geweest, vol winkeltjes, handelaars, kooplustigen, bewoners... Met het uitbreiden van de stad, en met de Olympische spelen in het vooruitzicht wordt deze traditionele, overbevolkte en arme wijk een doorn in het oog van de overheid en projectontwikkelaars. De wijk kan de almaar uitbreidende stad met al het verkeer en faciliteiten die daar bij horen niet meer aan. In december 2004 valt het verdict: Meishi Street moet 25 meter... breder worden - dat is maar liefst 17 meter erbij... Dit is het doodsvonnis. Vele mensen moeten verhuizen, hun winkeltjes en huizen worden afgebroken.

Twee artiesten, Ou Ning en Cao Fei filmen regelmatig in Meihi Street en omgeving. Zo liepen ze Zhang Jinli te lijf, een restauranthouder in Meishi Street die misnoegd is over de gang van zaken, en over de schamele compensatie die hij aangeboden krijgt voor zijn restaurant. Hij nam de camera ter hand en filmde zijn eigen wijk. Ou Ning verzorgde de montage en maakte er een prangende getuigenis van, of hoe het verhaal van een straat symbool staat voor een maatschappij die haar bewoners opoffert in naam van vooruitgang.

In aanwezigheid van de regisseur

10.11 > 22:00 + 18.11 > 18:00


Liu Jia Yin, 2005, CN, video, ov fr ond,, 110'

In een appartement van 50 vierkante meter, dat tevens dienst doet als werkplaats voor de familie die leder verhandelt, besluit Liu Jia Yin, 23 jaar, haar eerste langspeelfilm te draaien. In deze context kan je maar één onderwerp bedenken: het dagelijkse leven van haarzelf en haar familie in het minuscule appartementje.
De verkoop van lederen handtassen en beurzen heeft blijkbaar betere tijden gekend. De vader stapelt schulden op en staat aan de rand van het bankroet. Vaak heeft hij ruzie met zijn vrouw, de moeder van Liu Jia Yin, die zelf ook een probleem heeft, ze groeit niet meer. In deze zwaar beladen atmosfeer, nog eens extra versterkt door het halfduister en de "huis clos", verkent het beeld de limieten van de kaders. Het gebruik van geluid buiten kader is een tegengewicht voor de onvermijdelijke nabijheid van de personages. Afstand nemen is onmogelijk in zo’n benepen omgeving.
"De auteurs die de rol van ouders en kind spelen zijn in de realiteit mijn ouders en ik. De film praat over ons, over ons leven, ons huis en onze moeilijkheden. Ik heb 23 scènes uit ons leven van alledag gekozen en ik heb er een film van gemaakt. Voor mijn ouders was het maken van deze film als het oprijten van een wonde. Doorheen de lens zag ik ons leven. Ik zou er anders niet over kunnen gesproken hebben." (Liu Jia Yin).
Oxhide is een bijzondere, vreemdsoortige film, die van nabij het beeld toont van de economisch moeilijke situatie en van het in zichzelf keren. Deze vertoning van debuutfilm ging niet onopgemerkt voorbij op internationale festivals.

11.11 > 20:00 + 22.11 > 22:00


Zhang Zhanqing, 2006, CN, video, ov eng ond,, 85'

’s Ochtends maakt Dagang reclame, ’s namiddags gaat hij op vrouwenjacht op de betonnen dansvloer van de Dancing Hall en ’s avonds bezat hij zich met zijn vrienden. Hij is gescheiden om de Grote Liefde tegen het lijf te lopen, en uiteindelijk verliest hij verloofde en inkomen. Elke avond lijkt zijn afgang onafwendbaar; elke ochtend waait een fris briesje opnieuw hoop zijn leven binnen. Hij leeft in absolute onzekerheid in dit derde millennium. Dagang en zijn vrienden lijden onder een situatie die ze in hun voordeel keren met het devies: "Voor elke minuut dat ik leef, geniet ik 60 seconden". Achter hun lach gaat nochtans wanhoop schuil.
De licht in de hand gehouden camera vergemakkelijkt de ontcijfering van hun dagelijkse leven en geeft aan regisseur Zhang Zhanqing de mogelijkheid om steeds maar verder te gaan in de verkenning van het milieu waarin de protagonist zich begeeft. Hij heeft een direct relatie met zijn onderwerp en getuigt zo van empathie, terwijl hij parallel hiermee afstand houdt en vragen oproept over het gedrag dat hij filmt.

