prog: 995
squelettes/rubrique-3.html

Varia

Nova onthaalt [YU]Film voor een avond gewijd aan Josip Broz Tito, bijgenaamd Maarschalk Tito, de man die gedurende meer dan vijfendertig jaar de scepter zwaaide in het naoorlogse Joegoslavië, en tijdens de Koude Oorlog één van de meest charismatische figuren was binnen de groep van niet-gebonden landen.
Tito recto/verso brengt eigenlijk twee vertoningen in een slingerbeweging tussen enerzijds de van nostalgie doordrongen personencultus rond Tito en anderzijds de sceptisch-elektrische oprispingen van gedesillusioneerde filmmakers. Vanuit hun eigen filmische logica geven vier films gestalte aan dit complexe personage, met voldoende ruimte om er een eigen visie rond te vormen, wars van valse debatten...

TITO RECTO - Elke vertoning wordt geopend met een propagandafilm pur sang, een selectie van wat destijds op de affiche stond. Kameraad Tito wordt er voorgesteld aan de hand van diverse presidentiële activiteiten: officiële internationale staatsiebezoek, een bezoekje aan de communistische jeugdkoren, de ontvangst van zijn "pioniers" enzovoort...

TITO VERSO - De vertoning wordt telkens afgesloten met een ontluisterende film: "Goli Otok", een meeslepende en kritische documentaire over het Tito-regime, de uitwassen en nasleep; "Rane" een onkiese en scherpzinnige langspeelfilm opgedragen aan de eerste post-communistische generatie die het einde van de Tito-illusie belichaamt en van de verheerlijking van de partizanenstrijd.

Tussen de voorstellingen kan je smullen van de favoriete schotels van de Maarschalk in een al even ongebreideld yugo-kitsch kader!



#1: Goli Otok

L’île nue

Silvano Castano, 2002, video, ov fr ond,, 55'

Een dag in de goelag van Tito: Goli Otok, een onopgemerkt en verlaten eiland in de Adriatische Zee, dat dienst deed als deportatiekamp voor de tegenstanders van het regime, meer bepaald voor de "Kominformisten", zij die het Sovjetkamp hadden gekozen. Tussen 1949 en 1956 werden meer dan 40.000 mensen naar Goli Otok gestuurd. Een aangrijpende getuigenis van de overlevenden.

21.09 > 20:00


Srdjan Dragojevic, 1998, RS, 35mm, ov fr ond,, 99'

Pinki en Svaba groeien op in een buitenwijk van Belgrado op het hoogtepunt van het Servisch nationalisme en de oorlogen in Kroatië en Bosnië. Ze zijn getuige van het geleidelijke uiteenvallen van de Joegoslavische samenleving. Als adolescenten in een losgeslagen samenleving, voelen ze zich onherroepelijk aangetrokken tot het leven van het straatboefje Ludi Kure, of letterlijk "Kure, de Gek".
Deze cultfilm geeft uitdrukking aan het verval, de criminaliteit en de absurditeit die kenmerkend waren voor het Joegoslavië van de jaren ’90. Ze situeert ook de wortels van de crisis in het regime van Slobodan Milosevic en brengt de zwakke plekken in Tito’s bewind van "Broederlijkheid en Eenheid" aan het licht.
Srdjan Dragojevic werd geboren in Belgrado in 1963 en behoort tot de belangrijkste Joegoslavische filmmakers van de jaren ’90. Met op zijn palmares films als een Servische cult-komedie ("Mi nismo andjeli" of "We’re no angels"), dé ultieme oorlogsfilm ("Lepa sela lepo gore" of "Pretty Village, Pretty Flame", reeds vertoond in Nova) en één van de meest opvallende stadsfilms van de jaren ë90 ("Rane" of "The Wounds", onuitgegeven in België ), behoort Srdjan Dragojevic tot de boegbeelden van de nieuwe
Servische cinema, die zich in volle (her)opbouw bevindt.

21.09 > 21:30


Overtuigd dat cultuur in staat is om de stereotiepe beeldvorming over Servië te overstijgen, stelt [YU]film zich als doel om via de magie van film een nieuwe dialoog aan te gaan. Met de steun van het cultureel centrum La Vénerie van Bosvoorde, heeft ->YU]film sinds 2005 al heel wat onuitgegeven Servische en Joegoslavische oeuvres kunnen vertonen aan het Brusselse publiek. Elke maandelijkse voorstelling werd afgesloten met een ontmoeting met de genodigden, regisseurs of auteurs.