11.11 > 22:00


Yan Junjie, 2005, CN, video, ov eng ond,, 85'

Bij aanvang van zijn studies begon Yan Junjie zijn bende vrienden en zichzelf te filmen, net zoals een reeks (non-)evenementen die zijn parcours bezaaiden. Tussen 2001 en 2005 houdt hij dit goed vol, een proces dat geknipt en gemonteerd wordt en dat ons een blik gunt op zijn jonge leventje en zijn voornaamste bezigheden: eerste muziekgroep, eerste lief, eerste piercing.... Hij filmt dronken feestjes en wilde zwempartijen. "Snippets" gaat over volwassen worden in een wereld waar status, bezit en vooruitgang belangrijk zijn. Yan Junjie en zijn vrienden behoren tot een nieuwe, vrije en compromisloze generatie die geen toegevingen wil doen aan mainstream.
"Snippets" gebruikt de documentairevorm om te zoeken naar de zin van het leven, een experiment om op zoek te gaan naar zichzelf, en omgekeerd: "Wat is echte documentaire? (...) Heeft het zin het leven te filmen in een lange shot? Is er een betekenis te vermelden?" Maar uiteindelijk realiseert hij zich dat elke film illusie is, zelfs een documentaire over zichzelf en zijn leven.

+ Face Value

Li Xin, 2003, CN, video, ov eng ond,, 35'

"De trouwfoto is belangrijker dan het huwelijk". Als we deze documentaire mogen geloven, dan is dit een nieuw Chinees spreekwoord!
Vermits trouwfeesten een flink pak geld kosten - iets wat vele jonge mensen niet hebben - en dat het vooral het trouwalbum is dat overblijft van de huwelijksdag, besluiten vele koppels om het onnodige te laten vallen. Ze engageren een professioneel foto-agentschap belast met het virtueel realiseren van de mooiste dag van hun leven.
Li Xin gebruikt het principe van "het beeld van het beeld" om deze nieuwe overgangsrites te ontcijferen die een herinnering vastleggen van iets dat niet is.
Deze film werd gerealiseerd in het kader van een masterclass in visuele antropologie aan de universiteit van Kunming in de provincie Yunnan.

In aanwezigheid van de regisseur.

16.11 > 20:00


Huang Wenhai, 2004, CN, video, ov eng ond,, 111'

Eerste luik van een trilogie. Floating Dust beschrijft een bende losers, hun doen en laten, in de provincie Hunan op het moment dat SARS toesloeg in 2003.
Of het nu bij het Mahjong is (een soort van domino, zeer populair in China), bij de loterij of in het leven, de protagonisten van deze documentaire geven de indruk dat ze nooit iets winnen. Braspartijen, abortus, spelletjes, televisie, geld, zijn de elementen van een heden dat zich in het oneindige herhaalt. Het tijdperk van de communistische ideologie is achterhaald, en de goden hebben hun biezen gepakt. Zo lijken geld en hoop de enige referenties. Welkom in het nieuwe China waar men tijd doorbrengt met het ontcijferen van westerse televisieprogramma’s (Teletubbies) of met het surfen op het net om de winnende cijfercombinatie van de loterij te vinden.
Als voorloper van een nieuwe golf Chinese documentaire, observeert Huang Wenhai - zonder oordeel, zonder commentaar en zonder interview- deze groep vrienden uit zijn geboortestad. Maar het kon wel overal zijn in China.

17.11 > 20:00


Villagers Documentary Project
collective project, 2006, vidéo, vo st angl. / ov eng. ond., fragments
De laatste twee decennia werden gekenmerkt door sociale en politieke hervormingen op het Chinese platteland. De staatsgeleidde economie moet plaatsmaken voor een meer democratische aanpak. Maar hoe gaat dat in z’n werk, in dit enorme land waar het rurale een grote rol speelt, waar maar liefst 700,000 dorpen moeten betrokken worden bij een nieuwe sociale en politieke structuur? "Villagers Documentary Project" geeft een visie van binnenuit: een tiental dorpsbewoners kregen een camera en filmden hun buren, de nakende verkiezingen, de mening van de mensen.... Wij tonen fragmenten uit dit unieke document.

+ Meishi Street

Ou Ning & Zhang Jinli, 2006, CN, video, ov eng ond,, 85'

De film Meishi Street (zie pag 9) is een onderdeel van het "Da Zha Lan Project" waar de Da Zha Lan wijk een casestudie is die focust op de historische en culturele ontwikkeling, armoede, sociale organisatie, straat architectuur en humane ecologie. Via een collectieve werking en workshops, met vrijwilligers, bewoners, kunstenaars en filmmakers, is de output een documentaire, een publicatie en een website.

Ontmoeting
De vertoning van deze 2 films is meteen een aanleiding voor een ontmoeting over video-activisme in China. Want net zoals "Meishi Street" hanteert "Villagers Project" deze benadering van de camera als middel om de realiteit van binnen uit vastleggen, de kans geven aan bevoorrechte getuigen om hun visie op de feiten weer te geven, hoe de betrokkenen deze veranderingen, of ze nu in de grootstad of op het platteland leven, aanvoelen, en soms weerstand bieden.

Trouwens, doet "Meishi Street" niet denken aan wat hier, dicht bij huis gebeurt, in onze eigen grootsteden en wijken...?

Na deze projectie-ontmoeting kan je een hapje eten in de foyer, waarna om 22u de voorstelling volgt van twee andere documentaires die hierbij aansluiten.

info:
http://www.dazhalan-project.org/

18.11 > 18:00


Hu Jia & Zeng Jinyang, 2007, CN, video, ov eng ond,, 31'

Na de verdwijning van haar man, een militant die opkomt voor de rechten van AIDS-patiënten, houdt Zeng Jinyang een blog bij waarin ze neerslag doet van haar ervaringen. Nadat eindelijk werd toegegeven dat de ontvoerder van Hu Jia niemand minder dan de politie zelf was, werd hij onder huisarrest geplaatst in Peking. Gevangen vanachter een raam van zijn appartement, begint de militant zijn bewakers te film die buiten dag en nacht de wacht houden.... Niet zonder humor overigens! De film is een soort dagboek van deze twee media-activisten die gedwongen onder controle leven. Het koppel werd woordvoerder van allen die te lijden hebben van dit soort repressie in China. Trouwens, de blog van Zeng Jinyang maakte haar wereldwijd beroemd, en ze belandde op het Times-lijstje van 100 invloedrijkste personen in 2007...

+ A day to Remember

Liu Wei, 2005, CN, video, ov eng ond,, 13'

Een eenvoudig opzet: dezelfde vraag wordt gesteld aan een hele reeks mensen op straat. Een vraag die a priori zeer banaal is: "Welke dag zijn we?". Behalve dat deze vraag stellen de dag van de verjaardag van de bloedige repressie op het Tienamenplein niet zo onschuldig is... En de antwoorden van de voorbijgangers, gegeneerd, bedekt of afgeleid, zegt veel over censuur en auto-censuur in China. Ziehier een kort videomanifest dat een China toont dat, wanneer we over politiek praten, plots zijn geheugen verliest.

+ Villagers Documentary Project (fragments)

Projet collectif, 2006, video, ov eng ond,, 30'

18.11 > 22:00


Li Yifan & Yan Yü , 2004, CN, video, ov fr ond,, 147'

De bouw van de Three Gorges Dam zal Fengjie, een stad met een geschiedenis van meer dan 2000 jaar, weldra van de kaart vegen. De camera in de hand, zonder commentaar, volgen de regisseurs de moeizame weerstand van verschillende bewoners die geconfronteerd worden met een meedogenloze administratie die onverschillig staat tegenover de gevolgen voor de mensen van deze ongezien grootschalige afbraak- en bouwwerken. Langzaamaan, stap per stap wordt de stad leeggehaald, en daarmee wordt ook alle hoop en het geheugen van de mensen gewist.
"Voordat we er naar toe gingen, suggereerden heel wat vrienden dat onze film de schoonheid en de indrukken van Fengjie zou vatten, de "stad van de poëzie". Sommige van de meest geciteerde gedichten in de Chinese geschiedenis werden hier geschreven, de Three Gorges zelf is een gedicht over de natuur, en de bewoners schrijven zelf elke dag gedichten. (...) Maar eens ter plaatse leek het onmogelijk om te antwoorden met poëzie op de tranen van een oorlogsveteraan, of om het dagelijkse leven van de dragers, die leven als honden in de miserie, te portretteren." (Li Yifan & Yan Yu)

25.11 > 19:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1030
prog: 1014
pos: aval