In oktober 2000 vertoonde Nova 2 documentaires van de Deense cineast Jesper Jargil (tevens scenarist, producer en cameraman) in het kader van een programma over Deense filmexperimenten, waaronder Dogma95.
We vertoonden toen "The Humiliated" ("Ydmygede" uit 1998), een briljante making-off van de Dogmafilm "The Idiots", en "The Exhibited" ("De Udstillede" uit 2000), een virtuoos portret van de happening "Psychomobile#1 The World Clock"... Twee films die op originele wijze het excentrieke ontstaansproces van de films van de Deense hypochonder Lars von Trier beschrijven.
In samenwerking met de filmschool Rits die Jesper Jargil onthaalt voor een masterclass, maken we van de gelegenheid gebruik om zijn 2 recentste films te tonen. Meteen ook een gelegenheid om met hem de balans op te maken van de Dogma-beweging, nog steeds actief maar veel minder gemediatiseerd.

19:00 >

+ The Purified

Jesper Jargil, 2003, DK, video, eng ov eng ond,, 74'

Een lange vergadering brengt de 4 ondertekenaars-stichters van Dogma95 samen: Von Trier, Khrag-Jacobsen, Vinterberg en Levring. Zo schetst de documentaire een portret van deze cinematografische stroming die al snel controversieel werd eind jaren ’90. De regisseurs komen terug op hun getrouwheid aan de beruchte "Eed van Zuiverheid" van het Dogma-manifest. Zo biecht Vinterberg op dat hij de regels laks hanteert om ze overeen te laten stemmen met zijn creatieve visie. Kragh-Jacobsen en Levring wijken in hun films eveneens af van de dogma’s. Hoewel minder opvallend is dit ook het geval in de films van de charismatische dogma-voortrekker Lars von Trier.
Zonder blindelings te bewieroken, confronteert Jargil de regisseurs met hun werk, hun interpretatie van het manifest en de noodzaak van het manifest, nu al 12 jaar geleden.

20:30 > Discussie

21:00 >

Sketches for a Portrait of a Painter
Jesper Jargil, DK, 2004, video,, Interactieve film

11.10 > 19:00


Projectie van foto’s van een Japan bij valavond, op film vastgelegd gedurende de solitaire omzwervingen van de jonge fotografe Kumiko Karino, in de sporen van Robert Franck of Daido Moriyama. Wanneer het vertrouwde vreemd en onzeker wordt, wanneer de stad schouwtoneel wordt voor een intiem en oneindig melancholiek verhaal, wanneer schaduwen voorbij glijden als anonieme verloren personages. Foto’s van straten en fragmenten van het leven, genomen tussen Tokyo en Shikoku, Okinawa en Kyoto.
Als echo op de beelden is er de gitaar van Michel Henritzi, nachtelijk en elektrisch tussen abstracte blues en folk in deconstructie. Melancholie voert de boventoon, schatplichtig aan de Enka-muziek, evenals een vleugje Deep South dat erin weerklinkt.
Een korte performance met gitaar en muziek, in een immobiele roadmovie.

11.10 > 22:00


Een oproep aan alle auteurs van geluidscreaties: stuur je cd/cdr/K7 of MD met opnames naar Ears Open!
Ears Open organiseert regelmatig collectieve luistersessies, gehuld in duisternis, met creaties die je onderdompelen in de realiteit, de verbeelding, het poëtische, het politieke... De opnames mogen maximaal 10 minuten duren en moeten voor 15 september toekomen op het Nova-kantoor (c/o Ears Open, Schildknaapstraat 65, 1000 Brussel). Vergeet ajb niet je naam en je contactgegevens te vermelden!

20.09 > 20:00


Hopelijk hebben jullie goed geprofiteerd van een zomer zonder PleinOPENair om films te maken van minder dan 15 minuten, op eender welk formaat en over eender wat. Stuur ze ten laatste één week voor de Open Screen naar het Nova-kantoor (c/o Open Screens, Schildknaapstraat 65, 1000 Brussel) met je contactgegevens. En nogmaals: de kwaliteit van de voorstelling ligt volledig in jullie handen!

04.10 > 20:00


20.09 > 24:00 + 28.09 > 24:00 + 12.10 > 24:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1002
prog: 995
pos: aval